Narayaniyam Dashaka 95 - Dhyanayogah - Mokshapraptimargah — Gurmukhi Script

ਆਦੌ ਹੈਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭੀਂ ਤਨੁਮਵਿਕਲਜੀਵਾਤ੍ਮਿਕਾਮਾਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ

ਜੀਵਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਯਾਗੁਣਗਣਖਚਿਤੋ ਵਰ੍ਤਸੇ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨੇ ।

ਤਤ੍ਰੋਦ੍ਵृਦ੍ਧੇਨ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਤੁ ਗੁਣਯੁਗਲਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਂ ਗਤੇਨ

ਛਿਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਨੁਪਹਿਤੋ ਵਰ੍ਤਿਤਾਹੇ ਤ੍ਵਮੇਵ ॥1॥

ਸਤ੍ਤ੍ਵੋਨ੍ਮੇषਾਤ੍ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਖਲੁ ਵਿषਯਰਸੇ ਦੋषਬੋਧੇऽਪਿ ਭੂਮਨ੍

ਭੂਯੋऽਪ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਸਤਮਸਿ ਰਜਸਿ ਪ੍ਰੋਦ੍ਧਤੇ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਾ ।

ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਾਵਦ੍ਗੁਣਾਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਥਿਤਮਿਹ ਮਿਥਸ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰੋਦ੍ਧੁਂ

ਤੁਰ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਕਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਸ਼ਰਣਮਿਤਿ ਭਵਾਨ੍ ਹਂਸਰੂਪੀ ਨ੍ਯਗਾਦੀਤ੍ ॥2॥

ਸਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸਿ ਭੂਯਾਂਸ੍ਯਪਿ ਰੁਚਿਭਿਦਯਾ ਕਰ੍ਮਿਣਾਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਨਿ

ਕ੍षੁਦ੍ਰਾਨਨ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਸਾਨ੍ਤਾ ਬਹੁਵਿਧਗਤਯਃ ਕृष੍ਣ ਤੇਭ੍ਯੋ ਭਵੇਯੁਃ ।

ਤ੍ਵਂ ਚਾਚਖ੍ਯਾਥ ਸਖ੍ਯੇ ਨਨੁ ਮਹਿਤਤਮਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾਂ ਭਕ੍ਤਿਮੇਕਾਂ

ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦਤੁਲ੍ਯਃ ਖਲੁ ਵਿषਯਜੁषਾਂ ਸਮ੍ਮਦਃ ਕੇਨ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ॥3॥

ਤ੍ਵਤ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਬੁਦ੍ਧੇਃ ਸੁਖਮਿਹ ਚਰਤੋ ਵਿਚ੍ਯੁਤਾਸ਼ਸ੍ਯ ਚਾਸ਼ਾਃ

ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸੌਖ੍ਯਮਯ੍ਯਃ ਸਲਿਲਕੁਹਰਗਸ੍ਯੇਵ ਤੋਯੈਕਮਯ੍ਯਃ ।

ਸੋऽਯਂ ਖਲ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਕਮਲਜਭਵਨਂ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧੀਸ਼੍ਚ ਹृਦ੍ਯਾਃ

ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍षਤ੍ਯੇਤਦਾਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਵਯਮਨੁਪਤਿਤੇ ਮੋਕ੍षਸੌਖ੍ਯੇऽਪ੍ਯਨੀਹਃ ॥4॥

ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਚ ਵਿषਯਰਸੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਸ਼ਾਨ੍ਤਿਹੇਤੋ-

ਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵਾਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣੈਃ ਪੁਨਰਪਿ ਖਲੁ ਤੈਰ੍ਦੁਰ੍ਬਲੈਰ੍ਨਾਭਿਜਯ੍ਯਃ ।

ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚਿਰ੍ਦੀਪਿਤਾਰ੍ਚਿਰ੍ਦਹਤਿ ਕਿਲ ਯਥਾ ਭੂਰਿਦਾਰੁਪ੍ਰਪਞ੍ਚਂ

ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯੋਘੇ ਤਥੈਵ ਪ੍ਰਦਹਤਿ ਦੁਰਿਤਂ ਦੁਰ੍ਮਦਃ ਕ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਮ੍ ॥5॥

ਚਿਤ੍ਤਾਰ੍ਦ੍ਰੀਭਾਵਮੁਚ੍ਚੈਰ੍ਵਪੁषਿ ਚ ਪੁਲਕਂ ਹਰ੍षਵਾष੍ਪਂ ਚ ਹਿਤ੍ਵਾ

ਚਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ੍ਕਥਂ ਵਾ ਕਿਮੁ ਬਹੁਤਪਸਾ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਵੀਤਭਕ੍ਤੇਃ ।

ਤ੍ਵਦ੍ਗਾਥਾਸ੍ਵਾਦਸਿਦ੍ਧਾਞ੍ਜਨਸਤਤਮਰੀਮृਜ੍ਯਮਾਨੋऽਯਮਾਤ੍ਮਾ

ਚਕ੍षੁਰ੍ਵਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਸੂਕ੍ष੍ਮਂ ਭਜਤਿ ਨ ਤੁ ਤਥਾऽਭ੍ਯਸ੍ਤਯਾ ਤਰ੍ਕਕੋਟ੍ਯਾ॥6॥

ਧ੍ਯਾਨਂ ਤੇ ਸ਼ੀਲਯੇਯਂ ਸਮਤਨੁਸੁਖਬਦ੍ਧਾਸਨੋ ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰ-

ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਕ੍षਃ ਪੂਰਕਾਦ੍ਯੈਰ੍ਜਿਤਪਵਨਪਥਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਪਦ੍ਮਂ ਤ੍ਵਵਾਞ੍ਚਮ੍।

ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਗ੍ਰਂ ਭਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਰਵਿਵਿਧੁਸ਼ਿਖਿਨਃ ਸਂਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯੋਪਰਿष੍ਟਾਤ੍

ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਂ ਭਾਵਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸਜਲਜਲਧਰਸ਼੍ਯਾਮਲਂ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗਮ੍ ॥7॥

ਆਨੀਲਸ਼੍ਲਕ੍ष੍ਣਕੇਸ਼ਂ ਜ੍ਵਲਿਤਮਕਰਸਤ੍ਕੁਣ੍ਡਲਂ ਮਨ੍ਦਹਾਸ-

ਸ੍ਯਨ੍ਦਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਕੌਸ੍ਤੁਭਸ਼੍ਰੀਪਰਿਗਤਵਨਮਾਲੋਰੁਹਾਰਾਭਿਰਾਮਮ੍ ।

ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਙ੍ਕਂ ਸੁਬਾਹੁਂ ਮृਦੁਲਸਦੁਦਰਂ ਕਾਞ੍ਚਨਚ੍ਛਾਯਚੇਲਂ

ਚਾਰੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧੋਰੁਮਮ੍ਭੋਰੁਹਲਲਿਤਪਦਂ ਭਾਵਯੇऽਹਂ ਭਵਨ੍ਤਮ੍ ॥8॥

ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇष੍ਵਙ੍ਗ ਰਙ੍ਗਤ੍ਕੁਤੁਕਮਿਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਧਾਰਯਨ੍ਨੀਸ਼ ਚਿਤ੍ਤਂ

ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯੇਕਤ੍ਰ ਯੁਞ੍ਜੇ ਵਦਨਸਰਸਿਜੇ ਸੁਨ੍ਦਰੇ ਮਨ੍ਦਹਾਸੇ

ਤਤ੍ਰਾਲੀਨਂ ਤੁ ਚੇਤਃ ਪਰਮਸੁਖਚਿਦਦ੍ਵੈਤਰੂਪੇ ਵਿਤਨ੍ਵ-

ਨ੍ਨਨ੍ਯਨ੍ਨੋ ਚਿਨ੍ਤਯੇਯਂ ਮੁਹੁਰਿਤਿ ਸਮੁਪਾਰੂਢਯੋਗੋ ਭਵੇਯਮ੍ ॥9॥

ਇਤ੍ਥਂ ਤ੍ਵਦ੍ਧ੍ਯਾਨਯੋਗੇ ਸਤਿ ਪੁਨਰਣਿਮਾਦ੍ਯष੍ਟਸਂਸਿਦ੍ਧਯਸ੍ਤਾਃ

ਦੂਰਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾਦਯੋऽਪਿ ਹ੍ਯਹਮਹਮਿਕਯਾ ਸਮ੍ਪਤੇਯੁਰ੍ਮੁਰਾਰੇ ।

ਤ੍ਵਤ੍ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਵਿਲਮ੍ਬਾਵਹਮਖਿਲਮਿਦਂ ਨਾਦ੍ਰਿਯੇ ਕਾਮਯੇऽਹਂ

ਤ੍ਵਾਮੇਵਾਨਨ੍ਦਪੂਰ੍ਣਂ ਪਵਨਪੁਰਪਤੇ ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਤਾਪਾਤ੍ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

ādau hairaṇyagarbhīṃ tanumavikalajīvātmikāmāsthitastvaṃ

jīvatvaṃ prāpya māyāguṇagaṇakhacito vartase viśvayone |

tatrodvṛddhena sattvena tu guṇayugalaṃ bhaktibhāvaṃ gatena

chitvā sattvaṃ ca hitvā punaranupahito vartitāhe tvameva ||1||

sattvonmeṣāt kadācit khalu viṣayarase doṣabodhe'pi bhūman

bhūyo'pyeṣu pravṛttissatamasi rajasi proddhate durnivārā |

cittaṃ tāvadguṇāśca grathitamiha mithastāni sarvāṇi roddhuṃ

turye tvayyekabhaktiśśaraṇamiti bhavān haṃsarūpī nyagādīt ||2||

santi śreyāṃsi bhūyāṃsyapi rucibhidayā karmiṇāṃ nirmitāni

kṣudrānandāśca sāntā bahuvidhagatayaḥ kṛṣṇa tebhyo bhaveyuḥ |

tvaṃ cācakhyātha sakhye nanu mahitatamāṃ śreyasāṃ bhaktimekāṃ

tvadbhaktyānandatulyaḥ khalu viṣayajuṣāṃ sammadaḥ kena vā syāt ||3||

tvatbhaktyā tuṣṭabuddheḥ sukhamiha carato vicyutāśasya cāśāḥ

sarvāḥ syuḥ saukhyamayyaḥ salilakuharagasyeva toyaikamayyaḥ |

so'yaṃ khalvindralokaṃ kamalajabhavanaṃ yogasiddhīśca hṛdyāḥ

nākāṅkṣatyetadāstāṃ svayamanupatite mokṣasaukhye'pyanīhaḥ ||4||

tvadbhakto bādhyamāno'pi ca viṣayarasairindriyāśāntiheto-

rbhaktyaivākramyamāṇaiḥ punarapi khalu tairdurbalairnābhijayyaḥ |

saptārcirdīpitārcirdahati kila yathā bhūridāruprapañcaṃ

tvadbhaktyoghe tathaiva pradahati duritaṃ durmadaḥ kvendriyāṇām ||5||

cittārdrībhāvamuccairvapuṣi ca pulakaṃ harṣavāṣpaṃ ca hitvā

cittaṃ śuddhyetkathaṃ vā kimu bahutapasā vidyayā vītabhakteḥ |

tvadgāthāsvādasiddhāñjanasatatamarīmṛjyamāno'yamātmā

cakṣurvattattvasūkṣmaṃ bhajati na tu tathā'bhyastayā tarkakoṭyā||6||

dhyānaṃ te śīlayeyaṃ samatanusukhabaddhāsano nāsikāgra-

nyastākṣaḥ pūrakādyairjitapavanapathaścittapadmaṃ tvavāñcam|

ūrdhvāgraṃ bhāvayitvā ravividhuśikhinaḥ saṃvicintyopariṣṭāt

tatrasthaṃ bhāvaye tvāṃ sajalajaladharaśyāmalaṃ komalāṅgam ||7||

ānīlaślakṣṇakeśaṃ jvalitamakarasatkuṇḍalaṃ mandahāsa-

syandārdraṃ kaustubhaśrīparigatavanamāloruhārābhirāmam |

śrīvatsāṅkaṃ subāhuṃ mṛdulasadudaraṃ kāñcanacchāyacelaṃ

cārusnigdhorumambhoruhalalitapadaṃ bhāvaye'haṃ bhavantam ||8||

sarvāṅgeṣvaṅga raṅgatkutukamiti muhurdhārayannīśa cittaṃ

tatrāpyekatra yuñje vadanasarasije sundare mandahāse

tatrālīnaṃ tu cetaḥ paramasukhacidadvaitarūpe vitanva-

nnanyanno cintayeyaṃ muhuriti samupārūḍhayogo bhaveyam ||9||

itthaṃ tvaddhyānayoge sati punaraṇimādyaṣṭasaṃsiddhayastāḥ

dūraśrutyādayo'pi hyahamahamikayā sampateyurmurāre |

tvatsamprāptau vilambāvahamakhilamidaṃ nādriye kāmaye'haṃ

tvāmevānandapūrṇaṃ pavanapurapate pāhi māṃ sarvatāpāt ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

आदौ हैरण्यगर्भीं तनुमविकलजीवात्मिकामास्थितस्त्वं

जीवत्वं प्राप्य मायागुणगणखचितो वर्तसे विश्वयोने ।

तत्रोद्वृद्धेन सत्त्वेन तु गुणयुगलं भक्तिभावं गतेन

छित्वा सत्त्वं च हित्वा पुनरनुपहितो वर्तिताहे त्वमेव ॥1॥

सत्त्वोन्मेषात् कदाचित् खलु विषयरसे दोषबोधेऽपि भूमन्

भूयोऽप्येषु प्रवृत्तिस्सतमसि रजसि प्रोद्धते दुर्निवारा ।

चित्तं तावद्गुणाश्च ग्रथितमिह मिथस्तानि सर्वाणि रोद्धुं

तुर्ये त्वय्येकभक्तिश्शरणमिति भवान् हंसरूपी न्यगादीत् ॥2॥

सन्ति श्रेयांसि भूयांस्यपि रुचिभिदया कर्मिणां निर्मितानि

क्षुद्रानन्दाश्च सान्ता बहुविधगतयः कृष्ण तेभ्यो भवेयुः ।

त्वं चाचख्याथ सख्ये ननु महिततमां श्रेयसां भक्तिमेकां

त्वद्भक्त्यानन्दतुल्यः खलु विषयजुषां सम्मदः केन वा स्यात् ॥3॥

त्वत्भक्त्या तुष्टबुद्धेः सुखमिह चरतो विच्युताशस्य चाशाः

सर्वाः स्युः सौख्यमय्यः सलिलकुहरगस्येव तोयैकमय्यः ।

सोऽयं खल्विन्द्रलोकं कमलजभवनं योगसिद्धीश्च हृद्याः

नाकाङ्क्षत्येतदास्तां स्वयमनुपतिते मोक्षसौख्येऽप्यनीहः ॥4॥

त्वद्भक्तो बाध्यमानोऽपि च विषयरसैरिन्द्रियाशान्तिहेतो-

र्भक्त्यैवाक्रम्यमाणैः पुनरपि खलु तैर्दुर्बलैर्नाभिजय्यः ।

सप्तार्चिर्दीपितार्चिर्दहति किल यथा भूरिदारुप्रपञ्चं

त्वद्भक्त्योघे तथैव प्रदहति दुरितं दुर्मदः क्वेन्द्रियाणाम् ॥5॥

चित्तार्द्रीभावमुच्चैर्वपुषि च पुलकं हर्षवाष्पं च हित्वा

चित्तं शुद्ध्येत्कथं वा किमु बहुतपसा विद्यया वीतभक्तेः ।

त्वद्गाथास्वादसिद्धाञ्जनसततमरीमृज्यमानोऽयमात्मा

चक्षुर्वत्तत्त्वसूक्ष्मं भजति न तु तथाऽभ्यस्तया तर्ककोट्या॥6॥

ध्यानं ते शीलयेयं समतनुसुखबद्धासनो नासिकाग्र-

न्यस्ताक्षः पूरकाद्यैर्जितपवनपथश्चित्तपद्मं त्ववाञ्चम्।

ऊर्ध्वाग्रं भावयित्वा रविविधुशिखिनः संविचिन्त्योपरिष्टात्

तत्रस्थं भावये त्वां सजलजलधरश्यामलं कोमलाङ्गम् ॥7॥

आनीलश्लक्ष्णकेशं ज्वलितमकरसत्कुण्डलं मन्दहास-

स्यन्दार्द्रं कौस्तुभश्रीपरिगतवनमालोरुहाराभिरामम् ।

श्रीवत्साङ्कं सुबाहुं मृदुलसदुदरं काञ्चनच्छायचेलं

चारुस्निग्धोरुमम्भोरुहललितपदं भावयेऽहं भवन्तम् ॥8॥

सर्वाङ्गेष्वङ्ग रङ्गत्कुतुकमिति मुहुर्धारयन्नीश चित्तं

तत्राप्येकत्र युञ्जे वदनसरसिजे सुन्दरे मन्दहासे

तत्रालीनं तु चेतः परमसुखचिदद्वैतरूपे वितन्व-

न्नन्यन्नो चिन्तयेयं मुहुरिति समुपारूढयोगो भवेयम् ॥9॥

इत्थं त्वद्ध्यानयोगे सति पुनरणिमाद्यष्टसंसिद्धयस्ताः

दूरश्रुत्यादयोऽपि ह्यहमहमिकया सम्पतेयुर्मुरारे ।

त्वत्सम्प्राप्तौ विलम्बावहमखिलमिदं नाद्रिये कामयेऽहं

त्वामेवानन्दपूर्णं पवनपुरपते पाहि मां सर्वतापात् ॥10॥