Narayaniyam Dashaka 37 - Shrikrishnavataropakramam — Gujarati Script

સાન્દ્રાનન્દતનો હરે નનુ પુરા દૈવાસુરે સઙ્ગરે

ત્વત્કૃત્તા અપિ કર્મશેષવશતો યે તે ન યાતા ગતિમ્ ।

તેષાં ભૂતલજન્મનાં દિતિભુવાં ભારેણ દૂરાર્દિતા

ભૂમિઃ પ્રાપ વિરિઞ્ચમાશ્રિતપદં દેવૈઃ પુરૈવાગતૈઃ ॥1॥

હા હા દુર્જનભૂરિભારમથિતાં પાથોનિધૌ પાતુકા-

મેતાં પાલય હન્ત મે વિવશતાં સમ્પૃચ્છ દેવાનિમાન્ ।

ઇત્યાદિપ્રચુરપ્રલાપવિવશામાલોક્ય ધાતા મહીં

દેવાનાં વદનાનિ વીક્ષ્ય પરિતો દધ્યૌ ભવન્તં હરે ॥2॥

ઊચે ચામ્બુજભૂરમૂનયિ સુરાઃ સત્યં ધરિત્ર્યા વચો

નન્વસ્યા ભવતાં ચ રક્ષણવિધૌ દક્ષો હિ લક્ષ્મીપતિઃ ।

સર્વે શર્વપુરસ્સરા વયમિતો ગત્વા પયોવારિધિં

નત્વા તં સ્તુમહે જવાદિતિ યયુઃ સાકં તવાકેતનમ્ ॥3॥

તે મુગ્ધાનિલશાલિદુગ્ધજલધેસ્તીરં ગતાઃ સઙ્ગતા

યાવત્ત્વત્પદચિન્તનૈકમનસસ્તાવત્ સ પાથોજભૂઃ ।

ત્વદ્વાચં હૃદયે નિશમ્ય સકલાનાનન્દયન્નૂચિવા-

નાખ્યાતઃ પરમાત્મના સ્વયમહં વાક્યં તદાકર્ણ્યતામ્ ॥4॥

જાને દીનદશામહં દિવિષદાં ભૂમેશ્ચ ભીમૈર્નૃપૈ-

સ્તત્ક્ષેપાય ભવામિ યાદવકુલે સોઽહં સમગ્રાત્મના ।

દેવા વૃષ્ણિકુલે ભવન્તુ કલયા દેવાઙ્ગનાશ્ચાવનૌ

મત્સેવાર્થમિતિ ત્વદીયવચનં પાથોજભૂરૂચિવાન્ ॥5॥

શ્રુત્વા કર્ણરસાયનં તવ વચઃ સર્વેષુ નિર્વાપિત-

સ્વાન્તેષ્વીશ ગતેષુ તાવકકૃપાપીયૂષતૃપ્તાત્મસુ ।

વિખ્યાતે મધુરાપુરે કિલ ભવત્સાન્નિધ્યપુણ્યોત્તરે

ધન્યાં દેવકનન્દનામુદવહદ્રાજા સ શૂરાત્મજઃ ॥6॥

ઉદ્વાહાવસિતૌ તદીયસહજઃ કંસોઽથ સમ્માનય-

ન્નેતૌ સૂતતયા ગતઃ પથિ રથે વ્યોમોત્થયા ત્વદ્ગિરા ।

અસ્યાસ્ત્વામતિદુષ્ટમષ્ટમસુતો હન્તેતિ હન્તેરિતઃ

સન્ત્રાસાત્ સ તુ હન્તુમન્તિકગતાં તન્વીં કૃપાણીમધાત્ ॥7॥

ગૃહ્ણાનશ્ચિકુરેષુ તાં ખલમતિઃ શૌરેશ્ચિરં સાન્ત્વનૈ-

ર્નો મુઞ્ચન્ પુનરાત્મજાર્પણગિરા પ્રીતોઽથ યાતો ગૃહાન્ ।

આદ્યં ત્વત્સહજં તથાઽર્પિતમપિ સ્નેહેન નાહન્નસૌ

દુષ્ટાનામપિ દેવ પુષ્ટકરુણા દૃષ્ટા હિ ધીરેકદા ॥8॥

તાવત્ત્વન્મનસૈવ નારદમુનિઃ પ્રોચે સ ભોજેશ્વરં

યૂયં નન્વસુરાઃ સુરાશ્ચ યદવો જાનાસિ કિં ન પ્રભો ।

માયાવી સ હરિર્ભવદ્વધકૃતે ભાવી સુરપ્રાર્થના-

દિત્યાકર્ણ્ય યદૂનદૂધુનદસૌ શૌરેશ્ચ સૂનૂનહન્ ॥9॥

પ્રાપ્તે સપ્તમગર્ભતામહિપતૌ ત્વત્પ્રેરણાન્માયયા

નીતે માધવ રોહિણીં ત્વમપિ ભોઃસચ્ચિત્સુખૈકાત્મકઃ ।

દેવક્યા જઠરં વિવેશિથ વિભો સંસ્તૂયમાનઃ સુરૈઃ

સ ત્વં કૃષ્ણ વિધૂય રોગપટલીં ભક્તિં પરાં દેહિ મે ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

sāndrānandatano hare nanu purā daivāsure saṅgare

tvatkṛttā api karmaśeṣavaśato ye te na yātā gatim |

teṣāṃ bhūtalajanmanāṃ ditibhuvāṃ bhāreṇa dūrārditā

bhūmiḥ prāpa viriñcamāśritapadaṃ devaiḥ puraivāgataiḥ ||1||

hā hā durjanabhūribhāramathitāṃ pāthonidhau pātukā-

metāṃ pālaya hanta me vivaśatāṃ sampṛccha devānimān |

ityādipracurapralāpavivaśāmālokya dhātā mahīṃ

devānāṃ vadanāni vīkṣya parito dadhyau bhavantaṃ hare ||2||

ūce cāmbujabhūramūnayi surāḥ satyaṃ dharitryā vaco

nanvasyā bhavatāṃ ca rakṣaṇavidhau dakṣo hi lakṣmīpatiḥ |

sarve śarvapurassarā vayamito gatvā payovāridhiṃ

natvā taṃ stumahe javāditi yayuḥ sākaṃ tavāketanam ||3||

te mugdhānilaśālidugdhajaladhestīraṃ gatāḥ saṅgatā

yāvattvatpadacintanaikamanasastāvat sa pāthojabhūḥ |

tvadvācaṃ hṛdaye niśamya sakalānānandayannūcivā-

nākhyātaḥ paramātmanā svayamahaṃ vākyaṃ tadākarṇyatām ||4||

jāne dīnadaśāmahaṃ diviṣadāṃ bhūmeśca bhīmairnṛpai-

statkṣepāya bhavāmi yādavakule so'haṃ samagrātmanā |

devā vṛṣṇikule bhavantu kalayā devāṅganāścāvanau

matsevārthamiti tvadīyavacanaṃ pāthojabhūrūcivān ||5||

śrutvā karṇarasāyanaṃ tava vacaḥ sarveṣu nirvāpita-

svānteṣvīśa gateṣu tāvakakṛpāpīyūṣatṛptātmasu |

vikhyāte madhurāpure kila bhavatsānnidhyapuṇyottare

dhanyāṃ devakanandanāmudavahadrājā sa śūrātmajaḥ ||6||

udvāhāvasitau tadīyasahajaḥ kaṃso'tha sammānaya-

nnetau sūtatayā gataḥ pathi rathe vyomotthayā tvadgirā |

asyāstvāmatiduṣṭamaṣṭamasuto hanteti hanteritaḥ

santrāsāt sa tu hantumantikagatāṃ tanvīṃ kṛpāṇīmadhāt ||7||

gṛhṇānaścikureṣu tāṃ khalamatiḥ śaureściraṃ sāntvanai-

rno muñcan punarātmajārpaṇagirā prīto'tha yāto gṛhān |

ādyaṃ tvatsahajaṃ tathā'rpitamapi snehena nāhannasau

duṣṭānāmapi deva puṣṭakaruṇā dṛṣṭā hi dhīrekadā ||8||

tāvattvanmanasaiva nāradamuniḥ proce sa bhojeśvaraṃ

yūyaṃ nanvasurāḥ surāśca yadavo jānāsi kiṃ na prabho |

māyāvī sa harirbhavadvadhakṛte bhāvī suraprārthanā-

dityākarṇya yadūnadūdhunadasau śaureśca sūnūnahan ||9||

prāpte saptamagarbhatāmahipatau tvatpreraṇānmāyayā

nīte mādhava rohiṇīṃ tvamapi bhoḥsaccitsukhaikātmakaḥ |

devakyā jaṭharaṃ viveśitha vibho saṃstūyamānaḥ suraiḥ

sa tvaṃ kṛṣṇa vidhūya rogapaṭalīṃ bhaktiṃ parāṃ dehi me ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

सान्द्रानन्दतनो हरे ननु पुरा दैवासुरे सङ्गरे

त्वत्कृत्ता अपि कर्मशेषवशतो ये ते न याता गतिम् ।

तेषां भूतलजन्मनां दितिभुवां भारेण दूरार्दिता

भूमिः प्राप विरिञ्चमाश्रितपदं देवैः पुरैवागतैः ॥1॥

हा हा दुर्जनभूरिभारमथितां पाथोनिधौ पातुका-

मेतां पालय हन्त मे विवशतां सम्पृच्छ देवानिमान् ।

इत्यादिप्रचुरप्रलापविवशामालोक्य धाता महीं

देवानां वदनानि वीक्ष्य परितो दध्यौ भवन्तं हरे ॥2॥

ऊचे चाम्बुजभूरमूनयि सुराः सत्यं धरित्र्या वचो

नन्वस्या भवतां च रक्षणविधौ दक्षो हि लक्ष्मीपतिः ।

सर्वे शर्वपुरस्सरा वयमितो गत्वा पयोवारिधिं

नत्वा तं स्तुमहे जवादिति ययुः साकं तवाकेतनम् ॥3॥

ते मुग्धानिलशालिदुग्धजलधेस्तीरं गताः सङ्गता

यावत्त्वत्पदचिन्तनैकमनसस्तावत् स पाथोजभूः ।

त्वद्वाचं हृदये निशम्य सकलानानन्दयन्नूचिवा-

नाख्यातः परमात्मना स्वयमहं वाक्यं तदाकर्ण्यताम् ॥4॥

जाने दीनदशामहं दिविषदां भूमेश्च भीमैर्नृपै-

स्तत्क्षेपाय भवामि यादवकुले सोऽहं समग्रात्मना ।

देवा वृष्णिकुले भवन्तु कलया देवाङ्गनाश्चावनौ

मत्सेवार्थमिति त्वदीयवचनं पाथोजभूरूचिवान् ॥5॥

श्रुत्वा कर्णरसायनं तव वचः सर्वेषु निर्वापित-

स्वान्तेष्वीश गतेषु तावककृपापीयूषतृप्तात्मसु ।

विख्याते मधुरापुरे किल भवत्सान्निध्यपुण्योत्तरे

धन्यां देवकनन्दनामुदवहद्राजा स शूरात्मजः ॥6॥

उद्वाहावसितौ तदीयसहजः कंसोऽथ सम्मानय-

न्नेतौ सूततया गतः पथि रथे व्योमोत्थया त्वद्गिरा ।

अस्यास्त्वामतिदुष्टमष्टमसुतो हन्तेति हन्तेरितः

सन्त्रासात् स तु हन्तुमन्तिकगतां तन्वीं कृपाणीमधात् ॥7॥

गृह्णानश्चिकुरेषु तां खलमतिः शौरेश्चिरं सान्त्वनै-

र्नो मुञ्चन् पुनरात्मजार्पणगिरा प्रीतोऽथ यातो गृहान् ।

आद्यं त्वत्सहजं तथाऽर्पितमपि स्नेहेन नाहन्नसौ

दुष्टानामपि देव पुष्टकरुणा दृष्टा हि धीरेकदा ॥8॥

तावत्त्वन्मनसैव नारदमुनिः प्रोचे स भोजेश्वरं

यूयं नन्वसुराः सुराश्च यदवो जानासि किं न प्रभो ।

मायावी स हरिर्भवद्वधकृते भावी सुरप्रार्थना-

दित्याकर्ण्य यदूनदूधुनदसौ शौरेश्च सूनूनहन् ॥9॥

प्राप्ते सप्तमगर्भतामहिपतौ त्वत्प्रेरणान्मायया

नीते माधव रोहिणीं त्वमपि भोःसच्चित्सुखैकात्मकः ।

देवक्या जठरं विवेशिथ विभो संस्तूयमानः सुरैः

स त्वं कृष्ण विधूय रोगपटलीं भक्तिं परां देहि मे ॥10॥