Narayaniyam Dashaka 37 - Shrikrishnavataropakramam — Telugu Script

సాన్ద్రానన్దతనో హరే నను పురా దైవాసురే సఙ్గరే

త్వత్కృత్తా అపి కర్మశేషవశతో యే తే న యాతా గతిమ్ ।

తేషాం భూతలజన్మనాం దితిభువాం భారేణ దూరార్దితా

భూమిః ప్రాప విరిఞ్చమాశ్రితపదం దేవైః పురైవాగతైః ॥1॥

హా హా దుర్జనభూరిభారమథితాం పాథోనిధౌ పాతుకా-

మేతాం పాలయ హన్త మే వివశతాం సమ్పృచ్ఛ దేవానిమాన్ ।

ఇత్యాదిప్రచురప్రలాపవివశామాలోక్య ధాతా మహీం

దేవానాం వదనాని వీక్ష్య పరితో దధ్యౌ భవన్తం హరే ॥2॥

ఊచే చామ్బుజభూరమూనయి సురాః సత్యం ధరిత్ర్యా వచో

నన్వస్యా భవతాం చ రక్షణవిధౌ దక్షో హి లక్ష్మీపతిః ।

సర్వే శర్వపురస్సరా వయమితో గత్వా పయోవారిధిం

నత్వా తం స్తుమహే జవాదితి యయుః సాకం తవాకేతనమ్ ॥3॥

తే ముగ్ధానిలశాలిదుగ్ధజలధేస్తీరం గతాః సఙ్గతా

యావత్త్వత్పదచిన్తనైకమనసస్తావత్ స పాథోజభూః ।

త్వద్వాచం హృదయే నిశమ్య సకలానానన్దయన్నూచివా-

నాఖ్యాతః పరమాత్మనా స్వయమహం వాక్యం తదాకర్ణ్యతామ్ ॥4॥

జానే దీనదశామహం దివిషదాం భూమేశ్చ భీమైర్నృపై-

స్తత్క్షేపాయ భవామి యాదవకులే సోఽహం సమగ్రాత్మనా ।

దేవా వృష్ణికులే భవన్తు కలయా దేవాఙ్గనాశ్చావనౌ

మత్సేవార్థమితి త్వదీయవచనం పాథోజభూరూచివాన్ ॥5॥

శ్రుత్వా కర్ణరసాయనం తవ వచః సర్వేషు నిర్వాపిత-

స్వాన్తేష్వీశ గతేషు తావకకృపాపీయూషతృప్తాత్మసు ।

విఖ్యాతే మధురాపురే కిల భవత్సాన్నిధ్యపుణ్యోత్తరే

ధన్యాం దేవకనన్దనాముదవహద్రాజా స శూరాత్మజః ॥6॥

ఉద్వాహావసితౌ తదీయసహజః కంసోఽథ సమ్మానయ-

న్నేతౌ సూతతయా గతః పథి రథే వ్యోమోత్థయా త్వద్గిరా ।

అస్యాస్త్వామతిదుష్టమష్టమసుతో హన్తేతి హన్తేరితః

సన్త్రాసాత్ స తు హన్తుమన్తికగతాం తన్వీం కృపాణీమధాత్ ॥7॥

గృహ్ణానశ్చికురేషు తాం ఖలమతిః శౌరేశ్చిరం సాన్త్వనై-

ర్నో ముఞ్చన్ పునరాత్మజార్పణగిరా ప్రీతోఽథ యాతో గృహాన్ ।

ఆద్యం త్వత్సహజం తథాఽర్పితమపి స్నేహేన నాహన్నసౌ

దుష్టానామపి దేవ పుష్టకరుణా దృష్టా హి ధీరేకదా ॥8॥

తావత్త్వన్మనసైవ నారదమునిః ప్రోచే స భోజేశ్వరం

యూయం నన్వసురాః సురాశ్చ యదవో జానాసి కిం న ప్రభో ।

మాయావీ స హరిర్భవద్వధకృతే భావీ సురప్రార్థనా-

దిత్యాకర్ణ్య యదూనదూధునదసౌ శౌరేశ్చ సూనూనహన్ ॥9॥

ప్రాప్తే సప్తమగర్భతామహిపతౌ త్వత్ప్రేరణాన్మాయయా

నీతే మాధవ రోహిణీం త్వమపి భోఃసచ్చిత్సుఖైకాత్మకః ।

దేవక్యా జఠరం వివేశిథ విభో సంస్తూయమానః సురైః

స త్వం కృష్ణ విధూయ రోగపటలీం భక్తిం పరాం దేహి మే ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

sāndrānandatano hare nanu purā daivāsure saṅgare

tvatkṛttā api karmaśeṣavaśato ye te na yātā gatim |

teṣāṃ bhūtalajanmanāṃ ditibhuvāṃ bhāreṇa dūrārditā

bhūmiḥ prāpa viriñcamāśritapadaṃ devaiḥ puraivāgataiḥ ||1||

hā hā durjanabhūribhāramathitāṃ pāthonidhau pātukā-

metāṃ pālaya hanta me vivaśatāṃ sampṛccha devānimān |

ityādipracurapralāpavivaśāmālokya dhātā mahīṃ

devānāṃ vadanāni vīkṣya parito dadhyau bhavantaṃ hare ||2||

ūce cāmbujabhūramūnayi surāḥ satyaṃ dharitryā vaco

nanvasyā bhavatāṃ ca rakṣaṇavidhau dakṣo hi lakṣmīpatiḥ |

sarve śarvapurassarā vayamito gatvā payovāridhiṃ

natvā taṃ stumahe javāditi yayuḥ sākaṃ tavāketanam ||3||

te mugdhānilaśālidugdhajaladhestīraṃ gatāḥ saṅgatā

yāvattvatpadacintanaikamanasastāvat sa pāthojabhūḥ |

tvadvācaṃ hṛdaye niśamya sakalānānandayannūcivā-

nākhyātaḥ paramātmanā svayamahaṃ vākyaṃ tadākarṇyatām ||4||

jāne dīnadaśāmahaṃ diviṣadāṃ bhūmeśca bhīmairnṛpai-

statkṣepāya bhavāmi yādavakule so'haṃ samagrātmanā |

devā vṛṣṇikule bhavantu kalayā devāṅganāścāvanau

matsevārthamiti tvadīyavacanaṃ pāthojabhūrūcivān ||5||

śrutvā karṇarasāyanaṃ tava vacaḥ sarveṣu nirvāpita-

svānteṣvīśa gateṣu tāvakakṛpāpīyūṣatṛptātmasu |

vikhyāte madhurāpure kila bhavatsānnidhyapuṇyottare

dhanyāṃ devakanandanāmudavahadrājā sa śūrātmajaḥ ||6||

udvāhāvasitau tadīyasahajaḥ kaṃso'tha sammānaya-

nnetau sūtatayā gataḥ pathi rathe vyomotthayā tvadgirā |

asyāstvāmatiduṣṭamaṣṭamasuto hanteti hanteritaḥ

santrāsāt sa tu hantumantikagatāṃ tanvīṃ kṛpāṇīmadhāt ||7||

gṛhṇānaścikureṣu tāṃ khalamatiḥ śaureściraṃ sāntvanai-

rno muñcan punarātmajārpaṇagirā prīto'tha yāto gṛhān |

ādyaṃ tvatsahajaṃ tathā'rpitamapi snehena nāhannasau

duṣṭānāmapi deva puṣṭakaruṇā dṛṣṭā hi dhīrekadā ||8||

tāvattvanmanasaiva nāradamuniḥ proce sa bhojeśvaraṃ

yūyaṃ nanvasurāḥ surāśca yadavo jānāsi kiṃ na prabho |

māyāvī sa harirbhavadvadhakṛte bhāvī suraprārthanā-

dityākarṇya yadūnadūdhunadasau śaureśca sūnūnahan ||9||

prāpte saptamagarbhatāmahipatau tvatpreraṇānmāyayā

nīte mādhava rohiṇīṃ tvamapi bhoḥsaccitsukhaikātmakaḥ |

devakyā jaṭharaṃ viveśitha vibho saṃstūyamānaḥ suraiḥ

sa tvaṃ kṛṣṇa vidhūya rogapaṭalīṃ bhaktiṃ parāṃ dehi me ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

सान्द्रानन्दतनो हरे ननु पुरा दैवासुरे सङ्गरे

त्वत्कृत्ता अपि कर्मशेषवशतो ये ते न याता गतिम् ।

तेषां भूतलजन्मनां दितिभुवां भारेण दूरार्दिता

भूमिः प्राप विरिञ्चमाश्रितपदं देवैः पुरैवागतैः ॥1॥

हा हा दुर्जनभूरिभारमथितां पाथोनिधौ पातुका-

मेतां पालय हन्त मे विवशतां सम्पृच्छ देवानिमान् ।

इत्यादिप्रचुरप्रलापविवशामालोक्य धाता महीं

देवानां वदनानि वीक्ष्य परितो दध्यौ भवन्तं हरे ॥2॥

ऊचे चाम्बुजभूरमूनयि सुराः सत्यं धरित्र्या वचो

नन्वस्या भवतां च रक्षणविधौ दक्षो हि लक्ष्मीपतिः ।

सर्वे शर्वपुरस्सरा वयमितो गत्वा पयोवारिधिं

नत्वा तं स्तुमहे जवादिति ययुः साकं तवाकेतनम् ॥3॥

ते मुग्धानिलशालिदुग्धजलधेस्तीरं गताः सङ्गता

यावत्त्वत्पदचिन्तनैकमनसस्तावत् स पाथोजभूः ।

त्वद्वाचं हृदये निशम्य सकलानानन्दयन्नूचिवा-

नाख्यातः परमात्मना स्वयमहं वाक्यं तदाकर्ण्यताम् ॥4॥

जाने दीनदशामहं दिविषदां भूमेश्च भीमैर्नृपै-

स्तत्क्षेपाय भवामि यादवकुले सोऽहं समग्रात्मना ।

देवा वृष्णिकुले भवन्तु कलया देवाङ्गनाश्चावनौ

मत्सेवार्थमिति त्वदीयवचनं पाथोजभूरूचिवान् ॥5॥

श्रुत्वा कर्णरसायनं तव वचः सर्वेषु निर्वापित-

स्वान्तेष्वीश गतेषु तावककृपापीयूषतृप्तात्मसु ।

विख्याते मधुरापुरे किल भवत्सान्निध्यपुण्योत्तरे

धन्यां देवकनन्दनामुदवहद्राजा स शूरात्मजः ॥6॥

उद्वाहावसितौ तदीयसहजः कंसोऽथ सम्मानय-

न्नेतौ सूततया गतः पथि रथे व्योमोत्थया त्वद्गिरा ।

अस्यास्त्वामतिदुष्टमष्टमसुतो हन्तेति हन्तेरितः

सन्त्रासात् स तु हन्तुमन्तिकगतां तन्वीं कृपाणीमधात् ॥7॥

गृह्णानश्चिकुरेषु तां खलमतिः शौरेश्चिरं सान्त्वनै-

र्नो मुञ्चन् पुनरात्मजार्पणगिरा प्रीतोऽथ यातो गृहान् ।

आद्यं त्वत्सहजं तथाऽर्पितमपि स्नेहेन नाहन्नसौ

दुष्टानामपि देव पुष्टकरुणा दृष्टा हि धीरेकदा ॥8॥

तावत्त्वन्मनसैव नारदमुनिः प्रोचे स भोजेश्वरं

यूयं नन्वसुराः सुराश्च यदवो जानासि किं न प्रभो ।

मायावी स हरिर्भवद्वधकृते भावी सुरप्रार्थना-

दित्याकर्ण्य यदूनदूधुनदसौ शौरेश्च सूनूनहन् ॥9॥

प्राप्ते सप्तमगर्भतामहिपतौ त्वत्प्रेरणान्मायया

नीते माधव रोहिणीं त्वमपि भोःसच्चित्सुखैकात्मकः ।

देवक्या जठरं विवेशिथ विभो संस्तूयमानः सुरैः

स त्वं कृष्ण विधूय रोगपटलीं भक्तिं परां देहि मे ॥10॥