Narayaniyam Dashaka 17 - Dhruvacharitam — Kannada Script

ಉತ್ತಾನಪಾದನೃಪತೇರ್ಮನುನನ್ದನಸ್ಯ

ಜಾಯಾ ಬಭೂವ ಸುರುಚಿರ್ನಿತರಾಮಭೀಷ್ಟಾ ।

ಅನ್ಯಾ ಸುನೀತಿರಿತಿ ಭರ್ತುರನಾದೃತಾ ಸಾ

ತ್ವಾಮೇವ ನಿತ್ಯಮಗತಿಃ ಶರಣಂ ಗತಾಽಭೂತ್ ॥1॥

ಅಙ್ಕೇ ಪಿತುಃ ಸುರುಚಿಪುತ್ರಕಮುತ್ತಮಂ ತಂ

ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಧ್ರುವಃ ಕಿಲ ಸುನೀತಿಸುತೋಽಧಿರೋಕ್ಷ್ಯನ್ ।

ಆಚಿಕ್ಷಿಪೇ ಕಿಲ ಶಿಶುಃ ಸುತರಾಂ ಸುರುಚ್ಯಾ

ದುಸ್ಸನ್ತ್ಯಜಾ ಖಲು ಭವದ್ವಿಮುಖೈರಸೂಯಾ ॥2॥

ತ್ವನ್ಮೋಹಿತೇ ಪಿತರಿ ಪಶ್ಯತಿ ದಾರವಶ್ಯೇ

ದೂರಂ ದುರುಕ್ತಿನಿಹತಃ ಸ ಗತೋ ನಿಜಾಮ್ಬಾಮ್ ।

ಸಾಽಪಿ ಸ್ವಕರ್ಮಗತಿಸನ್ತರಣಾಯ ಪುಂಸಾಂ

ತ್ವತ್ಪಾದಮೇವ ಶರಣಂ ಶಿಶವೇ ಶಶಂಸ ॥3॥

ಆಕರ್ಣ್ಯ ಸೋಽಪಿ ಭವದರ್ಚನನಿಶ್ಚಿತಾತ್ಮಾ

ಮಾನೀ ನಿರೇತ್ಯ ನಗರಾತ್ ಕಿಲ ಪಞ್ಚವರ್ಷಃ ।

ಸನ್ದೃಷ್ಟನಾರದನಿವೇದಿತಮನ್ತ್ರಮಾರ್ಗ-

ಸ್ತ್ವಾಮಾರರಾಧ ತಪಸಾ ಮಧುಕಾನನಾನ್ತೇ ॥4॥

ತಾತೇ ವಿಷಣ್ಣಹೃದಯೇ ನಗರೀಂ ಗತೇನ

ಶ್ರೀನಾರದೇನ ಪರಿಸಾನ್ತ್ವಿತಚಿತ್ತವೃತ್ತೌ ।

ಬಾಲಸ್ತ್ವದರ್ಪಿತಮನಾಃ ಕ್ರಮವರ್ಧಿತೇನ

ನಿನ್ಯೇ ಕಠೋರತಪಸಾ ಕಿಲ ಪಞ್ಚಮಾಸಾನ್ ॥5॥

ತಾವತ್ತಪೋಬಲನಿರುಚ್ಛ್-ವಸಿತೇ ದಿಗನ್ತೇ

ದೇವಾರ್ಥಿತಸ್ತ್ವಮುದಯತ್ಕರುಣಾರ್ದ್ರಚೇತಾಃ ।

ತ್ವದ್ರೂಪಚಿದ್ರಸನಿಲೀನಮತೇಃ ಪುರಸ್ತಾ-

ದಾವಿರ್ಬಭೂವಿಥ ವಿಭೋ ಗರುಡಾಧಿರೂಢಃ ॥6॥

ತ್ವದ್ದರ್ಶನಪ್ರಮದಭಾರತರಙ್ಗಿತಂ ತಂ

ದೃಗ್ಭ್ಯಾಂ ನಿಮಗ್ನಮಿವ ರೂಪರಸಾಯನೇ ತೇ ।

ತುಷ್ಟೂಷಮಾಣಮವಗಮ್ಯ ಕಪೋಲದೇಶೇ

ಸಂಸ್ಪೃಷ್ಟವಾನಸಿ ದರೇಣ ತಥಾಽಽದರೇಣ ॥7॥

ತಾವದ್ವಿಬೋಧವಿಮಲಂ ಪ್ರಣುವನ್ತಮೇನ-

ಮಾಭಾಷಥಾಸ್ತ್ವಮವಗಮ್ಯ ತದೀಯಭಾವಮ್ ।

ರಾಜ್ಯಂ ಚಿರಂ ಸಮನುಭೂಯ ಭಜಸ್ವ ಭೂಯಃ

ಸರ್ವೋತ್ತರಂ ಧ್ರುವ ಪದಂ ವಿನಿವೃತ್ತಿಹೀನಮ್ ॥8॥

ಇತ್ಯೂಚಿಷಿ ತ್ವಯಿ ಗತೇ ನೃಪನನ್ದನೋಽಸಾ-

ವಾನನ್ದಿತಾಖಿಲಜನೋ ನಗರೀಮುಪೇತಃ ।

ರೇಮೇ ಚಿರಂ ಭವದನುಗ್ರಹಪೂರ್ಣಕಾಮ-

ಸ್ತಾತೇ ಗತೇ ಚ ವನಮಾದೃತರಾಜ್ಯಭಾರಃ ॥9॥

ಯಕ್ಷೇಣ ದೇವ ನಿಹತೇ ಪುನರುತ್ತಮೇಽಸ್ಮಿನ್

ಯಕ್ಷೈಃ ಸ ಯುದ್ಧನಿರತೋ ವಿರತೋ ಮನೂಕ್ತ್ಯಾ ।

ಶಾನ್ತ್ಯಾ ಪ್ರಸನ್ನಹೃದಯಾದ್ಧನದಾದುಪೇತಾ-

ತ್ತ್ವದ್ಭಕ್ತಿಮೇವ ಸುದೃಢಾಮವೃಣೋನ್ಮಹಾತ್ಮಾ ॥10॥

ಅನ್ತೇ ಭವತ್ಪುರುಷನೀತವಿಮಾನಯಾತೋ

ಮಾತ್ರಾ ಸಮಂ ಧ್ರುವಪದೇ ಮುದಿತೋಽಯಮಾಸ್ತೇ ।

ಏವಂ ಸ್ವಭೃತ್ಯಜನಪಾಲನಲೋಲಧೀಸ್ತ್ವಂ

ವಾತಾಲಯಾಧಿಪ ನಿರುನ್ಧಿ ಮಮಾಮಯೌಘಾನ್ ॥11॥

Roman (IAST) Transliteration

uttānapādanṛpatermanunandanasya

jāyā babhūva surucirnitarāmabhīṣṭā |

anyā sunītiriti bharturanādṛtā sā

tvāmeva nityamagatiḥ śaraṇaṃ gatā'bhūt ||1||

aṅke pituḥ suruciputrakamuttamaṃ taṃ

dṛṣṭvā dhruvaḥ kila sunītisuto'dhirokṣyan |

ācikṣipe kila śiśuḥ sutarāṃ surucyā

dussantyajā khalu bhavadvimukhairasūyā ||2||

tvanmohite pitari paśyati dāravaśye

dūraṃ duruktinihataḥ sa gato nijāmbām |

sā'pi svakarmagatisantaraṇāya puṃsāṃ

tvatpādameva śaraṇaṃ śiśave śaśaṃsa ||3||

ākarṇya so'pi bhavadarcananiścitātmā

mānī niretya nagarāt kila pañcavarṣaḥ |

sandṛṣṭanāradaniveditamantramārga-

stvāmārarādha tapasā madhukānanānte ||4||

tāte viṣaṇṇahṛdaye nagarīṃ gatena

śrīnāradena parisāntvitacittavṛttau |

bālastvadarpitamanāḥ kramavardhitena

ninye kaṭhoratapasā kila pañcamāsān ||5||

tāvattapobalanirucch-vasite digante

devārthitastvamudayatkaruṇārdracetāḥ |

tvadrūpacidrasanilīnamateḥ purastā-

dāvirbabhūvitha vibho garuḍādhirūḍhaḥ ||6||

tvaddarśanapramadabhārataraṅgitaṃ taṃ

dṛgbhyāṃ nimagnamiva rūparasāyane te |

tuṣṭūṣamāṇamavagamya kapoladeśe

saṃspṛṣṭavānasi dareṇa tathā''dareṇa ||7||

tāvadvibodhavimalaṃ praṇuvantamena-

mābhāṣathāstvamavagamya tadīyabhāvam |

rājyaṃ ciraṃ samanubhūya bhajasva bhūyaḥ

sarvottaraṃ dhruva padaṃ vinivṛttihīnam ||8||

ityūciṣi tvayi gate nṛpanandano'sā-

vānanditākhilajano nagarīmupetaḥ |

reme ciraṃ bhavadanugrahapūrṇakāma-

stāte gate ca vanamādṛtarājyabhāraḥ ||9||

yakṣeṇa deva nihate punaruttame'smin

yakṣaiḥ sa yuddhanirato virato manūktyā |

śāntyā prasannahṛdayāddhanadādupetā-

ttvadbhaktimeva sudṛḍhāmavṛṇonmahātmā ||10||

ante bhavatpuruṣanītavimānayāto

mātrā samaṃ dhruvapade mudito'yamāste |

evaṃ svabhṛtyajanapālanaloladhīstvaṃ

vātālayādhipa nirundhi mamāmayaughān ||11||

Sanskrit — Devanagari (original)

उत्तानपादनृपतेर्मनुनन्दनस्य

जाया बभूव सुरुचिर्नितरामभीष्टा ।

अन्या सुनीतिरिति भर्तुरनादृता सा

त्वामेव नित्यमगतिः शरणं गताऽभूत् ॥1॥

अङ्के पितुः सुरुचिपुत्रकमुत्तमं तं

दृष्ट्वा ध्रुवः किल सुनीतिसुतोऽधिरोक्ष्यन् ।

आचिक्षिपे किल शिशुः सुतरां सुरुच्या

दुस्सन्त्यजा खलु भवद्विमुखैरसूया ॥2॥

त्वन्मोहिते पितरि पश्यति दारवश्ये

दूरं दुरुक्तिनिहतः स गतो निजाम्बाम् ।

साऽपि स्वकर्मगतिसन्तरणाय पुंसां

त्वत्पादमेव शरणं शिशवे शशंस ॥3॥

आकर्ण्य सोऽपि भवदर्चननिश्चितात्मा

मानी निरेत्य नगरात् किल पञ्चवर्षः ।

सन्दृष्टनारदनिवेदितमन्त्रमार्ग-

स्त्वामारराध तपसा मधुकाननान्ते ॥4॥

ताते विषण्णहृदये नगरीं गतेन

श्रीनारदेन परिसान्त्वितचित्तवृत्तौ ।

बालस्त्वदर्पितमनाः क्रमवर्धितेन

निन्ये कठोरतपसा किल पञ्चमासान् ॥5॥

तावत्तपोबलनिरुच्छ्-वसिते दिगन्ते

देवार्थितस्त्वमुदयत्करुणार्द्रचेताः ।

त्वद्रूपचिद्रसनिलीनमतेः पुरस्ता-

दाविर्बभूविथ विभो गरुडाधिरूढः ॥6॥

त्वद्दर्शनप्रमदभारतरङ्गितं तं

दृग्भ्यां निमग्नमिव रूपरसायने ते ।

तुष्टूषमाणमवगम्य कपोलदेशे

संस्पृष्टवानसि दरेण तथाऽऽदरेण ॥7॥

तावद्विबोधविमलं प्रणुवन्तमेन-

माभाषथास्त्वमवगम्य तदीयभावम् ।

राज्यं चिरं समनुभूय भजस्व भूयः

सर्वोत्तरं ध्रुव पदं विनिवृत्तिहीनम् ॥8॥

इत्यूचिषि त्वयि गते नृपनन्दनोऽसा-

वानन्दिताखिलजनो नगरीमुपेतः ।

रेमे चिरं भवदनुग्रहपूर्णकाम-

स्ताते गते च वनमादृतराज्यभारः ॥9॥

यक्षेण देव निहते पुनरुत्तमेऽस्मिन्

यक्षैः स युद्धनिरतो विरतो मनूक्त्या ।

शान्त्या प्रसन्नहृदयाद्धनदादुपेता-

त्त्वद्भक्तिमेव सुदृढामवृणोन्महात्मा ॥10॥

अन्ते भवत्पुरुषनीतविमानयातो

मात्रा समं ध्रुवपदे मुदितोऽयमास्ते ।

एवं स्वभृत्यजनपालनलोलधीस्त्वं

वातालयाधिप निरुन्धि ममामयौघान् ॥11॥