Narayaniyam Dashaka 13 - Hiranyakshavadham — Kannada Script

ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷಂ ತಾವದ್ವರದ ಭವದನ್ವೇಷಣಪರಂ

ಚರನ್ತಂ ಸಾಂವರ್ತೇ ಪಯಸಿ ನಿಜಜಙ್ಘಾಪರಿಮಿತೇ ।

ಭವದ್ಭಕ್ತೋ ಗತ್ವಾ ಕಪಟಪಟುಧೀರ್ನಾರದಮುನಿಃ

ಶನೈರೂಚೇ ನನ್ದನ್ ದನುಜಮಪಿ ನಿನ್ದಂಸ್ತವ ಬಲಮ್ ॥1॥

ಸ ಮಾಯಾವೀ ವಿಷ್ಣುರ್ಹರತಿ ಭವದೀಯಾಂ ವಸುಮತೀಂ

ಪ್ರಭೋ ಕಷ್ಟಂ ಕಷ್ಟಂ ಕಿಮಿದಮಿತಿ ತೇನಾಭಿಗದಿತಃ ।

ನದನ್ ಕ್ವಾಸೌ ಕ್ವಾಸವಿತಿ ಸ ಮುನಿನಾ ದರ್ಶಿತಪಥೋ

ಭವನ್ತಂ ಸಮ್ಪ್ರಾಪದ್ಧರಣಿಧರಮುದ್ಯನ್ತಮುದಕಾತ್ ॥2॥

ಅಹೋ ಆರಣ್ಯೋಽಯಂ ಮೃಗ ಇತಿ ಹಸನ್ತಂ ಬಹುತರೈ-

ರ್ದುರುಕ್ತೈರ್ವಿಧ್ಯನ್ತಂ ದಿತಿಸುತಮವಜ್ಞಾಯ ಭಗವನ್ ।

ಮಹೀಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ದಂಷ್ಟ್ರಾಶಿರಸಿ ಚಕಿತಾಂ ಸ್ವೇನ ಮಹಸಾ

ಪಯೋಧಾವಾಧಾಯ ಪ್ರಸಭಮುದಯುಙ್ಕ್ಥಾ ಮೃಧವಿಧೌ ॥3॥

ಗದಾಪಾಣೌ ದೈತ್ಯೇ ತ್ವಮಪಿ ಹಿ ಗೃಹೀತೋನ್ನತಗದೋ

ನಿಯುದ್ಧೇನ ಕ್ರೀಡನ್ ಘಟಘಟರವೋದ್ಘುಷ್ಟವಿಯತಾ ।

ರಣಾಲೋಕೌತ್ಸುಕ್ಯಾನ್ಮಿಲತಿ ಸುರಸಙ್ಘೇ ದ್ರುತಮಮುಂ

ನಿರುನ್ಧ್ಯಾಃ ಸನ್ಧ್ಯಾತಃ ಪ್ರಥಮಮಿತಿ ಧಾತ್ರಾ ಜಗದಿಷೇ ॥4॥

ಗದೋನ್ಮರ್ದೇ ತಸ್ಮಿಂಸ್ತವ ಖಲು ಗದಾಯಾಂ ದಿತಿಭುವೋ

ಗದಾಘಾತಾದ್ಭೂಮೌ ಝಟಿತಿ ಪತಿತಾಯಾಮಹಹ! ಭೋಃ ।

ಮೃದುಸ್ಮೇರಾಸ್ಯಸ್ತ್ವಂ ದನುಜಕುಲನಿರ್ಮೂಲನಚಣಂ

ಮಹಾಚಕ್ರಂ ಸ್ಮೃತ್ವಾ ಕರಭುವಿ ದಧಾನೋ ರುರುಚಿಷೇ ॥5॥

ತತಃ ಶೂಲಂ ಕಾಲಪ್ರತಿಮರುಷಿ ದೈತ್ಯೇ ವಿಸೃಜತಿ

ತ್ವಯಿ ಛಿನ್ದತ್ಯೇನತ್ ಕರಕಲಿತಚಕ್ರಪ್ರಹರಣಾತ್ ।

ಸಮಾರುಷ್ಟೋ ಮುಷ್ಟ್ಯಾ ಸ ಖಲು ವಿತುದಂಸ್ತ್ವಾಂ ಸಮತನೋತ್

ಗಲನ್ಮಾಯೇ ಮಾಯಾಸ್ತ್ವಯಿ ಕಿಲ ಜಗನ್ಮೋಹನಕರೀಃ ॥6॥

ಭವಚ್ಚಕ್ರಜ್ಯೋತಿಷ್ಕಣಲವನಿಪಾತೇನ ವಿಧುತೇ

ತತೋ ಮಾಯಾಚಕ್ರೇ ವಿತತಘನರೋಷಾನ್ಧಮನಸಮ್ ।

ಗರಿಷ್ಠಾಭಿರ್ಮುಷ್ಟಿಪ್ರಹೃತಿಭಿರಭಿಘ್ನನ್ತಮಸುರಂ

ಸ್ವಪಾದಾಙ್ಗುಷ್ಠೇನ ಶ್ರವಣಪದಮೂಲೇ ನಿರವಧೀಃ ॥7॥

ಮಹಾಕಾಯಃ ಸೋ॓ಽಯಂ ತವ ಚರಣಪಾತಪ್ರಮಥಿತೋ

ಗಲದ್ರಕ್ತೋ ವಕ್ತ್ರಾದಪತದೃಷಿಭಿಃ ಶ್ಲಾಘಿತಹತಿಃ ।

ತದಾ ತ್ವಾಮುದ್ದಾಮಪ್ರಮದಭರವಿದ್ಯೋತಿಹೃದಯಾ

ಮುನೀನ್ದ್ರಾಃ ಸಾನ್ದ್ರಾಭಿಃ ಸ್ತುತಿಭಿರನುವನ್ನಧ್ವರತನುಮ್ ॥8॥

ತ್ವಚಿ ಛನ್ದೋ ರೋಮಸ್ವಪಿ ಕುಶಗಣಶ್ಚಕ್ಷುಷಿ ಘೃತಂ

ಚತುರ್ಹೋತಾರೋಽಙ್ಘ್ರೌ ಸ್ರುಗಪಿ ವದನೇ ಚೋದರ ಇಡಾ ।

ಗ್ರಹಾ ಜಿಹ್ವಾಯಾಂ ತೇ ಪರಪುರುಷ ಕರ್ಣೇ ಚ ಚಮಸಾ

ವಿಭೋ ಸೋಮೋ ವೀರ್ಯಂ ವರದ ಗಲದೇಶೇಽಪ್ಯುಪಸದಃ ॥9॥

ಮುನೀನ್ದ್ರೈರಿತ್ಯಾದಿಸ್ತವನಮುಖರೈರ್ಮೋದಿತಮನಾ

ಮಹೀಯಸ್ಯಾ ಮೂರ್ತ್ಯಾ ವಿಮಲತರಕೀರ್ತ್ಯಾ ಚ ವಿಲಸನ್ ।

ಸ್ವಧಿಷ್ಣ್ಯಂ ಸಮ್ಪ್ರಾಪ್ತಃ ಸುಖರಸವಿಹಾರೀ ಮಧುರಿಪೋ

ನಿರುನ್ಧ್ಯಾ ರೋಗಂ ಮೇ ಸಕಲಮಪಿ ವಾತಾಲಯಪತೇ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

hiraṇyākṣaṃ tāvadvarada bhavadanveṣaṇaparaṃ

carantaṃ sāṃvarte payasi nijajaṅghāparimite |

bhavadbhakto gatvā kapaṭapaṭudhīrnāradamuniḥ

śanairūce nandan danujamapi nindaṃstava balam ||1||

sa māyāvī viṣṇurharati bhavadīyāṃ vasumatīṃ

prabho kaṣṭaṃ kaṣṭaṃ kimidamiti tenābhigaditaḥ |

nadan kvāsau kvāsaviti sa muninā darśitapatho

bhavantaṃ samprāpaddharaṇidharamudyantamudakāt ||2||

aho āraṇyo'yaṃ mṛga iti hasantaṃ bahutarai-

rduruktairvidhyantaṃ ditisutamavajñāya bhagavan |

mahīṃ dṛṣṭvā daṃṣṭrāśirasi cakitāṃ svena mahasā

payodhāvādhāya prasabhamudayuṅkthā mṛdhavidhau ||3||

gadāpāṇau daitye tvamapi hi gṛhītonnatagado

niyuddhena krīḍan ghaṭaghaṭaravodghuṣṭaviyatā |

raṇālokautsukyānmilati surasaṅghe drutamamuṃ

nirundhyāḥ sandhyātaḥ prathamamiti dhātrā jagadiṣe ||4||

gadonmarde tasmiṃstava khalu gadāyāṃ ditibhuvo

gadāghātādbhūmau jhaṭiti patitāyāmahaha! bhoḥ |

mṛdusmerāsyastvaṃ danujakulanirmūlanacaṇaṃ

mahācakraṃ smṛtvā karabhuvi dadhāno ruruciṣe ||5||

tataḥ śūlaṃ kālapratimaruṣi daitye visṛjati

tvayi chindatyenat karakalitacakrapraharaṇāt |

samāruṣṭo muṣṭyā sa khalu vitudaṃstvāṃ samatanot

galanmāye māyāstvayi kila jaganmohanakarīḥ ||6||

bhavaccakrajyotiṣkaṇalavanipātena vidhute

tato māyācakre vitataghanaroṣāndhamanasam |

gariṣṭhābhirmuṣṭiprahṛtibhirabhighnantamasuraṃ

svapādāṅguṣṭhena śravaṇapadamūle niravadhīḥ ||7||

mahākāyaḥ so॓'yaṃ tava caraṇapātapramathito

galadrakto vaktrādapatadṛṣibhiḥ ślāghitahatiḥ |

tadā tvāmuddāmapramadabharavidyotihṛdayā

munīndrāḥ sāndrābhiḥ stutibhiranuvannadhvaratanum ||8||

tvaci chando romasvapi kuśagaṇaścakṣuṣi ghṛtaṃ

caturhotāro'ṅghrau srugapi vadane codara iḍā |

grahā jihvāyāṃ te parapuruṣa karṇe ca camasā

vibho somo vīryaṃ varada galadeśe'pyupasadaḥ ||9||

munīndrairityādistavanamukharairmoditamanā

mahīyasyā mūrtyā vimalatarakīrtyā ca vilasan |

svadhiṣṇyaṃ samprāptaḥ sukharasavihārī madhuripo

nirundhyā rogaṃ me sakalamapi vātālayapate ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

हिरण्याक्षं तावद्वरद भवदन्वेषणपरं

चरन्तं सांवर्ते पयसि निजजङ्घापरिमिते ।

भवद्भक्तो गत्वा कपटपटुधीर्नारदमुनिः

शनैरूचे नन्दन् दनुजमपि निन्दंस्तव बलम् ॥1॥

स मायावी विष्णुर्हरति भवदीयां वसुमतीं

प्रभो कष्टं कष्टं किमिदमिति तेनाभिगदितः ।

नदन् क्वासौ क्वासविति स मुनिना दर्शितपथो

भवन्तं सम्प्रापद्धरणिधरमुद्यन्तमुदकात् ॥2॥

अहो आरण्योऽयं मृग इति हसन्तं बहुतरै-

र्दुरुक्तैर्विध्यन्तं दितिसुतमवज्ञाय भगवन् ।

महीं दृष्ट्वा दंष्ट्राशिरसि चकितां स्वेन महसा

पयोधावाधाय प्रसभमुदयुङ्क्था मृधविधौ ॥3॥

गदापाणौ दैत्ये त्वमपि हि गृहीतोन्नतगदो

नियुद्धेन क्रीडन् घटघटरवोद्घुष्टवियता ।

रणालोकौत्सुक्यान्मिलति सुरसङ्घे द्रुतममुं

निरुन्ध्याः सन्ध्यातः प्रथममिति धात्रा जगदिषे ॥4॥

गदोन्मर्दे तस्मिंस्तव खलु गदायां दितिभुवो

गदाघाताद्भूमौ झटिति पतितायामहह! भोः ।

मृदुस्मेरास्यस्त्वं दनुजकुलनिर्मूलनचणं

महाचक्रं स्मृत्वा करभुवि दधानो रुरुचिषे ॥5॥

ततः शूलं कालप्रतिमरुषि दैत्ये विसृजति

त्वयि छिन्दत्येनत् करकलितचक्रप्रहरणात् ।

समारुष्टो मुष्ट्या स खलु वितुदंस्त्वां समतनोत्

गलन्माये मायास्त्वयि किल जगन्मोहनकरीः ॥6॥

भवच्चक्रज्योतिष्कणलवनिपातेन विधुते

ततो मायाचक्रे विततघनरोषान्धमनसम् ।

गरिष्ठाभिर्मुष्टिप्रहृतिभिरभिघ्नन्तमसुरं

स्वपादाङ्गुष्ठेन श्रवणपदमूले निरवधीः ॥7॥

महाकायः सो॓ऽयं तव चरणपातप्रमथितो

गलद्रक्तो वक्त्रादपतदृषिभिः श्लाघितहतिः ।

तदा त्वामुद्दामप्रमदभरविद्योतिहृदया

मुनीन्द्राः सान्द्राभिः स्तुतिभिरनुवन्नध्वरतनुम् ॥8॥

त्वचि छन्दो रोमस्वपि कुशगणश्चक्षुषि घृतं

चतुर्होतारोऽङ्घ्रौ स्रुगपि वदने चोदर इडा ।

ग्रहा जिह्वायां ते परपुरुष कर्णे च चमसा

विभो सोमो वीर्यं वरद गलदेशेऽप्युपसदः ॥9॥

मुनीन्द्रैरित्यादिस्तवनमुखरैर्मोदितमना

महीयस्या मूर्त्या विमलतरकीर्त्या च विलसन् ।

स्वधिष्ण्यं सम्प्राप्तः सुखरसविहारी मधुरिपो

निरुन्ध्या रोगं मे सकलमपि वातालयपते ॥10॥