Narayaniyam Dashaka 12 - Varahavataram — Gujarati Script

સ્વાયમ્ભુવો મનુરથો જનસર્ગશીલો

દૃષ્ટ્વા મહીમસમયે સલિલે નિમગ્નામ્ ।

સ્રષ્ટારમાપ શરણં ભવદઙ્ઘ્રિસેવા-

તુષ્ટાશયં મુનિજનૈઃ સહ સત્યલોકે ॥1॥

કષ્ટં પ્રજાઃ સૃજતિ મય્યવનિર્નિમગ્ના

સ્થાનં સરોજભવ કલ્પય તત્ પ્રજાનામ્ ।

ઇત્યેવમેષ કથિતો મનુના સ્વયમ્ભૂઃ -

રમ્ભોરુહાક્ષ તવ પાદયુગં વ્યચિન્તીત્ ॥ 2 ॥

હા હા વિભો જલમહં ન્યપિબં પુરસ્તા-

દદ્યાપિ મજ્જતિ મહી કિમહં કરોમિ ।

ઇત્થં ત્વદઙ્ઘ્રિયુગલં શરણં યતોઽસ્ય

નાસાપુટાત્ સમભવઃ શિશુકોલરૂપી ।3॥

અઙ્ગુષ્ઠમાત્રવપુરુત્પતિતઃ પુરસ્તાત્

ભોયોઽથ કુમ્ભિસદૃશઃ સમજૃમ્ભથાસ્ત્વમ્ ।

અભ્રે તથાવિધમુદીક્ષ્ય ભવન્તમુચ્ચૈ -

ર્વિસ્મેરતાં વિધિરગાત્ સહ સૂનુભિઃ સ્વૈઃ ॥4॥

કોઽસાવચિન્ત્યમહિમા કિટિરુત્થિતો મે

નાસાપુટાત્ કિમુ ભવેદજિતસ્ય માયા ।

ઇત્થં વિચિન્તયતિ ધાતરિ શૈલમાત્રઃ

સદ્યો ભવન્ કિલ જગર્જિથ ઘોરઘોરમ્ ॥5॥

તં તે નિનાદમુપકર્ણ્ય જનસ્તપઃસ્થાઃ

સત્યસ્થિતાશ્ચ મુનયો નુનુવુર્ભવન્તમ્ ।

તત્સ્તોત્રહર્ષુલમનાઃ પરિણદ્ય ભૂય-

સ્તોયાશયં વિપુલમૂર્તિરવાતરસ્ત્વમ્ ॥6॥

ઊર્ધ્વપ્રસારિપરિધૂમ્રવિધૂતરોમા

પ્રોત્ક્ષિપ્તવાલધિરવાઙ્મુખઘોરઘોણઃ ।

તૂર્ણપ્રદીર્ણજલદઃ પરિઘૂર્ણદક્ષ્ણા

સ્તોતૃન્ મુનીન્ શિશિરયન્નવતેરિથ ત્વમ્ ॥7॥

અન્તર્જલં તદનુસઙ્કુલનક્રચક્રં

ભ્રામ્યત્તિમિઙ્ગિલકુલં કલુષોર્મિમાલમ્ ।

આવિશ્ય ભીષણરવેણ રસાતલસ્થા -

નાકમ્પયન્ વસુમતીમગવેષયસ્ત્વમ્ ॥8॥

દૃષ્ટ્વાઽથ દૈત્યહતકેન રસાતલાન્તે

સંવેશિતાં ઝટિતિ કૂટકિટિર્વિભો ત્વમ્ ।

આપાતુકાનવિગણય્ય સુરારિખેટાન્

દંષ્ટ્રાઙ્કુરેણ વસુધામદધાઃ સલીલમ્ ॥9॥

અભ્યુદ્ધરન્નથ ધરાં દશનાગ્રલગ્ન

મુસ્તાઙ્કુરાઙ્કિત ઇવાધિકપીવરાત્મા ।

ઉદ્ધૂતઘોરસલિલાજ્જલધેરુદઞ્ચન્

ક્રીડાવરાહવપુરીશ્વર પાહિ રોગાત્ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

svāyambhuvo manuratho janasargaśīlo

dṛṣṭvā mahīmasamaye salile nimagnām |

sraṣṭāramāpa śaraṇaṃ bhavadaṅghrisevā-

tuṣṭāśayaṃ munijanaiḥ saha satyaloke ||1||

kaṣṭaṃ prajāḥ sṛjati mayyavanirnimagnā

sthānaṃ sarojabhava kalpaya tat prajānām |

ityevameṣa kathito manunā svayambhūḥ -

rambhoruhākṣa tava pādayugaṃ vyacintīt || 2 ||

hā hā vibho jalamahaṃ nyapibaṃ purastā-

dadyāpi majjati mahī kimahaṃ karomi |

itthaṃ tvadaṅghriyugalaṃ śaraṇaṃ yato'sya

nāsāpuṭāt samabhavaḥ śiśukolarūpī |3||

aṅguṣṭhamātravapurutpatitaḥ purastāt

bhoyo'tha kumbhisadṛśaḥ samajṛmbhathāstvam |

abhre tathāvidhamudīkṣya bhavantamuccai -

rvismeratāṃ vidhiragāt saha sūnubhiḥ svaiḥ ||4||

ko'sāvacintyamahimā kiṭirutthito me

nāsāpuṭāt kimu bhavedajitasya māyā |

itthaṃ vicintayati dhātari śailamātraḥ

sadyo bhavan kila jagarjitha ghoraghoram ||5||

taṃ te ninādamupakarṇya janastapaḥsthāḥ

satyasthitāśca munayo nunuvurbhavantam |

tatstotraharṣulamanāḥ pariṇadya bhūya-

stoyāśayaṃ vipulamūrtiravātarastvam ||6||

ūrdhvaprasāriparidhūmravidhūtaromā

protkṣiptavāladhiravāṅmukhaghoraghoṇaḥ |

tūrṇapradīrṇajaladaḥ parighūrṇadakṣṇā

stotṛn munīn śiśirayannavateritha tvam ||7||

antarjalaṃ tadanusaṅkulanakracakraṃ

bhrāmyattimiṅgilakulaṃ kaluṣormimālam |

āviśya bhīṣaṇaraveṇa rasātalasthā -

nākampayan vasumatīmagaveṣayastvam ||8||

dṛṣṭvā'tha daityahatakena rasātalānte

saṃveśitāṃ jhaṭiti kūṭakiṭirvibho tvam |

āpātukānavigaṇayya surārikheṭān

daṃṣṭrāṅkureṇa vasudhāmadadhāḥ salīlam ||9||

abhyuddharannatha dharāṃ daśanāgralagna

mustāṅkurāṅkita ivādhikapīvarātmā |

uddhūtaghorasalilājjaladherudañcan

krīḍāvarāhavapurīśvara pāhi rogāt ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

स्वायम्भुवो मनुरथो जनसर्गशीलो

दृष्ट्वा महीमसमये सलिले निमग्नाम् ।

स्रष्टारमाप शरणं भवदङ्घ्रिसेवा-

तुष्टाशयं मुनिजनैः सह सत्यलोके ॥1॥

कष्टं प्रजाः सृजति मय्यवनिर्निमग्ना

स्थानं सरोजभव कल्पय तत् प्रजानाम् ।

इत्येवमेष कथितो मनुना स्वयम्भूः -

रम्भोरुहाक्ष तव पादयुगं व्यचिन्तीत् ॥ 2 ॥

हा हा विभो जलमहं न्यपिबं पुरस्ता-

दद्यापि मज्जति मही किमहं करोमि ।

इत्थं त्वदङ्घ्रियुगलं शरणं यतोऽस्य

नासापुटात् समभवः शिशुकोलरूपी ।3॥

अङ्गुष्ठमात्रवपुरुत्पतितः पुरस्तात्

भोयोऽथ कुम्भिसदृशः समजृम्भथास्त्वम् ।

अभ्रे तथाविधमुदीक्ष्य भवन्तमुच्चै -

र्विस्मेरतां विधिरगात् सह सूनुभिः स्वैः ॥4॥

कोऽसावचिन्त्यमहिमा किटिरुत्थितो मे

नासापुटात् किमु भवेदजितस्य माया ।

इत्थं विचिन्तयति धातरि शैलमात्रः

सद्यो भवन् किल जगर्जिथ घोरघोरम् ॥5॥

तं ते निनादमुपकर्ण्य जनस्तपःस्थाः

सत्यस्थिताश्च मुनयो नुनुवुर्भवन्तम् ।

तत्स्तोत्रहर्षुलमनाः परिणद्य भूय-

स्तोयाशयं विपुलमूर्तिरवातरस्त्वम् ॥6॥

ऊर्ध्वप्रसारिपरिधूम्रविधूतरोमा

प्रोत्क्षिप्तवालधिरवाङ्मुखघोरघोणः ।

तूर्णप्रदीर्णजलदः परिघूर्णदक्ष्णा

स्तोतृन् मुनीन् शिशिरयन्नवतेरिथ त्वम् ॥7॥

अन्तर्जलं तदनुसङ्कुलनक्रचक्रं

भ्राम्यत्तिमिङ्गिलकुलं कलुषोर्मिमालम् ।

आविश्य भीषणरवेण रसातलस्था -

नाकम्पयन् वसुमतीमगवेषयस्त्वम् ॥8॥

दृष्ट्वाऽथ दैत्यहतकेन रसातलान्ते

संवेशितां झटिति कूटकिटिर्विभो त्वम् ।

आपातुकानविगणय्य सुरारिखेटान्

दंष्ट्राङ्कुरेण वसुधामदधाः सलीलम् ॥9॥

अभ्युद्धरन्नथ धरां दशनाग्रलग्न

मुस्ताङ्कुराङ्कित इवाधिकपीवरात्मा ।

उद्धूतघोरसलिलाज्जलधेरुदञ्चन्

क्रीडावराहवपुरीश्वर पाहि रोगात् ॥10॥