Narayaniyam Dashaka 37 - Shrikrishnavataropakramam — Sinhala Script

සාන්ද්රානන්දතනෝ හරේ නනු පුරා දෛවාසුරේ සඞ්ගරේ

ත්වත්කෘත්තා අපි කර්මශේෂවශතෝ යේ තේ න යාතා ගතිම් .

තේෂාං භූතලජන්මනාං දිතිභුවාං භාරේණ දූරාර්දිතා

භූමිඃ ප්රාප විරිඤ්චමාශ්රිතපදං දේවෛඃ පුරෛවාගතෛඃ ..1..

හා හා දුර්ජනභූරිභාරමථිතාං පාථෝනිධෞ පාතුකා-

මේතාං පාලය හන්ත මේ විවශතාං සම්පෘච්ඡ දේවානිමාන් .

ඉත්යාදිප්රචුරප්රලාපවිවශාමාලෝක්ය ධාතා මහීං

දේවානාං වදනානි වීක්ෂ්ය පරිතෝ දධ්යෞ භවන්තං හරේ ..2..

ඌචේ චාම්බුජභූරමූනයි සුරාඃ සත්යං ධරිත්ර්යා වචෝ

නන්වස්යා භවතාං ච රක්ෂණවිධෞ දක්ෂෝ හි ලක්ෂ්මීපතිඃ .

සර්වේ ශර්වපුරස්සරා වයමිතෝ ගත්වා පයෝවාරිධිං

නත්වා තං ස්තුමහේ ජවාදිති යයුඃ සාකං තවාකේතනම් ..3..

තේ මුග්ධානිලශාලිදුග්ධජලධේස්තීරං ගතාඃ සඞ්ගතා

යාවත්ත්වත්පදචින්තනෛකමනසස්තාවත් ස පාථෝජභූඃ .

ත්වද්වාචං හෘදයේ නිශම්ය සකලානානන්දයන්නූචිවා-

නාඛ්යාතඃ පරමාත්මනා ස්වයමහං වාක්යං තදාකර්ණ්යතාම් ..4..

ජානේ දීනදශාමහං දිවිෂදාං භූමේශ්ච භීමෛර්නෘපෛ-

ස්තත්ක්ෂේපාය භවාමි යාදවකුලේ සෝ(අ)හං සමග්රාත්මනා .

දේවා වෘෂ්ණිකුලේ භවන්තු කලයා දේවාඞ්ගනාශ්චාවනෞ

මත්සේවාර්ථමිති ත්වදීයවචනං පාථෝජභූරූචිවාන් ..5..

ශ්රුත්වා කර්ණරසායනං තව වචඃ සර්වේෂු නිර්වාපිත-

ස්වාන්තේෂ්වීශ ගතේෂු තාවකකෘපාපීයූෂතෘප්තාත්මසු .

විඛ්යාතේ මධුරාපුරේ කිල භවත්සාන්නිධ්යපුණ්යෝත්තරේ

ධන්යාං දේවකනන්දනාමුදවහද්රාජා ස ශූරාත්මජඃ ..6..

උද්වාහාවසිතෞ තදීයසහජඃ කංසෝ(අ)ථ සම්මානය-

න්නේතෞ සූතතයා ගතඃ පථි රථේ ව්යෝමෝත්ථයා ත්වද්ගිරා .

අස්යාස්ත්වාමතිදුෂ්ටමෂ්ටමසුතෝ හන්තේති හන්තේරිතඃ

සන්ත්රාසාත් ස තු හන්තුමන්තිකගතාං තන්වීං කෘපාණීමධාත් ..7..

ගෘහ්ණානශ්චිකුරේෂු තාං ඛලමතිඃ ශෞරේශ්චිරං සාන්ත්වනෛ-

ර්නෝ මුඤ්චන් පුනරාත්මජාර්පණගිරා ප්රීතෝ(අ)ථ යාතෝ ගෘහාන් .

ආද්යං ත්වත්සහජං තථා(අ)ර්පිතමපි ස්නේහේන නාහන්නසෞ

දුෂ්ටානාමපි දේව පුෂ්ටකරුණා දෘෂ්ටා හි ධීරේකදා ..8..

තාවත්ත්වන්මනසෛව නාරදමුනිඃ ප්රෝචේ ස භෝජේශ්වරං

යූයං නන්වසුරාඃ සුරාශ්ච යදවෝ ජානාසි කිං න ප්රභෝ .

මායාවී ස හරිර්භවද්වධකෘතේ භාවී සුරප්රාර්ථනා-

දිත්යාකර්ණ්ය යදූනදූධුනදසෞ ශෞරේශ්ච සූනූනහන් ..9..

ප්රාප්තේ සප්තමගර්භතාමහිපතෞ ත්වත්ප්රේරණාන්මායයා

නීතේ මාධව රෝහිණීං ත්වමපි භෝඃසච්චිත්සුඛෛකාත්මකඃ .

දේවක්යා ජඨරං විවේශිථ විභෝ සංස්තූයමානඃ සුරෛඃ

ස ත්වං කෘෂ්ණ විධූය රෝගපටලීං භක්තිං පරාං දේහි මේ ..10..

Roman (IAST) Transliteration

sāndrānandatano hare nanu purā daivāsure saṅgare

tvatkṛttā api karmaśeṣavaśato ye te na yātā gatim |

teṣāṃ bhūtalajanmanāṃ ditibhuvāṃ bhāreṇa dūrārditā

bhūmiḥ prāpa viriñcamāśritapadaṃ devaiḥ puraivāgataiḥ ||1||

hā hā durjanabhūribhāramathitāṃ pāthonidhau pātukā-

metāṃ pālaya hanta me vivaśatāṃ sampṛccha devānimān |

ityādipracurapralāpavivaśāmālokya dhātā mahīṃ

devānāṃ vadanāni vīkṣya parito dadhyau bhavantaṃ hare ||2||

ūce cāmbujabhūramūnayi surāḥ satyaṃ dharitryā vaco

nanvasyā bhavatāṃ ca rakṣaṇavidhau dakṣo hi lakṣmīpatiḥ |

sarve śarvapurassarā vayamito gatvā payovāridhiṃ

natvā taṃ stumahe javāditi yayuḥ sākaṃ tavāketanam ||3||

te mugdhānilaśālidugdhajaladhestīraṃ gatāḥ saṅgatā

yāvattvatpadacintanaikamanasastāvat sa pāthojabhūḥ |

tvadvācaṃ hṛdaye niśamya sakalānānandayannūcivā-

nākhyātaḥ paramātmanā svayamahaṃ vākyaṃ tadākarṇyatām ||4||

jāne dīnadaśāmahaṃ diviṣadāṃ bhūmeśca bhīmairnṛpai-

statkṣepāya bhavāmi yādavakule so'haṃ samagrātmanā |

devā vṛṣṇikule bhavantu kalayā devāṅganāścāvanau

matsevārthamiti tvadīyavacanaṃ pāthojabhūrūcivān ||5||

śrutvā karṇarasāyanaṃ tava vacaḥ sarveṣu nirvāpita-

svānteṣvīśa gateṣu tāvakakṛpāpīyūṣatṛptātmasu |

vikhyāte madhurāpure kila bhavatsānnidhyapuṇyottare

dhanyāṃ devakanandanāmudavahadrājā sa śūrātmajaḥ ||6||

udvāhāvasitau tadīyasahajaḥ kaṃso'tha sammānaya-

nnetau sūtatayā gataḥ pathi rathe vyomotthayā tvadgirā |

asyāstvāmatiduṣṭamaṣṭamasuto hanteti hanteritaḥ

santrāsāt sa tu hantumantikagatāṃ tanvīṃ kṛpāṇīmadhāt ||7||

gṛhṇānaścikureṣu tāṃ khalamatiḥ śaureściraṃ sāntvanai-

rno muñcan punarātmajārpaṇagirā prīto'tha yāto gṛhān |

ādyaṃ tvatsahajaṃ tathā'rpitamapi snehena nāhannasau

duṣṭānāmapi deva puṣṭakaruṇā dṛṣṭā hi dhīrekadā ||8||

tāvattvanmanasaiva nāradamuniḥ proce sa bhojeśvaraṃ

yūyaṃ nanvasurāḥ surāśca yadavo jānāsi kiṃ na prabho |

māyāvī sa harirbhavadvadhakṛte bhāvī suraprārthanā-

dityākarṇya yadūnadūdhunadasau śaureśca sūnūnahan ||9||

prāpte saptamagarbhatāmahipatau tvatpreraṇānmāyayā

nīte mādhava rohiṇīṃ tvamapi bhoḥsaccitsukhaikātmakaḥ |

devakyā jaṭharaṃ viveśitha vibho saṃstūyamānaḥ suraiḥ

sa tvaṃ kṛṣṇa vidhūya rogapaṭalīṃ bhaktiṃ parāṃ dehi me ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

सान्द्रानन्दतनो हरे ननु पुरा दैवासुरे सङ्गरे

त्वत्कृत्ता अपि कर्मशेषवशतो ये ते न याता गतिम् ।

तेषां भूतलजन्मनां दितिभुवां भारेण दूरार्दिता

भूमिः प्राप विरिञ्चमाश्रितपदं देवैः पुरैवागतैः ॥1॥

हा हा दुर्जनभूरिभारमथितां पाथोनिधौ पातुका-

मेतां पालय हन्त मे विवशतां सम्पृच्छ देवानिमान् ।

इत्यादिप्रचुरप्रलापविवशामालोक्य धाता महीं

देवानां वदनानि वीक्ष्य परितो दध्यौ भवन्तं हरे ॥2॥

ऊचे चाम्बुजभूरमूनयि सुराः सत्यं धरित्र्या वचो

नन्वस्या भवतां च रक्षणविधौ दक्षो हि लक्ष्मीपतिः ।

सर्वे शर्वपुरस्सरा वयमितो गत्वा पयोवारिधिं

नत्वा तं स्तुमहे जवादिति ययुः साकं तवाकेतनम् ॥3॥

ते मुग्धानिलशालिदुग्धजलधेस्तीरं गताः सङ्गता

यावत्त्वत्पदचिन्तनैकमनसस्तावत् स पाथोजभूः ।

त्वद्वाचं हृदये निशम्य सकलानानन्दयन्नूचिवा-

नाख्यातः परमात्मना स्वयमहं वाक्यं तदाकर्ण्यताम् ॥4॥

जाने दीनदशामहं दिविषदां भूमेश्च भीमैर्नृपै-

स्तत्क्षेपाय भवामि यादवकुले सोऽहं समग्रात्मना ।

देवा वृष्णिकुले भवन्तु कलया देवाङ्गनाश्चावनौ

मत्सेवार्थमिति त्वदीयवचनं पाथोजभूरूचिवान् ॥5॥

श्रुत्वा कर्णरसायनं तव वचः सर्वेषु निर्वापित-

स्वान्तेष्वीश गतेषु तावककृपापीयूषतृप्तात्मसु ।

विख्याते मधुरापुरे किल भवत्सान्निध्यपुण्योत्तरे

धन्यां देवकनन्दनामुदवहद्राजा स शूरात्मजः ॥6॥

उद्वाहावसितौ तदीयसहजः कंसोऽथ सम्मानय-

न्नेतौ सूततया गतः पथि रथे व्योमोत्थया त्वद्गिरा ।

अस्यास्त्वामतिदुष्टमष्टमसुतो हन्तेति हन्तेरितः

सन्त्रासात् स तु हन्तुमन्तिकगतां तन्वीं कृपाणीमधात् ॥7॥

गृह्णानश्चिकुरेषु तां खलमतिः शौरेश्चिरं सान्त्वनै-

र्नो मुञ्चन् पुनरात्मजार्पणगिरा प्रीतोऽथ यातो गृहान् ।

आद्यं त्वत्सहजं तथाऽर्पितमपि स्नेहेन नाहन्नसौ

दुष्टानामपि देव पुष्टकरुणा दृष्टा हि धीरेकदा ॥8॥

तावत्त्वन्मनसैव नारदमुनिः प्रोचे स भोजेश्वरं

यूयं नन्वसुराः सुराश्च यदवो जानासि किं न प्रभो ।

मायावी स हरिर्भवद्वधकृते भावी सुरप्रार्थना-

दित्याकर्ण्य यदूनदूधुनदसौ शौरेश्च सूनूनहन् ॥9॥

प्राप्ते सप्तमगर्भतामहिपतौ त्वत्प्रेरणान्मायया

नीते माधव रोहिणीं त्वमपि भोःसच्चित्सुखैकात्मकः ।

देवक्या जठरं विवेशिथ विभो संस्तूयमानः सुरैः

स त्वं कृष्ण विधूय रोगपटलीं भक्तिं परां देहि मे ॥10॥