Narayaniyam Dashaka 92 - Karmamishrabhaktih — Bengali Script

বেদৈস্সর্বাণি কর্মাণ্যফলপরতযা বর্ণিতানীতি বুধ্বা

তানি ত্বয্যর্পিতান্যেব হি সমনুচরন্ যানি নৈষ্কর্ম্যমীশ ।

মা ভূদ্বেদৈর্নিষিদ্ধে কুহচিদপি মনঃকর্মবাচাং প্রবৃত্তি-

র্দুর্বর্জং চেদবাপ্তং তদপি খলু ভবত্যর্পযে চিত্প্রকাশে ॥1॥

যস্ত্বন্যঃ কর্মযোগস্তব ভজনমযস্তত্র চাভীষ্টমূর্তিং

হৃদ্যাং সত্ত্বৈকরূপাং দৃষদি হৃদি মৃদি ক্বাপি বা ভাবযিত্বা ।

পুষ্পৈর্গন্ধৈর্নিবেদ্যৈরপি চ বিরচিতৈঃ শক্তিতো ভক্তিপূতৈ-

র্নিত্যং বর্যাং সপর্যাং বিদধদযি বিভো ত্বত্প্রসাদং ভজেযম্ ॥2॥

স্ত্রীশূদ্রাস্ত্বত্কথাদিশ্রবণবিরহিতা আসতাং তে দযার্হা-

স্ত্বত্পাদাসন্নযাতান্ দ্বিজকুলজনুষো হন্ত শোচাম্যশান্তান্ ।

বৃত্ত্যর্থং তে যজন্তো বহুকথিতমপি ত্বামনাকর্ণযন্তো

দৃপ্তা বিদ্যাভিজাত্যৈঃ কিমু ন বিদধতে তাদৃশং মা কৃথা মাম্ ॥3॥

পাপোঽযং কৃষ্ণরামেত্যভিলপতি নিজং গূহিতুং দুশ্চরিত্রং

নির্লজ্জস্যাস্য বাচা বহুতরকথনীযানি মে বিঘ্নিতানি ।

ভ্রাতা মে বন্ধ্যশীলো ভজতি কিল সদা বিষ্ণুমিত্থং বুধাংস্তে

নিন্দন্ত্যুচ্চৈর্হসন্তি ত্বযি নিহিতমতীংস্তাদৃশং মা কৃথা মাম্ ॥4॥

শ্বেতচ্ছাযং কৃতে ত্বাং মুনিবরবপুষং প্রীণযন্তে তপোভি-

স্ত্রেতাযাং স্রুক্স্রুবাদ্যঙ্কিতমরুণতনুং যজ্ঞরূপং যজন্তে ।

সেবন্তে তন্ত্রমার্গৈর্বিলসদরিগদং দ্বাপরে শ্যামলাঙ্গং

নীলং সঙ্কীর্তনাদ্যৈরিহ কলিসমযে মানুষাস্ত্বাং ভজন্তে ॥5॥

সোঽযং কালেযকালো জযতি মুররিপো যত্র সঙ্কীর্তনাদ্যৈ-

র্নির্যত্নৈরেব মার্গৈরখিলদ ন চিরাত্ত্বত্প্রসাদং ভজন্তে ।

জাতাস্ত্রেতাকৃতাদাবপি হি কিল কলৌ সম্ভবং কামযন্তে

দৈবাত্তত্রৈব জাতান্ বিষযবিষরসৈর্মা বিভো বঞ্চযাস্মান্ ॥6॥

ভক্তাস্তাবত্কলৌ স্যুর্দ্রমিলভুবি ততো ভূরিশস্তত্র চোচ্চৈ:

কাবেরীং তাম্রপর্ণীমনু কিল কৃতমালাং চ পুণ্যাং প্রতীচীম্ ।

হা মামপ্যেতদন্তর্ভবমপি চ বিভো কিঞ্চিদঞ্চদ্রসং ত্ব-

য্যাশাপাশৈর্নিবধ্য ভ্রময ন ভগবন্ পূরয ত্বন্নিষেবাম্ ॥7॥

দৃষ্ট্বা ধর্মদ্রুহং তং কলিমপকরুণং প্রাঙ্মহীক্ষিত্ পরীক্ষিত্

হন্তুং ব্যাকৃষ্টখড্গোঽপি ন বিনিহতবান্ সারবেদী গুণাংশাত্ ।

ত্বত্সেবাদ্যাশু সিদ্ধ্যেদসদিহ ন তথা ত্বত্পরে চৈষ ভীরু-

র্যত্তু প্রাগেব রোগাদিভিরপহরতে তত্র হা শিক্ষযৈনম্ ॥8॥

গঙ্গা গীতা চ গাযত্র্যপি চ তুলসিকা গোপিকাচন্দনং তত্

সালগ্রামাভিপূজা পরপুরুষ তথৈকাদশী নামবর্ণাঃ ।

এতান্যষ্টাপ্যযত্নান্যপি কলিসমযে ত্বত্প্রসাদপ্রবৃদ্ধ্যা

ক্ষিপ্রং মুক্তিপ্রদানীত্যভিদধুঃ ঋষযস্তেষু মাং সজ্জযেথাঃ ॥9॥

দেবর্ষীণাং পিতৃণামপি ন পুনঃ ঋণী কিঙ্করো বা স ভূমন্ ।

যোঽসৌ সর্বাত্মনা ত্বাং শরণমুপগতস্সর্বকৃত্যানি হিত্বা ।

তস্যোত্পন্নং বিকর্মাপ্যখিলমপনুদস্যেব চিত্তস্থিতস্ত্বং

তন্মে পাপোত্থতাপান্ পবনপুরপতে রুন্ধি ভক্তিং প্রণীযাঃ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

vedaissarvāṇi karmāṇyaphalaparatayā varṇitānīti budhvā

tāni tvayyarpitānyeva hi samanucaran yāni naiṣkarmyamīśa |

mā bhūdvedairniṣiddhe kuhacidapi manaḥkarmavācāṃ pravṛtti-

rdurvarjaṃ cedavāptaṃ tadapi khalu bhavatyarpaye citprakāśe ||1||

yastvanyaḥ karmayogastava bhajanamayastatra cābhīṣṭamūrtiṃ

hṛdyāṃ sattvaikarūpāṃ dṛṣadi hṛdi mṛdi kvāpi vā bhāvayitvā |

puṣpairgandhairnivedyairapi ca viracitaiḥ śaktito bhaktipūtai-

rnityaṃ varyāṃ saparyāṃ vidadhadayi vibho tvatprasādaṃ bhajeyam ||2||

strīśūdrāstvatkathādiśravaṇavirahitā āsatāṃ te dayārhā-

stvatpādāsannayātān dvijakulajanuṣo hanta śocāmyaśāntān |

vṛttyarthaṃ te yajanto bahukathitamapi tvāmanākarṇayanto

dṛptā vidyābhijātyaiḥ kimu na vidadhate tādṛśaṃ mā kṛthā mām ||3||

pāpo'yaṃ kṛṣṇarāmetyabhilapati nijaṃ gūhituṃ duścaritraṃ

nirlajjasyāsya vācā bahutarakathanīyāni me vighnitāni |

bhrātā me vandhyaśīlo bhajati kila sadā viṣṇumitthaṃ budhāṃste

nindantyuccairhasanti tvayi nihitamatīṃstādṛśaṃ mā kṛthā mām ||4||

śvetacchāyaṃ kṛte tvāṃ munivaravapuṣaṃ prīṇayante tapobhi-

stretāyāṃ sruksruvādyaṅkitamaruṇatanuṃ yajñarūpaṃ yajante |

sevante tantramārgairvilasadarigadaṃ dvāpare śyāmalāṅgaṃ

nīlaṃ saṅkīrtanādyairiha kalisamaye mānuṣāstvāṃ bhajante ||5||

so'yaṃ kāleyakālo jayati muraripo yatra saṅkīrtanādyai-

rniryatnaireva mārgairakhilada na cirāttvatprasādaṃ bhajante |

jātāstretākṛtādāvapi hi kila kalau sambhavaṃ kāmayante

daivāttatraiva jātān viṣayaviṣarasairmā vibho vañcayāsmān ||6||

bhaktāstāvatkalau syurdramilabhuvi tato bhūriśastatra coccai:

kāverīṃ tāmraparṇīmanu kila kṛtamālāṃ ca puṇyāṃ pratīcīm |

hā māmapyetadantarbhavamapi ca vibho kiñcidañcadrasaṃ tva-

yyāśāpāśairnibadhya bhramaya na bhagavan pūraya tvanniṣevām ||7||

dṛṣṭvā dharmadruhaṃ taṃ kalimapakaruṇaṃ prāṅmahīkṣit parīkṣit

hantuṃ vyākṛṣṭakhaḍgo'pi na vinihatavān sāravedī guṇāṃśāt |

tvatsevādyāśu siddhyedasadiha na tathā tvatpare caiṣa bhīru-

ryattu prāgeva rogādibhirapaharate tatra hā śikṣayainam ||8||

gaṅgā gītā ca gāyatryapi ca tulasikā gopikācandanaṃ tat

sālagrāmābhipūjā parapuruṣa tathaikādaśī nāmavarṇāḥ |

etānyaṣṭāpyayatnānyapi kalisamaye tvatprasādapravṛddhyā

kṣipraṃ muktipradānītyabhidadhuḥ ṛṣayasteṣu māṃ sajjayethāḥ ||9||

devarṣīṇāṃ pitṛṇāmapi na punaḥ ṛṇī kiṅkaro vā sa bhūman |

yo'sau sarvātmanā tvāṃ śaraṇamupagatassarvakṛtyāni hitvā |

tasyotpannaṃ vikarmāpyakhilamapanudasyeva cittasthitastvaṃ

tanme pāpotthatāpān pavanapurapate rundhi bhaktiṃ praṇīyāḥ ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

वेदैस्सर्वाणि कर्माण्यफलपरतया वर्णितानीति बुध्वा

तानि त्वय्यर्पितान्येव हि समनुचरन् यानि नैष्कर्म्यमीश ।

मा भूद्वेदैर्निषिद्धे कुहचिदपि मनःकर्मवाचां प्रवृत्ति-

र्दुर्वर्जं चेदवाप्तं तदपि खलु भवत्यर्पये चित्प्रकाशे ॥1॥

यस्त्वन्यः कर्मयोगस्तव भजनमयस्तत्र चाभीष्टमूर्तिं

हृद्यां सत्त्वैकरूपां दृषदि हृदि मृदि क्वापि वा भावयित्वा ।

पुष्पैर्गन्धैर्निवेद्यैरपि च विरचितैः शक्तितो भक्तिपूतै-

र्नित्यं वर्यां सपर्यां विदधदयि विभो त्वत्प्रसादं भजेयम् ॥2॥

स्त्रीशूद्रास्त्वत्कथादिश्रवणविरहिता आसतां ते दयार्हा-

स्त्वत्पादासन्नयातान् द्विजकुलजनुषो हन्त शोचाम्यशान्तान् ।

वृत्त्यर्थं ते यजन्तो बहुकथितमपि त्वामनाकर्णयन्तो

दृप्ता विद्याभिजात्यैः किमु न विदधते तादृशं मा कृथा माम् ॥3॥

पापोऽयं कृष्णरामेत्यभिलपति निजं गूहितुं दुश्चरित्रं

निर्लज्जस्यास्य वाचा बहुतरकथनीयानि मे विघ्नितानि ।

भ्राता मे वन्ध्यशीलो भजति किल सदा विष्णुमित्थं बुधांस्ते

निन्दन्त्युच्चैर्हसन्ति त्वयि निहितमतींस्तादृशं मा कृथा माम् ॥4॥

श्वेतच्छायं कृते त्वां मुनिवरवपुषं प्रीणयन्ते तपोभि-

स्त्रेतायां स्रुक्स्रुवाद्यङ्कितमरुणतनुं यज्ञरूपं यजन्ते ।

सेवन्ते तन्त्रमार्गैर्विलसदरिगदं द्वापरे श्यामलाङ्गं

नीलं सङ्कीर्तनाद्यैरिह कलिसमये मानुषास्त्वां भजन्ते ॥5॥

सोऽयं कालेयकालो जयति मुररिपो यत्र सङ्कीर्तनाद्यै-

र्निर्यत्नैरेव मार्गैरखिलद न चिरात्त्वत्प्रसादं भजन्ते ।

जातास्त्रेताकृतादावपि हि किल कलौ सम्भवं कामयन्ते

दैवात्तत्रैव जातान् विषयविषरसैर्मा विभो वञ्चयास्मान् ॥6॥

भक्तास्तावत्कलौ स्युर्द्रमिलभुवि ततो भूरिशस्तत्र चोच्चै:

कावेरीं ताम्रपर्णीमनु किल कृतमालां च पुण्यां प्रतीचीम् ।

हा मामप्येतदन्तर्भवमपि च विभो किञ्चिदञ्चद्रसं त्व-

य्याशापाशैर्निबध्य भ्रमय न भगवन् पूरय त्वन्निषेवाम् ॥7॥

दृष्ट्वा धर्मद्रुहं तं कलिमपकरुणं प्राङ्महीक्षित् परीक्षित्

हन्तुं व्याकृष्टखड्गोऽपि न विनिहतवान् सारवेदी गुणांशात् ।

त्वत्सेवाद्याशु सिद्ध्येदसदिह न तथा त्वत्परे चैष भीरु-

र्यत्तु प्रागेव रोगादिभिरपहरते तत्र हा शिक्षयैनम् ॥8॥

गङ्गा गीता च गायत्र्यपि च तुलसिका गोपिकाचन्दनं तत्

सालग्रामाभिपूजा परपुरुष तथैकादशी नामवर्णाः ।

एतान्यष्टाप्ययत्नान्यपि कलिसमये त्वत्प्रसादप्रवृद्ध्या

क्षिप्रं मुक्तिप्रदानीत्यभिदधुः ऋषयस्तेषु मां सज्जयेथाः ॥9॥

देवर्षीणां पितृणामपि न पुनः ऋणी किङ्करो वा स भूमन् ।

योऽसौ सर्वात्मना त्वां शरणमुपगतस्सर्वकृत्यानि हित्वा ।

तस्योत्पन्नं विकर्माप्यखिलमपनुदस्येव चित्तस्थितस्त्वं

तन्मे पापोत्थतापान् पवनपुरपते रुन्धि भक्तिं प्रणीयाः ॥10॥