Narayaniyam Dashaka 10 - Srishtivaividhyam — Malayalam Script

വൈകുണ്ഠ വര്ധിതബലോഽഥ ഭവത്പ്രസാദാ-

ദമ്ഭോജയോനിരസൃജത് കില ജീവദേഹാന് ।

സ്ഥാസ്നൂനി ഭൂരുഹമയാനി തഥാ തിരശ്ചാം

ജാതിം മനുഷ്യനിവഹാനപി ദേവഭേദാന് ॥1॥

മിഥ്യാഗ്രഹാസ്മിമതിരാഗവികോപഭീതി-

രജ്ഞാനവൃത്തിമിതി പഞ്ചവിധാം സ സൃഷ്ട്വാ ।

ഉദ്ദാമതാമസപദാര്ഥവിധാനദൂന -

സ്തേനേ ത്വദീയചരണസ്മരണം വിശുദ്ധ്യൈ ॥2॥

താവത് സസര്ജ മനസാ സനകം സനന്ദം

ഭൂയഃ സനാതനമുനിം ച സനത്കുമാരമ് ।

തേ സൃഷ്ടികര്മണി തു തേന നിയുജ്യമാനാ-

സ്ത്വത്പാദഭക്തിരസികാ ജഗൃഹുര്ന വാണീമ് ॥3॥

താവത് പ്രകോപമുദിതം പ്രതിരുന്ധതോഽസ്യ

ഭ്രൂമധ്യതോഽജനി മൃഡോ ഭവദേകദേശഃ ।

നാമാനി മേ കുരു പദാനി ച ഹാ വിരിഞ്ചേ-

ത്യാദൌ രുരോദ കില തേന സ രുദ്രനാമാ ॥4॥

ഏകാദശാഹ്വയതയാ ച വിഭിന്നരൂപം

രുദ്രം വിധായ ദയിതാ വനിതാശ്ച ദത്വാ ।

താവന്ത്യദത്ത ച പദാനി ഭവത്പ്രണുന്നഃ

പ്രാഹ പ്രജാവിരചനായ ച സാദരം തമ് ॥5॥

രുദ്രാഭിസൃഷ്ടഭയദാകൃതിരുദ്രസങ്ഘ-

സമ്പൂര്യമാണഭുവനത്രയഭീതചേതാഃ ।

മാ മാ പ്രജാഃ സൃജ തപശ്ചര മങ്ഗലായേ-

ത്യാചഷ്ട തം കമലഭൂര്ഭവദീരിതാത്മാ ॥6॥

തസ്യാഥ സര്ഗരസികസ്യ മരീചിരത്രി-

സ്തത്രാങിഗരാഃ ക്രതുമുനിഃ പുലഹഃ പുലസ്ത്യഃ ।

അങ്ഗാദജായത ഭൃഗുശ്ച വസിഷ്ഠദക്ഷൌ

ശ്രീനാരദശ്ച ഭഗവന് ഭവദങ്ഘ്രിദാസഃ ॥7॥

ധര്മാദികാനഭിസൃജന്നഥ കര്ദമം ച

വാണീം വിധായ വിധിരങ്ഗജസങ്കുലോഽഭൂത് ।

ത്വദ്ബോധിതൈസ്സനകദക്ഷമുഖൈസ്തനൂജൈ-

രുദ്ബോധിതശ്ച വിരരാമ തമോ വിമുഞ്ചന് ॥8॥

വേദാന് പുരാണനിവഹാനപി സര്വവിദ്യാഃ

കുര്വന് നിജാനനഗണാച്ചതുരാനനോഽസൌ ।

പുത്രേഷു തേഷു വിനിധായ സ സര്ഗവൃദ്ധി-

മപ്രാപ്നുവംസ്തവ പദാമ്ബുജമാശ്രിതോഭൂത് ॥9॥

ജാനന്നുപായമഥ ദേഹമജോ വിഭജ്യ

സ്രീപുംസഭാവമഭജന്മനുതദ്വധൂഭ്യാമ് ।

താഭ്യാം ച മാനുഷകുലാനി വിവര്ധയംസ്ത്വം

ഗോവിന്ദ മാരുതപുരേശ നിരുന്ധി രോഗാന് ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

vaikuṇṭha vardhitabalo'tha bhavatprasādā-

dambhojayonirasṛjat kila jīvadehān |

sthāsnūni bhūruhamayāni tathā tiraścāṃ

jātiṃ manuṣyanivahānapi devabhedān ||1||

mithyāgrahāsmimatirāgavikopabhīti-

rajñānavṛttimiti pañcavidhāṃ sa sṛṣṭvā |

uddāmatāmasapadārthavidhānadūna -

stene tvadīyacaraṇasmaraṇaṃ viśuddhyai ||2||

tāvat sasarja manasā sanakaṃ sanandaṃ

bhūyaḥ sanātanamuniṃ ca sanatkumāram |

te sṛṣṭikarmaṇi tu tena niyujyamānā-

stvatpādabhaktirasikā jagṛhurna vāṇīm ||3||

tāvat prakopamuditaṃ pratirundhato'sya

bhrūmadhyato'jani mṛḍo bhavadekadeśaḥ |

nāmāni me kuru padāni ca hā viriñce-

tyādau ruroda kila tena sa rudranāmā ||4||

ekādaśāhvayatayā ca vibhinnarūpaṃ

rudraṃ vidhāya dayitā vanitāśca datvā |

tāvantyadatta ca padāni bhavatpraṇunnaḥ

prāha prajāviracanāya ca sādaraṃ tam ||5||

rudrābhisṛṣṭabhayadākṛtirudrasaṅgha-

sampūryamāṇabhuvanatrayabhītacetāḥ |

mā mā prajāḥ sṛja tapaścara maṅgalāye-

tyācaṣṭa taṃ kamalabhūrbhavadīritātmā ||6||

tasyātha sargarasikasya marīciratri-

statrāṅigarāḥ kratumuniḥ pulahaḥ pulastyaḥ |

aṅgādajāyata bhṛguśca vasiṣṭhadakṣau

śrīnāradaśca bhagavan bhavadaṅghridāsaḥ ||7||

dharmādikānabhisṛjannatha kardamaṃ ca

vāṇīṃ vidhāya vidhiraṅgajasaṅkulo'bhūt |

tvadbodhitaissanakadakṣamukhaistanūjai-

rudbodhitaśca virarāma tamo vimuñcan ||8||

vedān purāṇanivahānapi sarvavidyāḥ

kurvan nijānanagaṇāccaturānano'sau |

putreṣu teṣu vinidhāya sa sargavṛddhi-

maprāpnuvaṃstava padāmbujamāśritobhūt ||9||

jānannupāyamatha dehamajo vibhajya

srīpuṃsabhāvamabhajanmanutadvadhūbhyām |

tābhyāṃ ca mānuṣakulāni vivardhayaṃstvaṃ

govinda mārutapureśa nirundhi rogān ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

वैकुण्ठ वर्धितबलोऽथ भवत्प्रसादा-

दम्भोजयोनिरसृजत् किल जीवदेहान् ।

स्थास्नूनि भूरुहमयानि तथा तिरश्चां

जातिं मनुष्यनिवहानपि देवभेदान् ॥1॥

मिथ्याग्रहास्मिमतिरागविकोपभीति-

रज्ञानवृत्तिमिति पञ्चविधां स सृष्ट्वा ।

उद्दामतामसपदार्थविधानदून -

स्तेने त्वदीयचरणस्मरणं विशुद्ध्यै ॥2॥

तावत् ससर्ज मनसा सनकं सनन्दं

भूयः सनातनमुनिं च सनत्कुमारम् ।

ते सृष्टिकर्मणि तु तेन नियुज्यमाना-

स्त्वत्पादभक्तिरसिका जगृहुर्न वाणीम् ॥3॥

तावत् प्रकोपमुदितं प्रतिरुन्धतोऽस्य

भ्रूमध्यतोऽजनि मृडो भवदेकदेशः ।

नामानि मे कुरु पदानि च हा विरिञ्चे-

त्यादौ रुरोद किल तेन स रुद्रनामा ॥4॥

एकादशाह्वयतया च विभिन्नरूपं

रुद्रं विधाय दयिता वनिताश्च दत्वा ।

तावन्त्यदत्त च पदानि भवत्प्रणुन्नः

प्राह प्रजाविरचनाय च सादरं तम् ॥5॥

रुद्राभिसृष्टभयदाकृतिरुद्रसङ्घ-

सम्पूर्यमाणभुवनत्रयभीतचेताः ।

मा मा प्रजाः सृज तपश्चर मङ्गलाये-

त्याचष्ट तं कमलभूर्भवदीरितात्मा ॥6॥

तस्याथ सर्गरसिकस्य मरीचिरत्रि-

स्तत्राङिगराः क्रतुमुनिः पुलहः पुलस्त्यः ।

अङ्गादजायत भृगुश्च वसिष्ठदक्षौ

श्रीनारदश्च भगवन् भवदङ्घ्रिदासः ॥7॥

धर्मादिकानभिसृजन्नथ कर्दमं च

वाणीं विधाय विधिरङ्गजसङ्कुलोऽभूत् ।

त्वद्बोधितैस्सनकदक्षमुखैस्तनूजै-

रुद्बोधितश्च विरराम तमो विमुञ्चन् ॥8॥

वेदान् पुराणनिवहानपि सर्वविद्याः

कुर्वन् निजाननगणाच्चतुराननोऽसौ ।

पुत्रेषु तेषु विनिधाय स सर्गवृद्धि-

मप्राप्नुवंस्तव पदाम्बुजमाश्रितोभूत् ॥9॥

जानन्नुपायमथ देहमजो विभज्य

स्रीपुंसभावमभजन्मनुतद्वधूभ्याम् ।

ताभ्यां च मानुषकुलानि विवर्धयंस्त्वं

गोविन्द मारुतपुरेश निरुन्धि रोगान् ॥10॥