Narayaniyam Dashaka 77 - Jarasandhadibhih Saha Yuddham — Bengali Script

সৈরন্ধ্র্যাস্তদনু চিরং স্মরাতুরাযা

যাতোঽভূঃ সুললিতমুদ্ধবেন সার্ধম্ ।

আবাসং ত্বদুপগমোত্সবং সদৈব

ধ্যাযন্ত্যাঃ প্রতিদিনবাসসজ্জিকাযাঃ ॥1॥

উপগতে ত্বযি পূর্ণমনোরথাং প্রমদসম্ভ্রমকম্প্রপযোধরাম্ ।

বিবিধমাননমাদধতীং মুদা রহসি তাং রমযাঞ্চকৃষে সুখম্ ॥2॥

পৃষ্টা বরং পুনরসাববৃণোদ্বরাকী

ভূযস্ত্বযা সুরতমেব নিশান্তরেষু ।

সাযুজ্যমস্ত্বিতি বদেত্ বুধ এব কামং

সামীপ্যমস্ত্বনিশমিত্যপি নাব্রবীত্ কিম্ ॥3॥

ততো ভবান্ দেব নিশাসু কাসুচিন্মৃগীদৃশং তাং নিভৃতং বিনোদযন্ ।

অদাদুপশ্লোক ইতি শ্রুতং সুতং স নারদাত্ সাত্ত্বততন্ত্রবিদ্ববভৌ ॥4॥

অক্রূরমন্দিরমিতোঽথ বলোদ্ধবাভ্যা-

মভ্যর্চিতো বহু নুতো মুদিতেন তেন ।

এনং বিসৃজ্য বিপিনাগতপাণ্ডবেয-

বৃত্তং বিবেদিথ তথা ধৃতরাষ্ট্র্চেষ্টাম্ ॥5॥

বিঘাতাজ্জামাতুঃ পরমসুহৃদো ভোজনৃপতে-

র্জরাসন্ধে রুন্ধত্যনবধিরুষান্ধেঽথ মথুরাম্ ।

রথাদ্যৈর্দ্যোর্লব্ধৈঃ কতিপযবলস্ত্বং বলযুত-

স্ত্রযোবিংশত্যক্ষৌহিণি তদুপনীতং সমহৃথাঃ ॥6॥

বদ্ধং বলাদথ বলেন বলোত্তরং ত্বং

ভূযো বলোদ্যমরসেন মুমোচিথৈনম্ ।

নিশ্শেষদিগ্জযসমাহৃতবিশ্বসৈন্যাত্

কোঽন্যস্ততো হি বলপৌরুষবাংস্তদানীম্ ॥7॥

ভগ্নঃ স লগ্নহৃদযোঽপি নৃপৈঃ প্রণুন্নো

যুদ্ধং ত্বযা ব্যধিত ষোডশকৃত্ব এবম্ ।

অক্ষৌহিণীঃ শিব শিবাস্য জঘন্থ বিষ্ণো

সম্ভূয সৈকনবতিত্রিশতং তদানীম্ ॥8॥

অষ্টাদশেঽস্য সমরে সমুপেযুষি ত্বং

দৃষ্ট্বা পুরোঽথ যবনং যবনত্রিকোট্যা ।

ত্বষ্ট্রা বিধাপ্য পুরমাশু পযোধিমধ্যে

তত্রাঽথ যোগবলতঃ স্বজনাননৈষীঃ ॥9॥

পদভ্যাং ত্বাং পদ্মমালী চকিত ইব পুরান্নির্গতো ধাবমানো

ম্লেচ্ছেশেনানুযাতো বধসুকৃতবিহীনেন শৈলে ন্যলৈষীঃ ।

সুপ্তেনাঙ্ঘ্র্যাহতেন দ্রুতমথ মুচুকুন্দেন ভস্মীকৃতেঽস্মিন্

ভূপাযাস্মৈ গুহান্তে সুললিতবপুষা তস্থিষে ভক্তিভাজে ॥10॥

ঐক্ষ্বাকোঽহং বিরক্তোঽস্ম্যখিলনৃপসুখে ত্বত্প্রসাদৈককাঙ্ক্ষী

হা দেবেতি স্তুবন্তং বরবিততিষু তং নিস্পৃহং বীক্ষ্য হৃষ্যন্ ।

মুক্তেস্তুল্যাং চ ভক্তিং ধুতসকলমলাং মোক্ষমপ্যাশু দত্বা

কার্যং হিংসাবিশুদ্ধ্যৈ তপ ইতি চ তদা প্রাত্থ লোকপ্রতীত্যৈ ॥11॥

তদনু মথুরাং গত্বা হত্বা চমূং যবনাহৃতাং

মগধপতিনা মার্গে সৈন্যৈঃ পুরেব নিবারিতঃ ।

চরমবিজযং দর্পাযাস্মৈ প্রদায পলাযিতো

জলধিনগরীং যাতো বাতালযেশ্বর পাহি মাম্ ॥12॥

Roman (IAST) Transliteration

sairandhryāstadanu ciraṃ smarāturāyā

yāto'bhūḥ sulalitamuddhavena sārdham |

āvāsaṃ tvadupagamotsavaṃ sadaiva

dhyāyantyāḥ pratidinavāsasajjikāyāḥ ||1||

upagate tvayi pūrṇamanorathāṃ pramadasambhramakamprapayodharām |

vividhamānanamādadhatīṃ mudā rahasi tāṃ ramayāñcakṛṣe sukham ||2||

pṛṣṭā varaṃ punarasāvavṛṇodvarākī

bhūyastvayā suratameva niśāntareṣu |

sāyujyamastviti vadet budha eva kāmaṃ

sāmīpyamastvaniśamityapi nābravīt kim ||3||

tato bhavān deva niśāsu kāsucinmṛgīdṛśaṃ tāṃ nibhṛtaṃ vinodayan |

adādupaśloka iti śrutaṃ sutaṃ sa nāradāt sāttvatatantravidbababhau ||4||

akrūramandiramito'tha baloddhavābhyā-

mabhyarcito bahu nuto muditena tena |

enaṃ visṛjya vipināgatapāṇḍaveya-

vṛttaṃ viveditha tathā dhṛtarāṣṭrceṣṭām ||5||

vighātājjāmātuḥ paramasuhṛdo bhojanṛpate-

rjarāsandhe rundhatyanavadhiruṣāndhe'tha mathurām |

rathādyairdyorlabdhaiḥ katipayabalastvaṃ balayuta-

strayoviṃśatyakṣauhiṇi tadupanītaṃ samahṛthāḥ ||6||

baddhaṃ balādatha balena balottaraṃ tvaṃ

bhūyo balodyamarasena mumocithainam |

niśśeṣadigjayasamāhṛtaviśvasainyāt

ko'nyastato hi balapauruṣavāṃstadānīm ||7||

bhagnaḥ sa lagnahṛdayo'pi nṛpaiḥ praṇunno

yuddhaṃ tvayā vyadhita ṣoḍaśakṛtva evam |

akṣauhiṇīḥ śiva śivāsya jaghantha viṣṇo

sambhūya saikanavatitriśataṃ tadānīm ||8||

aṣṭādaśe'sya samare samupeyuṣi tvaṃ

dṛṣṭvā puro'tha yavanaṃ yavanatrikoṭyā |

tvaṣṭrā vidhāpya puramāśu payodhimadhye

tatrā'tha yogabalataḥ svajanānanaiṣīḥ ||9||

padabhyāṃ tvāṃ padmamālī cakita iva purānnirgato dhāvamāno

mleccheśenānuyāto vadhasukṛtavihīnena śaile nyalaiṣīḥ |

suptenāṅghryāhatena drutamatha mucukundena bhasmīkṛte'smin

bhūpāyāsmai guhānte sulalitavapuṣā tasthiṣe bhaktibhāje ||10||

aikṣvāko'haṃ virakto'smyakhilanṛpasukhe tvatprasādaikakāṅkṣī

hā deveti stuvantaṃ varavitatiṣu taṃ nispṛhaṃ vīkṣya hṛṣyan |

muktestulyāṃ ca bhaktiṃ dhutasakalamalāṃ mokṣamapyāśu datvā

kāryaṃ hiṃsāviśuddhyai tapa iti ca tadā prāttha lokapratītyai ||11||

tadanu mathurāṃ gatvā hatvā camūṃ yavanāhṛtāṃ

magadhapatinā mārge sainyaiḥ pureva nivāritaḥ |

caramavijayaṃ darpāyāsmai pradāya palāyito

jaladhinagarīṃ yāto vātālayeśvara pāhi mām ||12||

Sanskrit — Devanagari (original)

सैरन्ध्र्यास्तदनु चिरं स्मरातुराया

यातोऽभूः सुललितमुद्धवेन सार्धम् ।

आवासं त्वदुपगमोत्सवं सदैव

ध्यायन्त्याः प्रतिदिनवाससज्जिकायाः ॥1॥

उपगते त्वयि पूर्णमनोरथां प्रमदसम्भ्रमकम्प्रपयोधराम् ।

विविधमाननमादधतीं मुदा रहसि तां रमयाञ्चकृषे सुखम् ॥2॥

पृष्टा वरं पुनरसाववृणोद्वराकी

भूयस्त्वया सुरतमेव निशान्तरेषु ।

सायुज्यमस्त्विति वदेत् बुध एव कामं

सामीप्यमस्त्वनिशमित्यपि नाब्रवीत् किम् ॥3॥

ततो भवान् देव निशासु कासुचिन्मृगीदृशं तां निभृतं विनोदयन् ।

अदादुपश्लोक इति श्रुतं सुतं स नारदात् सात्त्वततन्त्रविद्बबभौ ॥4॥

अक्रूरमन्दिरमितोऽथ बलोद्धवाभ्या-

मभ्यर्चितो बहु नुतो मुदितेन तेन ।

एनं विसृज्य विपिनागतपाण्डवेय-

वृत्तं विवेदिथ तथा धृतराष्ट्र्चेष्टाम् ॥5॥

विघाताज्जामातुः परमसुहृदो भोजनृपते-

र्जरासन्धे रुन्धत्यनवधिरुषान्धेऽथ मथुराम् ।

रथाद्यैर्द्योर्लब्धैः कतिपयबलस्त्वं बलयुत-

स्त्रयोविंशत्यक्षौहिणि तदुपनीतं समहृथाः ॥6॥

बद्धं बलादथ बलेन बलोत्तरं त्वं

भूयो बलोद्यमरसेन मुमोचिथैनम् ।

निश्शेषदिग्जयसमाहृतविश्वसैन्यात्

कोऽन्यस्ततो हि बलपौरुषवांस्तदानीम् ॥7॥

भग्नः स लग्नहृदयोऽपि नृपैः प्रणुन्नो

युद्धं त्वया व्यधित षोडशकृत्व एवम् ।

अक्षौहिणीः शिव शिवास्य जघन्थ विष्णो

सम्भूय सैकनवतित्रिशतं तदानीम् ॥8॥

अष्टादशेऽस्य समरे समुपेयुषि त्वं

दृष्ट्वा पुरोऽथ यवनं यवनत्रिकोट्या ।

त्वष्ट्रा विधाप्य पुरमाशु पयोधिमध्ये

तत्राऽथ योगबलतः स्वजनाननैषीः ॥9॥

पदभ्यां त्वां पद्ममाली चकित इव पुरान्निर्गतो धावमानो

म्लेच्छेशेनानुयातो वधसुकृतविहीनेन शैले न्यलैषीः ।

सुप्तेनाङ्घ्र्याहतेन द्रुतमथ मुचुकुन्देन भस्मीकृतेऽस्मिन्

भूपायास्मै गुहान्ते सुललितवपुषा तस्थिषे भक्तिभाजे ॥10॥

ऐक्ष्वाकोऽहं विरक्तोऽस्म्यखिलनृपसुखे त्वत्प्रसादैककाङ्क्षी

हा देवेति स्तुवन्तं वरविततिषु तं निस्पृहं वीक्ष्य हृष्यन् ।

मुक्तेस्तुल्यां च भक्तिं धुतसकलमलां मोक्षमप्याशु दत्वा

कार्यं हिंसाविशुद्ध्यै तप इति च तदा प्रात्थ लोकप्रतीत्यै ॥11॥

तदनु मथुरां गत्वा हत्वा चमूं यवनाहृतां

मगधपतिना मार्गे सैन्यैः पुरेव निवारितः ।

चरमविजयं दर्पायास्मै प्रदाय पलायितो

जलधिनगरीं यातो वातालयेश्वर पाहि माम् ॥12॥