Narayaniyam Dashaka 95 - Dhyanayogah - Mokshapraptimargah — Grantha Script

𑌆𑌦𑍗 𑌹𑍈𑌰𑌣𑍍𑌯𑌗𑌰𑍍𑌭𑍀𑌂 𑌤𑌨𑍁𑌮𑌵𑌿𑌕𑌲𑌜𑍀𑌵𑌾𑌤𑍍𑌮𑌿𑌕𑌾𑌮𑌾𑌸𑍍𑌥𑌿𑌤𑌸𑍍𑌤𑍍𑌵𑌂

𑌜𑍀𑌵𑌤𑍍𑌵𑌂 𑌪𑍍𑌰𑌾𑌪𑍍𑌯 𑌮𑌾𑌯𑌾𑌗𑍁𑌣𑌗𑌣𑌖𑌚𑌿𑌤𑍋 𑌵𑌰𑍍𑌤𑌸𑍇 𑌵𑌿𑌶𑍍𑌵𑌯𑍋𑌨𑍇 ।

𑌤𑌤𑍍𑌰𑍋𑌦𑍍𑌵𑍃𑌦𑍍𑌧𑍇𑌨 𑌸𑌤𑍍𑌤𑍍𑌵𑍇𑌨 𑌤𑍁 𑌗𑍁𑌣𑌯𑍁𑌗𑌲𑌂 𑌭𑌕𑍍𑌤𑌿𑌭𑌾𑌵𑌂 𑌗𑌤𑍇𑌨

𑌛𑌿𑌤𑍍𑌵𑌾 𑌸𑌤𑍍𑌤𑍍𑌵𑌂 𑌚 𑌹𑌿𑌤𑍍𑌵𑌾 𑌪𑍁𑌨𑌰𑌨𑍁𑌪𑌹𑌿𑌤𑍋 𑌵𑌰𑍍𑌤𑌿𑌤𑌾𑌹𑍇 𑌤𑍍𑌵𑌮𑍇𑌵 ॥1॥

𑌸𑌤𑍍𑌤𑍍𑌵𑍋𑌨𑍍𑌮𑍇𑌷𑌾𑌤𑍍 𑌕𑌦𑌾𑌚𑌿𑌤𑍍 𑌖𑌲𑍁 𑌵𑌿𑌷𑌯𑌰𑌸𑍇 𑌦𑍋𑌷𑌬𑍋𑌧𑍇𑌽𑌪𑌿 𑌭𑍂𑌮𑌨𑍍

𑌭𑍂𑌯𑍋𑌽𑌪𑍍𑌯𑍇𑌷𑍁 𑌪𑍍𑌰𑌵𑍃𑌤𑍍𑌤𑌿𑌸𑍍𑌸𑌤𑌮𑌸𑌿 𑌰𑌜𑌸𑌿 𑌪𑍍𑌰𑍋𑌦𑍍𑌧𑌤𑍇 𑌦𑍁𑌰𑍍𑌨𑌿𑌵𑌾𑌰𑌾 ।

𑌚𑌿𑌤𑍍𑌤𑌂 𑌤𑌾𑌵𑌦𑍍𑌗𑍁𑌣𑌾𑌶𑍍𑌚 𑌗𑍍𑌰𑌥𑌿𑌤𑌮𑌿𑌹 𑌮𑌿𑌥𑌸𑍍𑌤𑌾𑌨𑌿 𑌸𑌰𑍍𑌵𑌾𑌣𑌿 𑌰𑍋𑌦𑍍𑌧𑍁𑌂

𑌤𑍁𑌰𑍍𑌯𑍇 𑌤𑍍𑌵𑌯𑍍𑌯𑍇𑌕𑌭𑌕𑍍𑌤𑌿𑌶𑍍𑌶𑌰𑌣𑌮𑌿𑌤𑌿 𑌭𑌵𑌾𑌨𑍍 𑌹𑌂𑌸𑌰𑍂𑌪𑍀 𑌨𑍍𑌯𑌗𑌾𑌦𑍀𑌤𑍍 ॥2॥

𑌸𑌨𑍍𑌤𑌿 𑌶𑍍𑌰𑍇𑌯𑌾𑌂𑌸𑌿 𑌭𑍂𑌯𑌾𑌂𑌸𑍍𑌯𑌪𑌿 𑌰𑍁𑌚𑌿𑌭𑌿𑌦𑌯𑌾 𑌕𑌰𑍍𑌮𑌿𑌣𑌾𑌂 𑌨𑌿𑌰𑍍𑌮𑌿𑌤𑌾𑌨𑌿

𑌕𑍍𑌷𑍁𑌦𑍍𑌰𑌾𑌨𑌨𑍍𑌦𑌾𑌶𑍍𑌚 𑌸𑌾𑌨𑍍𑌤𑌾 𑌬𑌹𑍁𑌵𑌿𑌧𑌗𑌤𑌯𑌃 𑌕𑍃𑌷𑍍𑌣 𑌤𑍇𑌭𑍍𑌯𑍋 𑌭𑌵𑍇𑌯𑍁𑌃 ।

𑌤𑍍𑌵𑌂 𑌚𑌾𑌚𑌖𑍍𑌯𑌾𑌥 𑌸𑌖𑍍𑌯𑍇 𑌨𑌨𑍁 𑌮𑌹𑌿𑌤𑌤𑌮𑌾𑌂 𑌶𑍍𑌰𑍇𑌯𑌸𑌾𑌂 𑌭𑌕𑍍𑌤𑌿𑌮𑍇𑌕𑌾𑌂

𑌤𑍍𑌵𑌦𑍍𑌭𑌕𑍍𑌤𑍍𑌯𑌾𑌨𑌨𑍍𑌦𑌤𑍁𑌲𑍍𑌯𑌃 𑌖𑌲𑍁 𑌵𑌿𑌷𑌯𑌜𑍁𑌷𑌾𑌂 𑌸𑌮𑍍𑌮𑌦𑌃 𑌕𑍇𑌨 𑌵𑌾 𑌸𑍍𑌯𑌾𑌤𑍍 ॥3॥

𑌤𑍍𑌵𑌤𑍍𑌭𑌕𑍍𑌤𑍍𑌯𑌾 𑌤𑍁𑌷𑍍𑌟𑌬𑍁𑌦𑍍𑌧𑍇𑌃 𑌸𑍁𑌖𑌮𑌿𑌹 𑌚𑌰𑌤𑍋 𑌵𑌿𑌚𑍍𑌯𑍁𑌤𑌾𑌶𑌸𑍍𑌯 𑌚𑌾𑌶𑌾𑌃

𑌸𑌰𑍍𑌵𑌾𑌃 𑌸𑍍𑌯𑍁𑌃 𑌸𑍗𑌖𑍍𑌯𑌮𑌯𑍍𑌯𑌃 𑌸𑌲𑌿𑌲𑌕𑍁𑌹𑌰𑌗𑌸𑍍𑌯𑍇𑌵 𑌤𑍋𑌯𑍈𑌕𑌮𑌯𑍍𑌯𑌃 ।

𑌸𑍋𑌽𑌯𑌂 𑌖𑌲𑍍𑌵𑌿𑌨𑍍𑌦𑍍𑌰𑌲𑍋𑌕𑌂 𑌕𑌮𑌲𑌜𑌭𑌵𑌨𑌂 𑌯𑍋𑌗𑌸𑌿𑌦𑍍𑌧𑍀𑌶𑍍𑌚 𑌹𑍃𑌦𑍍𑌯𑌾𑌃

𑌨𑌾𑌕𑌾𑌙𑍍𑌕𑍍𑌷𑌤𑍍𑌯𑍇𑌤𑌦𑌾𑌸𑍍𑌤𑌾𑌂 𑌸𑍍𑌵𑌯𑌮𑌨𑍁𑌪𑌤𑌿𑌤𑍇 𑌮𑍋𑌕𑍍𑌷𑌸𑍗𑌖𑍍𑌯𑍇𑌽𑌪𑍍𑌯𑌨𑍀𑌹𑌃 ॥4॥

𑌤𑍍𑌵𑌦𑍍𑌭𑌕𑍍𑌤𑍋 𑌬𑌾𑌧𑍍𑌯𑌮𑌾𑌨𑍋𑌽𑌪𑌿 𑌚 𑌵𑌿𑌷𑌯𑌰𑌸𑍈𑌰𑌿𑌨𑍍𑌦𑍍𑌰𑌿𑌯𑌾𑌶𑌾𑌨𑍍𑌤𑌿𑌹𑍇𑌤𑍋-

𑌰𑍍𑌭𑌕𑍍𑌤𑍍𑌯𑍈𑌵𑌾𑌕𑍍𑌰𑌮𑍍𑌯𑌮𑌾𑌣𑍈𑌃 𑌪𑍁𑌨𑌰𑌪𑌿 𑌖𑌲𑍁 𑌤𑍈𑌰𑍍𑌦𑍁𑌰𑍍𑌬𑌲𑍈𑌰𑍍𑌨𑌾𑌭𑌿𑌜𑌯𑍍𑌯𑌃 ।

𑌸𑌪𑍍𑌤𑌾𑌰𑍍𑌚𑌿𑌰𑍍𑌦𑍀𑌪𑌿𑌤𑌾𑌰𑍍𑌚𑌿𑌰𑍍𑌦𑌹𑌤𑌿 𑌕𑌿𑌲 𑌯𑌥𑌾 𑌭𑍂𑌰𑌿𑌦𑌾𑌰𑍁𑌪𑍍𑌰𑌪𑌞𑍍𑌚𑌂

𑌤𑍍𑌵𑌦𑍍𑌭𑌕𑍍𑌤𑍍𑌯𑍋𑌘𑍇 𑌤𑌥𑍈𑌵 𑌪𑍍𑌰𑌦𑌹𑌤𑌿 𑌦𑍁𑌰𑌿𑌤𑌂 𑌦𑍁𑌰𑍍𑌮𑌦𑌃 𑌕𑍍𑌵𑍇𑌨𑍍𑌦𑍍𑌰𑌿𑌯𑌾𑌣𑌾𑌮𑍍 ॥5॥

𑌚𑌿𑌤𑍍𑌤𑌾𑌰𑍍𑌦𑍍𑌰𑍀𑌭𑌾𑌵𑌮𑍁𑌚𑍍𑌚𑍈𑌰𑍍𑌵𑌪𑍁𑌷𑌿 𑌚 𑌪𑍁𑌲𑌕𑌂 𑌹𑌰𑍍𑌷𑌵𑌾𑌷𑍍𑌪𑌂 𑌚 𑌹𑌿𑌤𑍍𑌵𑌾

𑌚𑌿𑌤𑍍𑌤𑌂 𑌶𑍁𑌦𑍍𑌧𑍍𑌯𑍇𑌤𑍍𑌕𑌥𑌂 𑌵𑌾 𑌕𑌿𑌮𑍁 𑌬𑌹𑍁𑌤𑌪𑌸𑌾 𑌵𑌿𑌦𑍍𑌯𑌯𑌾 𑌵𑍀𑌤𑌭𑌕𑍍𑌤𑍇𑌃 ।

𑌤𑍍𑌵𑌦𑍍𑌗𑌾𑌥𑌾𑌸𑍍𑌵𑌾𑌦𑌸𑌿𑌦𑍍𑌧𑌾𑌞𑍍𑌜𑌨𑌸𑌤𑌤𑌮𑌰𑍀𑌮𑍃𑌜𑍍𑌯𑌮𑌾𑌨𑍋𑌽𑌯𑌮𑌾𑌤𑍍𑌮𑌾

𑌚𑌕𑍍𑌷𑍁𑌰𑍍𑌵𑌤𑍍𑌤𑌤𑍍𑌤𑍍𑌵𑌸𑍂𑌕𑍍𑌷𑍍𑌮𑌂 𑌭𑌜𑌤𑌿 𑌨 𑌤𑍁 𑌤𑌥𑌾𑌽𑌭𑍍𑌯𑌸𑍍𑌤𑌯𑌾 𑌤𑌰𑍍𑌕𑌕𑍋𑌟𑍍𑌯𑌾॥6॥

𑌧𑍍𑌯𑌾𑌨𑌂 𑌤𑍇 𑌶𑍀𑌲𑌯𑍇𑌯𑌂 𑌸𑌮𑌤𑌨𑍁𑌸𑍁𑌖𑌬𑌦𑍍𑌧𑌾𑌸𑌨𑍋 𑌨𑌾𑌸𑌿𑌕𑌾𑌗𑍍𑌰-

𑌨𑍍𑌯𑌸𑍍𑌤𑌾𑌕𑍍𑌷𑌃 𑌪𑍂𑌰𑌕𑌾𑌦𑍍𑌯𑍈𑌰𑍍𑌜𑌿𑌤𑌪𑌵𑌨𑌪𑌥𑌶𑍍𑌚𑌿𑌤𑍍𑌤𑌪𑌦𑍍𑌮𑌂 𑌤𑍍𑌵𑌵𑌾𑌞𑍍𑌚𑌮𑍍।

𑌊𑌰𑍍𑌧𑍍𑌵𑌾𑌗𑍍𑌰𑌂 𑌭𑌾𑌵𑌯𑌿𑌤𑍍𑌵𑌾 𑌰𑌵𑌿𑌵𑌿𑌧𑍁𑌶𑌿𑌖𑌿𑌨𑌃 𑌸𑌂𑌵𑌿𑌚𑌿𑌨𑍍𑌤𑍍𑌯𑍋𑌪𑌰𑌿𑌷𑍍𑌟𑌾𑌤𑍍

𑌤𑌤𑍍𑌰𑌸𑍍𑌥𑌂 𑌭𑌾𑌵𑌯𑍇 𑌤𑍍𑌵𑌾𑌂 𑌸𑌜𑌲𑌜𑌲𑌧𑌰𑌶𑍍𑌯𑌾𑌮𑌲𑌂 𑌕𑍋𑌮𑌲𑌾𑌙𑍍𑌗𑌮𑍍 ॥7॥

𑌆𑌨𑍀𑌲𑌶𑍍𑌲𑌕𑍍𑌷𑍍𑌣𑌕𑍇𑌶𑌂 𑌜𑍍𑌵𑌲𑌿𑌤𑌮𑌕𑌰𑌸𑌤𑍍𑌕𑍁𑌣𑍍𑌡𑌲𑌂 𑌮𑌨𑍍𑌦𑌹𑌾𑌸-

𑌸𑍍𑌯𑌨𑍍𑌦𑌾𑌰𑍍𑌦𑍍𑌰𑌂 𑌕𑍗𑌸𑍍𑌤𑍁𑌭𑌶𑍍𑌰𑍀𑌪𑌰𑌿𑌗𑌤𑌵𑌨𑌮𑌾𑌲𑍋𑌰𑍁𑌹𑌾𑌰𑌾𑌭𑌿𑌰𑌾𑌮𑌮𑍍 ।

𑌶𑍍𑌰𑍀𑌵𑌤𑍍𑌸𑌾𑌙𑍍𑌕𑌂 𑌸𑍁𑌬𑌾𑌹𑍁𑌂 𑌮𑍃𑌦𑍁𑌲𑌸𑌦𑍁𑌦𑌰𑌂 𑌕𑌾𑌞𑍍𑌚𑌨𑌚𑍍𑌛𑌾𑌯𑌚𑍇𑌲𑌂

𑌚𑌾𑌰𑍁𑌸𑍍𑌨𑌿𑌗𑍍𑌧𑍋𑌰𑍁𑌮𑌮𑍍𑌭𑍋𑌰𑍁𑌹𑌲𑌲𑌿𑌤𑌪𑌦𑌂 𑌭𑌾𑌵𑌯𑍇𑌽𑌹𑌂 𑌭𑌵𑌨𑍍𑌤𑌮𑍍 ॥8॥

𑌸𑌰𑍍𑌵𑌾𑌙𑍍𑌗𑍇𑌷𑍍𑌵𑌙𑍍𑌗 𑌰𑌙𑍍𑌗𑌤𑍍𑌕𑍁𑌤𑍁𑌕𑌮𑌿𑌤𑌿 𑌮𑍁𑌹𑍁𑌰𑍍𑌧𑌾𑌰𑌯𑌨𑍍𑌨𑍀𑌶 𑌚𑌿𑌤𑍍𑌤𑌂

𑌤𑌤𑍍𑌰𑌾𑌪𑍍𑌯𑍇𑌕𑌤𑍍𑌰 𑌯𑍁𑌞𑍍𑌜𑍇 𑌵𑌦𑌨𑌸𑌰𑌸𑌿𑌜𑍇 𑌸𑍁𑌨𑍍𑌦𑌰𑍇 𑌮𑌨𑍍𑌦𑌹𑌾𑌸𑍇

𑌤𑌤𑍍𑌰𑌾𑌲𑍀𑌨𑌂 𑌤𑍁 𑌚𑍇𑌤𑌃 𑌪𑌰𑌮𑌸𑍁𑌖𑌚𑌿𑌦𑌦𑍍𑌵𑍈𑌤𑌰𑍂𑌪𑍇 𑌵𑌿𑌤𑌨𑍍𑌵-

𑌨𑍍𑌨𑌨𑍍𑌯𑌨𑍍𑌨𑍋 𑌚𑌿𑌨𑍍𑌤𑌯𑍇𑌯𑌂 𑌮𑍁𑌹𑍁𑌰𑌿𑌤𑌿 𑌸𑌮𑍁𑌪𑌾𑌰𑍂𑌢𑌯𑍋𑌗𑍋 𑌭𑌵𑍇𑌯𑌮𑍍 ॥9॥

𑌇𑌤𑍍𑌥𑌂 𑌤𑍍𑌵𑌦𑍍𑌧𑍍𑌯𑌾𑌨𑌯𑍋𑌗𑍇 𑌸𑌤𑌿 𑌪𑍁𑌨𑌰𑌣𑌿𑌮𑌾𑌦𑍍𑌯𑌷𑍍𑌟𑌸𑌂𑌸𑌿𑌦𑍍𑌧𑌯𑌸𑍍𑌤𑌾𑌃

𑌦𑍂𑌰𑌶𑍍𑌰𑍁𑌤𑍍𑌯𑌾𑌦𑌯𑍋𑌽𑌪𑌿 𑌹𑍍𑌯𑌹𑌮𑌹𑌮𑌿𑌕𑌯𑌾 𑌸𑌮𑍍𑌪𑌤𑍇𑌯𑍁𑌰𑍍𑌮𑍁𑌰𑌾𑌰𑍇 ।

𑌤𑍍𑌵𑌤𑍍𑌸𑌮𑍍𑌪𑍍𑌰𑌾𑌪𑍍𑌤𑍗 𑌵𑌿𑌲𑌮𑍍𑌬𑌾𑌵𑌹𑌮𑌖𑌿𑌲𑌮𑌿𑌦𑌂 𑌨𑌾𑌦𑍍𑌰𑌿𑌯𑍇 𑌕𑌾𑌮𑌯𑍇𑌽𑌹𑌂

𑌤𑍍𑌵𑌾𑌮𑍇𑌵𑌾𑌨𑌨𑍍𑌦𑌪𑍂𑌰𑍍𑌣𑌂 𑌪𑌵𑌨𑌪𑍁𑌰𑌪𑌤𑍇 𑌪𑌾𑌹𑌿 𑌮𑌾𑌂 𑌸𑌰𑍍𑌵𑌤𑌾𑌪𑌾𑌤𑍍 ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

ādau hairaṇyagarbhīṃ tanumavikalajīvātmikāmāsthitastvaṃ

jīvatvaṃ prāpya māyāguṇagaṇakhacito vartase viśvayone |

tatrodvṛddhena sattvena tu guṇayugalaṃ bhaktibhāvaṃ gatena

chitvā sattvaṃ ca hitvā punaranupahito vartitāhe tvameva ||1||

sattvonmeṣāt kadācit khalu viṣayarase doṣabodhe'pi bhūman

bhūyo'pyeṣu pravṛttissatamasi rajasi proddhate durnivārā |

cittaṃ tāvadguṇāśca grathitamiha mithastāni sarvāṇi roddhuṃ

turye tvayyekabhaktiśśaraṇamiti bhavān haṃsarūpī nyagādīt ||2||

santi śreyāṃsi bhūyāṃsyapi rucibhidayā karmiṇāṃ nirmitāni

kṣudrānandāśca sāntā bahuvidhagatayaḥ kṛṣṇa tebhyo bhaveyuḥ |

tvaṃ cācakhyātha sakhye nanu mahitatamāṃ śreyasāṃ bhaktimekāṃ

tvadbhaktyānandatulyaḥ khalu viṣayajuṣāṃ sammadaḥ kena vā syāt ||3||

tvatbhaktyā tuṣṭabuddheḥ sukhamiha carato vicyutāśasya cāśāḥ

sarvāḥ syuḥ saukhyamayyaḥ salilakuharagasyeva toyaikamayyaḥ |

so'yaṃ khalvindralokaṃ kamalajabhavanaṃ yogasiddhīśca hṛdyāḥ

nākāṅkṣatyetadāstāṃ svayamanupatite mokṣasaukhye'pyanīhaḥ ||4||

tvadbhakto bādhyamāno'pi ca viṣayarasairindriyāśāntiheto-

rbhaktyaivākramyamāṇaiḥ punarapi khalu tairdurbalairnābhijayyaḥ |

saptārcirdīpitārcirdahati kila yathā bhūridāruprapañcaṃ

tvadbhaktyoghe tathaiva pradahati duritaṃ durmadaḥ kvendriyāṇām ||5||

cittārdrībhāvamuccairvapuṣi ca pulakaṃ harṣavāṣpaṃ ca hitvā

cittaṃ śuddhyetkathaṃ vā kimu bahutapasā vidyayā vītabhakteḥ |

tvadgāthāsvādasiddhāñjanasatatamarīmṛjyamāno'yamātmā

cakṣurvattattvasūkṣmaṃ bhajati na tu tathā'bhyastayā tarkakoṭyā||6||

dhyānaṃ te śīlayeyaṃ samatanusukhabaddhāsano nāsikāgra-

nyastākṣaḥ pūrakādyairjitapavanapathaścittapadmaṃ tvavāñcam|

ūrdhvāgraṃ bhāvayitvā ravividhuśikhinaḥ saṃvicintyopariṣṭāt

tatrasthaṃ bhāvaye tvāṃ sajalajaladharaśyāmalaṃ komalāṅgam ||7||

ānīlaślakṣṇakeśaṃ jvalitamakarasatkuṇḍalaṃ mandahāsa-

syandārdraṃ kaustubhaśrīparigatavanamāloruhārābhirāmam |

śrīvatsāṅkaṃ subāhuṃ mṛdulasadudaraṃ kāñcanacchāyacelaṃ

cārusnigdhorumambhoruhalalitapadaṃ bhāvaye'haṃ bhavantam ||8||

sarvāṅgeṣvaṅga raṅgatkutukamiti muhurdhārayannīśa cittaṃ

tatrāpyekatra yuñje vadanasarasije sundare mandahāse

tatrālīnaṃ tu cetaḥ paramasukhacidadvaitarūpe vitanva-

nnanyanno cintayeyaṃ muhuriti samupārūḍhayogo bhaveyam ||9||

itthaṃ tvaddhyānayoge sati punaraṇimādyaṣṭasaṃsiddhayastāḥ

dūraśrutyādayo'pi hyahamahamikayā sampateyurmurāre |

tvatsamprāptau vilambāvahamakhilamidaṃ nādriye kāmaye'haṃ

tvāmevānandapūrṇaṃ pavanapurapate pāhi māṃ sarvatāpāt ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

आदौ हैरण्यगर्भीं तनुमविकलजीवात्मिकामास्थितस्त्वं

जीवत्वं प्राप्य मायागुणगणखचितो वर्तसे विश्वयोने ।

तत्रोद्वृद्धेन सत्त्वेन तु गुणयुगलं भक्तिभावं गतेन

छित्वा सत्त्वं च हित्वा पुनरनुपहितो वर्तिताहे त्वमेव ॥1॥

सत्त्वोन्मेषात् कदाचित् खलु विषयरसे दोषबोधेऽपि भूमन्

भूयोऽप्येषु प्रवृत्तिस्सतमसि रजसि प्रोद्धते दुर्निवारा ।

चित्तं तावद्गुणाश्च ग्रथितमिह मिथस्तानि सर्वाणि रोद्धुं

तुर्ये त्वय्येकभक्तिश्शरणमिति भवान् हंसरूपी न्यगादीत् ॥2॥

सन्ति श्रेयांसि भूयांस्यपि रुचिभिदया कर्मिणां निर्मितानि

क्षुद्रानन्दाश्च सान्ता बहुविधगतयः कृष्ण तेभ्यो भवेयुः ।

त्वं चाचख्याथ सख्ये ननु महिततमां श्रेयसां भक्तिमेकां

त्वद्भक्त्यानन्दतुल्यः खलु विषयजुषां सम्मदः केन वा स्यात् ॥3॥

त्वत्भक्त्या तुष्टबुद्धेः सुखमिह चरतो विच्युताशस्य चाशाः

सर्वाः स्युः सौख्यमय्यः सलिलकुहरगस्येव तोयैकमय्यः ।

सोऽयं खल्विन्द्रलोकं कमलजभवनं योगसिद्धीश्च हृद्याः

नाकाङ्क्षत्येतदास्तां स्वयमनुपतिते मोक्षसौख्येऽप्यनीहः ॥4॥

त्वद्भक्तो बाध्यमानोऽपि च विषयरसैरिन्द्रियाशान्तिहेतो-

र्भक्त्यैवाक्रम्यमाणैः पुनरपि खलु तैर्दुर्बलैर्नाभिजय्यः ।

सप्तार्चिर्दीपितार्चिर्दहति किल यथा भूरिदारुप्रपञ्चं

त्वद्भक्त्योघे तथैव प्रदहति दुरितं दुर्मदः क्वेन्द्रियाणाम् ॥5॥

चित्तार्द्रीभावमुच्चैर्वपुषि च पुलकं हर्षवाष्पं च हित्वा

चित्तं शुद्ध्येत्कथं वा किमु बहुतपसा विद्यया वीतभक्तेः ।

त्वद्गाथास्वादसिद्धाञ्जनसततमरीमृज्यमानोऽयमात्मा

चक्षुर्वत्तत्त्वसूक्ष्मं भजति न तु तथाऽभ्यस्तया तर्ककोट्या॥6॥

ध्यानं ते शीलयेयं समतनुसुखबद्धासनो नासिकाग्र-

न्यस्ताक्षः पूरकाद्यैर्जितपवनपथश्चित्तपद्मं त्ववाञ्चम्।

ऊर्ध्वाग्रं भावयित्वा रविविधुशिखिनः संविचिन्त्योपरिष्टात्

तत्रस्थं भावये त्वां सजलजलधरश्यामलं कोमलाङ्गम् ॥7॥

आनीलश्लक्ष्णकेशं ज्वलितमकरसत्कुण्डलं मन्दहास-

स्यन्दार्द्रं कौस्तुभश्रीपरिगतवनमालोरुहाराभिरामम् ।

श्रीवत्साङ्कं सुबाहुं मृदुलसदुदरं काञ्चनच्छायचेलं

चारुस्निग्धोरुमम्भोरुहललितपदं भावयेऽहं भवन्तम् ॥8॥

सर्वाङ्गेष्वङ्ग रङ्गत्कुतुकमिति मुहुर्धारयन्नीश चित्तं

तत्राप्येकत्र युञ्जे वदनसरसिजे सुन्दरे मन्दहासे

तत्रालीनं तु चेतः परमसुखचिदद्वैतरूपे वितन्व-

न्नन्यन्नो चिन्तयेयं मुहुरिति समुपारूढयोगो भवेयम् ॥9॥

इत्थं त्वद्ध्यानयोगे सति पुनरणिमाद्यष्टसंसिद्धयस्ताः

दूरश्रुत्यादयोऽपि ह्यहमहमिकया सम्पतेयुर्मुरारे ।

त्वत्सम्प्राप्तौ विलम्बावहमखिलमिदं नाद्रिये कामयेऽहं

त्वामेवानन्दपूर्णं पवनपुरपते पाहि मां सर्वतापात् ॥10॥