Narayaniyam Dashaka 33 - Ambarishacharitam — Bengali Script

বৈবস্বতাখ্যমনুপুত্রনভাগজাত-

নাভাগনামকনরেন্দ্রসুতোঽম্বরীষঃ ।

সপ্তার্ণবাবৃতমহীদযিতোঽপি রেমে

ত্বত্সঙ্গিষু ত্বযি চ মগ্নমনাস্সদৈব ॥1॥

ত্বত্প্রীতযে সকলমেব বিতন্বতোঽস্য

ভক্ত্যৈব দেব নচিরাদভৃথাঃ প্রসাদম্ ।

যেনাস্য যাচনমৃতেঽপ্যভিরক্ষণার্থং

চক্রং ভবান্ প্রবিততার সহস্রধারম্ ॥2॥

স দ্বাদশীব্রতমথো ভবদর্চনার্থং

বর্ষং দধৌ মধুবনে যমুনোপকণ্ঠে ।

পত্ন্যা সমং সুমনসা মহতীং বিতন্বন্

পূজাং দ্বিজেষু বিসৃজন্ পশুষষ্টিকোটিম্ ॥3॥

তত্রাথ পারণদিনে ভবদর্চনান্তে

দুর্বাসসাঽস্য মুনিনা ভবনং প্রপেদে ।

ভোক্তুং বৃতশ্চস নৃপেণ পরার্তিশীলো

মন্দং জগাম যমুনাং নিযমান্বিধাস্যন্ ॥4॥

রাজ্ঞাঽথ পারণমুহূর্তসমাপ্তিখেদা-

দ্বারৈব পারণমকারি ভবত্পরেণ ।

প্রাপ্তো মুনিস্তদথ দিব্যদৃশা বিজানন্

ক্ষিপ্যন্ ক্রুধোদ্ধৃতজটো বিততান কৃত্যাম্ ॥5॥

কৃত্যাং চ তামসিধরাং ভুবনং দহন্তী-

মগ্রেঽভিবীক্ষ্যনৃপতির্ন পদাচ্চকম্পে ।

ত্বদ্ভক্তবাধমভিবীক্ষ্য সুদর্শনং তে

কৃত্যানলং শলভযন্ মুনিমন্বধাবীত্ ॥6॥

ধাবন্নশেষভুবনেষু ভিযা স পশ্যন্

বিশ্বত্র চক্রমপি তে গতবান্ বিরিঞ্চম্ ।

কঃ কালচক্রমতিলঙ্ঘযতীত্যপাস্তঃ

শর্বং যযৌ স চ ভবন্তমবন্দতৈব ॥7॥

ভূযো ভবন্নিলযমেত্য মুনিং নমন্তং

প্রোচে ভবানহমৃষে ননু ভক্তদাসঃ ।

জ্ঞানং তপশ্চ বিনযান্বিতমেব মান্যং

যাহ্যম্বরীষপদমেব ভজেতি ভূমন্ ॥8॥

তাবত্সমেত্য মুনিনা স গৃহীতপাদো

রাজাঽপসৃত্য ভবদস্ত্রমসাবনৌষীত্ ।

চক্রে গতে মুনিরদাদখিলাশিষোঽস্মৈ

ত্বদ্ভক্তিমাগসি কৃতেঽপি কৃপাং চ শংসন্ ॥9॥

রাজা প্রতীক্ষ্য মুনিমেকসমামনাশ্বান্

সম্ভোজ্য সাধু তমৃষিং বিসৃজন্ প্রসন্নম্ ।

ভুক্ত্বা স্বযং ত্বযি ততোঽপি দৃঢং রতোঽভূ-

ত্সাযুজ্যমাপ চ স মাং পবনেশ পাযাঃ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

vaivasvatākhyamanuputranabhāgajāta-

nābhāganāmakanarendrasuto'mbarīṣaḥ |

saptārṇavāvṛtamahīdayito'pi reme

tvatsaṅgiṣu tvayi ca magnamanāssadaiva ||1||

tvatprītaye sakalameva vitanvato'sya

bhaktyaiva deva nacirādabhṛthāḥ prasādam |

yenāsya yācanamṛte'pyabhirakṣaṇārthaṃ

cakraṃ bhavān pravitatāra sahasradhāram ||2||

sa dvādaśīvratamatho bhavadarcanārthaṃ

varṣaṃ dadhau madhuvane yamunopakaṇṭhe |

patnyā samaṃ sumanasā mahatīṃ vitanvan

pūjāṃ dvijeṣu visṛjan paśuṣaṣṭikoṭim ||3||

tatrātha pāraṇadine bhavadarcanānte

durvāsasā'sya muninā bhavanaṃ prapede |

bhoktuṃ vṛtaścasa nṛpeṇa parārtiśīlo

mandaṃ jagāma yamunāṃ niyamānvidhāsyan ||4||

rājñā'tha pāraṇamuhūrtasamāptikhedā-

dvāraiva pāraṇamakāri bhavatpareṇa |

prāpto munistadatha divyadṛśā vijānan

kṣipyan krudhoddhṛtajaṭo vitatāna kṛtyām ||5||

kṛtyāṃ ca tāmasidharāṃ bhuvanaṃ dahantī-

magre'bhivīkṣyanṛpatirna padāccakampe |

tvadbhaktabādhamabhivīkṣya sudarśanaṃ te

kṛtyānalaṃ śalabhayan munimanvadhāvīt ||6||

dhāvannaśeṣabhuvaneṣu bhiyā sa paśyan

viśvatra cakramapi te gatavān viriñcam |

kaḥ kālacakramatilaṅghayatītyapāstaḥ

śarvaṃ yayau sa ca bhavantamavandataiva ||7||

bhūyo bhavannilayametya muniṃ namantaṃ

proce bhavānahamṛṣe nanu bhaktadāsaḥ |

jñānaṃ tapaśca vinayānvitameva mānyaṃ

yāhyambarīṣapadameva bhajeti bhūman ||8||

tāvatsametya muninā sa gṛhītapādo

rājā'pasṛtya bhavadastramasāvanauṣīt |

cakre gate muniradādakhilāśiṣo'smai

tvadbhaktimāgasi kṛte'pi kṛpāṃ ca śaṃsan ||9||

rājā pratīkṣya munimekasamāmanāśvān

sambhojya sādhu tamṛṣiṃ visṛjan prasannam |

bhuktvā svayaṃ tvayi tato'pi dṛḍhaṃ rato'bhū-

tsāyujyamāpa ca sa māṃ pavaneśa pāyāḥ ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

वैवस्वताख्यमनुपुत्रनभागजात-

नाभागनामकनरेन्द्रसुतोऽम्बरीषः ।

सप्तार्णवावृतमहीदयितोऽपि रेमे

त्वत्सङ्गिषु त्वयि च मग्नमनास्सदैव ॥1॥

त्वत्प्रीतये सकलमेव वितन्वतोऽस्य

भक्त्यैव देव नचिरादभृथाः प्रसादम् ।

येनास्य याचनमृतेऽप्यभिरक्षणार्थं

चक्रं भवान् प्रविततार सहस्रधारम् ॥2॥

स द्वादशीव्रतमथो भवदर्चनार्थं

वर्षं दधौ मधुवने यमुनोपकण्ठे ।

पत्न्या समं सुमनसा महतीं वितन्वन्

पूजां द्विजेषु विसृजन् पशुषष्टिकोटिम् ॥3॥

तत्राथ पारणदिने भवदर्चनान्ते

दुर्वाससाऽस्य मुनिना भवनं प्रपेदे ।

भोक्तुं वृतश्चस नृपेण परार्तिशीलो

मन्दं जगाम यमुनां नियमान्विधास्यन् ॥4॥

राज्ञाऽथ पारणमुहूर्तसमाप्तिखेदा-

द्वारैव पारणमकारि भवत्परेण ।

प्राप्तो मुनिस्तदथ दिव्यदृशा विजानन्

क्षिप्यन् क्रुधोद्धृतजटो विततान कृत्याम् ॥5॥

कृत्यां च तामसिधरां भुवनं दहन्ती-

मग्रेऽभिवीक्ष्यनृपतिर्न पदाच्चकम्पे ।

त्वद्भक्तबाधमभिवीक्ष्य सुदर्शनं ते

कृत्यानलं शलभयन् मुनिमन्वधावीत् ॥6॥

धावन्नशेषभुवनेषु भिया स पश्यन्

विश्वत्र चक्रमपि ते गतवान् विरिञ्चम् ।

कः कालचक्रमतिलङ्घयतीत्यपास्तः

शर्वं ययौ स च भवन्तमवन्दतैव ॥7॥

भूयो भवन्निलयमेत्य मुनिं नमन्तं

प्रोचे भवानहमृषे ननु भक्तदासः ।

ज्ञानं तपश्च विनयान्वितमेव मान्यं

याह्यम्बरीषपदमेव भजेति भूमन् ॥8॥

तावत्समेत्य मुनिना स गृहीतपादो

राजाऽपसृत्य भवदस्त्रमसावनौषीत् ।

चक्रे गते मुनिरदादखिलाशिषोऽस्मै

त्वद्भक्तिमागसि कृतेऽपि कृपां च शंसन् ॥9॥

राजा प्रतीक्ष्य मुनिमेकसमामनाश्वान्

सम्भोज्य साधु तमृषिं विसृजन् प्रसन्नम् ।

भुक्त्वा स्वयं त्वयि ततोऽपि दृढं रतोऽभू-

त्सायुज्यमाप च स मां पवनेश पायाः ॥10॥