Narayaniyam Dashaka 29 - Mohinyavataram Adi — Sinhala Script

උද්ගච්ඡතස්තව කරාදමෘතං හරත්සු

දෛත්යේෂු තානශරණානනුනීය දේවාන් .

සද්යස්තිරෝදධිථ දේව භවත්ප්රභාවා-

දුද්යත්ස්වයූථ්යකලහා දිතිජා බභූවුඃ ..1..

ශ්යාමාං රුචා(අ)පි වයසා(අ)පි තනුං තදානීං

ප්රාප්තෝ(අ)සි තුඞ්ගකුචමණ්ඩලභඞ්ගුරාං ත්වම් .

පීයූෂකුම්භකලහං පරිමුච්ය සර්වේ

තෘෂ්ණාකුලාඃ ප්රතියයුස්ත්වදුරෝජකුම්භේ ..2..

කා ත්වං මෘගාක්ෂි විභජස්ව සුධාමිමාමි-

ත්යාරූඪරාගවිවශානභියාචතෝ(අ)මූන් .

විශ්වස්යතේ මයි කථං කුලටා(අ)ස්මි දෛත්යා

ඉත්යාලපන්නපි සුවිශ්වසිතානතානීඃ ..3..

මෝදාත් සුධාකලශමේෂු දදත්සු සා ත්වං

දුශ්චේෂ්ටිතං මම සහධ්වමිති බ්රුවාණා .

පඞ්ක්තිප්රභේදවිනිවේශිතදේවදෛත්යා

ලීලාවිලාසගතිභිඃ සමදාඃ සුධාං තාම් ..4..

අස්මාස්වියං ප්රණයිණීත්යසුරේෂු තේෂු

ජෝෂං ස්ථිතේෂ්වථ සමාප්ය සුධාං සුරේෂු .

ත්වං භක්තලෝකවශගෝ නිජරූපමේත්ය

ස්වර්භානුමර්ධපරිපීතසුධං ව්යලාවීඃ ..5..

ත්වත්තඃ සුධාහරණයෝග්යඵලං පරේෂු

දත්වා ගතේ ත්වයි සුරෛඃ ඛලු තේ ව්යගෘහ්ණන් .

ඝෝරේ(අ)ථ මූර්ඡති රණේ බලිදෛත්යමායා-

ව්යාමෝහිතේ සුරගණේ ත්වමිහාවිරාසීඃ ..6..

ත්වං කාලනේමිමථ මාලිමුඛාඤ්ජඝන්ථ

ශක්රෝ ජඝාන බලිජම්භවලාන් සපාකාන් .

ශුෂ්කාර්ද්රදුෂ්කරවධේ නමුචෞ ච ලූනේ

ඵේනේන නාරදගිරා න්යරුණෝ රණං ත්වම් ..7..

යෝෂාවපුර්දනුජමෝහනමාහිතං තේ

ශ්රුත්වා විලෝකනකුතූහලවාන් මහේශඃ .

භූතෛස්සමං ගිරිජයා ච ගතඃ පදං තේ

ස්තුත්වා(අ)බ්රවීදභිමතං ත්වමථෝ තිරෝධාඃ ..8..

ආරාමසීමනි ච කන්දුකඝාතලීලා-

ලෝලායමානනයනාං කමනීං මනෝජ්ඤාම් .

ත්වාමේෂ වීක්ෂ්ය විගලද්වසනාං මනෝභූ-

වේගාදනඞ්ගරිපුරඞ්ග සමාලිලිඞ්ග ..9..

භූයෝ(අ)පි විද්රුතවතීමුපධාව්ය දේවෝ

වීර්යප්රමෝක්ෂවිකසත්පරමාර්ථබෝධඃ .

ත්වන්මානිතස්තව මහත්ත්වමුවාච දේව්යෛ

තත්තාදෘශස්ත්වමව වාතනිකේතනාථ ..10..

Roman (IAST) Transliteration

udgacchatastava karādamṛtaṃ haratsu

daityeṣu tānaśaraṇānanunīya devān |

sadyastirodadhitha deva bhavatprabhāvā-

dudyatsvayūthyakalahā ditijā babhūvuḥ ||1||

śyāmāṃ rucā'pi vayasā'pi tanuṃ tadānīṃ

prāpto'si tuṅgakucamaṇḍalabhaṅgurāṃ tvam |

pīyūṣakumbhakalahaṃ parimucya sarve

tṛṣṇākulāḥ pratiyayustvadurojakumbhe ||2||

kā tvaṃ mṛgākṣi vibhajasva sudhāmimāmi-

tyārūḍharāgavivaśānabhiyācato'mūn |

viśvasyate mayi kathaṃ kulaṭā'smi daityā

ityālapannapi suviśvasitānatānīḥ ||3||

modāt sudhākalaśameṣu dadatsu sā tvaṃ

duśceṣṭitaṃ mama sahadhvamiti bruvāṇā |

paṅktiprabhedaviniveśitadevadaityā

līlāvilāsagatibhiḥ samadāḥ sudhāṃ tām ||4||

asmāsviyaṃ praṇayiṇītyasureṣu teṣu

joṣaṃ sthiteṣvatha samāpya sudhāṃ sureṣu |

tvaṃ bhaktalokavaśago nijarūpametya

svarbhānumardhaparipītasudhaṃ vyalāvīḥ ||5||

tvattaḥ sudhāharaṇayogyaphalaṃ pareṣu

datvā gate tvayi suraiḥ khalu te vyagṛhṇan |

ghore'tha mūrchati raṇe balidaityamāyā-

vyāmohite suragaṇe tvamihāvirāsīḥ ||6||

tvaṃ kālanemimatha mālimukhāñjaghantha

śakro jaghāna balijambhavalān sapākān |

śuṣkārdraduṣkaravadhe namucau ca lūne

phenena nāradagirā nyaruṇo raṇaṃ tvam ||7||

yoṣāvapurdanujamohanamāhitaṃ te

śrutvā vilokanakutūhalavān maheśaḥ |

bhūtaissamaṃ girijayā ca gataḥ padaṃ te

stutvā'bravīdabhimataṃ tvamatho tirodhāḥ ||8||

ārāmasīmani ca kandukaghātalīlā-

lolāyamānanayanāṃ kamanīṃ manojñām |

tvāmeṣa vīkṣya vigaladvasanāṃ manobhū-

vegādanaṅgaripuraṅga samāliliṅga ||9||

bhūyo'pi vidrutavatīmupadhāvya devo

vīryapramokṣavikasatparamārthabodhaḥ |

tvanmānitastava mahattvamuvāca devyai

tattādṛśastvamava vātaniketanātha ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

उद्गच्छतस्तव करादमृतं हरत्सु

दैत्येषु तानशरणाननुनीय देवान् ।

सद्यस्तिरोदधिथ देव भवत्प्रभावा-

दुद्यत्स्वयूथ्यकलहा दितिजा बभूवुः ॥1॥

श्यामां रुचाऽपि वयसाऽपि तनुं तदानीं

प्राप्तोऽसि तुङ्गकुचमण्डलभङ्गुरां त्वम् ।

पीयूषकुम्भकलहं परिमुच्य सर्वे

तृष्णाकुलाः प्रतिययुस्त्वदुरोजकुम्भे ॥2॥

का त्वं मृगाक्षि विभजस्व सुधामिमामि-

त्यारूढरागविवशानभियाचतोऽमून् ।

विश्वस्यते मयि कथं कुलटाऽस्मि दैत्या

इत्यालपन्नपि सुविश्वसितानतानीः ॥3॥

मोदात् सुधाकलशमेषु ददत्सु सा त्वं

दुश्चेष्टितं मम सहध्वमिति ब्रुवाणा ।

पङ्क्तिप्रभेदविनिवेशितदेवदैत्या

लीलाविलासगतिभिः समदाः सुधां ताम् ॥4॥

अस्मास्वियं प्रणयिणीत्यसुरेषु तेषु

जोषं स्थितेष्वथ समाप्य सुधां सुरेषु ।

त्वं भक्तलोकवशगो निजरूपमेत्य

स्वर्भानुमर्धपरिपीतसुधं व्यलावीः ॥5॥

त्वत्तः सुधाहरणयोग्यफलं परेषु

दत्वा गते त्वयि सुरैः खलु ते व्यगृह्णन् ।

घोरेऽथ मूर्छति रणे बलिदैत्यमाया-

व्यामोहिते सुरगणे त्वमिहाविरासीः ॥6॥

त्वं कालनेमिमथ मालिमुखाञ्जघन्थ

शक्रो जघान बलिजम्भवलान् सपाकान् ।

शुष्कार्द्रदुष्करवधे नमुचौ च लूने

फेनेन नारदगिरा न्यरुणो रणं त्वम् ॥7॥

योषावपुर्दनुजमोहनमाहितं ते

श्रुत्वा विलोकनकुतूहलवान् महेशः ।

भूतैस्समं गिरिजया च गतः पदं ते

स्तुत्वाऽब्रवीदभिमतं त्वमथो तिरोधाः ॥8॥

आरामसीमनि च कन्दुकघातलीला-

लोलायमाननयनां कमनीं मनोज्ञाम् ।

त्वामेष वीक्ष्य विगलद्वसनां मनोभू-

वेगादनङ्गरिपुरङ्ग समालिलिङ्ग ॥9॥

भूयोऽपि विद्रुतवतीमुपधाव्य देवो

वीर्यप्रमोक्षविकसत्परमार्थबोधः ।

त्वन्मानितस्तव महत्त्वमुवाच देव्यै

तत्तादृशस्त्वमव वातनिकेतनाथ ॥10॥