Narayaniyam Dashaka 10 - Srishtivaividhyam — Kannada Script

ವೈಕುಣ್ಠ ವರ್ಧಿತಬಲೋಽಥ ಭವತ್ಪ್ರಸಾದಾ-

ದಮ್ಭೋಜಯೋನಿರಸೃಜತ್ ಕಿಲ ಜೀವದೇಹಾನ್ ।

ಸ್ಥಾಸ್ನೂನಿ ಭೂರುಹಮಯಾನಿ ತಥಾ ತಿರಶ್ಚಾಂ

ಜಾತಿಂ ಮನುಷ್ಯನಿವಹಾನಪಿ ದೇವಭೇದಾನ್ ॥1॥

ಮಿಥ್ಯಾಗ್ರಹಾಸ್ಮಿಮತಿರಾಗವಿಕೋಪಭೀತಿ-

ರಜ್ಞಾನವೃತ್ತಿಮಿತಿ ಪಞ್ಚವಿಧಾಂ ಸ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ।

ಉದ್ದಾಮತಾಮಸಪದಾರ್ಥವಿಧಾನದೂನ -

ಸ್ತೇನೇ ತ್ವದೀಯಚರಣಸ್ಮರಣಂ ವಿಶುದ್ಧ್ಯೈ ॥2॥

ತಾವತ್ ಸಸರ್ಜ ಮನಸಾ ಸನಕಂ ಸನನ್ದಂ

ಭೂಯಃ ಸನಾತನಮುನಿಂ ಚ ಸನತ್ಕುಮಾರಮ್ ।

ತೇ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ಮಣಿ ತು ತೇನ ನಿಯುಜ್ಯಮಾನಾ-

ಸ್ತ್ವತ್ಪಾದಭಕ್ತಿರಸಿಕಾ ಜಗೃಹುರ್ನ ವಾಣೀಮ್ ॥3॥

ತಾವತ್ ಪ್ರಕೋಪಮುದಿತಂ ಪ್ರತಿರುನ್ಧತೋಽಸ್ಯ

ಭ್ರೂಮಧ್ಯತೋಽಜನಿ ಮೃಡೋ ಭವದೇಕದೇಶಃ ।

ನಾಮಾನಿ ಮೇ ಕುರು ಪದಾನಿ ಚ ಹಾ ವಿರಿಞ್ಚೇ-

ತ್ಯಾದೌ ರುರೋದ ಕಿಲ ತೇನ ಸ ರುದ್ರನಾಮಾ ॥4॥

ಏಕಾದಶಾಹ್ವಯತಯಾ ಚ ವಿಭಿನ್ನರೂಪಂ

ರುದ್ರಂ ವಿಧಾಯ ದಯಿತಾ ವನಿತಾಶ್ಚ ದತ್ವಾ ।

ತಾವನ್ತ್ಯದತ್ತ ಚ ಪದಾನಿ ಭವತ್ಪ್ರಣುನ್ನಃ

ಪ್ರಾಹ ಪ್ರಜಾವಿರಚನಾಯ ಚ ಸಾದರಂ ತಮ್ ॥5॥

ರುದ್ರಾಭಿಸೃಷ್ಟಭಯದಾಕೃತಿರುದ್ರಸಙ್ಘ-

ಸಮ್ಪೂರ್ಯಮಾಣಭುವನತ್ರಯಭೀತಚೇತಾಃ ।

ಮಾ ಮಾ ಪ್ರಜಾಃ ಸೃಜ ತಪಶ್ಚರ ಮಙ್ಗಲಾಯೇ-

ತ್ಯಾಚಷ್ಟ ತಂ ಕಮಲಭೂರ್ಭವದೀರಿತಾತ್ಮಾ ॥6॥

ತಸ್ಯಾಥ ಸರ್ಗರಸಿಕಸ್ಯ ಮರೀಚಿರತ್ರಿ-

ಸ್ತತ್ರಾಙಿಗರಾಃ ಕ್ರತುಮುನಿಃ ಪುಲಹಃ ಪುಲಸ್ತ್ಯಃ ।

ಅಙ್ಗಾದಜಾಯತ ಭೃಗುಶ್ಚ ವಸಿಷ್ಠದಕ್ಷೌ

ಶ್ರೀನಾರದಶ್ಚ ಭಗವನ್ ಭವದಙ್ಘ್ರಿದಾಸಃ ॥7॥

ಧರ್ಮಾದಿಕಾನಭಿಸೃಜನ್ನಥ ಕರ್ದಮಂ ಚ

ವಾಣೀಂ ವಿಧಾಯ ವಿಧಿರಙ್ಗಜಸಙ್ಕುಲೋಽಭೂತ್ ।

ತ್ವದ್ಬೋಧಿತೈಸ್ಸನಕದಕ್ಷಮುಖೈಸ್ತನೂಜೈ-

ರುದ್ಬೋಧಿತಶ್ಚ ವಿರರಾಮ ತಮೋ ವಿಮುಞ್ಚನ್ ॥8॥

ವೇದಾನ್ ಪುರಾಣನಿವಹಾನಪಿ ಸರ್ವವಿದ್ಯಾಃ

ಕುರ್ವನ್ ನಿಜಾನನಗಣಾಚ್ಚತುರಾನನೋಽಸೌ ।

ಪುತ್ರೇಷು ತೇಷು ವಿನಿಧಾಯ ಸ ಸರ್ಗವೃದ್ಧಿ-

ಮಪ್ರಾಪ್ನುವಂಸ್ತವ ಪದಾಮ್ಬುಜಮಾಶ್ರಿತೋಭೂತ್ ॥9॥

ಜಾನನ್ನುಪಾಯಮಥ ದೇಹಮಜೋ ವಿಭಜ್ಯ

ಸ್ರೀಪುಂಸಭಾವಮಭಜನ್ಮನುತದ್ವಧೂಭ್ಯಾಮ್ ।

ತಾಭ್ಯಾಂ ಚ ಮಾನುಷಕುಲಾನಿ ವಿವರ್ಧಯಂಸ್ತ್ವಂ

ಗೋವಿನ್ದ ಮಾರುತಪುರೇಶ ನಿರುನ್ಧಿ ರೋಗಾನ್ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

vaikuṇṭha vardhitabalo'tha bhavatprasādā-

dambhojayonirasṛjat kila jīvadehān |

sthāsnūni bhūruhamayāni tathā tiraścāṃ

jātiṃ manuṣyanivahānapi devabhedān ||1||

mithyāgrahāsmimatirāgavikopabhīti-

rajñānavṛttimiti pañcavidhāṃ sa sṛṣṭvā |

uddāmatāmasapadārthavidhānadūna -

stene tvadīyacaraṇasmaraṇaṃ viśuddhyai ||2||

tāvat sasarja manasā sanakaṃ sanandaṃ

bhūyaḥ sanātanamuniṃ ca sanatkumāram |

te sṛṣṭikarmaṇi tu tena niyujyamānā-

stvatpādabhaktirasikā jagṛhurna vāṇīm ||3||

tāvat prakopamuditaṃ pratirundhato'sya

bhrūmadhyato'jani mṛḍo bhavadekadeśaḥ |

nāmāni me kuru padāni ca hā viriñce-

tyādau ruroda kila tena sa rudranāmā ||4||

ekādaśāhvayatayā ca vibhinnarūpaṃ

rudraṃ vidhāya dayitā vanitāśca datvā |

tāvantyadatta ca padāni bhavatpraṇunnaḥ

prāha prajāviracanāya ca sādaraṃ tam ||5||

rudrābhisṛṣṭabhayadākṛtirudrasaṅgha-

sampūryamāṇabhuvanatrayabhītacetāḥ |

mā mā prajāḥ sṛja tapaścara maṅgalāye-

tyācaṣṭa taṃ kamalabhūrbhavadīritātmā ||6||

tasyātha sargarasikasya marīciratri-

statrāṅigarāḥ kratumuniḥ pulahaḥ pulastyaḥ |

aṅgādajāyata bhṛguśca vasiṣṭhadakṣau

śrīnāradaśca bhagavan bhavadaṅghridāsaḥ ||7||

dharmādikānabhisṛjannatha kardamaṃ ca

vāṇīṃ vidhāya vidhiraṅgajasaṅkulo'bhūt |

tvadbodhitaissanakadakṣamukhaistanūjai-

rudbodhitaśca virarāma tamo vimuñcan ||8||

vedān purāṇanivahānapi sarvavidyāḥ

kurvan nijānanagaṇāccaturānano'sau |

putreṣu teṣu vinidhāya sa sargavṛddhi-

maprāpnuvaṃstava padāmbujamāśritobhūt ||9||

jānannupāyamatha dehamajo vibhajya

srīpuṃsabhāvamabhajanmanutadvadhūbhyām |

tābhyāṃ ca mānuṣakulāni vivardhayaṃstvaṃ

govinda mārutapureśa nirundhi rogān ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

वैकुण्ठ वर्धितबलोऽथ भवत्प्रसादा-

दम्भोजयोनिरसृजत् किल जीवदेहान् ।

स्थास्नूनि भूरुहमयानि तथा तिरश्चां

जातिं मनुष्यनिवहानपि देवभेदान् ॥1॥

मिथ्याग्रहास्मिमतिरागविकोपभीति-

रज्ञानवृत्तिमिति पञ्चविधां स सृष्ट्वा ।

उद्दामतामसपदार्थविधानदून -

स्तेने त्वदीयचरणस्मरणं विशुद्ध्यै ॥2॥

तावत् ससर्ज मनसा सनकं सनन्दं

भूयः सनातनमुनिं च सनत्कुमारम् ।

ते सृष्टिकर्मणि तु तेन नियुज्यमाना-

स्त्वत्पादभक्तिरसिका जगृहुर्न वाणीम् ॥3॥

तावत् प्रकोपमुदितं प्रतिरुन्धतोऽस्य

भ्रूमध्यतोऽजनि मृडो भवदेकदेशः ।

नामानि मे कुरु पदानि च हा विरिञ्चे-

त्यादौ रुरोद किल तेन स रुद्रनामा ॥4॥

एकादशाह्वयतया च विभिन्नरूपं

रुद्रं विधाय दयिता वनिताश्च दत्वा ।

तावन्त्यदत्त च पदानि भवत्प्रणुन्नः

प्राह प्रजाविरचनाय च सादरं तम् ॥5॥

रुद्राभिसृष्टभयदाकृतिरुद्रसङ्घ-

सम्पूर्यमाणभुवनत्रयभीतचेताः ।

मा मा प्रजाः सृज तपश्चर मङ्गलाये-

त्याचष्ट तं कमलभूर्भवदीरितात्मा ॥6॥

तस्याथ सर्गरसिकस्य मरीचिरत्रि-

स्तत्राङिगराः क्रतुमुनिः पुलहः पुलस्त्यः ।

अङ्गादजायत भृगुश्च वसिष्ठदक्षौ

श्रीनारदश्च भगवन् भवदङ्घ्रिदासः ॥7॥

धर्मादिकानभिसृजन्नथ कर्दमं च

वाणीं विधाय विधिरङ्गजसङ्कुलोऽभूत् ।

त्वद्बोधितैस्सनकदक्षमुखैस्तनूजै-

रुद्बोधितश्च विरराम तमो विमुञ्चन् ॥8॥

वेदान् पुराणनिवहानपि सर्वविद्याः

कुर्वन् निजाननगणाच्चतुराननोऽसौ ।

पुत्रेषु तेषु विनिधाय स सर्गवृद्धि-

मप्राप्नुवंस्तव पदाम्बुजमाश्रितोभूत् ॥9॥

जानन्नुपायमथ देहमजो विभज्य

स्रीपुंसभावमभजन्मनुतद्वधूभ्याम् ।

ताभ्यां च मानुषकुलानि विवर्धयंस्त्वं

गोविन्द मारुतपुरेश निरुन्धि रोगान् ॥10॥