Narayaniyam Dashaka 12 - Varahavataram — Oriya Script

ସ୍ଵାଯମ୍ଭୁଵୋ ମନୁରଥୋ ଜନସର୍ଗଶୀଲୋ

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହୀମସମଯେ ସଲିଲେ ନିମଗ୍ନାମ୍ ।

ସ୍ରଷ୍ଟାରମାପ ଶରଣଂ ଭଵଦଙ୍ଘ୍ରିସେଵା-

ତୁଷ୍ଟାଶଯଂ ମୁନିଜନୈଃ ସହ ସତ୍ଯଲୋକେ ॥1॥

କଷ୍ଟଂ ପ୍ରଜାଃ ସୃଜତି ମଯ୍ଯଵନିର୍ନିମଗ୍ନା

ସ୍ଥାନଂ ସରୋଜଭଵ କଲ୍ପଯ ତତ୍ ପ୍ରଜାନାମ୍ ।

ଇତ୍ଯେଵମେଷ କଥିତୋ ମନୁନା ସ୍ଵଯମ୍ଭୂଃ -

ରମ୍ଭୋରୁହାକ୍ଷ ତଵ ପାଦଯୁଗଂ ଵ୍ଯଚିନ୍ତୀତ୍ ॥ 2 ॥

ହା ହା ଵିଭୋ ଜଲମହଂ ନ୍ଯପିବଂ ପୁରସ୍ତା-

ଦଦ୍ଯାପି ମଜ୍ଜତି ମହୀ କିମହଂ କରୋମି ।

ଇତ୍ଥଂ ତ୍ଵଦଙ୍ଘ୍ରିଯୁଗଲଂ ଶରଣଂ ଯତୋଽସ୍ଯ

ନାସାପୁଟାତ୍ ସମଭଵଃ ଶିଶୁକୋଲରୂପୀ ।3॥

ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରଵପୁରୁତ୍ପତିତଃ ପୁରସ୍ତାତ୍

ଭୋଯୋଽଥ କୁମ୍ଭିସଦୃଶଃ ସମଜୃମ୍ଭଥାସ୍ତ୍ଵମ୍ ।

ଅଭ୍ରେ ତଥାଵିଧମୁଦୀକ୍ଷ୍ଯ ଭଵନ୍ତମୁଚ୍ଚୈ -

ର୍ଵିସ୍ମେରତାଂ ଵିଧିରଗାତ୍ ସହ ସୂନୁଭିଃ ସ୍ଵୈଃ ॥4॥

କୋଽସାଵଚିନ୍ତ୍ଯମହିମା କିଟିରୁତ୍ଥିତୋ ମେ

ନାସାପୁଟାତ୍ କିମୁ ଭଵେଦଜିତସ୍ଯ ମାଯା ।

ଇତ୍ଥଂ ଵିଚିନ୍ତଯତି ଧାତରି ଶୈଲମାତ୍ରଃ

ସଦ୍ଯୋ ଭଵନ୍ କିଲ ଜଗର୍ଜିଥ ଘୋରଘୋରମ୍ ॥5॥

ତଂ ତେ ନିନାଦମୁପକର୍ଣ୍ଯ ଜନସ୍ତପଃସ୍ଥାଃ

ସତ୍ଯସ୍ଥିତାଶ୍ଚ ମୁନଯୋ ନୁନୁଵୁର୍ଭଵନ୍ତମ୍ ।

ତତ୍ସ୍ତୋତ୍ରହର୍ଷୁଲମନାଃ ପରିଣଦ୍ଯ ଭୂଯ-

ସ୍ତୋଯାଶଯଂ ଵିପୁଲମୂର୍ତିରଵାତରସ୍ତ୍ଵମ୍ ॥6॥

ଊର୍ଧ୍ଵପ୍ରସାରିପରିଧୂମ୍ରଵିଧୂତରୋମା

ପ୍ରୋତ୍କ୍ଷିପ୍ତଵାଲଧିରଵାଙ୍ମୁଖଘୋରଘୋଣଃ ।

ତୂର୍ଣପ୍ରଦୀର୍ଣଜଲଦଃ ପରିଘୂର୍ଣଦକ୍ଷ୍ଣା

ସ୍ତୋତୃନ୍ ମୁନୀନ୍ ଶିଶିରଯନ୍ନଵତେରିଥ ତ୍ଵମ୍ ॥7॥

ଅନ୍ତର୍ଜଲଂ ତଦନୁସଙ୍କୁଲନକ୍ରଚକ୍ରଂ

ଭ୍ରାମ୍ଯତ୍ତିମିଙ୍ଗିଲକୁଲଂ କଲୁଷୋର୍ମିମାଲମ୍ ।

ଆଵିଶ୍ଯ ଭୀଷଣରଵେଣ ରସାତଲସ୍ଥା -

ନାକମ୍ପଯନ୍ ଵସୁମତୀମଗଵେଷଯସ୍ତ୍ଵମ୍ ॥8॥

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଥ ଦୈତ୍ଯହତକେନ ରସାତଲାନ୍ତେ

ସଂଵେଶିତାଂ ଝଟିତି କୂଟକିଟିର୍ଵିଭୋ ତ୍ଵମ୍ ।

ଆପାତୁକାନଵିଗଣଯ୍ଯ ସୁରାରିଖେଟାନ୍

ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଙ୍କୁରେଣ ଵସୁଧାମଦଧାଃ ସଲୀଲମ୍ ॥9॥

ଅଭ୍ଯୁଦ୍ଧରନ୍ନଥ ଧରାଂ ଦଶନାଗ୍ରଲଗ୍ନ

ମୁସ୍ତାଙ୍କୁରାଙ୍କିତ ଇଵାଧିକପୀଵରାତ୍ମା ।

ଉଦ୍ଧୂତଘୋରସଲିଲାଜ୍ଜଲଧେରୁଦଞ୍ଚନ୍

କ୍ରୀଡାଵରାହଵପୁରୀଶ୍ଵର ପାହି ରୋଗାତ୍ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

svāyambhuvo manuratho janasargaśīlo

dṛṣṭvā mahīmasamaye salile nimagnām |

sraṣṭāramāpa śaraṇaṃ bhavadaṅghrisevā-

tuṣṭāśayaṃ munijanaiḥ saha satyaloke ||1||

kaṣṭaṃ prajāḥ sṛjati mayyavanirnimagnā

sthānaṃ sarojabhava kalpaya tat prajānām |

ityevameṣa kathito manunā svayambhūḥ -

rambhoruhākṣa tava pādayugaṃ vyacintīt || 2 ||

hā hā vibho jalamahaṃ nyapibaṃ purastā-

dadyāpi majjati mahī kimahaṃ karomi |

itthaṃ tvadaṅghriyugalaṃ śaraṇaṃ yato'sya

nāsāpuṭāt samabhavaḥ śiśukolarūpī |3||

aṅguṣṭhamātravapurutpatitaḥ purastāt

bhoyo'tha kumbhisadṛśaḥ samajṛmbhathāstvam |

abhre tathāvidhamudīkṣya bhavantamuccai -

rvismeratāṃ vidhiragāt saha sūnubhiḥ svaiḥ ||4||

ko'sāvacintyamahimā kiṭirutthito me

nāsāpuṭāt kimu bhavedajitasya māyā |

itthaṃ vicintayati dhātari śailamātraḥ

sadyo bhavan kila jagarjitha ghoraghoram ||5||

taṃ te ninādamupakarṇya janastapaḥsthāḥ

satyasthitāśca munayo nunuvurbhavantam |

tatstotraharṣulamanāḥ pariṇadya bhūya-

stoyāśayaṃ vipulamūrtiravātarastvam ||6||

ūrdhvaprasāriparidhūmravidhūtaromā

protkṣiptavāladhiravāṅmukhaghoraghoṇaḥ |

tūrṇapradīrṇajaladaḥ parighūrṇadakṣṇā

stotṛn munīn śiśirayannavateritha tvam ||7||

antarjalaṃ tadanusaṅkulanakracakraṃ

bhrāmyattimiṅgilakulaṃ kaluṣormimālam |

āviśya bhīṣaṇaraveṇa rasātalasthā -

nākampayan vasumatīmagaveṣayastvam ||8||

dṛṣṭvā'tha daityahatakena rasātalānte

saṃveśitāṃ jhaṭiti kūṭakiṭirvibho tvam |

āpātukānavigaṇayya surārikheṭān

daṃṣṭrāṅkureṇa vasudhāmadadhāḥ salīlam ||9||

abhyuddharannatha dharāṃ daśanāgralagna

mustāṅkurāṅkita ivādhikapīvarātmā |

uddhūtaghorasalilājjaladherudañcan

krīḍāvarāhavapurīśvara pāhi rogāt ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

स्वायम्भुवो मनुरथो जनसर्गशीलो

दृष्ट्वा महीमसमये सलिले निमग्नाम् ।

स्रष्टारमाप शरणं भवदङ्घ्रिसेवा-

तुष्टाशयं मुनिजनैः सह सत्यलोके ॥1॥

कष्टं प्रजाः सृजति मय्यवनिर्निमग्ना

स्थानं सरोजभव कल्पय तत् प्रजानाम् ।

इत्येवमेष कथितो मनुना स्वयम्भूः -

रम्भोरुहाक्ष तव पादयुगं व्यचिन्तीत् ॥ 2 ॥

हा हा विभो जलमहं न्यपिबं पुरस्ता-

दद्यापि मज्जति मही किमहं करोमि ।

इत्थं त्वदङ्घ्रियुगलं शरणं यतोऽस्य

नासापुटात् समभवः शिशुकोलरूपी ।3॥

अङ्गुष्ठमात्रवपुरुत्पतितः पुरस्तात्

भोयोऽथ कुम्भिसदृशः समजृम्भथास्त्वम् ।

अभ्रे तथाविधमुदीक्ष्य भवन्तमुच्चै -

र्विस्मेरतां विधिरगात् सह सूनुभिः स्वैः ॥4॥

कोऽसावचिन्त्यमहिमा किटिरुत्थितो मे

नासापुटात् किमु भवेदजितस्य माया ।

इत्थं विचिन्तयति धातरि शैलमात्रः

सद्यो भवन् किल जगर्जिथ घोरघोरम् ॥5॥

तं ते निनादमुपकर्ण्य जनस्तपःस्थाः

सत्यस्थिताश्च मुनयो नुनुवुर्भवन्तम् ।

तत्स्तोत्रहर्षुलमनाः परिणद्य भूय-

स्तोयाशयं विपुलमूर्तिरवातरस्त्वम् ॥6॥

ऊर्ध्वप्रसारिपरिधूम्रविधूतरोमा

प्रोत्क्षिप्तवालधिरवाङ्मुखघोरघोणः ।

तूर्णप्रदीर्णजलदः परिघूर्णदक्ष्णा

स्तोतृन् मुनीन् शिशिरयन्नवतेरिथ त्वम् ॥7॥

अन्तर्जलं तदनुसङ्कुलनक्रचक्रं

भ्राम्यत्तिमिङ्गिलकुलं कलुषोर्मिमालम् ।

आविश्य भीषणरवेण रसातलस्था -

नाकम्पयन् वसुमतीमगवेषयस्त्वम् ॥8॥

दृष्ट्वाऽथ दैत्यहतकेन रसातलान्ते

संवेशितां झटिति कूटकिटिर्विभो त्वम् ।

आपातुकानविगणय्य सुरारिखेटान्

दंष्ट्राङ्कुरेण वसुधामदधाः सलीलम् ॥9॥

अभ्युद्धरन्नथ धरां दशनाग्रलग्न

मुस्ताङ्कुराङ्कित इवाधिकपीवरात्मा ।

उद्धूतघोरसलिलाज्जलधेरुदञ्चन्

क्रीडावराहवपुरीश्वर पाहि रोगात् ॥10॥