Narayaniyam Dashaka 33 - Ambarishacharitam — Sinhala Script

වෛවස්වතාඛ්යමනුපුත්රනභාගජාත-

නාභාගනාමකනරේන්ද්රසුතෝ(අ)ම්බරීෂඃ .

සප්තාර්ණවාවෘතමහීදයිතෝ(අ)පි රේමේ

ත්වත්සඞ්ගිෂු ත්වයි ච මග්නමනාස්සදෛව ..1..

ත්වත්ප්රීතයේ සකලමේව විතන්වතෝ(අ)ස්ය

භක්ත්යෛව දේව නචිරාදභෘථාඃ ප්රසාදම් .

යේනාස්ය යාචනමෘතේ(අ)ප්යභිරක්ෂණාර්ථං

චක්රං භවාන් ප්රවිතතාර සහස්රධාරම් ..2..

ස ද්වාදශීව්රතමථෝ භවදර්චනාර්ථං

වර්ෂං දධෞ මධුවනේ යමුනෝපකණ්ඨේ .

පත්න්යා සමං සුමනසා මහතීං විතන්වන්

පූජාං ද්විජේෂු විසෘජන් පශුෂෂ්ටිකෝටිම් ..3..

තත්රාථ පාරණදිනේ භවදර්චනාන්තේ

දුර්වාසසා(අ)ස්ය මුනිනා භවනං ප්රපේදේ .

භෝක්තුං වෘතශ්චස නෘපේණ පරාර්තිශීලෝ

මන්දං ජගාම යමුනාං නියමාන්විධාස්යන් ..4..

රාජ්ඤා(අ)ථ පාරණමුහූර්තසමාප්තිඛේදා-

ද්වාරෛව පාරණමකාරි භවත්පරේණ .

ප්රාප්තෝ මුනිස්තදථ දිව්යදෘශා විජානන්

ක්ෂිප්යන් ක්රුධෝද්ධෘතජටෝ විතතාන කෘත්යාම් ..5..

කෘත්යාං ච තාමසිධරාං භුවනං දහන්තී-

මග්රේ(අ)භිවීක්ෂ්යනෘපතිර්න පදාච්චකම්පේ .

ත්වද්භක්තබාධමභිවීක්ෂ්ය සුදර්ශනං තේ

කෘත්යානලං ශලභයන් මුනිමන්වධාවීත් ..6..

ධාවන්නශේෂභුවනේෂු භියා ස පශ්යන්

විශ්වත්ර චක්රමපි තේ ගතවාන් විරිඤ්චම් .

කඃ කාලචක්රමතිලඞ්ඝයතීත්යපාස්තඃ

ශර්වං යයෞ ස ච භවන්තමවන්දතෛව ..7..

භූයෝ භවන්නිලයමේත්ය මුනිං නමන්තං

ප්රෝචේ භවානහමෘෂේ නනු භක්තදාසඃ .

ජ්ඤානං තපශ්ච විනයාන්විතමේව මාන්යං

යාහ්යම්බරීෂපදමේව භජේති භූමන් ..8..

තාවත්සමේත්ය මුනිනා ස ගෘහීතපාදෝ

රාජා(අ)පසෘත්ය භවදස්ත්රමසාවනෞෂීත් .

චක්රේ ගතේ මුනිරදාදඛිලාශිෂෝ(අ)ස්මෛ

ත්වද්භක්තිමාගසි කෘතේ(අ)පි කෘපාං ච ශංසන් ..9..

රාජා ප්රතීක්ෂ්ය මුනිමේකසමාමනාශ්වාන්

සම්භෝජ්ය සාධු තමෘෂිං විසෘජන් ප්රසන්නම් .

භුක්ත්වා ස්වයං ත්වයි තතෝ(අ)පි දෘඪං රතෝ(අ)භූ-

ත්සායුජ්යමාප ච ස මාං පවනේශ පායාඃ ..10..

Roman (IAST) Transliteration

vaivasvatākhyamanuputranabhāgajāta-

nābhāganāmakanarendrasuto'mbarīṣaḥ |

saptārṇavāvṛtamahīdayito'pi reme

tvatsaṅgiṣu tvayi ca magnamanāssadaiva ||1||

tvatprītaye sakalameva vitanvato'sya

bhaktyaiva deva nacirādabhṛthāḥ prasādam |

yenāsya yācanamṛte'pyabhirakṣaṇārthaṃ

cakraṃ bhavān pravitatāra sahasradhāram ||2||

sa dvādaśīvratamatho bhavadarcanārthaṃ

varṣaṃ dadhau madhuvane yamunopakaṇṭhe |

patnyā samaṃ sumanasā mahatīṃ vitanvan

pūjāṃ dvijeṣu visṛjan paśuṣaṣṭikoṭim ||3||

tatrātha pāraṇadine bhavadarcanānte

durvāsasā'sya muninā bhavanaṃ prapede |

bhoktuṃ vṛtaścasa nṛpeṇa parārtiśīlo

mandaṃ jagāma yamunāṃ niyamānvidhāsyan ||4||

rājñā'tha pāraṇamuhūrtasamāptikhedā-

dvāraiva pāraṇamakāri bhavatpareṇa |

prāpto munistadatha divyadṛśā vijānan

kṣipyan krudhoddhṛtajaṭo vitatāna kṛtyām ||5||

kṛtyāṃ ca tāmasidharāṃ bhuvanaṃ dahantī-

magre'bhivīkṣyanṛpatirna padāccakampe |

tvadbhaktabādhamabhivīkṣya sudarśanaṃ te

kṛtyānalaṃ śalabhayan munimanvadhāvīt ||6||

dhāvannaśeṣabhuvaneṣu bhiyā sa paśyan

viśvatra cakramapi te gatavān viriñcam |

kaḥ kālacakramatilaṅghayatītyapāstaḥ

śarvaṃ yayau sa ca bhavantamavandataiva ||7||

bhūyo bhavannilayametya muniṃ namantaṃ

proce bhavānahamṛṣe nanu bhaktadāsaḥ |

jñānaṃ tapaśca vinayānvitameva mānyaṃ

yāhyambarīṣapadameva bhajeti bhūman ||8||

tāvatsametya muninā sa gṛhītapādo

rājā'pasṛtya bhavadastramasāvanauṣīt |

cakre gate muniradādakhilāśiṣo'smai

tvadbhaktimāgasi kṛte'pi kṛpāṃ ca śaṃsan ||9||

rājā pratīkṣya munimekasamāmanāśvān

sambhojya sādhu tamṛṣiṃ visṛjan prasannam |

bhuktvā svayaṃ tvayi tato'pi dṛḍhaṃ rato'bhū-

tsāyujyamāpa ca sa māṃ pavaneśa pāyāḥ ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

वैवस्वताख्यमनुपुत्रनभागजात-

नाभागनामकनरेन्द्रसुतोऽम्बरीषः ।

सप्तार्णवावृतमहीदयितोऽपि रेमे

त्वत्सङ्गिषु त्वयि च मग्नमनास्सदैव ॥1॥

त्वत्प्रीतये सकलमेव वितन्वतोऽस्य

भक्त्यैव देव नचिरादभृथाः प्रसादम् ।

येनास्य याचनमृतेऽप्यभिरक्षणार्थं

चक्रं भवान् प्रविततार सहस्रधारम् ॥2॥

स द्वादशीव्रतमथो भवदर्चनार्थं

वर्षं दधौ मधुवने यमुनोपकण्ठे ।

पत्न्या समं सुमनसा महतीं वितन्वन्

पूजां द्विजेषु विसृजन् पशुषष्टिकोटिम् ॥3॥

तत्राथ पारणदिने भवदर्चनान्ते

दुर्वाससाऽस्य मुनिना भवनं प्रपेदे ।

भोक्तुं वृतश्चस नृपेण परार्तिशीलो

मन्दं जगाम यमुनां नियमान्विधास्यन् ॥4॥

राज्ञाऽथ पारणमुहूर्तसमाप्तिखेदा-

द्वारैव पारणमकारि भवत्परेण ।

प्राप्तो मुनिस्तदथ दिव्यदृशा विजानन्

क्षिप्यन् क्रुधोद्धृतजटो विततान कृत्याम् ॥5॥

कृत्यां च तामसिधरां भुवनं दहन्ती-

मग्रेऽभिवीक्ष्यनृपतिर्न पदाच्चकम्पे ।

त्वद्भक्तबाधमभिवीक्ष्य सुदर्शनं ते

कृत्यानलं शलभयन् मुनिमन्वधावीत् ॥6॥

धावन्नशेषभुवनेषु भिया स पश्यन्

विश्वत्र चक्रमपि ते गतवान् विरिञ्चम् ।

कः कालचक्रमतिलङ्घयतीत्यपास्तः

शर्वं ययौ स च भवन्तमवन्दतैव ॥7॥

भूयो भवन्निलयमेत्य मुनिं नमन्तं

प्रोचे भवानहमृषे ननु भक्तदासः ।

ज्ञानं तपश्च विनयान्वितमेव मान्यं

याह्यम्बरीषपदमेव भजेति भूमन् ॥8॥

तावत्समेत्य मुनिना स गृहीतपादो

राजाऽपसृत्य भवदस्त्रमसावनौषीत् ।

चक्रे गते मुनिरदादखिलाशिषोऽस्मै

त्वद्भक्तिमागसि कृतेऽपि कृपां च शंसन् ॥9॥

राजा प्रतीक्ष्य मुनिमेकसमामनाश्वान्

सम्भोज्य साधु तमृषिं विसृजन् प्रसन्नम् ।

भुक्त्वा स्वयं त्वयि ततोऽपि दृढं रतोऽभू-

त्सायुज्यमाप च स मां पवनेश पायाः ॥10॥