Narayaniyam Dashaka 95 - Dhyanayogah - Mokshapraptimargah — Kannada Script

ಆದೌ ಹೈರಣ್ಯಗರ್ಭೀಂ ತನುಮವಿಕಲಜೀವಾತ್ಮಿಕಾಮಾಸ್ಥಿತಸ್ತ್ವಂ

ಜೀವತ್ವಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ಮಾಯಾಗುಣಗಣಖಚಿತೋ ವರ್ತಸೇ ವಿಶ್ವಯೋನೇ ।

ತತ್ರೋದ್ವೃದ್ಧೇನ ಸತ್ತ್ವೇನ ತು ಗುಣಯುಗಲಂ ಭಕ್ತಿಭಾವಂ ಗತೇನ

ಛಿತ್ವಾ ಸತ್ತ್ವಂ ಚ ಹಿತ್ವಾ ಪುನರನುಪಹಿತೋ ವರ್ತಿತಾಹೇ ತ್ವಮೇವ ॥1॥

ಸತ್ತ್ವೋನ್ಮೇಷಾತ್ ಕದಾಚಿತ್ ಖಲು ವಿಷಯರಸೇ ದೋಷಬೋಧೇಽಪಿ ಭೂಮನ್

ಭೂಯೋಽಪ್ಯೇಷು ಪ್ರವೃತ್ತಿಸ್ಸತಮಸಿ ರಜಸಿ ಪ್ರೋದ್ಧತೇ ದುರ್ನಿವಾರಾ ।

ಚಿತ್ತಂ ತಾವದ್ಗುಣಾಶ್ಚ ಗ್ರಥಿತಮಿಹ ಮಿಥಸ್ತಾನಿ ಸರ್ವಾಣಿ ರೋದ್ಧುಂ

ತುರ್ಯೇ ತ್ವಯ್ಯೇಕಭಕ್ತಿಶ್ಶರಣಮಿತಿ ಭವಾನ್ ಹಂಸರೂಪೀ ನ್ಯಗಾದೀತ್ ॥2॥

ಸನ್ತಿ ಶ್ರೇಯಾಂಸಿ ಭೂಯಾಂಸ್ಯಪಿ ರುಚಿಭಿದಯಾ ಕರ್ಮಿಣಾಂ ನಿರ್ಮಿತಾನಿ

ಕ್ಷುದ್ರಾನನ್ದಾಶ್ಚ ಸಾನ್ತಾ ಬಹುವಿಧಗತಯಃ ಕೃಷ್ಣ ತೇಭ್ಯೋ ಭವೇಯುಃ ।

ತ್ವಂ ಚಾಚಖ್ಯಾಥ ಸಖ್ಯೇ ನನು ಮಹಿತತಮಾಂ ಶ್ರೇಯಸಾಂ ಭಕ್ತಿಮೇಕಾಂ

ತ್ವದ್ಭಕ್ತ್ಯಾನನ್ದತುಲ್ಯಃ ಖಲು ವಿಷಯಜುಷಾಂ ಸಮ್ಮದಃ ಕೇನ ವಾ ಸ್ಯಾತ್ ॥3॥

ತ್ವತ್ಭಕ್ತ್ಯಾ ತುಷ್ಟಬುದ್ಧೇಃ ಸುಖಮಿಹ ಚರತೋ ವಿಚ್ಯುತಾಶಸ್ಯ ಚಾಶಾಃ

ಸರ್ವಾಃ ಸ್ಯುಃ ಸೌಖ್ಯಮಯ್ಯಃ ಸಲಿಲಕುಹರಗಸ್ಯೇವ ತೋಯೈಕಮಯ್ಯಃ ।

ಸೋಽಯಂ ಖಲ್ವಿನ್ದ್ರಲೋಕಂ ಕಮಲಜಭವನಂ ಯೋಗಸಿದ್ಧೀಶ್ಚ ಹೃದ್ಯಾಃ

ನಾಕಾಙ್ಕ್ಷತ್ಯೇತದಾಸ್ತಾಂ ಸ್ವಯಮನುಪತಿತೇ ಮೋಕ್ಷಸೌಖ್ಯೇಽಪ್ಯನೀಹಃ ॥4॥

ತ್ವದ್ಭಕ್ತೋ ಬಾಧ್ಯಮಾನೋಽಪಿ ಚ ವಿಷಯರಸೈರಿನ್ದ್ರಿಯಾಶಾನ್ತಿಹೇತೋ-

ರ್ಭಕ್ತ್ಯೈವಾಕ್ರಮ್ಯಮಾಣೈಃ ಪುನರಪಿ ಖಲು ತೈರ್ದುರ್ಬಲೈರ್ನಾಭಿಜಯ್ಯಃ ।

ಸಪ್ತಾರ್ಚಿರ್ದೀಪಿತಾರ್ಚಿರ್ದಹತಿ ಕಿಲ ಯಥಾ ಭೂರಿದಾರುಪ್ರಪಞ್ಚಂ

ತ್ವದ್ಭಕ್ತ್ಯೋಘೇ ತಥೈವ ಪ್ರದಹತಿ ದುರಿತಂ ದುರ್ಮದಃ ಕ್ವೇನ್ದ್ರಿಯಾಣಾಮ್ ॥5॥

ಚಿತ್ತಾರ್ದ್ರೀಭಾವಮುಚ್ಚೈರ್ವಪುಷಿ ಚ ಪುಲಕಂ ಹರ್ಷವಾಷ್ಪಂ ಚ ಹಿತ್ವಾ

ಚಿತ್ತಂ ಶುದ್ಧ್ಯೇತ್ಕಥಂ ವಾ ಕಿಮು ಬಹುತಪಸಾ ವಿದ್ಯಯಾ ವೀತಭಕ್ತೇಃ ।

ತ್ವದ್ಗಾಥಾಸ್ವಾದಸಿದ್ಧಾಞ್ಜನಸತತಮರೀಮೃಜ್ಯಮಾನೋಽಯಮಾತ್ಮಾ

ಚಕ್ಷುರ್ವತ್ತತ್ತ್ವಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಭಜತಿ ನ ತು ತಥಾಽಭ್ಯಸ್ತಯಾ ತರ್ಕಕೋಟ್ಯಾ॥6॥

ಧ್ಯಾನಂ ತೇ ಶೀಲಯೇಯಂ ಸಮತನುಸುಖಬದ್ಧಾಸನೋ ನಾಸಿಕಾಗ್ರ-

ನ್ಯಸ್ತಾಕ್ಷಃ ಪೂರಕಾದ್ಯೈರ್ಜಿತಪವನಪಥಶ್ಚಿತ್ತಪದ್ಮಂ ತ್ವವಾಞ್ಚಮ್।

ಊರ್ಧ್ವಾಗ್ರಂ ಭಾವಯಿತ್ವಾ ರವಿವಿಧುಶಿಖಿನಃ ಸಂವಿಚಿನ್ತ್ಯೋಪರಿಷ್ಟಾತ್

ತತ್ರಸ್ಥಂ ಭಾವಯೇ ತ್ವಾಂ ಸಜಲಜಲಧರಶ್ಯಾಮಲಂ ಕೋಮಲಾಙ್ಗಮ್ ॥7॥

ಆನೀಲಶ್ಲಕ್ಷ್ಣಕೇಶಂ ಜ್ವಲಿತಮಕರಸತ್ಕುಣ್ಡಲಂ ಮನ್ದಹಾಸ-

ಸ್ಯನ್ದಾರ್ದ್ರಂ ಕೌಸ್ತುಭಶ್ರೀಪರಿಗತವನಮಾಲೋರುಹಾರಾಭಿರಾಮಮ್ ।

ಶ್ರೀವತ್ಸಾಙ್ಕಂ ಸುಬಾಹುಂ ಮೃದುಲಸದುದರಂ ಕಾಞ್ಚನಚ್ಛಾಯಚೇಲಂ

ಚಾರುಸ್ನಿಗ್ಧೋರುಮಮ್ಭೋರುಹಲಲಿತಪದಂ ಭಾವಯೇಽಹಂ ಭವನ್ತಮ್ ॥8॥

ಸರ್ವಾಙ್ಗೇಷ್ವಙ್ಗ ರಙ್ಗತ್ಕುತುಕಮಿತಿ ಮುಹುರ್ಧಾರಯನ್ನೀಶ ಚಿತ್ತಂ

ತತ್ರಾಪ್ಯೇಕತ್ರ ಯುಞ್ಜೇ ವದನಸರಸಿಜೇ ಸುನ್ದರೇ ಮನ್ದಹಾಸೇ

ತತ್ರಾಲೀನಂ ತು ಚೇತಃ ಪರಮಸುಖಚಿದದ್ವೈತರೂಪೇ ವಿತನ್ವ-

ನ್ನನ್ಯನ್ನೋ ಚಿನ್ತಯೇಯಂ ಮುಹುರಿತಿ ಸಮುಪಾರೂಢಯೋಗೋ ಭವೇಯಮ್ ॥9॥

ಇತ್ಥಂ ತ್ವದ್ಧ್ಯಾನಯೋಗೇ ಸತಿ ಪುನರಣಿಮಾದ್ಯಷ್ಟಸಂಸಿದ್ಧಯಸ್ತಾಃ

ದೂರಶ್ರುತ್ಯಾದಯೋಽಪಿ ಹ್ಯಹಮಹಮಿಕಯಾ ಸಮ್ಪತೇಯುರ್ಮುರಾರೇ ।

ತ್ವತ್ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತೌ ವಿಲಮ್ಬಾವಹಮಖಿಲಮಿದಂ ನಾದ್ರಿಯೇ ಕಾಮಯೇಽಹಂ

ತ್ವಾಮೇವಾನನ್ದಪೂರ್ಣಂ ಪವನಪುರಪತೇ ಪಾಹಿ ಮಾಂ ಸರ್ವತಾಪಾತ್ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

ādau hairaṇyagarbhīṃ tanumavikalajīvātmikāmāsthitastvaṃ

jīvatvaṃ prāpya māyāguṇagaṇakhacito vartase viśvayone |

tatrodvṛddhena sattvena tu guṇayugalaṃ bhaktibhāvaṃ gatena

chitvā sattvaṃ ca hitvā punaranupahito vartitāhe tvameva ||1||

sattvonmeṣāt kadācit khalu viṣayarase doṣabodhe'pi bhūman

bhūyo'pyeṣu pravṛttissatamasi rajasi proddhate durnivārā |

cittaṃ tāvadguṇāśca grathitamiha mithastāni sarvāṇi roddhuṃ

turye tvayyekabhaktiśśaraṇamiti bhavān haṃsarūpī nyagādīt ||2||

santi śreyāṃsi bhūyāṃsyapi rucibhidayā karmiṇāṃ nirmitāni

kṣudrānandāśca sāntā bahuvidhagatayaḥ kṛṣṇa tebhyo bhaveyuḥ |

tvaṃ cācakhyātha sakhye nanu mahitatamāṃ śreyasāṃ bhaktimekāṃ

tvadbhaktyānandatulyaḥ khalu viṣayajuṣāṃ sammadaḥ kena vā syāt ||3||

tvatbhaktyā tuṣṭabuddheḥ sukhamiha carato vicyutāśasya cāśāḥ

sarvāḥ syuḥ saukhyamayyaḥ salilakuharagasyeva toyaikamayyaḥ |

so'yaṃ khalvindralokaṃ kamalajabhavanaṃ yogasiddhīśca hṛdyāḥ

nākāṅkṣatyetadāstāṃ svayamanupatite mokṣasaukhye'pyanīhaḥ ||4||

tvadbhakto bādhyamāno'pi ca viṣayarasairindriyāśāntiheto-

rbhaktyaivākramyamāṇaiḥ punarapi khalu tairdurbalairnābhijayyaḥ |

saptārcirdīpitārcirdahati kila yathā bhūridāruprapañcaṃ

tvadbhaktyoghe tathaiva pradahati duritaṃ durmadaḥ kvendriyāṇām ||5||

cittārdrībhāvamuccairvapuṣi ca pulakaṃ harṣavāṣpaṃ ca hitvā

cittaṃ śuddhyetkathaṃ vā kimu bahutapasā vidyayā vītabhakteḥ |

tvadgāthāsvādasiddhāñjanasatatamarīmṛjyamāno'yamātmā

cakṣurvattattvasūkṣmaṃ bhajati na tu tathā'bhyastayā tarkakoṭyā||6||

dhyānaṃ te śīlayeyaṃ samatanusukhabaddhāsano nāsikāgra-

nyastākṣaḥ pūrakādyairjitapavanapathaścittapadmaṃ tvavāñcam|

ūrdhvāgraṃ bhāvayitvā ravividhuśikhinaḥ saṃvicintyopariṣṭāt

tatrasthaṃ bhāvaye tvāṃ sajalajaladharaśyāmalaṃ komalāṅgam ||7||

ānīlaślakṣṇakeśaṃ jvalitamakarasatkuṇḍalaṃ mandahāsa-

syandārdraṃ kaustubhaśrīparigatavanamāloruhārābhirāmam |

śrīvatsāṅkaṃ subāhuṃ mṛdulasadudaraṃ kāñcanacchāyacelaṃ

cārusnigdhorumambhoruhalalitapadaṃ bhāvaye'haṃ bhavantam ||8||

sarvāṅgeṣvaṅga raṅgatkutukamiti muhurdhārayannīśa cittaṃ

tatrāpyekatra yuñje vadanasarasije sundare mandahāse

tatrālīnaṃ tu cetaḥ paramasukhacidadvaitarūpe vitanva-

nnanyanno cintayeyaṃ muhuriti samupārūḍhayogo bhaveyam ||9||

itthaṃ tvaddhyānayoge sati punaraṇimādyaṣṭasaṃsiddhayastāḥ

dūraśrutyādayo'pi hyahamahamikayā sampateyurmurāre |

tvatsamprāptau vilambāvahamakhilamidaṃ nādriye kāmaye'haṃ

tvāmevānandapūrṇaṃ pavanapurapate pāhi māṃ sarvatāpāt ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

आदौ हैरण्यगर्भीं तनुमविकलजीवात्मिकामास्थितस्त्वं

जीवत्वं प्राप्य मायागुणगणखचितो वर्तसे विश्वयोने ।

तत्रोद्वृद्धेन सत्त्वेन तु गुणयुगलं भक्तिभावं गतेन

छित्वा सत्त्वं च हित्वा पुनरनुपहितो वर्तिताहे त्वमेव ॥1॥

सत्त्वोन्मेषात् कदाचित् खलु विषयरसे दोषबोधेऽपि भूमन्

भूयोऽप्येषु प्रवृत्तिस्सतमसि रजसि प्रोद्धते दुर्निवारा ।

चित्तं तावद्गुणाश्च ग्रथितमिह मिथस्तानि सर्वाणि रोद्धुं

तुर्ये त्वय्येकभक्तिश्शरणमिति भवान् हंसरूपी न्यगादीत् ॥2॥

सन्ति श्रेयांसि भूयांस्यपि रुचिभिदया कर्मिणां निर्मितानि

क्षुद्रानन्दाश्च सान्ता बहुविधगतयः कृष्ण तेभ्यो भवेयुः ।

त्वं चाचख्याथ सख्ये ननु महिततमां श्रेयसां भक्तिमेकां

त्वद्भक्त्यानन्दतुल्यः खलु विषयजुषां सम्मदः केन वा स्यात् ॥3॥

त्वत्भक्त्या तुष्टबुद्धेः सुखमिह चरतो विच्युताशस्य चाशाः

सर्वाः स्युः सौख्यमय्यः सलिलकुहरगस्येव तोयैकमय्यः ।

सोऽयं खल्विन्द्रलोकं कमलजभवनं योगसिद्धीश्च हृद्याः

नाकाङ्क्षत्येतदास्तां स्वयमनुपतिते मोक्षसौख्येऽप्यनीहः ॥4॥

त्वद्भक्तो बाध्यमानोऽपि च विषयरसैरिन्द्रियाशान्तिहेतो-

र्भक्त्यैवाक्रम्यमाणैः पुनरपि खलु तैर्दुर्बलैर्नाभिजय्यः ।

सप्तार्चिर्दीपितार्चिर्दहति किल यथा भूरिदारुप्रपञ्चं

त्वद्भक्त्योघे तथैव प्रदहति दुरितं दुर्मदः क्वेन्द्रियाणाम् ॥5॥

चित्तार्द्रीभावमुच्चैर्वपुषि च पुलकं हर्षवाष्पं च हित्वा

चित्तं शुद्ध्येत्कथं वा किमु बहुतपसा विद्यया वीतभक्तेः ।

त्वद्गाथास्वादसिद्धाञ्जनसततमरीमृज्यमानोऽयमात्मा

चक्षुर्वत्तत्त्वसूक्ष्मं भजति न तु तथाऽभ्यस्तया तर्ककोट्या॥6॥

ध्यानं ते शीलयेयं समतनुसुखबद्धासनो नासिकाग्र-

न्यस्ताक्षः पूरकाद्यैर्जितपवनपथश्चित्तपद्मं त्ववाञ्चम्।

ऊर्ध्वाग्रं भावयित्वा रविविधुशिखिनः संविचिन्त्योपरिष्टात्

तत्रस्थं भावये त्वां सजलजलधरश्यामलं कोमलाङ्गम् ॥7॥

आनीलश्लक्ष्णकेशं ज्वलितमकरसत्कुण्डलं मन्दहास-

स्यन्दार्द्रं कौस्तुभश्रीपरिगतवनमालोरुहाराभिरामम् ।

श्रीवत्साङ्कं सुबाहुं मृदुलसदुदरं काञ्चनच्छायचेलं

चारुस्निग्धोरुमम्भोरुहललितपदं भावयेऽहं भवन्तम् ॥8॥

सर्वाङ्गेष्वङ्ग रङ्गत्कुतुकमिति मुहुर्धारयन्नीश चित्तं

तत्राप्येकत्र युञ्जे वदनसरसिजे सुन्दरे मन्दहासे

तत्रालीनं तु चेतः परमसुखचिदद्वैतरूपे वितन्व-

न्नन्यन्नो चिन्तयेयं मुहुरिति समुपारूढयोगो भवेयम् ॥9॥

इत्थं त्वद्ध्यानयोगे सति पुनरणिमाद्यष्टसंसिद्धयस्ताः

दूरश्रुत्यादयोऽपि ह्यहमहमिकया सम्पतेयुर्मुरारे ।

त्वत्सम्प्राप्तौ विलम्बावहमखिलमिदं नाद्रिये कामयेऽहं

त्वामेवानन्दपूर्णं पवनपुरपते पाहि मां सर्वतापात् ॥10॥