Narayaniyam Dashaka 10 - Srishtivaividhyam — Gujarati Script

વૈકુણ્ઠ વર્ધિતબલોઽથ ભવત્પ્રસાદા-

દમ્ભોજયોનિરસૃજત્ કિલ જીવદેહાન્ ।

સ્થાસ્નૂનિ ભૂરુહમયાનિ તથા તિરશ્ચાં

જાતિં મનુષ્યનિવહાનપિ દેવભેદાન્ ॥1॥

મિથ્યાગ્રહાસ્મિમતિરાગવિકોપભીતિ-

રજ્ઞાનવૃત્તિમિતિ પઞ્ચવિધાં સ સૃષ્ટ્વા ।

ઉદ્દામતામસપદાર્થવિધાનદૂન -

સ્તેને ત્વદીયચરણસ્મરણં વિશુદ્ધ્યૈ ॥2॥

તાવત્ સસર્જ મનસા સનકં સનન્દં

ભૂયઃ સનાતનમુનિં ચ સનત્કુમારમ્ ।

તે સૃષ્ટિકર્મણિ તુ તેન નિયુજ્યમાના-

સ્ત્વત્પાદભક્તિરસિકા જગૃહુર્ન વાણીમ્ ॥3॥

તાવત્ પ્રકોપમુદિતં પ્રતિરુન્ધતોઽસ્ય

ભ્રૂમધ્યતોઽજનિ મૃડો ભવદેકદેશઃ ।

નામાનિ મે કુરુ પદાનિ ચ હા વિરિઞ્ચે-

ત્યાદૌ રુરોદ કિલ તેન સ રુદ્રનામા ॥4॥

એકાદશાહ્વયતયા ચ વિભિન્નરૂપં

રુદ્રં વિધાય દયિતા વનિતાશ્ચ દત્વા ।

તાવન્ત્યદત્ત ચ પદાનિ ભવત્પ્રણુન્નઃ

પ્રાહ પ્રજાવિરચનાય ચ સાદરં તમ્ ॥5॥

રુદ્રાભિસૃષ્ટભયદાકૃતિરુદ્રસઙ્ઘ-

સમ્પૂર્યમાણભુવનત્રયભીતચેતાઃ ।

મા મા પ્રજાઃ સૃજ તપશ્ચર મઙ્ગલાયે-

ત્યાચષ્ટ તં કમલભૂર્ભવદીરિતાત્મા ॥6॥

તસ્યાથ સર્ગરસિકસ્ય મરીચિરત્રિ-

સ્તત્રાઙિગરાઃ ક્રતુમુનિઃ પુલહઃ પુલસ્ત્યઃ ।

અઙ્ગાદજાયત ભૃગુશ્ચ વસિષ્ઠદક્ષૌ

શ્રીનારદશ્ચ ભગવન્ ભવદઙ્ઘ્રિદાસઃ ॥7॥

ધર્માદિકાનભિસૃજન્નથ કર્દમં ચ

વાણીં વિધાય વિધિરઙ્ગજસઙ્કુલોઽભૂત્ ।

ત્વદ્બોધિતૈસ્સનકદક્ષમુખૈસ્તનૂજૈ-

રુદ્બોધિતશ્ચ વિરરામ તમો વિમુઞ્ચન્ ॥8॥

વેદાન્ પુરાણનિવહાનપિ સર્વવિદ્યાઃ

કુર્વન્ નિજાનનગણાચ્ચતુરાનનોઽસૌ ।

પુત્રેષુ તેષુ વિનિધાય સ સર્ગવૃદ્ધિ-

મપ્રાપ્નુવંસ્તવ પદામ્બુજમાશ્રિતોભૂત્ ॥9॥

જાનન્નુપાયમથ દેહમજો વિભજ્ય

સ્રીપુંસભાવમભજન્મનુતદ્વધૂભ્યામ્ ।

તાભ્યાં ચ માનુષકુલાનિ વિવર્ધયંસ્ત્વં

ગોવિન્દ મારુતપુરેશ નિરુન્ધિ રોગાન્ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

vaikuṇṭha vardhitabalo'tha bhavatprasādā-

dambhojayonirasṛjat kila jīvadehān |

sthāsnūni bhūruhamayāni tathā tiraścāṃ

jātiṃ manuṣyanivahānapi devabhedān ||1||

mithyāgrahāsmimatirāgavikopabhīti-

rajñānavṛttimiti pañcavidhāṃ sa sṛṣṭvā |

uddāmatāmasapadārthavidhānadūna -

stene tvadīyacaraṇasmaraṇaṃ viśuddhyai ||2||

tāvat sasarja manasā sanakaṃ sanandaṃ

bhūyaḥ sanātanamuniṃ ca sanatkumāram |

te sṛṣṭikarmaṇi tu tena niyujyamānā-

stvatpādabhaktirasikā jagṛhurna vāṇīm ||3||

tāvat prakopamuditaṃ pratirundhato'sya

bhrūmadhyato'jani mṛḍo bhavadekadeśaḥ |

nāmāni me kuru padāni ca hā viriñce-

tyādau ruroda kila tena sa rudranāmā ||4||

ekādaśāhvayatayā ca vibhinnarūpaṃ

rudraṃ vidhāya dayitā vanitāśca datvā |

tāvantyadatta ca padāni bhavatpraṇunnaḥ

prāha prajāviracanāya ca sādaraṃ tam ||5||

rudrābhisṛṣṭabhayadākṛtirudrasaṅgha-

sampūryamāṇabhuvanatrayabhītacetāḥ |

mā mā prajāḥ sṛja tapaścara maṅgalāye-

tyācaṣṭa taṃ kamalabhūrbhavadīritātmā ||6||

tasyātha sargarasikasya marīciratri-

statrāṅigarāḥ kratumuniḥ pulahaḥ pulastyaḥ |

aṅgādajāyata bhṛguśca vasiṣṭhadakṣau

śrīnāradaśca bhagavan bhavadaṅghridāsaḥ ||7||

dharmādikānabhisṛjannatha kardamaṃ ca

vāṇīṃ vidhāya vidhiraṅgajasaṅkulo'bhūt |

tvadbodhitaissanakadakṣamukhaistanūjai-

rudbodhitaśca virarāma tamo vimuñcan ||8||

vedān purāṇanivahānapi sarvavidyāḥ

kurvan nijānanagaṇāccaturānano'sau |

putreṣu teṣu vinidhāya sa sargavṛddhi-

maprāpnuvaṃstava padāmbujamāśritobhūt ||9||

jānannupāyamatha dehamajo vibhajya

srīpuṃsabhāvamabhajanmanutadvadhūbhyām |

tābhyāṃ ca mānuṣakulāni vivardhayaṃstvaṃ

govinda mārutapureśa nirundhi rogān ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

वैकुण्ठ वर्धितबलोऽथ भवत्प्रसादा-

दम्भोजयोनिरसृजत् किल जीवदेहान् ।

स्थास्नूनि भूरुहमयानि तथा तिरश्चां

जातिं मनुष्यनिवहानपि देवभेदान् ॥1॥

मिथ्याग्रहास्मिमतिरागविकोपभीति-

रज्ञानवृत्तिमिति पञ्चविधां स सृष्ट्वा ।

उद्दामतामसपदार्थविधानदून -

स्तेने त्वदीयचरणस्मरणं विशुद्ध्यै ॥2॥

तावत् ससर्ज मनसा सनकं सनन्दं

भूयः सनातनमुनिं च सनत्कुमारम् ।

ते सृष्टिकर्मणि तु तेन नियुज्यमाना-

स्त्वत्पादभक्तिरसिका जगृहुर्न वाणीम् ॥3॥

तावत् प्रकोपमुदितं प्रतिरुन्धतोऽस्य

भ्रूमध्यतोऽजनि मृडो भवदेकदेशः ।

नामानि मे कुरु पदानि च हा विरिञ्चे-

त्यादौ रुरोद किल तेन स रुद्रनामा ॥4॥

एकादशाह्वयतया च विभिन्नरूपं

रुद्रं विधाय दयिता वनिताश्च दत्वा ।

तावन्त्यदत्त च पदानि भवत्प्रणुन्नः

प्राह प्रजाविरचनाय च सादरं तम् ॥5॥

रुद्राभिसृष्टभयदाकृतिरुद्रसङ्घ-

सम्पूर्यमाणभुवनत्रयभीतचेताः ।

मा मा प्रजाः सृज तपश्चर मङ्गलाये-

त्याचष्ट तं कमलभूर्भवदीरितात्मा ॥6॥

तस्याथ सर्गरसिकस्य मरीचिरत्रि-

स्तत्राङिगराः क्रतुमुनिः पुलहः पुलस्त्यः ।

अङ्गादजायत भृगुश्च वसिष्ठदक्षौ

श्रीनारदश्च भगवन् भवदङ्घ्रिदासः ॥7॥

धर्मादिकानभिसृजन्नथ कर्दमं च

वाणीं विधाय विधिरङ्गजसङ्कुलोऽभूत् ।

त्वद्बोधितैस्सनकदक्षमुखैस्तनूजै-

रुद्बोधितश्च विरराम तमो विमुञ्चन् ॥8॥

वेदान् पुराणनिवहानपि सर्वविद्याः

कुर्वन् निजाननगणाच्चतुराननोऽसौ ।

पुत्रेषु तेषु विनिधाय स सर्गवृद्धि-

मप्राप्नुवंस्तव पदाम्बुजमाश्रितोभूत् ॥9॥

जानन्नुपायमथ देहमजो विभज्य

स्रीपुंसभावमभजन्मनुतद्वधूभ्याम् ।

ताभ्यां च मानुषकुलानि विवर्धयंस्त्वं

गोविन्द मारुतपुरेश निरुन्धि रोगान् ॥10॥