Narayaniyam Dashaka 12 - Varahavataram — Kannada Script

ಸ್ವಾಯಮ್ಭುವೋ ಮನುರಥೋ ಜನಸರ್ಗಶೀಲೋ

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಹೀಮಸಮಯೇ ಸಲಿಲೇ ನಿಮಗ್ನಾಮ್ ।

ಸ್ರಷ್ಟಾರಮಾಪ ಶರಣಂ ಭವದಙ್ಘ್ರಿಸೇವಾ-

ತುಷ್ಟಾಶಯಂ ಮುನಿಜನೈಃ ಸಹ ಸತ್ಯಲೋಕೇ ॥1॥

ಕಷ್ಟಂ ಪ್ರಜಾಃ ಸೃಜತಿ ಮಯ್ಯವನಿರ್ನಿಮಗ್ನಾ

ಸ್ಥಾನಂ ಸರೋಜಭವ ಕಲ್ಪಯ ತತ್ ಪ್ರಜಾನಾಮ್ ।

ಇತ್ಯೇವಮೇಷ ಕಥಿತೋ ಮನುನಾ ಸ್ವಯಮ್ಭೂಃ -

ರಮ್ಭೋರುಹಾಕ್ಷ ತವ ಪಾದಯುಗಂ ವ್ಯಚಿನ್ತೀತ್ ॥ 2 ॥

ಹಾ ಹಾ ವಿಭೋ ಜಲಮಹಂ ನ್ಯಪಿಬಂ ಪುರಸ್ತಾ-

ದದ್ಯಾಪಿ ಮಜ್ಜತಿ ಮಹೀ ಕಿಮಹಂ ಕರೋಮಿ ।

ಇತ್ಥಂ ತ್ವದಙ್ಘ್ರಿಯುಗಲಂ ಶರಣಂ ಯತೋಽಸ್ಯ

ನಾಸಾಪುಟಾತ್ ಸಮಭವಃ ಶಿಶುಕೋಲರೂಪೀ ।3॥

ಅಙ್ಗುಷ್ಠಮಾತ್ರವಪುರುತ್ಪತಿತಃ ಪುರಸ್ತಾತ್

ಭೋಯೋಽಥ ಕುಮ್ಭಿಸದೃಶಃ ಸಮಜೃಮ್ಭಥಾಸ್ತ್ವಮ್ ।

ಅಭ್ರೇ ತಥಾವಿಧಮುದೀಕ್ಷ್ಯ ಭವನ್ತಮುಚ್ಚೈ -

ರ್ವಿಸ್ಮೇರತಾಂ ವಿಧಿರಗಾತ್ ಸಹ ಸೂನುಭಿಃ ಸ್ವೈಃ ॥4॥

ಕೋಽಸಾವಚಿನ್ತ್ಯಮಹಿಮಾ ಕಿಟಿರುತ್ಥಿತೋ ಮೇ

ನಾಸಾಪುಟಾತ್ ಕಿಮು ಭವೇದಜಿತಸ್ಯ ಮಾಯಾ ।

ಇತ್ಥಂ ವಿಚಿನ್ತಯತಿ ಧಾತರಿ ಶೈಲಮಾತ್ರಃ

ಸದ್ಯೋ ಭವನ್ ಕಿಲ ಜಗರ್ಜಿಥ ಘೋರಘೋರಮ್ ॥5॥

ತಂ ತೇ ನಿನಾದಮುಪಕರ್ಣ್ಯ ಜನಸ್ತಪಃಸ್ಥಾಃ

ಸತ್ಯಸ್ಥಿತಾಶ್ಚ ಮುನಯೋ ನುನುವುರ್ಭವನ್ತಮ್ ।

ತತ್ಸ್ತೋತ್ರಹರ್ಷುಲಮನಾಃ ಪರಿಣದ್ಯ ಭೂಯ-

ಸ್ತೋಯಾಶಯಂ ವಿಪುಲಮೂರ್ತಿರವಾತರಸ್ತ್ವಮ್ ॥6॥

ಊರ್ಧ್ವಪ್ರಸಾರಿಪರಿಧೂಮ್ರವಿಧೂತರೋಮಾ

ಪ್ರೋತ್ಕ್ಷಿಪ್ತವಾಲಧಿರವಾಙ್ಮುಖಘೋರಘೋಣಃ ।

ತೂರ್ಣಪ್ರದೀರ್ಣಜಲದಃ ಪರಿಘೂರ್ಣದಕ್ಷ್ಣಾ

ಸ್ತೋತೃನ್ ಮುನೀನ್ ಶಿಶಿರಯನ್ನವತೇರಿಥ ತ್ವಮ್ ॥7॥

ಅನ್ತರ್ಜಲಂ ತದನುಸಙ್ಕುಲನಕ್ರಚಕ್ರಂ

ಭ್ರಾಮ್ಯತ್ತಿಮಿಙ್ಗಿಲಕುಲಂ ಕಲುಷೋರ್ಮಿಮಾಲಮ್ ।

ಆವಿಶ್ಯ ಭೀಷಣರವೇಣ ರಸಾತಲಸ್ಥಾ -

ನಾಕಮ್ಪಯನ್ ವಸುಮತೀಮಗವೇಷಯಸ್ತ್ವಮ್ ॥8॥

ದೃಷ್ಟ್ವಾಽಥ ದೈತ್ಯಹತಕೇನ ರಸಾತಲಾನ್ತೇ

ಸಂವೇಶಿತಾಂ ಝಟಿತಿ ಕೂಟಕಿಟಿರ್ವಿಭೋ ತ್ವಮ್ ।

ಆಪಾತುಕಾನವಿಗಣಯ್ಯ ಸುರಾರಿಖೇಟಾನ್

ದಂಷ್ಟ್ರಾಙ್ಕುರೇಣ ವಸುಧಾಮದಧಾಃ ಸಲೀಲಮ್ ॥9॥

ಅಭ್ಯುದ್ಧರನ್ನಥ ಧರಾಂ ದಶನಾಗ್ರಲಗ್ನ

ಮುಸ್ತಾಙ್ಕುರಾಙ್ಕಿತ ಇವಾಧಿಕಪೀವರಾತ್ಮಾ ।

ಉದ್ಧೂತಘೋರಸಲಿಲಾಜ್ಜಲಧೇರುದಞ್ಚನ್

ಕ್ರೀಡಾವರಾಹವಪುರೀಶ್ವರ ಪಾಹಿ ರೋಗಾತ್ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

svāyambhuvo manuratho janasargaśīlo

dṛṣṭvā mahīmasamaye salile nimagnām |

sraṣṭāramāpa śaraṇaṃ bhavadaṅghrisevā-

tuṣṭāśayaṃ munijanaiḥ saha satyaloke ||1||

kaṣṭaṃ prajāḥ sṛjati mayyavanirnimagnā

sthānaṃ sarojabhava kalpaya tat prajānām |

ityevameṣa kathito manunā svayambhūḥ -

rambhoruhākṣa tava pādayugaṃ vyacintīt || 2 ||

hā hā vibho jalamahaṃ nyapibaṃ purastā-

dadyāpi majjati mahī kimahaṃ karomi |

itthaṃ tvadaṅghriyugalaṃ śaraṇaṃ yato'sya

nāsāpuṭāt samabhavaḥ śiśukolarūpī |3||

aṅguṣṭhamātravapurutpatitaḥ purastāt

bhoyo'tha kumbhisadṛśaḥ samajṛmbhathāstvam |

abhre tathāvidhamudīkṣya bhavantamuccai -

rvismeratāṃ vidhiragāt saha sūnubhiḥ svaiḥ ||4||

ko'sāvacintyamahimā kiṭirutthito me

nāsāpuṭāt kimu bhavedajitasya māyā |

itthaṃ vicintayati dhātari śailamātraḥ

sadyo bhavan kila jagarjitha ghoraghoram ||5||

taṃ te ninādamupakarṇya janastapaḥsthāḥ

satyasthitāśca munayo nunuvurbhavantam |

tatstotraharṣulamanāḥ pariṇadya bhūya-

stoyāśayaṃ vipulamūrtiravātarastvam ||6||

ūrdhvaprasāriparidhūmravidhūtaromā

protkṣiptavāladhiravāṅmukhaghoraghoṇaḥ |

tūrṇapradīrṇajaladaḥ parighūrṇadakṣṇā

stotṛn munīn śiśirayannavateritha tvam ||7||

antarjalaṃ tadanusaṅkulanakracakraṃ

bhrāmyattimiṅgilakulaṃ kaluṣormimālam |

āviśya bhīṣaṇaraveṇa rasātalasthā -

nākampayan vasumatīmagaveṣayastvam ||8||

dṛṣṭvā'tha daityahatakena rasātalānte

saṃveśitāṃ jhaṭiti kūṭakiṭirvibho tvam |

āpātukānavigaṇayya surārikheṭān

daṃṣṭrāṅkureṇa vasudhāmadadhāḥ salīlam ||9||

abhyuddharannatha dharāṃ daśanāgralagna

mustāṅkurāṅkita ivādhikapīvarātmā |

uddhūtaghorasalilājjaladherudañcan

krīḍāvarāhavapurīśvara pāhi rogāt ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

स्वायम्भुवो मनुरथो जनसर्गशीलो

दृष्ट्वा महीमसमये सलिले निमग्नाम् ।

स्रष्टारमाप शरणं भवदङ्घ्रिसेवा-

तुष्टाशयं मुनिजनैः सह सत्यलोके ॥1॥

कष्टं प्रजाः सृजति मय्यवनिर्निमग्ना

स्थानं सरोजभव कल्पय तत् प्रजानाम् ।

इत्येवमेष कथितो मनुना स्वयम्भूः -

रम्भोरुहाक्ष तव पादयुगं व्यचिन्तीत् ॥ 2 ॥

हा हा विभो जलमहं न्यपिबं पुरस्ता-

दद्यापि मज्जति मही किमहं करोमि ।

इत्थं त्वदङ्घ्रियुगलं शरणं यतोऽस्य

नासापुटात् समभवः शिशुकोलरूपी ।3॥

अङ्गुष्ठमात्रवपुरुत्पतितः पुरस्तात्

भोयोऽथ कुम्भिसदृशः समजृम्भथास्त्वम् ।

अभ्रे तथाविधमुदीक्ष्य भवन्तमुच्चै -

र्विस्मेरतां विधिरगात् सह सूनुभिः स्वैः ॥4॥

कोऽसावचिन्त्यमहिमा किटिरुत्थितो मे

नासापुटात् किमु भवेदजितस्य माया ।

इत्थं विचिन्तयति धातरि शैलमात्रः

सद्यो भवन् किल जगर्जिथ घोरघोरम् ॥5॥

तं ते निनादमुपकर्ण्य जनस्तपःस्थाः

सत्यस्थिताश्च मुनयो नुनुवुर्भवन्तम् ।

तत्स्तोत्रहर्षुलमनाः परिणद्य भूय-

स्तोयाशयं विपुलमूर्तिरवातरस्त्वम् ॥6॥

ऊर्ध्वप्रसारिपरिधूम्रविधूतरोमा

प्रोत्क्षिप्तवालधिरवाङ्मुखघोरघोणः ।

तूर्णप्रदीर्णजलदः परिघूर्णदक्ष्णा

स्तोतृन् मुनीन् शिशिरयन्नवतेरिथ त्वम् ॥7॥

अन्तर्जलं तदनुसङ्कुलनक्रचक्रं

भ्राम्यत्तिमिङ्गिलकुलं कलुषोर्मिमालम् ।

आविश्य भीषणरवेण रसातलस्था -

नाकम्पयन् वसुमतीमगवेषयस्त्वम् ॥8॥

दृष्ट्वाऽथ दैत्यहतकेन रसातलान्ते

संवेशितां झटिति कूटकिटिर्विभो त्वम् ।

आपातुकानविगणय्य सुरारिखेटान्

दंष्ट्राङ्कुरेण वसुधामदधाः सलीलम् ॥9॥

अभ्युद्धरन्नथ धरां दशनाग्रलग्न

मुस्ताङ्कुराङ्कित इवाधिकपीवरात्मा ।

उद्धूतघोरसलिलाज्जलधेरुदञ्चन्

क्रीडावराहवपुरीश्वर पाहि रोगात् ॥10॥