Narayaniyam Dashaka 12 - Varahavataram — Gurmukhi Script

ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵੋ ਮਨੁਰਥੋ ਜਨਸਰ੍ਗਸ਼ੀਲੋ

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹੀਮਸਮਯੇ ਸਲਿਲੇ ਨਿਮਗ੍ਨਾਮ੍ ।

ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਮਾਪ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵਦਙ੍ਘ੍ਰਿਸੇਵਾ-

ਤੁष੍ਟਾਸ਼ਯਂ ਮੁਨਿਜਨੈਃ ਸਹ ਸਤ੍ਯਲੋਕੇ ॥1॥

ਕष੍ਟਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸृਜਤਿ ਮਯ੍ਯਵਨਿਰ੍ਨਿਮਗ੍ਨਾ

ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰੋਜਭਵ ਕਲ੍ਪਯ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮ੍ ।

ਇਤ੍ਯੇਵਮੇष ਕਥਿਤੋ ਮਨੁਨਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਃ -

ਰਮ੍ਭੋਰੁਹਾਕ੍ष ਤਵ ਪਾਦਯੁਗਂ ਵ੍ਯਚਿਨ੍ਤੀਤ੍ ॥ 2 ॥

ਹਾ ਹਾ ਵਿਭੋ ਜਲਮਹਂ ਨ੍ਯਪਿਬਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾ-

ਦਦ੍ਯਾਪਿ ਮਜ੍ਜਤਿ ਮਹੀ ਕਿਮਹਂ ਕਰੋਮਿ ।

ਇਤ੍ਥਂ ਤ੍ਵਦਙ੍ਘ੍ਰਿਯੁਗਲਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਤੋऽਸ੍ਯ

ਨਾਸਾਪੁਟਾਤ੍ ਸਮਭਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਕੋਲਰੂਪੀ ।3॥

ਅਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਰਵਪੁਰੁਤ੍ਪਤਿਤਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍

ਭੋਯੋऽਥ ਕੁਮ੍ਭਿਸਦृਸ਼ਃ ਸਮਜृਮ੍ਭਥਾਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ।

ਅਭ੍ਰੇ ਤਥਾਵਿਧਮੁਦੀਕ੍ष੍ਯ ਭਵਨ੍ਤਮੁਚ੍ਚੈ -

ਰ੍ਵਿਸ੍ਮੇਰਤਾਂ ਵਿਧਿਰਗਾਤ੍ ਸਹ ਸੂਨੁਭਿਃ ਸ੍ਵੈਃ ॥4॥

ਕੋऽਸਾਵਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਹਿਮਾ ਕਿਟਿਰੁਤ੍ਥਿਤੋ ਮੇ

ਨਾਸਾਪੁਟਾਤ੍ ਕਿਮੁ ਭਵੇਦਜਿਤਸ੍ਯ ਮਾਯਾ ।

ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਤਿ ਧਾਤਰਿ ਸ਼ੈਲਮਾਤ੍ਰਃ

ਸਦ੍ਯੋ ਭਵਨ੍ ਕਿਲ ਜਗਰ੍ਜਿਥ ਘੋਰਘੋਰਮ੍ ॥5॥

ਤਂ ਤੇ ਨਿਨਾਦਮੁਪਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜਨਸ੍ਤਪਃਸ੍ਥਾਃ

ਸਤ੍ਯਸ੍ਥਿਤਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਨੁਨੁਵੁਰ੍ਭਵਨ੍ਤਮ੍ ।

ਤਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਹਰ੍षੁਲਮਨਾਃ ਪਰਿਣਦ੍ਯ ਭੂਯ-

ਸ੍ਤੋਯਾਸ਼ਯਂ ਵਿਪੁਲਮੂਰ੍ਤਿਰਵਾਤਰਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ॥6॥

ਊਰ੍ਧ੍ਵਪ੍ਰਸਾਰਿਪਰਿਧੂਮ੍ਰਵਿਧੂਤਰੋਮਾ

ਪ੍ਰੋਤ੍ਕ੍षਿਪ੍ਤਵਾਲਧਿਰਵਾਙ੍ਮੁਖਘੋਰਘੋਣਃ ।

ਤੂਰ੍ਣਪ੍ਰਦੀਰ੍ਣਜਲਦਃ ਪਰਿਘੂਰ੍ਣਦਕ੍ष੍ਣਾ

ਸ੍ਤੋਤृਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਯਨ੍ਨਵਤੇਰਿਥ ਤ੍ਵਮ੍ ॥7॥

ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲਂ ਤਦਨੁਸਙ੍ਕੁਲਨਕ੍ਰਚਕ੍ਰਂ

ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤ੍ਤਿਮਿਙ੍ਗਿਲਕੁਲਂ ਕਲੁषੋਰ੍ਮਿਮਾਲਮ੍ ।

ਆਵਿਸ਼੍ਯ ਭੀषਣਰਵੇਣ ਰਸਾਤਲਸ੍ਥਾ -

ਨਾਕਮ੍ਪਯਨ੍ ਵਸੁਮਤੀਮਗਵੇषਯਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ॥8॥

ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਥ ਦੈਤ੍ਯਹਤਕੇਨ ਰਸਾਤਲਾਨ੍ਤੇ

ਸਂਵੇਸ਼ਿਤਾਂ ਝਟਿਤਿ ਕੂਟਕਿਟਿਰ੍ਵਿਭੋ ਤ੍ਵਮ੍ ।

ਆਪਾਤੁਕਾਨਵਿਗਣਯ੍ਯ ਸੁਰਾਰਿਖੇਟਾਨ੍

ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਙ੍ਕੁਰੇਣ ਵਸੁਧਾਮਦਧਾਃ ਸਲੀਲਮ੍ ॥9॥

ਅਭ੍ਯੁਦ੍ਧਰਨ੍ਨਥ ਧਰਾਂ ਦਸ਼ਨਾਗ੍ਰਲਗ੍ਨ

ਮੁਸ੍ਤਾਙ੍ਕੁਰਾਙ੍ਕਿਤ ਇਵਾਧਿਕਪੀਵਰਾਤ੍ਮਾ ।

ਉਦ੍ਧੂਤਘੋਰਸਲਿਲਾਜ੍ਜਲਧੇਰੁਦਞ੍ਚਨ੍

ਕ੍ਰੀਡਾਵਰਾਹਵਪੁਰੀਸ਼੍ਵਰ ਪਾਹਿ ਰੋਗਾਤ੍ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

svāyambhuvo manuratho janasargaśīlo

dṛṣṭvā mahīmasamaye salile nimagnām |

sraṣṭāramāpa śaraṇaṃ bhavadaṅghrisevā-

tuṣṭāśayaṃ munijanaiḥ saha satyaloke ||1||

kaṣṭaṃ prajāḥ sṛjati mayyavanirnimagnā

sthānaṃ sarojabhava kalpaya tat prajānām |

ityevameṣa kathito manunā svayambhūḥ -

rambhoruhākṣa tava pādayugaṃ vyacintīt || 2 ||

hā hā vibho jalamahaṃ nyapibaṃ purastā-

dadyāpi majjati mahī kimahaṃ karomi |

itthaṃ tvadaṅghriyugalaṃ śaraṇaṃ yato'sya

nāsāpuṭāt samabhavaḥ śiśukolarūpī |3||

aṅguṣṭhamātravapurutpatitaḥ purastāt

bhoyo'tha kumbhisadṛśaḥ samajṛmbhathāstvam |

abhre tathāvidhamudīkṣya bhavantamuccai -

rvismeratāṃ vidhiragāt saha sūnubhiḥ svaiḥ ||4||

ko'sāvacintyamahimā kiṭirutthito me

nāsāpuṭāt kimu bhavedajitasya māyā |

itthaṃ vicintayati dhātari śailamātraḥ

sadyo bhavan kila jagarjitha ghoraghoram ||5||

taṃ te ninādamupakarṇya janastapaḥsthāḥ

satyasthitāśca munayo nunuvurbhavantam |

tatstotraharṣulamanāḥ pariṇadya bhūya-

stoyāśayaṃ vipulamūrtiravātarastvam ||6||

ūrdhvaprasāriparidhūmravidhūtaromā

protkṣiptavāladhiravāṅmukhaghoraghoṇaḥ |

tūrṇapradīrṇajaladaḥ parighūrṇadakṣṇā

stotṛn munīn śiśirayannavateritha tvam ||7||

antarjalaṃ tadanusaṅkulanakracakraṃ

bhrāmyattimiṅgilakulaṃ kaluṣormimālam |

āviśya bhīṣaṇaraveṇa rasātalasthā -

nākampayan vasumatīmagaveṣayastvam ||8||

dṛṣṭvā'tha daityahatakena rasātalānte

saṃveśitāṃ jhaṭiti kūṭakiṭirvibho tvam |

āpātukānavigaṇayya surārikheṭān

daṃṣṭrāṅkureṇa vasudhāmadadhāḥ salīlam ||9||

abhyuddharannatha dharāṃ daśanāgralagna

mustāṅkurāṅkita ivādhikapīvarātmā |

uddhūtaghorasalilājjaladherudañcan

krīḍāvarāhavapurīśvara pāhi rogāt ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

स्वायम्भुवो मनुरथो जनसर्गशीलो

दृष्ट्वा महीमसमये सलिले निमग्नाम् ।

स्रष्टारमाप शरणं भवदङ्घ्रिसेवा-

तुष्टाशयं मुनिजनैः सह सत्यलोके ॥1॥

कष्टं प्रजाः सृजति मय्यवनिर्निमग्ना

स्थानं सरोजभव कल्पय तत् प्रजानाम् ।

इत्येवमेष कथितो मनुना स्वयम्भूः -

रम्भोरुहाक्ष तव पादयुगं व्यचिन्तीत् ॥ 2 ॥

हा हा विभो जलमहं न्यपिबं पुरस्ता-

दद्यापि मज्जति मही किमहं करोमि ।

इत्थं त्वदङ्घ्रियुगलं शरणं यतोऽस्य

नासापुटात् समभवः शिशुकोलरूपी ।3॥

अङ्गुष्ठमात्रवपुरुत्पतितः पुरस्तात्

भोयोऽथ कुम्भिसदृशः समजृम्भथास्त्वम् ।

अभ्रे तथाविधमुदीक्ष्य भवन्तमुच्चै -

र्विस्मेरतां विधिरगात् सह सूनुभिः स्वैः ॥4॥

कोऽसावचिन्त्यमहिमा किटिरुत्थितो मे

नासापुटात् किमु भवेदजितस्य माया ।

इत्थं विचिन्तयति धातरि शैलमात्रः

सद्यो भवन् किल जगर्जिथ घोरघोरम् ॥5॥

तं ते निनादमुपकर्ण्य जनस्तपःस्थाः

सत्यस्थिताश्च मुनयो नुनुवुर्भवन्तम् ।

तत्स्तोत्रहर्षुलमनाः परिणद्य भूय-

स्तोयाशयं विपुलमूर्तिरवातरस्त्वम् ॥6॥

ऊर्ध्वप्रसारिपरिधूम्रविधूतरोमा

प्रोत्क्षिप्तवालधिरवाङ्मुखघोरघोणः ।

तूर्णप्रदीर्णजलदः परिघूर्णदक्ष्णा

स्तोतृन् मुनीन् शिशिरयन्नवतेरिथ त्वम् ॥7॥

अन्तर्जलं तदनुसङ्कुलनक्रचक्रं

भ्राम्यत्तिमिङ्गिलकुलं कलुषोर्मिमालम् ।

आविश्य भीषणरवेण रसातलस्था -

नाकम्पयन् वसुमतीमगवेषयस्त्वम् ॥8॥

दृष्ट्वाऽथ दैत्यहतकेन रसातलान्ते

संवेशितां झटिति कूटकिटिर्विभो त्वम् ।

आपातुकानविगणय्य सुरारिखेटान्

दंष्ट्राङ्कुरेण वसुधामदधाः सलीलम् ॥9॥

अभ्युद्धरन्नथ धरां दशनाग्रलग्न

मुस्ताङ्कुराङ्कित इवाधिकपीवरात्मा ।

उद्धूतघोरसलिलाज्जलधेरुदञ्चन्

क्रीडावराहवपुरीश्वर पाहि रोगात् ॥10॥