Narayaniyam Dashaka 12 - Varahavataram — Malayalam Script

സ്വായമ്ഭുവോ മനുരഥോ ജനസര്ഗശീലോ

ദൃഷ്ട്വാ മഹീമസമയേ സലിലേ നിമഗ്നാമ് ।

സ്രഷ്ടാരമാപ ശരണം ഭവദങ്ഘ്രിസേവാ-

തുഷ്ടാശയം മുനിജനൈഃ സഹ സത്യലോകേ ॥1॥

കഷ്ടം പ്രജാഃ സൃജതി മയ്യവനിര്നിമഗ്നാ

സ്ഥാനം സരോജഭവ കല്പയ തത് പ്രജാനാമ് ।

ഇത്യേവമേഷ കഥിതോ മനുനാ സ്വയമ്ഭൂഃ -

രമ്ഭോരുഹാക്ഷ തവ പാദയുഗം വ്യചിന്തീത് ॥ 2 ॥

ഹാ ഹാ വിഭോ ജലമഹം ന്യപിബം പുരസ്താ-

ദദ്യാപി മജ്ജതി മഹീ കിമഹം കരോമി ।

ഇത്ഥം ത്വദങ്ഘ്രിയുഗലം ശരണം യതോഽസ്യ

നാസാപുടാത് സമഭവഃ ശിശുകോലരൂപീ ।3॥

അങ്ഗുഷ്ഠമാത്രവപുരുത്പതിതഃ പുരസ്താത്

ഭോയോഽഥ കുമ്ഭിസദൃശഃ സമജൃമ്ഭഥാസ്ത്വമ് ।

അഭ്രേ തഥാവിധമുദീക്ഷ്യ ഭവന്തമുച്ചൈ -

ര്വിസ്മേരതാം വിധിരഗാത് സഹ സൂനുഭിഃ സ്വൈഃ ॥4॥

കോഽസാവചിന്ത്യമഹിമാ കിടിരുത്ഥിതോ മേ

നാസാപുടാത് കിമു ഭവേദജിതസ്യ മായാ ।

ഇത്ഥം വിചിന്തയതി ധാതരി ശൈലമാത്രഃ

സദ്യോ ഭവന് കില ജഗര്ജിഥ ഘോരഘോരമ് ॥5॥

തം തേ നിനാദമുപകര്ണ്യ ജനസ്തപഃസ്ഥാഃ

സത്യസ്ഥിതാശ്ച മുനയോ നുനുവുര്ഭവന്തമ് ।

തത്സ്തോത്രഹര്ഷുലമനാഃ പരിണദ്യ ഭൂയ-

സ്തോയാശയം വിപുലമൂര്തിരവാതരസ്ത്വമ് ॥6॥

ഊര്ധ്വപ്രസാരിപരിധൂമ്രവിധൂതരോമാ

പ്രോത്ക്ഷിപ്തവാലധിരവാങ്മുഖഘോരഘോണഃ ।

തൂര്ണപ്രദീര്ണജലദഃ പരിഘൂര്ണദക്ഷ്ണാ

സ്തോതൃന് മുനീന് ശിശിരയന്നവതേരിഥ ത്വമ് ॥7॥

അന്തര്ജലം തദനുസങ്കുലനക്രചക്രം

ഭ്രാമ്യത്തിമിങ്ഗിലകുലം കലുഷോര്മിമാലമ് ।

ആവിശ്യ ഭീഷണരവേണ രസാതലസ്ഥാ -

നാകമ്പയന് വസുമതീമഗവേഷയസ്ത്വമ് ॥8॥

ദൃഷ്ട്വാഽഥ ദൈത്യഹതകേന രസാതലാന്തേ

സംവേശിതാം ഝടിതി കൂടകിടിര്വിഭോ ത്വമ് ।

ആപാതുകാനവിഗണയ്യ സുരാരിഖേടാന്

ദംഷ്ട്രാങ്കുരേണ വസുധാമദധാഃ സലീലമ് ॥9॥

അഭ്യുദ്ധരന്നഥ ധരാം ദശനാഗ്രലഗ്ന

മുസ്താങ്കുരാങ്കിത ഇവാധികപീവരാത്മാ ।

ഉദ്ധൂതഘോരസലിലാജ്ജലധേരുദഞ്ചന്

ക്രീഡാവരാഹവപുരീശ്വര പാഹി രോഗാത് ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

svāyambhuvo manuratho janasargaśīlo

dṛṣṭvā mahīmasamaye salile nimagnām |

sraṣṭāramāpa śaraṇaṃ bhavadaṅghrisevā-

tuṣṭāśayaṃ munijanaiḥ saha satyaloke ||1||

kaṣṭaṃ prajāḥ sṛjati mayyavanirnimagnā

sthānaṃ sarojabhava kalpaya tat prajānām |

ityevameṣa kathito manunā svayambhūḥ -

rambhoruhākṣa tava pādayugaṃ vyacintīt || 2 ||

hā hā vibho jalamahaṃ nyapibaṃ purastā-

dadyāpi majjati mahī kimahaṃ karomi |

itthaṃ tvadaṅghriyugalaṃ śaraṇaṃ yato'sya

nāsāpuṭāt samabhavaḥ śiśukolarūpī |3||

aṅguṣṭhamātravapurutpatitaḥ purastāt

bhoyo'tha kumbhisadṛśaḥ samajṛmbhathāstvam |

abhre tathāvidhamudīkṣya bhavantamuccai -

rvismeratāṃ vidhiragāt saha sūnubhiḥ svaiḥ ||4||

ko'sāvacintyamahimā kiṭirutthito me

nāsāpuṭāt kimu bhavedajitasya māyā |

itthaṃ vicintayati dhātari śailamātraḥ

sadyo bhavan kila jagarjitha ghoraghoram ||5||

taṃ te ninādamupakarṇya janastapaḥsthāḥ

satyasthitāśca munayo nunuvurbhavantam |

tatstotraharṣulamanāḥ pariṇadya bhūya-

stoyāśayaṃ vipulamūrtiravātarastvam ||6||

ūrdhvaprasāriparidhūmravidhūtaromā

protkṣiptavāladhiravāṅmukhaghoraghoṇaḥ |

tūrṇapradīrṇajaladaḥ parighūrṇadakṣṇā

stotṛn munīn śiśirayannavateritha tvam ||7||

antarjalaṃ tadanusaṅkulanakracakraṃ

bhrāmyattimiṅgilakulaṃ kaluṣormimālam |

āviśya bhīṣaṇaraveṇa rasātalasthā -

nākampayan vasumatīmagaveṣayastvam ||8||

dṛṣṭvā'tha daityahatakena rasātalānte

saṃveśitāṃ jhaṭiti kūṭakiṭirvibho tvam |

āpātukānavigaṇayya surārikheṭān

daṃṣṭrāṅkureṇa vasudhāmadadhāḥ salīlam ||9||

abhyuddharannatha dharāṃ daśanāgralagna

mustāṅkurāṅkita ivādhikapīvarātmā |

uddhūtaghorasalilājjaladherudañcan

krīḍāvarāhavapurīśvara pāhi rogāt ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

स्वायम्भुवो मनुरथो जनसर्गशीलो

दृष्ट्वा महीमसमये सलिले निमग्नाम् ।

स्रष्टारमाप शरणं भवदङ्घ्रिसेवा-

तुष्टाशयं मुनिजनैः सह सत्यलोके ॥1॥

कष्टं प्रजाः सृजति मय्यवनिर्निमग्ना

स्थानं सरोजभव कल्पय तत् प्रजानाम् ।

इत्येवमेष कथितो मनुना स्वयम्भूः -

रम्भोरुहाक्ष तव पादयुगं व्यचिन्तीत् ॥ 2 ॥

हा हा विभो जलमहं न्यपिबं पुरस्ता-

दद्यापि मज्जति मही किमहं करोमि ।

इत्थं त्वदङ्घ्रियुगलं शरणं यतोऽस्य

नासापुटात् समभवः शिशुकोलरूपी ।3॥

अङ्गुष्ठमात्रवपुरुत्पतितः पुरस्तात्

भोयोऽथ कुम्भिसदृशः समजृम्भथास्त्वम् ।

अभ्रे तथाविधमुदीक्ष्य भवन्तमुच्चै -

र्विस्मेरतां विधिरगात् सह सूनुभिः स्वैः ॥4॥

कोऽसावचिन्त्यमहिमा किटिरुत्थितो मे

नासापुटात् किमु भवेदजितस्य माया ।

इत्थं विचिन्तयति धातरि शैलमात्रः

सद्यो भवन् किल जगर्जिथ घोरघोरम् ॥5॥

तं ते निनादमुपकर्ण्य जनस्तपःस्थाः

सत्यस्थिताश्च मुनयो नुनुवुर्भवन्तम् ।

तत्स्तोत्रहर्षुलमनाः परिणद्य भूय-

स्तोयाशयं विपुलमूर्तिरवातरस्त्वम् ॥6॥

ऊर्ध्वप्रसारिपरिधूम्रविधूतरोमा

प्रोत्क्षिप्तवालधिरवाङ्मुखघोरघोणः ।

तूर्णप्रदीर्णजलदः परिघूर्णदक्ष्णा

स्तोतृन् मुनीन् शिशिरयन्नवतेरिथ त्वम् ॥7॥

अन्तर्जलं तदनुसङ्कुलनक्रचक्रं

भ्राम्यत्तिमिङ्गिलकुलं कलुषोर्मिमालम् ।

आविश्य भीषणरवेण रसातलस्था -

नाकम्पयन् वसुमतीमगवेषयस्त्वम् ॥8॥

दृष्ट्वाऽथ दैत्यहतकेन रसातलान्ते

संवेशितां झटिति कूटकिटिर्विभो त्वम् ।

आपातुकानविगणय्य सुरारिखेटान्

दंष्ट्राङ्कुरेण वसुधामदधाः सलीलम् ॥9॥

अभ्युद्धरन्नथ धरां दशनाग्रलग्न

मुस्ताङ्कुराङ्कित इवाधिकपीवरात्मा ।

उद्धूतघोरसलिलाज्जलधेरुदञ्चन्

क्रीडावराहवपुरीश्वर पाहि रोगात् ॥10॥