Narayaniyam Dashaka 33 - Ambarishacharitam — Kannada Script

ವೈವಸ್ವತಾಖ್ಯಮನುಪುತ್ರನಭಾಗಜಾತ-

ನಾಭಾಗನಾಮಕನರೇನ್ದ್ರಸುತೋಽಮ್ಬರೀಷಃ ।

ಸಪ್ತಾರ್ಣವಾವೃತಮಹೀದಯಿತೋಽಪಿ ರೇಮೇ

ತ್ವತ್ಸಙ್ಗಿಷು ತ್ವಯಿ ಚ ಮಗ್ನಮನಾಸ್ಸದೈವ ॥1॥

ತ್ವತ್ಪ್ರೀತಯೇ ಸಕಲಮೇವ ವಿತನ್ವತೋಽಸ್ಯ

ಭಕ್ತ್ಯೈವ ದೇವ ನಚಿರಾದಭೃಥಾಃ ಪ್ರಸಾದಮ್ ।

ಯೇನಾಸ್ಯ ಯಾಚನಮೃತೇಽಪ್ಯಭಿರಕ್ಷಣಾರ್ಥಂ

ಚಕ್ರಂ ಭವಾನ್ ಪ್ರವಿತತಾರ ಸಹಸ್ರಧಾರಮ್ ॥2॥

ಸ ದ್ವಾದಶೀವ್ರತಮಥೋ ಭವದರ್ಚನಾರ್ಥಂ

ವರ್ಷಂ ದಧೌ ಮಧುವನೇ ಯಮುನೋಪಕಣ್ಠೇ ।

ಪತ್ನ್ಯಾ ಸಮಂ ಸುಮನಸಾ ಮಹತೀಂ ವಿತನ್ವನ್

ಪೂಜಾಂ ದ್ವಿಜೇಷು ವಿಸೃಜನ್ ಪಶುಷಷ್ಟಿಕೋಟಿಮ್ ॥3॥

ತತ್ರಾಥ ಪಾರಣದಿನೇ ಭವದರ್ಚನಾನ್ತೇ

ದುರ್ವಾಸಸಾಽಸ್ಯ ಮುನಿನಾ ಭವನಂ ಪ್ರಪೇದೇ ।

ಭೋಕ್ತುಂ ವೃತಶ್ಚಸ ನೃಪೇಣ ಪರಾರ್ತಿಶೀಲೋ

ಮನ್ದಂ ಜಗಾಮ ಯಮುನಾಂ ನಿಯಮಾನ್ವಿಧಾಸ್ಯನ್ ॥4॥

ರಾಜ್ಞಾಽಥ ಪಾರಣಮುಹೂರ್ತಸಮಾಪ್ತಿಖೇದಾ-

ದ್ವಾರೈವ ಪಾರಣಮಕಾರಿ ಭವತ್ಪರೇಣ ।

ಪ್ರಾಪ್ತೋ ಮುನಿಸ್ತದಥ ದಿವ್ಯದೃಶಾ ವಿಜಾನನ್

ಕ್ಷಿಪ್ಯನ್ ಕ್ರುಧೋದ್ಧೃತಜಟೋ ವಿತತಾನ ಕೃತ್ಯಾಮ್ ॥5॥

ಕೃತ್ಯಾಂ ಚ ತಾಮಸಿಧರಾಂ ಭುವನಂ ದಹನ್ತೀ-

ಮಗ್ರೇಽಭಿವೀಕ್ಷ್ಯನೃಪತಿರ್ನ ಪದಾಚ್ಚಕಮ್ಪೇ ।

ತ್ವದ್ಭಕ್ತಬಾಧಮಭಿವೀಕ್ಷ್ಯ ಸುದರ್ಶನಂ ತೇ

ಕೃತ್ಯಾನಲಂ ಶಲಭಯನ್ ಮುನಿಮನ್ವಧಾವೀತ್ ॥6॥

ಧಾವನ್ನಶೇಷಭುವನೇಷು ಭಿಯಾ ಸ ಪಶ್ಯನ್

ವಿಶ್ವತ್ರ ಚಕ್ರಮಪಿ ತೇ ಗತವಾನ್ ವಿರಿಞ್ಚಮ್ ।

ಕಃ ಕಾಲಚಕ್ರಮತಿಲಙ್ಘಯತೀತ್ಯಪಾಸ್ತಃ

ಶರ್ವಂ ಯಯೌ ಸ ಚ ಭವನ್ತಮವನ್ದತೈವ ॥7॥

ಭೂಯೋ ಭವನ್ನಿಲಯಮೇತ್ಯ ಮುನಿಂ ನಮನ್ತಂ

ಪ್ರೋಚೇ ಭವಾನಹಮೃಷೇ ನನು ಭಕ್ತದಾಸಃ ।

ಜ್ಞಾನಂ ತಪಶ್ಚ ವಿನಯಾನ್ವಿತಮೇವ ಮಾನ್ಯಂ

ಯಾಹ್ಯಮ್ಬರೀಷಪದಮೇವ ಭಜೇತಿ ಭೂಮನ್ ॥8॥

ತಾವತ್ಸಮೇತ್ಯ ಮುನಿನಾ ಸ ಗೃಹೀತಪಾದೋ

ರಾಜಾಽಪಸೃತ್ಯ ಭವದಸ್ತ್ರಮಸಾವನೌಷೀತ್ ।

ಚಕ್ರೇ ಗತೇ ಮುನಿರದಾದಖಿಲಾಶಿಷೋಽಸ್ಮೈ

ತ್ವದ್ಭಕ್ತಿಮಾಗಸಿ ಕೃತೇಽಪಿ ಕೃಪಾಂ ಚ ಶಂಸನ್ ॥9॥

ರಾಜಾ ಪ್ರತೀಕ್ಷ್ಯ ಮುನಿಮೇಕಸಮಾಮನಾಶ್ವಾನ್

ಸಮ್ಭೋಜ್ಯ ಸಾಧು ತಮೃಷಿಂ ವಿಸೃಜನ್ ಪ್ರಸನ್ನಮ್ ।

ಭುಕ್ತ್ವಾ ಸ್ವಯಂ ತ್ವಯಿ ತತೋಽಪಿ ದೃಢಂ ರತೋಽಭೂ-

ತ್ಸಾಯುಜ್ಯಮಾಪ ಚ ಸ ಮಾಂ ಪವನೇಶ ಪಾಯಾಃ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

vaivasvatākhyamanuputranabhāgajāta-

nābhāganāmakanarendrasuto'mbarīṣaḥ |

saptārṇavāvṛtamahīdayito'pi reme

tvatsaṅgiṣu tvayi ca magnamanāssadaiva ||1||

tvatprītaye sakalameva vitanvato'sya

bhaktyaiva deva nacirādabhṛthāḥ prasādam |

yenāsya yācanamṛte'pyabhirakṣaṇārthaṃ

cakraṃ bhavān pravitatāra sahasradhāram ||2||

sa dvādaśīvratamatho bhavadarcanārthaṃ

varṣaṃ dadhau madhuvane yamunopakaṇṭhe |

patnyā samaṃ sumanasā mahatīṃ vitanvan

pūjāṃ dvijeṣu visṛjan paśuṣaṣṭikoṭim ||3||

tatrātha pāraṇadine bhavadarcanānte

durvāsasā'sya muninā bhavanaṃ prapede |

bhoktuṃ vṛtaścasa nṛpeṇa parārtiśīlo

mandaṃ jagāma yamunāṃ niyamānvidhāsyan ||4||

rājñā'tha pāraṇamuhūrtasamāptikhedā-

dvāraiva pāraṇamakāri bhavatpareṇa |

prāpto munistadatha divyadṛśā vijānan

kṣipyan krudhoddhṛtajaṭo vitatāna kṛtyām ||5||

kṛtyāṃ ca tāmasidharāṃ bhuvanaṃ dahantī-

magre'bhivīkṣyanṛpatirna padāccakampe |

tvadbhaktabādhamabhivīkṣya sudarśanaṃ te

kṛtyānalaṃ śalabhayan munimanvadhāvīt ||6||

dhāvannaśeṣabhuvaneṣu bhiyā sa paśyan

viśvatra cakramapi te gatavān viriñcam |

kaḥ kālacakramatilaṅghayatītyapāstaḥ

śarvaṃ yayau sa ca bhavantamavandataiva ||7||

bhūyo bhavannilayametya muniṃ namantaṃ

proce bhavānahamṛṣe nanu bhaktadāsaḥ |

jñānaṃ tapaśca vinayānvitameva mānyaṃ

yāhyambarīṣapadameva bhajeti bhūman ||8||

tāvatsametya muninā sa gṛhītapādo

rājā'pasṛtya bhavadastramasāvanauṣīt |

cakre gate muniradādakhilāśiṣo'smai

tvadbhaktimāgasi kṛte'pi kṛpāṃ ca śaṃsan ||9||

rājā pratīkṣya munimekasamāmanāśvān

sambhojya sādhu tamṛṣiṃ visṛjan prasannam |

bhuktvā svayaṃ tvayi tato'pi dṛḍhaṃ rato'bhū-

tsāyujyamāpa ca sa māṃ pavaneśa pāyāḥ ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

वैवस्वताख्यमनुपुत्रनभागजात-

नाभागनामकनरेन्द्रसुतोऽम्बरीषः ।

सप्तार्णवावृतमहीदयितोऽपि रेमे

त्वत्सङ्गिषु त्वयि च मग्नमनास्सदैव ॥1॥

त्वत्प्रीतये सकलमेव वितन्वतोऽस्य

भक्त्यैव देव नचिरादभृथाः प्रसादम् ।

येनास्य याचनमृतेऽप्यभिरक्षणार्थं

चक्रं भवान् प्रविततार सहस्रधारम् ॥2॥

स द्वादशीव्रतमथो भवदर्चनार्थं

वर्षं दधौ मधुवने यमुनोपकण्ठे ।

पत्न्या समं सुमनसा महतीं वितन्वन्

पूजां द्विजेषु विसृजन् पशुषष्टिकोटिम् ॥3॥

तत्राथ पारणदिने भवदर्चनान्ते

दुर्वाससाऽस्य मुनिना भवनं प्रपेदे ।

भोक्तुं वृतश्चस नृपेण परार्तिशीलो

मन्दं जगाम यमुनां नियमान्विधास्यन् ॥4॥

राज्ञाऽथ पारणमुहूर्तसमाप्तिखेदा-

द्वारैव पारणमकारि भवत्परेण ।

प्राप्तो मुनिस्तदथ दिव्यदृशा विजानन्

क्षिप्यन् क्रुधोद्धृतजटो विततान कृत्याम् ॥5॥

कृत्यां च तामसिधरां भुवनं दहन्ती-

मग्रेऽभिवीक्ष्यनृपतिर्न पदाच्चकम्पे ।

त्वद्भक्तबाधमभिवीक्ष्य सुदर्शनं ते

कृत्यानलं शलभयन् मुनिमन्वधावीत् ॥6॥

धावन्नशेषभुवनेषु भिया स पश्यन्

विश्वत्र चक्रमपि ते गतवान् विरिञ्चम् ।

कः कालचक्रमतिलङ्घयतीत्यपास्तः

शर्वं ययौ स च भवन्तमवन्दतैव ॥7॥

भूयो भवन्निलयमेत्य मुनिं नमन्तं

प्रोचे भवानहमृषे ननु भक्तदासः ।

ज्ञानं तपश्च विनयान्वितमेव मान्यं

याह्यम्बरीषपदमेव भजेति भूमन् ॥8॥

तावत्समेत्य मुनिना स गृहीतपादो

राजाऽपसृत्य भवदस्त्रमसावनौषीत् ।

चक्रे गते मुनिरदादखिलाशिषोऽस्मै

त्वद्भक्तिमागसि कृतेऽपि कृपां च शंसन् ॥9॥

राजा प्रतीक्ष्य मुनिमेकसमामनाश्वान्

सम्भोज्य साधु तमृषिं विसृजन् प्रसन्नम् ।

भुक्त्वा स्वयं त्वयि ततोऽपि दृढं रतोऽभू-

त्सायुज्यमाप च स मां पवनेश पायाः ॥10॥