Narayaniyam Dashaka 72 - Akruragokulayatra — Malayalam Script

കംസോഽഥ നാരദഗിരാ വ്രജവാസിനം ത്വാ-

മാകര്ണ്യ ദീര്ണഹൃദയഃ സ ഹി ഗാന്ദിനേയമ് ।

ആഹൂയ കാര്മുകമഖച്ഛലതോ ഭവന്ത-

മാനേതുമേനമഹിനോദഹിനാഥശായിന് ॥1॥

അക്രൂര ഏഷ ഭവദങ്ഘ്രിപരശ്ചിരായ

ത്വദ്ദര്ശനാക്ഷമമനാഃ ക്ഷിതിപാലഭീത്യാ ।

തസ്യാജ്ഞയൈവ പുനരീക്ഷിതുമുദ്യതസ്ത്വാ-

മാനന്ദഭാരമതിഭൂരിതരം ബഭാര ॥2॥

സോഽയം രഥേന സുകൃതീ ഭവതോ നിവാസം

ഗച്ഛന് മനോരഥഗണാംസ്ത്വയി ധാര്യമാണാന് ।

ആസ്വാദയന് മുഹുരപായഭയേന ദൈവം

സമ്പ്രാര്ഥയന് പഥി ന കിഞ്ചിദപി വ്യജാനാത് ॥3॥

ദ്രക്ഷ്യാമി വേദശതഗീതഗതിം പുമാംസം

സ്പ്രക്ഷ്യാമി കിംസ്വിദപി നാമ പരിഷ്വജേയമ് ।

കിം വക്ഷ്യതേ സ ഖലു മാം ക്വനു വീക്ഷിതഃ സ്യാ-

ദിത്ഥം നിനായ സ ഭവന്മയമേവ മാര്ഗമ് ॥4॥

ഭൂയഃ ക്രമാദഭിവിശന് ഭവദങ്ഘ്രിപൂതം

വൃന്ദാവനം ഹരവിരിഞ്ചസുരാഭിവന്ദ്യമ് ।

ആനന്ദമഗ്ന ഇവ ലഗ്ന ഇവ പ്രമോഹേ

കിം കിം ദശാന്തരമവാപ ന പങ്കജാക്ഷ ॥5॥

പശ്യന്നവന്ദത ഭവദ്വിഹൃതിസ്ഥലാനി

പാംസുഷ്വവേഷ്ടത ഭവച്ചരണാങ്കിതേഷു ।

കിം ബ്രൂമഹേ ബഹുജനാ ഹി തദാപി ജാതാ

ഏവം തു ഭക്തിതരലാ വിരലാഃ പരാത്മന് ॥6॥

സായം സ ഗോപഭവനാനി ഭവച്ചരിത്ര-

ഗീതാമൃതപ്രസൃതകര്ണരസായനാനി ।

പശ്യന് പ്രമോദസരിതേവ കിലോഹ്യമാനോ

ഗച്ഛന് ഭവദ്ഭവനസന്നിധിമന്വയാസീത് ॥7॥

താവദ്ദദര്ശ പശുദോഹവിലോകലോലം

ഭക്തോത്തമാഗതിമിവ പ്രതിപാലയന്തമ് ।

ഭൂമന് ഭവന്തമയമഗ്രജവന്തമന്ത-

ര്ബ്രഹ്മാനുഭൂതിരസസിന്ധുമിവോദ്വമന്തമ് ॥8॥

സായന്തനാപ്ലവവിശേഷവിവിക്തഗാത്രൌ

ദ്വൌ പീതനീലരുചിരാമ്ബരലോഭനീയൌ ।

നാതിപ്രപഞ്ചധൃതഭൂഷണചാരുവേഷൌ

മന്ദസ്മിതാര്ദ്രവദനൌ സ യുവാം ദദര്ശ ॥9॥

ദൂരാദ്രഥാത്സമവരുഹ്യ നമന്തമേന-

മുത്ഥാപ്യ ഭക്തകുലമൌലിമഥോപഗൂഹന് ।

ഹര്ഷാന്മിതാക്ഷരഗിരാ കുശലാനുയോഗീ

പാണിം പ്രഗൃഹ്യ സബലോഽഥ ഗൃഹം നിനേഥ ॥10॥

നന്ദേന സാകമമിതാദരമര്ചയിത്വാ

തം യാദവം തദുദിതാം നിശമയ്യ വാര്താമ് ।

ഗോപേഷു ഭൂപതിനിദേശകഥാം നിവേദ്യ

നാനാകഥാഭിരിഹ തേന നിശാമനൈഷീഃ ॥11॥

ചന്ദ്രാഗൃഹേ കിമുത ചന്ദ്രഭഗാഗൃഹേ നു

രാധാഗൃഹേ നു ഭവനേ കിമു മൈത്രവിന്ദേ ।

ധൂര്തോ വിലമ്ബത ഇതി പ്രമദാഭിരുച്ചൈ-

രാശങ്കിതോ നിശി മരുത്പുരനാഥ പായാഃ ॥12॥

Roman (IAST) Transliteration

kaṃso'tha nāradagirā vrajavāsinaṃ tvā-

mākarṇya dīrṇahṛdayaḥ sa hi gāndineyam |

āhūya kārmukamakhacchalato bhavanta-

mānetumenamahinodahināthaśāyin ||1||

akrūra eṣa bhavadaṅghriparaścirāya

tvaddarśanākṣamamanāḥ kṣitipālabhītyā |

tasyājñayaiva punarīkṣitumudyatastvā-

mānandabhāramatibhūritaraṃ babhāra ||2||

so'yaṃ rathena sukṛtī bhavato nivāsaṃ

gacchan manorathagaṇāṃstvayi dhāryamāṇān |

āsvādayan muhurapāyabhayena daivaṃ

samprārthayan pathi na kiñcidapi vyajānāt ||3||

drakṣyāmi vedaśatagītagatiṃ pumāṃsaṃ

sprakṣyāmi kiṃsvidapi nāma pariṣvajeyam |

kiṃ vakṣyate sa khalu māṃ kvanu vīkṣitaḥ syā-

ditthaṃ nināya sa bhavanmayameva mārgam ||4||

bhūyaḥ kramādabhiviśan bhavadaṅghripūtaṃ

vṛndāvanaṃ haraviriñcasurābhivandyam |

ānandamagna iva lagna iva pramohe

kiṃ kiṃ daśāntaramavāpa na paṅkajākṣa ||5||

paśyannavandata bhavadvihṛtisthalāni

pāṃsuṣvaveṣṭata bhavaccaraṇāṅkiteṣu |

kiṃ brūmahe bahujanā hi tadāpi jātā

evaṃ tu bhaktitaralā viralāḥ parātman ||6||

sāyaṃ sa gopabhavanāni bhavaccaritra-

gītāmṛtaprasṛtakarṇarasāyanāni |

paśyan pramodasariteva kilohyamāno

gacchan bhavadbhavanasannidhimanvayāsīt ||7||

tāvaddadarśa paśudohavilokalolaṃ

bhaktottamāgatimiva pratipālayantam |

bhūman bhavantamayamagrajavantamanta-

rbrahmānubhūtirasasindhumivodvamantam ||8||

sāyantanāplavaviśeṣaviviktagātrau

dvau pītanīlarucirāmbaralobhanīyau |

nātiprapañcadhṛtabhūṣaṇacāruveṣau

mandasmitārdravadanau sa yuvāṃ dadarśa ||9||

dūrādrathātsamavaruhya namantamena-

mutthāpya bhaktakulamaulimathopagūhan |

harṣānmitākṣaragirā kuśalānuyogī

pāṇiṃ pragṛhya sabalo'tha gṛhaṃ ninetha ||10||

nandena sākamamitādaramarcayitvā

taṃ yādavaṃ taduditāṃ niśamayya vārtām |

gopeṣu bhūpatinideśakathāṃ nivedya

nānākathābhiriha tena niśāmanaiṣīḥ ||11||

candrāgṛhe kimuta candrabhagāgṛhe nu

rādhāgṛhe nu bhavane kimu maitravinde |

dhūrto vilambata iti pramadābhiruccai-

rāśaṅkito niśi marutpuranātha pāyāḥ ||12||

Sanskrit — Devanagari (original)

कंसोऽथ नारदगिरा व्रजवासिनं त्वा-

माकर्ण्य दीर्णहृदयः स हि गान्दिनेयम् ।

आहूय कार्मुकमखच्छलतो भवन्त-

मानेतुमेनमहिनोदहिनाथशायिन् ॥1॥

अक्रूर एष भवदङ्घ्रिपरश्चिराय

त्वद्दर्शनाक्षममनाः क्षितिपालभीत्या ।

तस्याज्ञयैव पुनरीक्षितुमुद्यतस्त्वा-

मानन्दभारमतिभूरितरं बभार ॥2॥

सोऽयं रथेन सुकृती भवतो निवासं

गच्छन् मनोरथगणांस्त्वयि धार्यमाणान् ।

आस्वादयन् मुहुरपायभयेन दैवं

सम्प्रार्थयन् पथि न किञ्चिदपि व्यजानात् ॥3॥

द्रक्ष्यामि वेदशतगीतगतिं पुमांसं

स्प्रक्ष्यामि किंस्विदपि नाम परिष्वजेयम् ।

किं वक्ष्यते स खलु मां क्वनु वीक्षितः स्या-

दित्थं निनाय स भवन्मयमेव मार्गम् ॥4॥

भूयः क्रमादभिविशन् भवदङ्घ्रिपूतं

वृन्दावनं हरविरिञ्चसुराभिवन्द्यम् ।

आनन्दमग्न इव लग्न इव प्रमोहे

किं किं दशान्तरमवाप न पङ्कजाक्ष ॥5॥

पश्यन्नवन्दत भवद्विहृतिस्थलानि

पांसुष्ववेष्टत भवच्चरणाङ्कितेषु ।

किं ब्रूमहे बहुजना हि तदापि जाता

एवं तु भक्तितरला विरलाः परात्मन् ॥6॥

सायं स गोपभवनानि भवच्चरित्र-

गीतामृतप्रसृतकर्णरसायनानि ।

पश्यन् प्रमोदसरितेव किलोह्यमानो

गच्छन् भवद्भवनसन्निधिमन्वयासीत् ॥7॥

तावद्ददर्श पशुदोहविलोकलोलं

भक्तोत्तमागतिमिव प्रतिपालयन्तम् ।

भूमन् भवन्तमयमग्रजवन्तमन्त-

र्ब्रह्मानुभूतिरससिन्धुमिवोद्वमन्तम् ॥8॥

सायन्तनाप्लवविशेषविविक्तगात्रौ

द्वौ पीतनीलरुचिराम्बरलोभनीयौ ।

नातिप्रपञ्चधृतभूषणचारुवेषौ

मन्दस्मितार्द्रवदनौ स युवां ददर्श ॥9॥

दूराद्रथात्समवरुह्य नमन्तमेन-

मुत्थाप्य भक्तकुलमौलिमथोपगूहन् ।

हर्षान्मिताक्षरगिरा कुशलानुयोगी

पाणिं प्रगृह्य सबलोऽथ गृहं निनेथ ॥10॥

नन्देन साकममितादरमर्चयित्वा

तं यादवं तदुदितां निशमय्य वार्ताम् ।

गोपेषु भूपतिनिदेशकथां निवेद्य

नानाकथाभिरिह तेन निशामनैषीः ॥11॥

चन्द्रागृहे किमुत चन्द्रभगागृहे नु

राधागृहे नु भवने किमु मैत्रविन्दे ।

धूर्तो विलम्बत इति प्रमदाभिरुच्चै-

राशङ्कितो निशि मरुत्पुरनाथ पायाः ॥12॥