Narayaniyam Dashaka 37 - Shrikrishnavataropakramam — Bengali Script

সান্দ্রানন্দতনো হরে ননু পুরা দৈবাসুরে সঙ্গরে

ত্বত্কৃত্তা অপি কর্মশেষবশতো যে তে ন যাতা গতিম্ ।

তেষাং ভূতলজন্মনাং দিতিভুবাং ভারেণ দূরার্দিতা

ভূমিঃ প্রাপ বিরিঞ্চমাশ্রিতপদং দেবৈঃ পুরৈবাগতৈঃ ॥1॥

হা হা দুর্জনভূরিভারমথিতাং পাথোনিধৌ পাতুকা-

মেতাং পালয হন্ত মে বিবশতাং সম্পৃচ্ছ দেবানিমান্ ।

ইত্যাদিপ্রচুরপ্রলাপবিবশামালোক্য ধাতা মহীং

দেবানাং বদনানি বীক্ষ্য পরিতো দধ্যৌ ভবন্তং হরে ॥2॥

ঊচে চাম্বুজভূরমূনযি সুরাঃ সত্যং ধরিত্র্যা বচো

নন্বস্যা ভবতাং চ রক্ষণবিধৌ দক্ষো হি লক্ষ্মীপতিঃ ।

সর্বে শর্বপুরস্সরা বযমিতো গত্বা পযোবারিধিং

নত্বা তং স্তুমহে জবাদিতি যযুঃ সাকং তবাকেতনম্ ॥3॥

তে মুগ্ধানিলশালিদুগ্ধজলধেস্তীরং গতাঃ সঙ্গতা

যাবত্ত্বত্পদচিন্তনৈকমনসস্তাবত্ স পাথোজভূঃ ।

ত্বদ্বাচং হৃদযে নিশম্য সকলানানন্দযন্নূচিবা-

নাখ্যাতঃ পরমাত্মনা স্বযমহং বাক্যং তদাকর্ণ্যতাম্ ॥4॥

জানে দীনদশামহং দিবিষদাং ভূমেশ্চ ভীমৈর্নৃপৈ-

স্তত্ক্ষেপায ভবামি যাদবকুলে সোঽহং সমগ্রাত্মনা ।

দেবা বৃষ্ণিকুলে ভবন্তু কলযা দেবাঙ্গনাশ্চাবনৌ

মত্সেবার্থমিতি ত্বদীযবচনং পাথোজভূরূচিবান্ ॥5॥

শ্রুত্বা কর্ণরসাযনং তব বচঃ সর্বেষু নির্বাপিত-

স্বান্তেষ্বীশ গতেষু তাবককৃপাপীযূষতৃপ্তাত্মসু ।

বিখ্যাতে মধুরাপুরে কিল ভবত্সান্নিধ্যপুণ্যোত্তরে

ধন্যাং দেবকনন্দনামুদবহদ্রাজা স শূরাত্মজঃ ॥6॥

উদ্বাহাবসিতৌ তদীযসহজঃ কংসোঽথ সম্মানয-

ন্নেতৌ সূততযা গতঃ পথি রথে ব্যোমোত্থযা ত্বদ্গিরা ।

অস্যাস্ত্বামতিদুষ্টমষ্টমসুতো হন্তেতি হন্তেরিতঃ

সন্ত্রাসাত্ স তু হন্তুমন্তিকগতাং তন্বীং কৃপাণীমধাত্ ॥7॥

গৃহ্ণানশ্চিকুরেষু তাং খলমতিঃ শৌরেশ্চিরং সান্ত্বনৈ-

র্নো মুঞ্চন্ পুনরাত্মজার্পণগিরা প্রীতোঽথ যাতো গৃহান্ ।

আদ্যং ত্বত্সহজং তথাঽর্পিতমপি স্নেহেন নাহন্নসৌ

দুষ্টানামপি দেব পুষ্টকরুণা দৃষ্টা হি ধীরেকদা ॥8॥

তাবত্ত্বন্মনসৈব নারদমুনিঃ প্রোচে স ভোজেশ্বরং

যূযং নন্বসুরাঃ সুরাশ্চ যদবো জানাসি কিং ন প্রভো ।

মাযাবী স হরির্ভবদ্বধকৃতে ভাবী সুরপ্রার্থনা-

দিত্যাকর্ণ্য যদূনদূধুনদসৌ শৌরেশ্চ সূনূনহন্ ॥9॥

প্রাপ্তে সপ্তমগর্ভতামহিপতৌ ত্বত্প্রেরণান্মাযযা

নীতে মাধব রোহিণীং ত্বমপি ভোঃসচ্চিত্সুখৈকাত্মকঃ ।

দেবক্যা জঠরং বিবেশিথ বিভো সংস্তূযমানঃ সুরৈঃ

স ত্বং কৃষ্ণ বিধূয রোগপটলীং ভক্তিং পরাং দেহি মে ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

sāndrānandatano hare nanu purā daivāsure saṅgare

tvatkṛttā api karmaśeṣavaśato ye te na yātā gatim |

teṣāṃ bhūtalajanmanāṃ ditibhuvāṃ bhāreṇa dūrārditā

bhūmiḥ prāpa viriñcamāśritapadaṃ devaiḥ puraivāgataiḥ ||1||

hā hā durjanabhūribhāramathitāṃ pāthonidhau pātukā-

metāṃ pālaya hanta me vivaśatāṃ sampṛccha devānimān |

ityādipracurapralāpavivaśāmālokya dhātā mahīṃ

devānāṃ vadanāni vīkṣya parito dadhyau bhavantaṃ hare ||2||

ūce cāmbujabhūramūnayi surāḥ satyaṃ dharitryā vaco

nanvasyā bhavatāṃ ca rakṣaṇavidhau dakṣo hi lakṣmīpatiḥ |

sarve śarvapurassarā vayamito gatvā payovāridhiṃ

natvā taṃ stumahe javāditi yayuḥ sākaṃ tavāketanam ||3||

te mugdhānilaśālidugdhajaladhestīraṃ gatāḥ saṅgatā

yāvattvatpadacintanaikamanasastāvat sa pāthojabhūḥ |

tvadvācaṃ hṛdaye niśamya sakalānānandayannūcivā-

nākhyātaḥ paramātmanā svayamahaṃ vākyaṃ tadākarṇyatām ||4||

jāne dīnadaśāmahaṃ diviṣadāṃ bhūmeśca bhīmairnṛpai-

statkṣepāya bhavāmi yādavakule so'haṃ samagrātmanā |

devā vṛṣṇikule bhavantu kalayā devāṅganāścāvanau

matsevārthamiti tvadīyavacanaṃ pāthojabhūrūcivān ||5||

śrutvā karṇarasāyanaṃ tava vacaḥ sarveṣu nirvāpita-

svānteṣvīśa gateṣu tāvakakṛpāpīyūṣatṛptātmasu |

vikhyāte madhurāpure kila bhavatsānnidhyapuṇyottare

dhanyāṃ devakanandanāmudavahadrājā sa śūrātmajaḥ ||6||

udvāhāvasitau tadīyasahajaḥ kaṃso'tha sammānaya-

nnetau sūtatayā gataḥ pathi rathe vyomotthayā tvadgirā |

asyāstvāmatiduṣṭamaṣṭamasuto hanteti hanteritaḥ

santrāsāt sa tu hantumantikagatāṃ tanvīṃ kṛpāṇīmadhāt ||7||

gṛhṇānaścikureṣu tāṃ khalamatiḥ śaureściraṃ sāntvanai-

rno muñcan punarātmajārpaṇagirā prīto'tha yāto gṛhān |

ādyaṃ tvatsahajaṃ tathā'rpitamapi snehena nāhannasau

duṣṭānāmapi deva puṣṭakaruṇā dṛṣṭā hi dhīrekadā ||8||

tāvattvanmanasaiva nāradamuniḥ proce sa bhojeśvaraṃ

yūyaṃ nanvasurāḥ surāśca yadavo jānāsi kiṃ na prabho |

māyāvī sa harirbhavadvadhakṛte bhāvī suraprārthanā-

dityākarṇya yadūnadūdhunadasau śaureśca sūnūnahan ||9||

prāpte saptamagarbhatāmahipatau tvatpreraṇānmāyayā

nīte mādhava rohiṇīṃ tvamapi bhoḥsaccitsukhaikātmakaḥ |

devakyā jaṭharaṃ viveśitha vibho saṃstūyamānaḥ suraiḥ

sa tvaṃ kṛṣṇa vidhūya rogapaṭalīṃ bhaktiṃ parāṃ dehi me ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

सान्द्रानन्दतनो हरे ननु पुरा दैवासुरे सङ्गरे

त्वत्कृत्ता अपि कर्मशेषवशतो ये ते न याता गतिम् ।

तेषां भूतलजन्मनां दितिभुवां भारेण दूरार्दिता

भूमिः प्राप विरिञ्चमाश्रितपदं देवैः पुरैवागतैः ॥1॥

हा हा दुर्जनभूरिभारमथितां पाथोनिधौ पातुका-

मेतां पालय हन्त मे विवशतां सम्पृच्छ देवानिमान् ।

इत्यादिप्रचुरप्रलापविवशामालोक्य धाता महीं

देवानां वदनानि वीक्ष्य परितो दध्यौ भवन्तं हरे ॥2॥

ऊचे चाम्बुजभूरमूनयि सुराः सत्यं धरित्र्या वचो

नन्वस्या भवतां च रक्षणविधौ दक्षो हि लक्ष्मीपतिः ।

सर्वे शर्वपुरस्सरा वयमितो गत्वा पयोवारिधिं

नत्वा तं स्तुमहे जवादिति ययुः साकं तवाकेतनम् ॥3॥

ते मुग्धानिलशालिदुग्धजलधेस्तीरं गताः सङ्गता

यावत्त्वत्पदचिन्तनैकमनसस्तावत् स पाथोजभूः ।

त्वद्वाचं हृदये निशम्य सकलानानन्दयन्नूचिवा-

नाख्यातः परमात्मना स्वयमहं वाक्यं तदाकर्ण्यताम् ॥4॥

जाने दीनदशामहं दिविषदां भूमेश्च भीमैर्नृपै-

स्तत्क्षेपाय भवामि यादवकुले सोऽहं समग्रात्मना ।

देवा वृष्णिकुले भवन्तु कलया देवाङ्गनाश्चावनौ

मत्सेवार्थमिति त्वदीयवचनं पाथोजभूरूचिवान् ॥5॥

श्रुत्वा कर्णरसायनं तव वचः सर्वेषु निर्वापित-

स्वान्तेष्वीश गतेषु तावककृपापीयूषतृप्तात्मसु ।

विख्याते मधुरापुरे किल भवत्सान्निध्यपुण्योत्तरे

धन्यां देवकनन्दनामुदवहद्राजा स शूरात्मजः ॥6॥

उद्वाहावसितौ तदीयसहजः कंसोऽथ सम्मानय-

न्नेतौ सूततया गतः पथि रथे व्योमोत्थया त्वद्गिरा ।

अस्यास्त्वामतिदुष्टमष्टमसुतो हन्तेति हन्तेरितः

सन्त्रासात् स तु हन्तुमन्तिकगतां तन्वीं कृपाणीमधात् ॥7॥

गृह्णानश्चिकुरेषु तां खलमतिः शौरेश्चिरं सान्त्वनै-

र्नो मुञ्चन् पुनरात्मजार्पणगिरा प्रीतोऽथ यातो गृहान् ।

आद्यं त्वत्सहजं तथाऽर्पितमपि स्नेहेन नाहन्नसौ

दुष्टानामपि देव पुष्टकरुणा दृष्टा हि धीरेकदा ॥8॥

तावत्त्वन्मनसैव नारदमुनिः प्रोचे स भोजेश्वरं

यूयं नन्वसुराः सुराश्च यदवो जानासि किं न प्रभो ।

मायावी स हरिर्भवद्वधकृते भावी सुरप्रार्थना-

दित्याकर्ण्य यदूनदूधुनदसौ शौरेश्च सूनूनहन् ॥9॥

प्राप्ते सप्तमगर्भतामहिपतौ त्वत्प्रेरणान्मायया

नीते माधव रोहिणीं त्वमपि भोःसच्चित्सुखैकात्मकः ।

देवक्या जठरं विवेशिथ विभो संस्तूयमानः सुरैः

स त्वं कृष्ण विधूय रोगपटलीं भक्तिं परां देहि मे ॥10॥