Narayaniyam Dashaka 29 - Mohinyavataram Adi — Bengali Script

উদ্গচ্ছতস্তব করাদমৃতং হরত্সু

দৈত্যেষু তানশরণাননুনীয দেবান্ ।

সদ্যস্তিরোদধিথ দেব ভবত্প্রভাবা-

দুদ্যত্স্বযূথ্যকলহা দিতিজা বভূবুঃ ॥1॥

শ্যামাং রুচাঽপি বযসাঽপি তনুং তদানীং

প্রাপ্তোঽসি তুঙ্গকুচমণ্ডলভঙ্গুরাং ত্বম্ ।

পীযূষকুম্ভকলহং পরিমুচ্য সর্বে

তৃষ্ণাকুলাঃ প্রতিযযুস্ত্বদুরোজকুম্ভে ॥2॥

কা ত্বং মৃগাক্ষি বিভজস্ব সুধামিমামি-

ত্যারূঢরাগবিবশানভিযাচতোঽমূন্ ।

বিশ্বস্যতে মযি কথং কুলটাঽস্মি দৈত্যা

ইত্যালপন্নপি সুবিশ্বসিতানতানীঃ ॥3॥

মোদাত্ সুধাকলশমেষু দদত্সু সা ত্বং

দুশ্চেষ্টিতং মম সহধ্বমিতি ব্রুবাণা ।

পঙ্ক্তিপ্রভেদবিনিবেশিতদেবদৈত্যা

লীলাবিলাসগতিভিঃ সমদাঃ সুধাং তাম্ ॥4॥

অস্মাস্বিযং প্রণযিণীত্যসুরেষু তেষু

জোষং স্থিতেষ্বথ সমাপ্য সুধাং সুরেষু ।

ত্বং ভক্তলোকবশগো নিজরূপমেত্য

স্বর্ভানুমর্ধপরিপীতসুধং ব্যলাবীঃ ॥5॥

ত্বত্তঃ সুধাহরণযোগ্যফলং পরেষু

দত্বা গতে ত্বযি সুরৈঃ খলু তে ব্যগৃহ্ণন্ ।

ঘোরেঽথ মূর্ছতি রণে বলিদৈত্যমাযা-

ব্যামোহিতে সুরগণে ত্বমিহাবিরাসীঃ ॥6॥

ত্বং কালনেমিমথ মালিমুখাঞ্জঘন্থ

শক্রো জঘান বলিজম্ভবলান্ সপাকান্ ।

শুষ্কার্দ্রদুষ্করবধে নমুচৌ চ লূনে

ফেনেন নারদগিরা ন্যরুণো রণং ত্বম্ ॥7॥

যোষাবপুর্দনুজমোহনমাহিতং তে

শ্রুত্বা বিলোকনকুতূহলবান্ মহেশঃ ।

ভূতৈস্সমং গিরিজযা চ গতঃ পদং তে

স্তুত্বাঽব্রবীদভিমতং ত্বমথো তিরোধাঃ ॥8॥

আরামসীমনি চ কন্দুকঘাতলীলা-

লোলাযমাননযনাং কমনীং মনোজ্ঞাম্ ।

ত্বামেষ বীক্ষ্য বিগলদ্বসনাং মনোভূ-

বেগাদনঙ্গরিপুরঙ্গ সমালিলিঙ্গ ॥9॥

ভূযোঽপি বিদ্রুতবতীমুপধাব্য দেবো

বীর্যপ্রমোক্ষবিকসত্পরমার্থবোধঃ ।

ত্বন্মানিতস্তব মহত্ত্বমুবাচ দেব্যৈ

তত্তাদৃশস্ত্বমব বাতনিকেতনাথ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

udgacchatastava karādamṛtaṃ haratsu

daityeṣu tānaśaraṇānanunīya devān |

sadyastirodadhitha deva bhavatprabhāvā-

dudyatsvayūthyakalahā ditijā babhūvuḥ ||1||

śyāmāṃ rucā'pi vayasā'pi tanuṃ tadānīṃ

prāpto'si tuṅgakucamaṇḍalabhaṅgurāṃ tvam |

pīyūṣakumbhakalahaṃ parimucya sarve

tṛṣṇākulāḥ pratiyayustvadurojakumbhe ||2||

kā tvaṃ mṛgākṣi vibhajasva sudhāmimāmi-

tyārūḍharāgavivaśānabhiyācato'mūn |

viśvasyate mayi kathaṃ kulaṭā'smi daityā

ityālapannapi suviśvasitānatānīḥ ||3||

modāt sudhākalaśameṣu dadatsu sā tvaṃ

duśceṣṭitaṃ mama sahadhvamiti bruvāṇā |

paṅktiprabhedaviniveśitadevadaityā

līlāvilāsagatibhiḥ samadāḥ sudhāṃ tām ||4||

asmāsviyaṃ praṇayiṇītyasureṣu teṣu

joṣaṃ sthiteṣvatha samāpya sudhāṃ sureṣu |

tvaṃ bhaktalokavaśago nijarūpametya

svarbhānumardhaparipītasudhaṃ vyalāvīḥ ||5||

tvattaḥ sudhāharaṇayogyaphalaṃ pareṣu

datvā gate tvayi suraiḥ khalu te vyagṛhṇan |

ghore'tha mūrchati raṇe balidaityamāyā-

vyāmohite suragaṇe tvamihāvirāsīḥ ||6||

tvaṃ kālanemimatha mālimukhāñjaghantha

śakro jaghāna balijambhavalān sapākān |

śuṣkārdraduṣkaravadhe namucau ca lūne

phenena nāradagirā nyaruṇo raṇaṃ tvam ||7||

yoṣāvapurdanujamohanamāhitaṃ te

śrutvā vilokanakutūhalavān maheśaḥ |

bhūtaissamaṃ girijayā ca gataḥ padaṃ te

stutvā'bravīdabhimataṃ tvamatho tirodhāḥ ||8||

ārāmasīmani ca kandukaghātalīlā-

lolāyamānanayanāṃ kamanīṃ manojñām |

tvāmeṣa vīkṣya vigaladvasanāṃ manobhū-

vegādanaṅgaripuraṅga samāliliṅga ||9||

bhūyo'pi vidrutavatīmupadhāvya devo

vīryapramokṣavikasatparamārthabodhaḥ |

tvanmānitastava mahattvamuvāca devyai

tattādṛśastvamava vātaniketanātha ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

उद्गच्छतस्तव करादमृतं हरत्सु

दैत्येषु तानशरणाननुनीय देवान् ।

सद्यस्तिरोदधिथ देव भवत्प्रभावा-

दुद्यत्स्वयूथ्यकलहा दितिजा बभूवुः ॥1॥

श्यामां रुचाऽपि वयसाऽपि तनुं तदानीं

प्राप्तोऽसि तुङ्गकुचमण्डलभङ्गुरां त्वम् ।

पीयूषकुम्भकलहं परिमुच्य सर्वे

तृष्णाकुलाः प्रतिययुस्त्वदुरोजकुम्भे ॥2॥

का त्वं मृगाक्षि विभजस्व सुधामिमामि-

त्यारूढरागविवशानभियाचतोऽमून् ।

विश्वस्यते मयि कथं कुलटाऽस्मि दैत्या

इत्यालपन्नपि सुविश्वसितानतानीः ॥3॥

मोदात् सुधाकलशमेषु ददत्सु सा त्वं

दुश्चेष्टितं मम सहध्वमिति ब्रुवाणा ।

पङ्क्तिप्रभेदविनिवेशितदेवदैत्या

लीलाविलासगतिभिः समदाः सुधां ताम् ॥4॥

अस्मास्वियं प्रणयिणीत्यसुरेषु तेषु

जोषं स्थितेष्वथ समाप्य सुधां सुरेषु ।

त्वं भक्तलोकवशगो निजरूपमेत्य

स्वर्भानुमर्धपरिपीतसुधं व्यलावीः ॥5॥

त्वत्तः सुधाहरणयोग्यफलं परेषु

दत्वा गते त्वयि सुरैः खलु ते व्यगृह्णन् ।

घोरेऽथ मूर्छति रणे बलिदैत्यमाया-

व्यामोहिते सुरगणे त्वमिहाविरासीः ॥6॥

त्वं कालनेमिमथ मालिमुखाञ्जघन्थ

शक्रो जघान बलिजम्भवलान् सपाकान् ।

शुष्कार्द्रदुष्करवधे नमुचौ च लूने

फेनेन नारदगिरा न्यरुणो रणं त्वम् ॥7॥

योषावपुर्दनुजमोहनमाहितं ते

श्रुत्वा विलोकनकुतूहलवान् महेशः ।

भूतैस्समं गिरिजया च गतः पदं ते

स्तुत्वाऽब्रवीदभिमतं त्वमथो तिरोधाः ॥8॥

आरामसीमनि च कन्दुकघातलीला-

लोलायमाननयनां कमनीं मनोज्ञाम् ।

त्वामेष वीक्ष्य विगलद्वसनां मनोभू-

वेगादनङ्गरिपुरङ्ग समालिलिङ्ग ॥9॥

भूयोऽपि विद्रुतवतीमुपधाव्य देवो

वीर्यप्रमोक्षविकसत्परमार्थबोधः ।

त्वन्मानितस्तव महत्त्वमुवाच देव्यै

तत्तादृशस्त्वमव वातनिकेतनाथ ॥10॥