Narayaniyam Dashaka 12 - Varahavataram — Grantha Script

𑌸𑍍𑌵𑌾𑌯𑌮𑍍𑌭𑍁𑌵𑍋 𑌮𑌨𑍁𑌰𑌥𑍋 𑌜𑌨𑌸𑌰𑍍𑌗𑌶𑍀𑌲𑍋

𑌦𑍃𑌷𑍍𑌟𑍍𑌵𑌾 𑌮𑌹𑍀𑌮𑌸𑌮𑌯𑍇 𑌸𑌲𑌿𑌲𑍇 𑌨𑌿𑌮𑌗𑍍𑌨𑌾𑌮𑍍 ।

𑌸𑍍𑌰𑌷𑍍𑌟𑌾𑌰𑌮𑌾𑌪 𑌶𑌰𑌣𑌂 𑌭𑌵𑌦𑌙𑍍𑌘𑍍𑌰𑌿𑌸𑍇𑌵𑌾-

𑌤𑍁𑌷𑍍𑌟𑌾𑌶𑌯𑌂 𑌮𑍁𑌨𑌿𑌜𑌨𑍈𑌃 𑌸𑌹 𑌸𑌤𑍍𑌯𑌲𑍋𑌕𑍇 ॥1॥

𑌕𑌷𑍍𑌟𑌂 𑌪𑍍𑌰𑌜𑌾𑌃 𑌸𑍃𑌜𑌤𑌿 𑌮𑌯𑍍𑌯𑌵𑌨𑌿𑌰𑍍𑌨𑌿𑌮𑌗𑍍𑌨𑌾

𑌸𑍍𑌥𑌾𑌨𑌂 𑌸𑌰𑍋𑌜𑌭𑌵 𑌕𑌲𑍍𑌪𑌯 𑌤𑌤𑍍 𑌪𑍍𑌰𑌜𑌾𑌨𑌾𑌮𑍍 ।

𑌇𑌤𑍍𑌯𑍇𑌵𑌮𑍇𑌷 𑌕𑌥𑌿𑌤𑍋 𑌮𑌨𑍁𑌨𑌾 𑌸𑍍𑌵𑌯𑌮𑍍𑌭𑍂𑌃 -

𑌰𑌮𑍍𑌭𑍋𑌰𑍁𑌹𑌾𑌕𑍍𑌷 𑌤𑌵 𑌪𑌾𑌦𑌯𑍁𑌗𑌂 𑌵𑍍𑌯𑌚𑌿𑌨𑍍𑌤𑍀𑌤𑍍 ॥ 2 ॥

𑌹𑌾 𑌹𑌾 𑌵𑌿𑌭𑍋 𑌜𑌲𑌮𑌹𑌂 𑌨𑍍𑌯𑌪𑌿𑌬𑌂 𑌪𑍁𑌰𑌸𑍍𑌤𑌾-

𑌦𑌦𑍍𑌯𑌾𑌪𑌿 𑌮𑌜𑍍𑌜𑌤𑌿 𑌮𑌹𑍀 𑌕𑌿𑌮𑌹𑌂 𑌕𑌰𑍋𑌮𑌿 ।

𑌇𑌤𑍍𑌥𑌂 𑌤𑍍𑌵𑌦𑌙𑍍𑌘𑍍𑌰𑌿𑌯𑍁𑌗𑌲𑌂 𑌶𑌰𑌣𑌂 𑌯𑌤𑍋𑌽𑌸𑍍𑌯

𑌨𑌾𑌸𑌾𑌪𑍁𑌟𑌾𑌤𑍍 𑌸𑌮𑌭𑌵𑌃 𑌶𑌿𑌶𑍁𑌕𑍋𑌲𑌰𑍂𑌪𑍀 ।3॥

𑌅𑌙𑍍𑌗𑍁𑌷𑍍𑌠𑌮𑌾𑌤𑍍𑌰𑌵𑌪𑍁𑌰𑍁𑌤𑍍𑌪𑌤𑌿𑌤𑌃 𑌪𑍁𑌰𑌸𑍍𑌤𑌾𑌤𑍍

𑌭𑍋𑌯𑍋𑌽𑌥 𑌕𑍁𑌮𑍍𑌭𑌿𑌸𑌦𑍃𑌶𑌃 𑌸𑌮𑌜𑍃𑌮𑍍𑌭𑌥𑌾𑌸𑍍𑌤𑍍𑌵𑌮𑍍 ।

𑌅𑌭𑍍𑌰𑍇 𑌤𑌥𑌾𑌵𑌿𑌧𑌮𑍁𑌦𑍀𑌕𑍍𑌷𑍍𑌯 𑌭𑌵𑌨𑍍𑌤𑌮𑍁𑌚𑍍𑌚𑍈 -

𑌰𑍍𑌵𑌿𑌸𑍍𑌮𑍇𑌰𑌤𑌾𑌂 𑌵𑌿𑌧𑌿𑌰𑌗𑌾𑌤𑍍 𑌸𑌹 𑌸𑍂𑌨𑍁𑌭𑌿𑌃 𑌸𑍍𑌵𑍈𑌃 ॥4॥

𑌕𑍋𑌽𑌸𑌾𑌵𑌚𑌿𑌨𑍍𑌤𑍍𑌯𑌮𑌹𑌿𑌮𑌾 𑌕𑌿𑌟𑌿𑌰𑍁𑌤𑍍𑌥𑌿𑌤𑍋 𑌮𑍇

𑌨𑌾𑌸𑌾𑌪𑍁𑌟𑌾𑌤𑍍 𑌕𑌿𑌮𑍁 𑌭𑌵𑍇𑌦𑌜𑌿𑌤𑌸𑍍𑌯 𑌮𑌾𑌯𑌾 ।

𑌇𑌤𑍍𑌥𑌂 𑌵𑌿𑌚𑌿𑌨𑍍𑌤𑌯𑌤𑌿 𑌧𑌾𑌤𑌰𑌿 𑌶𑍈𑌲𑌮𑌾𑌤𑍍𑌰𑌃

𑌸𑌦𑍍𑌯𑍋 𑌭𑌵𑌨𑍍 𑌕𑌿𑌲 𑌜𑌗𑌰𑍍𑌜𑌿𑌥 𑌘𑍋𑌰𑌘𑍋𑌰𑌮𑍍 ॥5॥

𑌤𑌂 𑌤𑍇 𑌨𑌿𑌨𑌾𑌦𑌮𑍁𑌪𑌕𑌰𑍍𑌣𑍍𑌯 𑌜𑌨𑌸𑍍𑌤𑌪𑌃𑌸𑍍𑌥𑌾𑌃

𑌸𑌤𑍍𑌯𑌸𑍍𑌥𑌿𑌤𑌾𑌶𑍍𑌚 𑌮𑍁𑌨𑌯𑍋 𑌨𑍁𑌨𑍁𑌵𑍁𑌰𑍍𑌭𑌵𑌨𑍍𑌤𑌮𑍍 ।

𑌤𑌤𑍍𑌸𑍍𑌤𑍋𑌤𑍍𑌰𑌹𑌰𑍍𑌷𑍁𑌲𑌮𑌨𑌾𑌃 𑌪𑌰𑌿𑌣𑌦𑍍𑌯 𑌭𑍂𑌯-

𑌸𑍍𑌤𑍋𑌯𑌾𑌶𑌯𑌂 𑌵𑌿𑌪𑍁𑌲𑌮𑍂𑌰𑍍𑌤𑌿𑌰𑌵𑌾𑌤𑌰𑌸𑍍𑌤𑍍𑌵𑌮𑍍 ॥6॥

𑌊𑌰𑍍𑌧𑍍𑌵𑌪𑍍𑌰𑌸𑌾𑌰𑌿𑌪𑌰𑌿𑌧𑍂𑌮𑍍𑌰𑌵𑌿𑌧𑍂𑌤𑌰𑍋𑌮𑌾

𑌪𑍍𑌰𑍋𑌤𑍍𑌕𑍍𑌷𑌿𑌪𑍍𑌤𑌵𑌾𑌲𑌧𑌿𑌰𑌵𑌾𑌙𑍍𑌮𑍁𑌖𑌘𑍋𑌰𑌘𑍋𑌣𑌃 ।

𑌤𑍂𑌰𑍍𑌣𑌪𑍍𑌰𑌦𑍀𑌰𑍍𑌣𑌜𑌲𑌦𑌃 𑌪𑌰𑌿𑌘𑍂𑌰𑍍𑌣𑌦𑌕𑍍𑌷𑍍𑌣𑌾

𑌸𑍍𑌤𑍋𑌤𑍃𑌨𑍍 𑌮𑍁𑌨𑍀𑌨𑍍 𑌶𑌿𑌶𑌿𑌰𑌯𑌨𑍍𑌨𑌵𑌤𑍇𑌰𑌿𑌥 𑌤𑍍𑌵𑌮𑍍 ॥7॥

𑌅𑌨𑍍𑌤𑌰𑍍𑌜𑌲𑌂 𑌤𑌦𑌨𑍁𑌸𑌙𑍍𑌕𑍁𑌲𑌨𑌕𑍍𑌰𑌚𑌕𑍍𑌰𑌂

𑌭𑍍𑌰𑌾𑌮𑍍𑌯𑌤𑍍𑌤𑌿𑌮𑌿𑌙𑍍𑌗𑌿𑌲𑌕𑍁𑌲𑌂 𑌕𑌲𑍁𑌷𑍋𑌰𑍍𑌮𑌿𑌮𑌾𑌲𑌮𑍍 ।

𑌆𑌵𑌿𑌶𑍍𑌯 𑌭𑍀𑌷𑌣𑌰𑌵𑍇𑌣 𑌰𑌸𑌾𑌤𑌲𑌸𑍍𑌥𑌾 -

𑌨𑌾𑌕𑌮𑍍𑌪𑌯𑌨𑍍 𑌵𑌸𑍁𑌮𑌤𑍀𑌮𑌗𑌵𑍇𑌷𑌯𑌸𑍍𑌤𑍍𑌵𑌮𑍍 ॥8॥

𑌦𑍃𑌷𑍍𑌟𑍍𑌵𑌾𑌽𑌥 𑌦𑍈𑌤𑍍𑌯𑌹𑌤𑌕𑍇𑌨 𑌰𑌸𑌾𑌤𑌲𑌾𑌨𑍍𑌤𑍇

𑌸𑌂𑌵𑍇𑌶𑌿𑌤𑌾𑌂 𑌝𑌟𑌿𑌤𑌿 𑌕𑍂𑌟𑌕𑌿𑌟𑌿𑌰𑍍𑌵𑌿𑌭𑍋 𑌤𑍍𑌵𑌮𑍍 ।

𑌆𑌪𑌾𑌤𑍁𑌕𑌾𑌨𑌵𑌿𑌗𑌣𑌯𑍍𑌯 𑌸𑍁𑌰𑌾𑌰𑌿𑌖𑍇𑌟𑌾𑌨𑍍

𑌦𑌂𑌷𑍍𑌟𑍍𑌰𑌾𑌙𑍍𑌕𑍁𑌰𑍇𑌣 𑌵𑌸𑍁𑌧𑌾𑌮𑌦𑌧𑌾𑌃 𑌸𑌲𑍀𑌲𑌮𑍍 ॥9॥

𑌅𑌭𑍍𑌯𑍁𑌦𑍍𑌧𑌰𑌨𑍍𑌨𑌥 𑌧𑌰𑌾𑌂 𑌦𑌶𑌨𑌾𑌗𑍍𑌰𑌲𑌗𑍍𑌨

𑌮𑍁𑌸𑍍𑌤𑌾𑌙𑍍𑌕𑍁𑌰𑌾𑌙𑍍𑌕𑌿𑌤 𑌇𑌵𑌾𑌧𑌿𑌕𑌪𑍀𑌵𑌰𑌾𑌤𑍍𑌮𑌾 ।

𑌉𑌦𑍍𑌧𑍂𑌤𑌘𑍋𑌰𑌸𑌲𑌿𑌲𑌾𑌜𑍍𑌜𑌲𑌧𑍇𑌰𑍁𑌦𑌞𑍍𑌚𑌨𑍍

𑌕𑍍𑌰𑍀𑌡𑌾𑌵𑌰𑌾𑌹𑌵𑌪𑍁𑌰𑍀𑌶𑍍𑌵𑌰 𑌪𑌾𑌹𑌿 𑌰𑍋𑌗𑌾𑌤𑍍 ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

svāyambhuvo manuratho janasargaśīlo

dṛṣṭvā mahīmasamaye salile nimagnām |

sraṣṭāramāpa śaraṇaṃ bhavadaṅghrisevā-

tuṣṭāśayaṃ munijanaiḥ saha satyaloke ||1||

kaṣṭaṃ prajāḥ sṛjati mayyavanirnimagnā

sthānaṃ sarojabhava kalpaya tat prajānām |

ityevameṣa kathito manunā svayambhūḥ -

rambhoruhākṣa tava pādayugaṃ vyacintīt || 2 ||

hā hā vibho jalamahaṃ nyapibaṃ purastā-

dadyāpi majjati mahī kimahaṃ karomi |

itthaṃ tvadaṅghriyugalaṃ śaraṇaṃ yato'sya

nāsāpuṭāt samabhavaḥ śiśukolarūpī |3||

aṅguṣṭhamātravapurutpatitaḥ purastāt

bhoyo'tha kumbhisadṛśaḥ samajṛmbhathāstvam |

abhre tathāvidhamudīkṣya bhavantamuccai -

rvismeratāṃ vidhiragāt saha sūnubhiḥ svaiḥ ||4||

ko'sāvacintyamahimā kiṭirutthito me

nāsāpuṭāt kimu bhavedajitasya māyā |

itthaṃ vicintayati dhātari śailamātraḥ

sadyo bhavan kila jagarjitha ghoraghoram ||5||

taṃ te ninādamupakarṇya janastapaḥsthāḥ

satyasthitāśca munayo nunuvurbhavantam |

tatstotraharṣulamanāḥ pariṇadya bhūya-

stoyāśayaṃ vipulamūrtiravātarastvam ||6||

ūrdhvaprasāriparidhūmravidhūtaromā

protkṣiptavāladhiravāṅmukhaghoraghoṇaḥ |

tūrṇapradīrṇajaladaḥ parighūrṇadakṣṇā

stotṛn munīn śiśirayannavateritha tvam ||7||

antarjalaṃ tadanusaṅkulanakracakraṃ

bhrāmyattimiṅgilakulaṃ kaluṣormimālam |

āviśya bhīṣaṇaraveṇa rasātalasthā -

nākampayan vasumatīmagaveṣayastvam ||8||

dṛṣṭvā'tha daityahatakena rasātalānte

saṃveśitāṃ jhaṭiti kūṭakiṭirvibho tvam |

āpātukānavigaṇayya surārikheṭān

daṃṣṭrāṅkureṇa vasudhāmadadhāḥ salīlam ||9||

abhyuddharannatha dharāṃ daśanāgralagna

mustāṅkurāṅkita ivādhikapīvarātmā |

uddhūtaghorasalilājjaladherudañcan

krīḍāvarāhavapurīśvara pāhi rogāt ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

स्वायम्भुवो मनुरथो जनसर्गशीलो

दृष्ट्वा महीमसमये सलिले निमग्नाम् ।

स्रष्टारमाप शरणं भवदङ्घ्रिसेवा-

तुष्टाशयं मुनिजनैः सह सत्यलोके ॥1॥

कष्टं प्रजाः सृजति मय्यवनिर्निमग्ना

स्थानं सरोजभव कल्पय तत् प्रजानाम् ।

इत्येवमेष कथितो मनुना स्वयम्भूः -

रम्भोरुहाक्ष तव पादयुगं व्यचिन्तीत् ॥ 2 ॥

हा हा विभो जलमहं न्यपिबं पुरस्ता-

दद्यापि मज्जति मही किमहं करोमि ।

इत्थं त्वदङ्घ्रियुगलं शरणं यतोऽस्य

नासापुटात् समभवः शिशुकोलरूपी ।3॥

अङ्गुष्ठमात्रवपुरुत्पतितः पुरस्तात्

भोयोऽथ कुम्भिसदृशः समजृम्भथास्त्वम् ।

अभ्रे तथाविधमुदीक्ष्य भवन्तमुच्चै -

र्विस्मेरतां विधिरगात् सह सूनुभिः स्वैः ॥4॥

कोऽसावचिन्त्यमहिमा किटिरुत्थितो मे

नासापुटात् किमु भवेदजितस्य माया ।

इत्थं विचिन्तयति धातरि शैलमात्रः

सद्यो भवन् किल जगर्जिथ घोरघोरम् ॥5॥

तं ते निनादमुपकर्ण्य जनस्तपःस्थाः

सत्यस्थिताश्च मुनयो नुनुवुर्भवन्तम् ।

तत्स्तोत्रहर्षुलमनाः परिणद्य भूय-

स्तोयाशयं विपुलमूर्तिरवातरस्त्वम् ॥6॥

ऊर्ध्वप्रसारिपरिधूम्रविधूतरोमा

प्रोत्क्षिप्तवालधिरवाङ्मुखघोरघोणः ।

तूर्णप्रदीर्णजलदः परिघूर्णदक्ष्णा

स्तोतृन् मुनीन् शिशिरयन्नवतेरिथ त्वम् ॥7॥

अन्तर्जलं तदनुसङ्कुलनक्रचक्रं

भ्राम्यत्तिमिङ्गिलकुलं कलुषोर्मिमालम् ।

आविश्य भीषणरवेण रसातलस्था -

नाकम्पयन् वसुमतीमगवेषयस्त्वम् ॥8॥

दृष्ट्वाऽथ दैत्यहतकेन रसातलान्ते

संवेशितां झटिति कूटकिटिर्विभो त्वम् ।

आपातुकानविगणय्य सुरारिखेटान्

दंष्ट्राङ्कुरेण वसुधामदधाः सलीलम् ॥9॥

अभ्युद्धरन्नथ धरां दशनाग्रलग्न

मुस्ताङ्कुराङ्कित इवाधिकपीवरात्मा ।

उद्धूतघोरसलिलाज्जलधेरुदञ्चन्

क्रीडावराहवपुरीश्वर पाहि रोगात् ॥10॥