Narayaniyam Dashaka 72 - Akruragokulayatra — Kannada Script

ಕಂಸೋಽಥ ನಾರದಗಿರಾ ವ್ರಜವಾಸಿನಂ ತ್ವಾ-

ಮಾಕರ್ಣ್ಯ ದೀರ್ಣಹೃದಯಃ ಸ ಹಿ ಗಾನ್ದಿನೇಯಮ್ ।

ಆಹೂಯ ಕಾರ್ಮುಕಮಖಚ್ಛಲತೋ ಭವನ್ತ-

ಮಾನೇತುಮೇನಮಹಿನೋದಹಿನಾಥಶಾಯಿನ್ ॥1॥

ಅಕ್ರೂರ ಏಷ ಭವದಙ್ಘ್ರಿಪರಶ್ಚಿರಾಯ

ತ್ವದ್ದರ್ಶನಾಕ್ಷಮಮನಾಃ ಕ್ಷಿತಿಪಾಲಭೀತ್ಯಾ ।

ತಸ್ಯಾಜ್ಞಯೈವ ಪುನರೀಕ್ಷಿತುಮುದ್ಯತಸ್ತ್ವಾ-

ಮಾನನ್ದಭಾರಮತಿಭೂರಿತರಂ ಬಭಾರ ॥2॥

ಸೋಽಯಂ ರಥೇನ ಸುಕೃತೀ ಭವತೋ ನಿವಾಸಂ

ಗಚ್ಛನ್ ಮನೋರಥಗಣಾಂಸ್ತ್ವಯಿ ಧಾರ್ಯಮಾಣಾನ್ ।

ಆಸ್ವಾದಯನ್ ಮುಹುರಪಾಯಭಯೇನ ದೈವಂ

ಸಮ್ಪ್ರಾರ್ಥಯನ್ ಪಥಿ ನ ಕಿಞ್ಚಿದಪಿ ವ್ಯಜಾನಾತ್ ॥3॥

ದ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ವೇದಶತಗೀತಗತಿಂ ಪುಮಾಂಸಂ

ಸ್ಪ್ರಕ್ಷ್ಯಾಮಿ ಕಿಂಸ್ವಿದಪಿ ನಾಮ ಪರಿಷ್ವಜೇಯಮ್ ।

ಕಿಂ ವಕ್ಷ್ಯತೇ ಸ ಖಲು ಮಾಂ ಕ್ವನು ವೀಕ್ಷಿತಃ ಸ್ಯಾ-

ದಿತ್ಥಂ ನಿನಾಯ ಸ ಭವನ್ಮಯಮೇವ ಮಾರ್ಗಮ್ ॥4॥

ಭೂಯಃ ಕ್ರಮಾದಭಿವಿಶನ್ ಭವದಙ್ಘ್ರಿಪೂತಂ

ವೃನ್ದಾವನಂ ಹರವಿರಿಞ್ಚಸುರಾಭಿವನ್ದ್ಯಮ್ ।

ಆನನ್ದಮಗ್ನ ಇವ ಲಗ್ನ ಇವ ಪ್ರಮೋಹೇ

ಕಿಂ ಕಿಂ ದಶಾನ್ತರಮವಾಪ ನ ಪಙ್ಕಜಾಕ್ಷ ॥5॥

ಪಶ್ಯನ್ನವನ್ದತ ಭವದ್ವಿಹೃತಿಸ್ಥಲಾನಿ

ಪಾಂಸುಷ್ವವೇಷ್ಟತ ಭವಚ್ಚರಣಾಙ್ಕಿತೇಷು ।

ಕಿಂ ಬ್ರೂಮಹೇ ಬಹುಜನಾ ಹಿ ತದಾಪಿ ಜಾತಾ

ಏವಂ ತು ಭಕ್ತಿತರಲಾ ವಿರಲಾಃ ಪರಾತ್ಮನ್ ॥6॥

ಸಾಯಂ ಸ ಗೋಪಭವನಾನಿ ಭವಚ್ಚರಿತ್ರ-

ಗೀತಾಮೃತಪ್ರಸೃತಕರ್ಣರಸಾಯನಾನಿ ।

ಪಶ್ಯನ್ ಪ್ರಮೋದಸರಿತೇವ ಕಿಲೋಹ್ಯಮಾನೋ

ಗಚ್ಛನ್ ಭವದ್ಭವನಸನ್ನಿಧಿಮನ್ವಯಾಸೀತ್ ॥7॥

ತಾವದ್ದದರ್ಶ ಪಶುದೋಹವಿಲೋಕಲೋಲಂ

ಭಕ್ತೋತ್ತಮಾಗತಿಮಿವ ಪ್ರತಿಪಾಲಯನ್ತಮ್ ।

ಭೂಮನ್ ಭವನ್ತಮಯಮಗ್ರಜವನ್ತಮನ್ತ-

ರ್ಬ್ರಹ್ಮಾನುಭೂತಿರಸಸಿನ್ಧುಮಿವೋದ್ವಮನ್ತಮ್ ॥8॥

ಸಾಯನ್ತನಾಪ್ಲವವಿಶೇಷವಿವಿಕ್ತಗಾತ್ರೌ

ದ್ವೌ ಪೀತನೀಲರುಚಿರಾಮ್ಬರಲೋಭನೀಯೌ ।

ನಾತಿಪ್ರಪಞ್ಚಧೃತಭೂಷಣಚಾರುವೇಷೌ

ಮನ್ದಸ್ಮಿತಾರ್ದ್ರವದನೌ ಸ ಯುವಾಂ ದದರ್ಶ ॥9॥

ದೂರಾದ್ರಥಾತ್ಸಮವರುಹ್ಯ ನಮನ್ತಮೇನ-

ಮುತ್ಥಾಪ್ಯ ಭಕ್ತಕುಲಮೌಲಿಮಥೋಪಗೂಹನ್ ।

ಹರ್ಷಾನ್ಮಿತಾಕ್ಷರಗಿರಾ ಕುಶಲಾನುಯೋಗೀ

ಪಾಣಿಂ ಪ್ರಗೃಹ್ಯ ಸಬಲೋಽಥ ಗೃಹಂ ನಿನೇಥ ॥10॥

ನನ್ದೇನ ಸಾಕಮಮಿತಾದರಮರ್ಚಯಿತ್ವಾ

ತಂ ಯಾದವಂ ತದುದಿತಾಂ ನಿಶಮಯ್ಯ ವಾರ್ತಾಮ್ ।

ಗೋಪೇಷು ಭೂಪತಿನಿದೇಶಕಥಾಂ ನಿವೇದ್ಯ

ನಾನಾಕಥಾಭಿರಿಹ ತೇನ ನಿಶಾಮನೈಷೀಃ ॥11॥

ಚನ್ದ್ರಾಗೃಹೇ ಕಿಮುತ ಚನ್ದ್ರಭಗಾಗೃಹೇ ನು

ರಾಧಾಗೃಹೇ ನು ಭವನೇ ಕಿಮು ಮೈತ್ರವಿನ್ದೇ ।

ಧೂರ್ತೋ ವಿಲಮ್ಬತ ಇತಿ ಪ್ರಮದಾಭಿರುಚ್ಚೈ-

ರಾಶಙ್ಕಿತೋ ನಿಶಿ ಮರುತ್ಪುರನಾಥ ಪಾಯಾಃ ॥12॥

Roman (IAST) Transliteration

kaṃso'tha nāradagirā vrajavāsinaṃ tvā-

mākarṇya dīrṇahṛdayaḥ sa hi gāndineyam |

āhūya kārmukamakhacchalato bhavanta-

mānetumenamahinodahināthaśāyin ||1||

akrūra eṣa bhavadaṅghriparaścirāya

tvaddarśanākṣamamanāḥ kṣitipālabhītyā |

tasyājñayaiva punarīkṣitumudyatastvā-

mānandabhāramatibhūritaraṃ babhāra ||2||

so'yaṃ rathena sukṛtī bhavato nivāsaṃ

gacchan manorathagaṇāṃstvayi dhāryamāṇān |

āsvādayan muhurapāyabhayena daivaṃ

samprārthayan pathi na kiñcidapi vyajānāt ||3||

drakṣyāmi vedaśatagītagatiṃ pumāṃsaṃ

sprakṣyāmi kiṃsvidapi nāma pariṣvajeyam |

kiṃ vakṣyate sa khalu māṃ kvanu vīkṣitaḥ syā-

ditthaṃ nināya sa bhavanmayameva mārgam ||4||

bhūyaḥ kramādabhiviśan bhavadaṅghripūtaṃ

vṛndāvanaṃ haraviriñcasurābhivandyam |

ānandamagna iva lagna iva pramohe

kiṃ kiṃ daśāntaramavāpa na paṅkajākṣa ||5||

paśyannavandata bhavadvihṛtisthalāni

pāṃsuṣvaveṣṭata bhavaccaraṇāṅkiteṣu |

kiṃ brūmahe bahujanā hi tadāpi jātā

evaṃ tu bhaktitaralā viralāḥ parātman ||6||

sāyaṃ sa gopabhavanāni bhavaccaritra-

gītāmṛtaprasṛtakarṇarasāyanāni |

paśyan pramodasariteva kilohyamāno

gacchan bhavadbhavanasannidhimanvayāsīt ||7||

tāvaddadarśa paśudohavilokalolaṃ

bhaktottamāgatimiva pratipālayantam |

bhūman bhavantamayamagrajavantamanta-

rbrahmānubhūtirasasindhumivodvamantam ||8||

sāyantanāplavaviśeṣaviviktagātrau

dvau pītanīlarucirāmbaralobhanīyau |

nātiprapañcadhṛtabhūṣaṇacāruveṣau

mandasmitārdravadanau sa yuvāṃ dadarśa ||9||

dūrādrathātsamavaruhya namantamena-

mutthāpya bhaktakulamaulimathopagūhan |

harṣānmitākṣaragirā kuśalānuyogī

pāṇiṃ pragṛhya sabalo'tha gṛhaṃ ninetha ||10||

nandena sākamamitādaramarcayitvā

taṃ yādavaṃ taduditāṃ niśamayya vārtām |

gopeṣu bhūpatinideśakathāṃ nivedya

nānākathābhiriha tena niśāmanaiṣīḥ ||11||

candrāgṛhe kimuta candrabhagāgṛhe nu

rādhāgṛhe nu bhavane kimu maitravinde |

dhūrto vilambata iti pramadābhiruccai-

rāśaṅkito niśi marutpuranātha pāyāḥ ||12||

Sanskrit — Devanagari (original)

कंसोऽथ नारदगिरा व्रजवासिनं त्वा-

माकर्ण्य दीर्णहृदयः स हि गान्दिनेयम् ।

आहूय कार्मुकमखच्छलतो भवन्त-

मानेतुमेनमहिनोदहिनाथशायिन् ॥1॥

अक्रूर एष भवदङ्घ्रिपरश्चिराय

त्वद्दर्शनाक्षममनाः क्षितिपालभीत्या ।

तस्याज्ञयैव पुनरीक्षितुमुद्यतस्त्वा-

मानन्दभारमतिभूरितरं बभार ॥2॥

सोऽयं रथेन सुकृती भवतो निवासं

गच्छन् मनोरथगणांस्त्वयि धार्यमाणान् ।

आस्वादयन् मुहुरपायभयेन दैवं

सम्प्रार्थयन् पथि न किञ्चिदपि व्यजानात् ॥3॥

द्रक्ष्यामि वेदशतगीतगतिं पुमांसं

स्प्रक्ष्यामि किंस्विदपि नाम परिष्वजेयम् ।

किं वक्ष्यते स खलु मां क्वनु वीक्षितः स्या-

दित्थं निनाय स भवन्मयमेव मार्गम् ॥4॥

भूयः क्रमादभिविशन् भवदङ्घ्रिपूतं

वृन्दावनं हरविरिञ्चसुराभिवन्द्यम् ।

आनन्दमग्न इव लग्न इव प्रमोहे

किं किं दशान्तरमवाप न पङ्कजाक्ष ॥5॥

पश्यन्नवन्दत भवद्विहृतिस्थलानि

पांसुष्ववेष्टत भवच्चरणाङ्कितेषु ।

किं ब्रूमहे बहुजना हि तदापि जाता

एवं तु भक्तितरला विरलाः परात्मन् ॥6॥

सायं स गोपभवनानि भवच्चरित्र-

गीतामृतप्रसृतकर्णरसायनानि ।

पश्यन् प्रमोदसरितेव किलोह्यमानो

गच्छन् भवद्भवनसन्निधिमन्वयासीत् ॥7॥

तावद्ददर्श पशुदोहविलोकलोलं

भक्तोत्तमागतिमिव प्रतिपालयन्तम् ।

भूमन् भवन्तमयमग्रजवन्तमन्त-

र्ब्रह्मानुभूतिरससिन्धुमिवोद्वमन्तम् ॥8॥

सायन्तनाप्लवविशेषविविक्तगात्रौ

द्वौ पीतनीलरुचिराम्बरलोभनीयौ ।

नातिप्रपञ्चधृतभूषणचारुवेषौ

मन्दस्मितार्द्रवदनौ स युवां ददर्श ॥9॥

दूराद्रथात्समवरुह्य नमन्तमेन-

मुत्थाप्य भक्तकुलमौलिमथोपगूहन् ।

हर्षान्मिताक्षरगिरा कुशलानुयोगी

पाणिं प्रगृह्य सबलोऽथ गृहं निनेथ ॥10॥

नन्देन साकममितादरमर्चयित्वा

तं यादवं तदुदितां निशमय्य वार्ताम् ।

गोपेषु भूपतिनिदेशकथां निवेद्य

नानाकथाभिरिह तेन निशामनैषीः ॥11॥

चन्द्रागृहे किमुत चन्द्रभगागृहे नु

राधागृहे नु भवने किमु मैत्रविन्दे ।

धूर्तो विलम्बत इति प्रमदाभिरुच्चै-

राशङ्कितो निशि मरुत्पुरनाथ पायाः ॥12॥