Narayaniyam Dashaka 37 - Shrikrishnavataropakramam — Kannada Script

ಸಾನ್ದ್ರಾನನ್ದತನೋ ಹರೇ ನನು ಪುರಾ ದೈವಾಸುರೇ ಸಙ್ಗರೇ

ತ್ವತ್ಕೃತ್ತಾ ಅಪಿ ಕರ್ಮಶೇಷವಶತೋ ಯೇ ತೇ ನ ಯಾತಾ ಗತಿಮ್ ।

ತೇಷಾಂ ಭೂತಲಜನ್ಮನಾಂ ದಿತಿಭುವಾಂ ಭಾರೇಣ ದೂರಾರ್ದಿತಾ

ಭೂಮಿಃ ಪ್ರಾಪ ವಿರಿಞ್ಚಮಾಶ್ರಿತಪದಂ ದೇವೈಃ ಪುರೈವಾಗತೈಃ ॥1॥

ಹಾ ಹಾ ದುರ್ಜನಭೂರಿಭಾರಮಥಿತಾಂ ಪಾಥೋನಿಧೌ ಪಾತುಕಾ-

ಮೇತಾಂ ಪಾಲಯ ಹನ್ತ ಮೇ ವಿವಶತಾಂ ಸಮ್ಪೃಚ್ಛ ದೇವಾನಿಮಾನ್ ।

ಇತ್ಯಾದಿಪ್ರಚುರಪ್ರಲಾಪವಿವಶಾಮಾಲೋಕ್ಯ ಧಾತಾ ಮಹೀಂ

ದೇವಾನಾಂ ವದನಾನಿ ವೀಕ್ಷ್ಯ ಪರಿತೋ ದಧ್ಯೌ ಭವನ್ತಂ ಹರೇ ॥2॥

ಊಚೇ ಚಾಮ್ಬುಜಭೂರಮೂನಯಿ ಸುರಾಃ ಸತ್ಯಂ ಧರಿತ್ರ್ಯಾ ವಚೋ

ನನ್ವಸ್ಯಾ ಭವತಾಂ ಚ ರಕ್ಷಣವಿಧೌ ದಕ್ಷೋ ಹಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಃ ।

ಸರ್ವೇ ಶರ್ವಪುರಸ್ಸರಾ ವಯಮಿತೋ ಗತ್ವಾ ಪಯೋವಾರಿಧಿಂ

ನತ್ವಾ ತಂ ಸ್ತುಮಹೇ ಜವಾದಿತಿ ಯಯುಃ ಸಾಕಂ ತವಾಕೇತನಮ್ ॥3॥

ತೇ ಮುಗ್ಧಾನಿಲಶಾಲಿದುಗ್ಧಜಲಧೇಸ್ತೀರಂ ಗತಾಃ ಸಙ್ಗತಾ

ಯಾವತ್ತ್ವತ್ಪದಚಿನ್ತನೈಕಮನಸಸ್ತಾವತ್ ಸ ಪಾಥೋಜಭೂಃ ।

ತ್ವದ್ವಾಚಂ ಹೃದಯೇ ನಿಶಮ್ಯ ಸಕಲಾನಾನನ್ದಯನ್ನೂಚಿವಾ-

ನಾಖ್ಯಾತಃ ಪರಮಾತ್ಮನಾ ಸ್ವಯಮಹಂ ವಾಕ್ಯಂ ತದಾಕರ್ಣ್ಯತಾಮ್ ॥4॥

ಜಾನೇ ದೀನದಶಾಮಹಂ ದಿವಿಷದಾಂ ಭೂಮೇಶ್ಚ ಭೀಮೈರ್ನೃಪೈ-

ಸ್ತತ್ಕ್ಷೇಪಾಯ ಭವಾಮಿ ಯಾದವಕುಲೇ ಸೋಽಹಂ ಸಮಗ್ರಾತ್ಮನಾ ।

ದೇವಾ ವೃಷ್ಣಿಕುಲೇ ಭವನ್ತು ಕಲಯಾ ದೇವಾಙ್ಗನಾಶ್ಚಾವನೌ

ಮತ್ಸೇವಾರ್ಥಮಿತಿ ತ್ವದೀಯವಚನಂ ಪಾಥೋಜಭೂರೂಚಿವಾನ್ ॥5॥

ಶ್ರುತ್ವಾ ಕರ್ಣರಸಾಯನಂ ತವ ವಚಃ ಸರ್ವೇಷು ನಿರ್ವಾಪಿತ-

ಸ್ವಾನ್ತೇಷ್ವೀಶ ಗತೇಷು ತಾವಕಕೃಪಾಪೀಯೂಷತೃಪ್ತಾತ್ಮಸು ।

ವಿಖ್ಯಾತೇ ಮಧುರಾಪುರೇ ಕಿಲ ಭವತ್ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಪುಣ್ಯೋತ್ತರೇ

ಧನ್ಯಾಂ ದೇವಕನನ್ದನಾಮುದವಹದ್ರಾಜಾ ಸ ಶೂರಾತ್ಮಜಃ ॥6॥

ಉದ್ವಾಹಾವಸಿತೌ ತದೀಯಸಹಜಃ ಕಂಸೋಽಥ ಸಮ್ಮಾನಯ-

ನ್ನೇತೌ ಸೂತತಯಾ ಗತಃ ಪಥಿ ರಥೇ ವ್ಯೋಮೋತ್ಥಯಾ ತ್ವದ್ಗಿರಾ ।

ಅಸ್ಯಾಸ್ತ್ವಾಮತಿದುಷ್ಟಮಷ್ಟಮಸುತೋ ಹನ್ತೇತಿ ಹನ್ತೇರಿತಃ

ಸನ್ತ್ರಾಸಾತ್ ಸ ತು ಹನ್ತುಮನ್ತಿಕಗತಾಂ ತನ್ವೀಂ ಕೃಪಾಣೀಮಧಾತ್ ॥7॥

ಗೃಹ್ಣಾನಶ್ಚಿಕುರೇಷು ತಾಂ ಖಲಮತಿಃ ಶೌರೇಶ್ಚಿರಂ ಸಾನ್ತ್ವನೈ-

ರ್ನೋ ಮುಞ್ಚನ್ ಪುನರಾತ್ಮಜಾರ್ಪಣಗಿರಾ ಪ್ರೀತೋಽಥ ಯಾತೋ ಗೃಹಾನ್ ।

ಆದ್ಯಂ ತ್ವತ್ಸಹಜಂ ತಥಾಽರ್ಪಿತಮಪಿ ಸ್ನೇಹೇನ ನಾಹನ್ನಸೌ

ದುಷ್ಟಾನಾಮಪಿ ದೇವ ಪುಷ್ಟಕರುಣಾ ದೃಷ್ಟಾ ಹಿ ಧೀರೇಕದಾ ॥8॥

ತಾವತ್ತ್ವನ್ಮನಸೈವ ನಾರದಮುನಿಃ ಪ್ರೋಚೇ ಸ ಭೋಜೇಶ್ವರಂ

ಯೂಯಂ ನನ್ವಸುರಾಃ ಸುರಾಶ್ಚ ಯದವೋ ಜಾನಾಸಿ ಕಿಂ ನ ಪ್ರಭೋ ।

ಮಾಯಾವೀ ಸ ಹರಿರ್ಭವದ್ವಧಕೃತೇ ಭಾವೀ ಸುರಪ್ರಾರ್ಥನಾ-

ದಿತ್ಯಾಕರ್ಣ್ಯ ಯದೂನದೂಧುನದಸೌ ಶೌರೇಶ್ಚ ಸೂನೂನಹನ್ ॥9॥

ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಸಪ್ತಮಗರ್ಭತಾಮಹಿಪತೌ ತ್ವತ್ಪ್ರೇರಣಾನ್ಮಾಯಯಾ

ನೀತೇ ಮಾಧವ ರೋಹಿಣೀಂ ತ್ವಮಪಿ ಭೋಃಸಚ್ಚಿತ್ಸುಖೈಕಾತ್ಮಕಃ ।

ದೇವಕ್ಯಾ ಜಠರಂ ವಿವೇಶಿಥ ವಿಭೋ ಸಂಸ್ತೂಯಮಾನಃ ಸುರೈಃ

ಸ ತ್ವಂ ಕೃಷ್ಣ ವಿಧೂಯ ರೋಗಪಟಲೀಂ ಭಕ್ತಿಂ ಪರಾಂ ದೇಹಿ ಮೇ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

sāndrānandatano hare nanu purā daivāsure saṅgare

tvatkṛttā api karmaśeṣavaśato ye te na yātā gatim |

teṣāṃ bhūtalajanmanāṃ ditibhuvāṃ bhāreṇa dūrārditā

bhūmiḥ prāpa viriñcamāśritapadaṃ devaiḥ puraivāgataiḥ ||1||

hā hā durjanabhūribhāramathitāṃ pāthonidhau pātukā-

metāṃ pālaya hanta me vivaśatāṃ sampṛccha devānimān |

ityādipracurapralāpavivaśāmālokya dhātā mahīṃ

devānāṃ vadanāni vīkṣya parito dadhyau bhavantaṃ hare ||2||

ūce cāmbujabhūramūnayi surāḥ satyaṃ dharitryā vaco

nanvasyā bhavatāṃ ca rakṣaṇavidhau dakṣo hi lakṣmīpatiḥ |

sarve śarvapurassarā vayamito gatvā payovāridhiṃ

natvā taṃ stumahe javāditi yayuḥ sākaṃ tavāketanam ||3||

te mugdhānilaśālidugdhajaladhestīraṃ gatāḥ saṅgatā

yāvattvatpadacintanaikamanasastāvat sa pāthojabhūḥ |

tvadvācaṃ hṛdaye niśamya sakalānānandayannūcivā-

nākhyātaḥ paramātmanā svayamahaṃ vākyaṃ tadākarṇyatām ||4||

jāne dīnadaśāmahaṃ diviṣadāṃ bhūmeśca bhīmairnṛpai-

statkṣepāya bhavāmi yādavakule so'haṃ samagrātmanā |

devā vṛṣṇikule bhavantu kalayā devāṅganāścāvanau

matsevārthamiti tvadīyavacanaṃ pāthojabhūrūcivān ||5||

śrutvā karṇarasāyanaṃ tava vacaḥ sarveṣu nirvāpita-

svānteṣvīśa gateṣu tāvakakṛpāpīyūṣatṛptātmasu |

vikhyāte madhurāpure kila bhavatsānnidhyapuṇyottare

dhanyāṃ devakanandanāmudavahadrājā sa śūrātmajaḥ ||6||

udvāhāvasitau tadīyasahajaḥ kaṃso'tha sammānaya-

nnetau sūtatayā gataḥ pathi rathe vyomotthayā tvadgirā |

asyāstvāmatiduṣṭamaṣṭamasuto hanteti hanteritaḥ

santrāsāt sa tu hantumantikagatāṃ tanvīṃ kṛpāṇīmadhāt ||7||

gṛhṇānaścikureṣu tāṃ khalamatiḥ śaureściraṃ sāntvanai-

rno muñcan punarātmajārpaṇagirā prīto'tha yāto gṛhān |

ādyaṃ tvatsahajaṃ tathā'rpitamapi snehena nāhannasau

duṣṭānāmapi deva puṣṭakaruṇā dṛṣṭā hi dhīrekadā ||8||

tāvattvanmanasaiva nāradamuniḥ proce sa bhojeśvaraṃ

yūyaṃ nanvasurāḥ surāśca yadavo jānāsi kiṃ na prabho |

māyāvī sa harirbhavadvadhakṛte bhāvī suraprārthanā-

dityākarṇya yadūnadūdhunadasau śaureśca sūnūnahan ||9||

prāpte saptamagarbhatāmahipatau tvatpreraṇānmāyayā

nīte mādhava rohiṇīṃ tvamapi bhoḥsaccitsukhaikātmakaḥ |

devakyā jaṭharaṃ viveśitha vibho saṃstūyamānaḥ suraiḥ

sa tvaṃ kṛṣṇa vidhūya rogapaṭalīṃ bhaktiṃ parāṃ dehi me ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

सान्द्रानन्दतनो हरे ननु पुरा दैवासुरे सङ्गरे

त्वत्कृत्ता अपि कर्मशेषवशतो ये ते न याता गतिम् ।

तेषां भूतलजन्मनां दितिभुवां भारेण दूरार्दिता

भूमिः प्राप विरिञ्चमाश्रितपदं देवैः पुरैवागतैः ॥1॥

हा हा दुर्जनभूरिभारमथितां पाथोनिधौ पातुका-

मेतां पालय हन्त मे विवशतां सम्पृच्छ देवानिमान् ।

इत्यादिप्रचुरप्रलापविवशामालोक्य धाता महीं

देवानां वदनानि वीक्ष्य परितो दध्यौ भवन्तं हरे ॥2॥

ऊचे चाम्बुजभूरमूनयि सुराः सत्यं धरित्र्या वचो

नन्वस्या भवतां च रक्षणविधौ दक्षो हि लक्ष्मीपतिः ।

सर्वे शर्वपुरस्सरा वयमितो गत्वा पयोवारिधिं

नत्वा तं स्तुमहे जवादिति ययुः साकं तवाकेतनम् ॥3॥

ते मुग्धानिलशालिदुग्धजलधेस्तीरं गताः सङ्गता

यावत्त्वत्पदचिन्तनैकमनसस्तावत् स पाथोजभूः ।

त्वद्वाचं हृदये निशम्य सकलानानन्दयन्नूचिवा-

नाख्यातः परमात्मना स्वयमहं वाक्यं तदाकर्ण्यताम् ॥4॥

जाने दीनदशामहं दिविषदां भूमेश्च भीमैर्नृपै-

स्तत्क्षेपाय भवामि यादवकुले सोऽहं समग्रात्मना ।

देवा वृष्णिकुले भवन्तु कलया देवाङ्गनाश्चावनौ

मत्सेवार्थमिति त्वदीयवचनं पाथोजभूरूचिवान् ॥5॥

श्रुत्वा कर्णरसायनं तव वचः सर्वेषु निर्वापित-

स्वान्तेष्वीश गतेषु तावककृपापीयूषतृप्तात्मसु ।

विख्याते मधुरापुरे किल भवत्सान्निध्यपुण्योत्तरे

धन्यां देवकनन्दनामुदवहद्राजा स शूरात्मजः ॥6॥

उद्वाहावसितौ तदीयसहजः कंसोऽथ सम्मानय-

न्नेतौ सूततया गतः पथि रथे व्योमोत्थया त्वद्गिरा ।

अस्यास्त्वामतिदुष्टमष्टमसुतो हन्तेति हन्तेरितः

सन्त्रासात् स तु हन्तुमन्तिकगतां तन्वीं कृपाणीमधात् ॥7॥

गृह्णानश्चिकुरेषु तां खलमतिः शौरेश्चिरं सान्त्वनै-

र्नो मुञ्चन् पुनरात्मजार्पणगिरा प्रीतोऽथ यातो गृहान् ।

आद्यं त्वत्सहजं तथाऽर्पितमपि स्नेहेन नाहन्नसौ

दुष्टानामपि देव पुष्टकरुणा दृष्टा हि धीरेकदा ॥8॥

तावत्त्वन्मनसैव नारदमुनिः प्रोचे स भोजेश्वरं

यूयं नन्वसुराः सुराश्च यदवो जानासि किं न प्रभो ।

मायावी स हरिर्भवद्वधकृते भावी सुरप्रार्थना-

दित्याकर्ण्य यदूनदूधुनदसौ शौरेश्च सूनूनहन् ॥9॥

प्राप्ते सप्तमगर्भतामहिपतौ त्वत्प्रेरणान्मायया

नीते माधव रोहिणीं त्वमपि भोःसच्चित्सुखैकात्मकः ।

देवक्या जठरं विवेशिथ विभो संस्तूयमानः सुरैः

स त्वं कृष्ण विधूय रोगपटलीं भक्तिं परां देहि मे ॥10॥