Narayaniyam Dashaka 12 - Varahavataram — Bengali Script

স্বাযম্ভুবো মনুরথো জনসর্গশীলো

দৃষ্ট্বা মহীমসমযে সলিলে নিমগ্নাম্ ।

স্রষ্টারমাপ শরণং ভবদঙ্ঘ্রিসেবা-

তুষ্টাশযং মুনিজনৈঃ সহ সত্যলোকে ॥1॥

কষ্টং প্রজাঃ সৃজতি ময্যবনির্নিমগ্না

স্থানং সরোজভব কল্পয তত্ প্রজানাম্ ।

ইত্যেবমেষ কথিতো মনুনা স্বযম্ভূঃ -

রম্ভোরুহাক্ষ তব পাদযুগং ব্যচিন্তীত্ ॥ 2 ॥

হা হা বিভো জলমহং ন্যপিবং পুরস্তা-

দদ্যাপি মজ্জতি মহী কিমহং করোমি ।

ইত্থং ত্বদঙ্ঘ্রিযুগলং শরণং যতোঽস্য

নাসাপুটাত্ সমভবঃ শিশুকোলরূপী ।3॥

অঙ্গুষ্ঠমাত্রবপুরুত্পতিতঃ পুরস্তাত্

ভোযোঽথ কুম্ভিসদৃশঃ সমজৃম্ভথাস্ত্বম্ ।

অভ্রে তথাবিধমুদীক্ষ্য ভবন্তমুচ্চৈ -

র্বিস্মেরতাং বিধিরগাত্ সহ সূনুভিঃ স্বৈঃ ॥4॥

কোঽসাবচিন্ত্যমহিমা কিটিরুত্থিতো মে

নাসাপুটাত্ কিমু ভবেদজিতস্য মাযা ।

ইত্থং বিচিন্তযতি ধাতরি শৈলমাত্রঃ

সদ্যো ভবন্ কিল জগর্জিথ ঘোরঘোরম্ ॥5॥

তং তে নিনাদমুপকর্ণ্য জনস্তপঃস্থাঃ

সত্যস্থিতাশ্চ মুনযো নুনুবুর্ভবন্তম্ ।

তত্স্তোত্রহর্ষুলমনাঃ পরিণদ্য ভূয-

স্তোযাশযং বিপুলমূর্তিরবাতরস্ত্বম্ ॥6॥

ঊর্ধ্বপ্রসারিপরিধূম্রবিধূতরোমা

প্রোত্ক্ষিপ্তবালধিরবাঙ্মুখঘোরঘোণঃ ।

তূর্ণপ্রদীর্ণজলদঃ পরিঘূর্ণদক্ষ্ণা

স্তোতৃন্ মুনীন্ শিশিরযন্নবতেরিথ ত্বম্ ॥7॥

অন্তর্জলং তদনুসঙ্কুলনক্রচক্রং

ভ্রাম্যত্তিমিঙ্গিলকুলং কলুষোর্মিমালম্ ।

আবিশ্য ভীষণরবেণ রসাতলস্থা -

নাকম্পযন্ বসুমতীমগবেষযস্ত্বম্ ॥8॥

দৃষ্ট্বাঽথ দৈত্যহতকেন রসাতলান্তে

সংবেশিতাং ঝটিতি কূটকিটির্বিভো ত্বম্ ।

আপাতুকানবিগণয্য সুরারিখেটান্

দংষ্ট্রাঙ্কুরেণ বসুধামদধাঃ সলীলম্ ॥9॥

অভ্যুদ্ধরন্নথ ধরাং দশনাগ্রলগ্ন

মুস্তাঙ্কুরাঙ্কিত ইবাধিকপীবরাত্মা ।

উদ্ধূতঘোরসলিলাজ্জলধেরুদঞ্চন্

ক্রীডাবরাহবপুরীশ্বর পাহি রোগাত্ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

svāyambhuvo manuratho janasargaśīlo

dṛṣṭvā mahīmasamaye salile nimagnām |

sraṣṭāramāpa śaraṇaṃ bhavadaṅghrisevā-

tuṣṭāśayaṃ munijanaiḥ saha satyaloke ||1||

kaṣṭaṃ prajāḥ sṛjati mayyavanirnimagnā

sthānaṃ sarojabhava kalpaya tat prajānām |

ityevameṣa kathito manunā svayambhūḥ -

rambhoruhākṣa tava pādayugaṃ vyacintīt || 2 ||

hā hā vibho jalamahaṃ nyapibaṃ purastā-

dadyāpi majjati mahī kimahaṃ karomi |

itthaṃ tvadaṅghriyugalaṃ śaraṇaṃ yato'sya

nāsāpuṭāt samabhavaḥ śiśukolarūpī |3||

aṅguṣṭhamātravapurutpatitaḥ purastāt

bhoyo'tha kumbhisadṛśaḥ samajṛmbhathāstvam |

abhre tathāvidhamudīkṣya bhavantamuccai -

rvismeratāṃ vidhiragāt saha sūnubhiḥ svaiḥ ||4||

ko'sāvacintyamahimā kiṭirutthito me

nāsāpuṭāt kimu bhavedajitasya māyā |

itthaṃ vicintayati dhātari śailamātraḥ

sadyo bhavan kila jagarjitha ghoraghoram ||5||

taṃ te ninādamupakarṇya janastapaḥsthāḥ

satyasthitāśca munayo nunuvurbhavantam |

tatstotraharṣulamanāḥ pariṇadya bhūya-

stoyāśayaṃ vipulamūrtiravātarastvam ||6||

ūrdhvaprasāriparidhūmravidhūtaromā

protkṣiptavāladhiravāṅmukhaghoraghoṇaḥ |

tūrṇapradīrṇajaladaḥ parighūrṇadakṣṇā

stotṛn munīn śiśirayannavateritha tvam ||7||

antarjalaṃ tadanusaṅkulanakracakraṃ

bhrāmyattimiṅgilakulaṃ kaluṣormimālam |

āviśya bhīṣaṇaraveṇa rasātalasthā -

nākampayan vasumatīmagaveṣayastvam ||8||

dṛṣṭvā'tha daityahatakena rasātalānte

saṃveśitāṃ jhaṭiti kūṭakiṭirvibho tvam |

āpātukānavigaṇayya surārikheṭān

daṃṣṭrāṅkureṇa vasudhāmadadhāḥ salīlam ||9||

abhyuddharannatha dharāṃ daśanāgralagna

mustāṅkurāṅkita ivādhikapīvarātmā |

uddhūtaghorasalilājjaladherudañcan

krīḍāvarāhavapurīśvara pāhi rogāt ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

स्वायम्भुवो मनुरथो जनसर्गशीलो

दृष्ट्वा महीमसमये सलिले निमग्नाम् ।

स्रष्टारमाप शरणं भवदङ्घ्रिसेवा-

तुष्टाशयं मुनिजनैः सह सत्यलोके ॥1॥

कष्टं प्रजाः सृजति मय्यवनिर्निमग्ना

स्थानं सरोजभव कल्पय तत् प्रजानाम् ।

इत्येवमेष कथितो मनुना स्वयम्भूः -

रम्भोरुहाक्ष तव पादयुगं व्यचिन्तीत् ॥ 2 ॥

हा हा विभो जलमहं न्यपिबं पुरस्ता-

दद्यापि मज्जति मही किमहं करोमि ।

इत्थं त्वदङ्घ्रियुगलं शरणं यतोऽस्य

नासापुटात् समभवः शिशुकोलरूपी ।3॥

अङ्गुष्ठमात्रवपुरुत्पतितः पुरस्तात्

भोयोऽथ कुम्भिसदृशः समजृम्भथास्त्वम् ।

अभ्रे तथाविधमुदीक्ष्य भवन्तमुच्चै -

र्विस्मेरतां विधिरगात् सह सूनुभिः स्वैः ॥4॥

कोऽसावचिन्त्यमहिमा किटिरुत्थितो मे

नासापुटात् किमु भवेदजितस्य माया ।

इत्थं विचिन्तयति धातरि शैलमात्रः

सद्यो भवन् किल जगर्जिथ घोरघोरम् ॥5॥

तं ते निनादमुपकर्ण्य जनस्तपःस्थाः

सत्यस्थिताश्च मुनयो नुनुवुर्भवन्तम् ।

तत्स्तोत्रहर्षुलमनाः परिणद्य भूय-

स्तोयाशयं विपुलमूर्तिरवातरस्त्वम् ॥6॥

ऊर्ध्वप्रसारिपरिधूम्रविधूतरोमा

प्रोत्क्षिप्तवालधिरवाङ्मुखघोरघोणः ।

तूर्णप्रदीर्णजलदः परिघूर्णदक्ष्णा

स्तोतृन् मुनीन् शिशिरयन्नवतेरिथ त्वम् ॥7॥

अन्तर्जलं तदनुसङ्कुलनक्रचक्रं

भ्राम्यत्तिमिङ्गिलकुलं कलुषोर्मिमालम् ।

आविश्य भीषणरवेण रसातलस्था -

नाकम्पयन् वसुमतीमगवेषयस्त्वम् ॥8॥

दृष्ट्वाऽथ दैत्यहतकेन रसातलान्ते

संवेशितां झटिति कूटकिटिर्विभो त्वम् ।

आपातुकानविगणय्य सुरारिखेटान्

दंष्ट्राङ्कुरेण वसुधामदधाः सलीलम् ॥9॥

अभ्युद्धरन्नथ धरां दशनाग्रलग्न

मुस्ताङ्कुराङ्कित इवाधिकपीवरात्मा ।

उद्धूतघोरसलिलाज्जलधेरुदञ्चन्

क्रीडावराहवपुरीश्वर पाहि रोगात् ॥10॥