Narayaniyam Dashaka 13 - Hiranyakshavadham — Bengali Script

হিরণ্যাক্ষং তাবদ্বরদ ভবদন্বেষণপরং

চরন্তং সাংবর্তে পযসি নিজজঙ্ঘাপরিমিতে ।

ভবদ্ভক্তো গত্বা কপটপটুধীর্নারদমুনিঃ

শনৈরূচে নন্দন্ দনুজমপি নিন্দংস্তব বলম্ ॥1॥

স মাযাবী বিষ্ণুর্হরতি ভবদীযাং বসুমতীং

প্রভো কষ্টং কষ্টং কিমিদমিতি তেনাভিগদিতঃ ।

নদন্ ক্বাসৌ ক্বাসবিতি স মুনিনা দর্শিতপথো

ভবন্তং সম্প্রাপদ্ধরণিধরমুদ্যন্তমুদকাত্ ॥2॥

অহো আরণ্যোঽযং মৃগ ইতি হসন্তং বহুতরৈ-

র্দুরুক্তৈর্বিধ্যন্তং দিতিসুতমবজ্ঞায ভগবন্ ।

মহীং দৃষ্ট্বা দংষ্ট্রাশিরসি চকিতাং স্বেন মহসা

পযোধাবাধায প্রসভমুদযুঙ্ক্থা মৃধবিধৌ ॥3॥

গদাপাণৌ দৈত্যে ত্বমপি হি গৃহীতোন্নতগদো

নিযুদ্ধেন ক্রীডন্ ঘটঘটরবোদ্ঘুষ্টবিযতা ।

রণালোকৌত্সুক্যান্মিলতি সুরসঙ্ঘে দ্রুতমমুং

নিরুন্ধ্যাঃ সন্ধ্যাতঃ প্রথমমিতি ধাত্রা জগদিষে ॥4॥

গদোন্মর্দে তস্মিংস্তব খলু গদাযাং দিতিভুবো

গদাঘাতাদ্ভূমৌ ঝটিতি পতিতাযামহহ! ভোঃ ।

মৃদুস্মেরাস্যস্ত্বং দনুজকুলনির্মূলনচণং

মহাচক্রং স্মৃত্বা করভুবি দধানো রুরুচিষে ॥5॥

ততঃ শূলং কালপ্রতিমরুষি দৈত্যে বিসৃজতি

ত্বযি ছিন্দত্যেনত্ করকলিতচক্রপ্রহরণাত্ ।

সমারুষ্টো মুষ্ট্যা স খলু বিতুদংস্ত্বাং সমতনোত্

গলন্মাযে মাযাস্ত্বযি কিল জগন্মোহনকরীঃ ॥6॥

ভবচ্চক্রজ্যোতিষ্কণলবনিপাতেন বিধুতে

ততো মাযাচক্রে বিততঘনরোষান্ধমনসম্ ।

গরিষ্ঠাভির্মুষ্টিপ্রহৃতিভিরভিঘ্নন্তমসুরং

স্বপাদাঙ্গুষ্ঠেন শ্রবণপদমূলে নিরবধীঃ ॥7॥

মহাকাযঃ সো॓ঽযং তব চরণপাতপ্রমথিতো

গলদ্রক্তো বক্ত্রাদপতদৃষিভিঃ শ্লাঘিতহতিঃ ।

তদা ত্বামুদ্দামপ্রমদভরবিদ্যোতিহৃদযা

মুনীন্দ্রাঃ সান্দ্রাভিঃ স্তুতিভিরনুবন্নধ্বরতনুম্ ॥8॥

ত্বচি ছন্দো রোমস্বপি কুশগণশ্চক্ষুষি ঘৃতং

চতুর্হোতারোঽঙ্ঘ্রৌ স্রুগপি বদনে চোদর ইডা ।

গ্রহা জিহ্বাযাং তে পরপুরুষ কর্ণে চ চমসা

বিভো সোমো বীর্যং বরদ গলদেশেঽপ্যুপসদঃ ॥9॥

মুনীন্দ্রৈরিত্যাদিস্তবনমুখরৈর্মোদিতমনা

মহীযস্যা মূর্ত্যা বিমলতরকীর্ত্যা চ বিলসন্ ।

স্বধিষ্ণ্যং সম্প্রাপ্তঃ সুখরসবিহারী মধুরিপো

নিরুন্ধ্যা রোগং মে সকলমপি বাতালযপতে ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

hiraṇyākṣaṃ tāvadvarada bhavadanveṣaṇaparaṃ

carantaṃ sāṃvarte payasi nijajaṅghāparimite |

bhavadbhakto gatvā kapaṭapaṭudhīrnāradamuniḥ

śanairūce nandan danujamapi nindaṃstava balam ||1||

sa māyāvī viṣṇurharati bhavadīyāṃ vasumatīṃ

prabho kaṣṭaṃ kaṣṭaṃ kimidamiti tenābhigaditaḥ |

nadan kvāsau kvāsaviti sa muninā darśitapatho

bhavantaṃ samprāpaddharaṇidharamudyantamudakāt ||2||

aho āraṇyo'yaṃ mṛga iti hasantaṃ bahutarai-

rduruktairvidhyantaṃ ditisutamavajñāya bhagavan |

mahīṃ dṛṣṭvā daṃṣṭrāśirasi cakitāṃ svena mahasā

payodhāvādhāya prasabhamudayuṅkthā mṛdhavidhau ||3||

gadāpāṇau daitye tvamapi hi gṛhītonnatagado

niyuddhena krīḍan ghaṭaghaṭaravodghuṣṭaviyatā |

raṇālokautsukyānmilati surasaṅghe drutamamuṃ

nirundhyāḥ sandhyātaḥ prathamamiti dhātrā jagadiṣe ||4||

gadonmarde tasmiṃstava khalu gadāyāṃ ditibhuvo

gadāghātādbhūmau jhaṭiti patitāyāmahaha! bhoḥ |

mṛdusmerāsyastvaṃ danujakulanirmūlanacaṇaṃ

mahācakraṃ smṛtvā karabhuvi dadhāno ruruciṣe ||5||

tataḥ śūlaṃ kālapratimaruṣi daitye visṛjati

tvayi chindatyenat karakalitacakrapraharaṇāt |

samāruṣṭo muṣṭyā sa khalu vitudaṃstvāṃ samatanot

galanmāye māyāstvayi kila jaganmohanakarīḥ ||6||

bhavaccakrajyotiṣkaṇalavanipātena vidhute

tato māyācakre vitataghanaroṣāndhamanasam |

gariṣṭhābhirmuṣṭiprahṛtibhirabhighnantamasuraṃ

svapādāṅguṣṭhena śravaṇapadamūle niravadhīḥ ||7||

mahākāyaḥ so॓'yaṃ tava caraṇapātapramathito

galadrakto vaktrādapatadṛṣibhiḥ ślāghitahatiḥ |

tadā tvāmuddāmapramadabharavidyotihṛdayā

munīndrāḥ sāndrābhiḥ stutibhiranuvannadhvaratanum ||8||

tvaci chando romasvapi kuśagaṇaścakṣuṣi ghṛtaṃ

caturhotāro'ṅghrau srugapi vadane codara iḍā |

grahā jihvāyāṃ te parapuruṣa karṇe ca camasā

vibho somo vīryaṃ varada galadeśe'pyupasadaḥ ||9||

munīndrairityādistavanamukharairmoditamanā

mahīyasyā mūrtyā vimalatarakīrtyā ca vilasan |

svadhiṣṇyaṃ samprāptaḥ sukharasavihārī madhuripo

nirundhyā rogaṃ me sakalamapi vātālayapate ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

हिरण्याक्षं तावद्वरद भवदन्वेषणपरं

चरन्तं सांवर्ते पयसि निजजङ्घापरिमिते ।

भवद्भक्तो गत्वा कपटपटुधीर्नारदमुनिः

शनैरूचे नन्दन् दनुजमपि निन्दंस्तव बलम् ॥1॥

स मायावी विष्णुर्हरति भवदीयां वसुमतीं

प्रभो कष्टं कष्टं किमिदमिति तेनाभिगदितः ।

नदन् क्वासौ क्वासविति स मुनिना दर्शितपथो

भवन्तं सम्प्रापद्धरणिधरमुद्यन्तमुदकात् ॥2॥

अहो आरण्योऽयं मृग इति हसन्तं बहुतरै-

र्दुरुक्तैर्विध्यन्तं दितिसुतमवज्ञाय भगवन् ।

महीं दृष्ट्वा दंष्ट्राशिरसि चकितां स्वेन महसा

पयोधावाधाय प्रसभमुदयुङ्क्था मृधविधौ ॥3॥

गदापाणौ दैत्ये त्वमपि हि गृहीतोन्नतगदो

नियुद्धेन क्रीडन् घटघटरवोद्घुष्टवियता ।

रणालोकौत्सुक्यान्मिलति सुरसङ्घे द्रुतममुं

निरुन्ध्याः सन्ध्यातः प्रथममिति धात्रा जगदिषे ॥4॥

गदोन्मर्दे तस्मिंस्तव खलु गदायां दितिभुवो

गदाघाताद्भूमौ झटिति पतितायामहह! भोः ।

मृदुस्मेरास्यस्त्वं दनुजकुलनिर्मूलनचणं

महाचक्रं स्मृत्वा करभुवि दधानो रुरुचिषे ॥5॥

ततः शूलं कालप्रतिमरुषि दैत्ये विसृजति

त्वयि छिन्दत्येनत् करकलितचक्रप्रहरणात् ।

समारुष्टो मुष्ट्या स खलु वितुदंस्त्वां समतनोत्

गलन्माये मायास्त्वयि किल जगन्मोहनकरीः ॥6॥

भवच्चक्रज्योतिष्कणलवनिपातेन विधुते

ततो मायाचक्रे विततघनरोषान्धमनसम् ।

गरिष्ठाभिर्मुष्टिप्रहृतिभिरभिघ्नन्तमसुरं

स्वपादाङ्गुष्ठेन श्रवणपदमूले निरवधीः ॥7॥

महाकायः सो॓ऽयं तव चरणपातप्रमथितो

गलद्रक्तो वक्त्रादपतदृषिभिः श्लाघितहतिः ।

तदा त्वामुद्दामप्रमदभरविद्योतिहृदया

मुनीन्द्राः सान्द्राभिः स्तुतिभिरनुवन्नध्वरतनुम् ॥8॥

त्वचि छन्दो रोमस्वपि कुशगणश्चक्षुषि घृतं

चतुर्होतारोऽङ्घ्रौ स्रुगपि वदने चोदर इडा ।

ग्रहा जिह्वायां ते परपुरुष कर्णे च चमसा

विभो सोमो वीर्यं वरद गलदेशेऽप्युपसदः ॥9॥

मुनीन्द्रैरित्यादिस्तवनमुखरैर्मोदितमना

महीयस्या मूर्त्या विमलतरकीर्त्या च विलसन् ।

स्वधिष्ण्यं सम्प्राप्तः सुखरसविहारी मधुरिपो

निरुन्ध्या रोगं मे सकलमपि वातालयपते ॥10॥