Narayaniyam Dashaka 38 - Shrikrishnavataram — Kannada Script

ಆನನ್ದರೂಪ ಭಗವನ್ನಯಿ ತೇಽವತಾರೇ

ಪ್ರಾಪ್ತೇ ಪ್ರದೀಪ್ತಭವದಙ್ಗನಿರೀಯಮಾಣೈಃ ।

ಕಾನ್ತಿವ್ರಜೈರಿವ ಘನಾಘನಮಣ್ಡಲೈರ್ದ್ಯಾ-

ಮಾವೃಣ್ವತೀ ವಿರುರುಚೇ ಕಿಲ ವರ್ಷವೇಲಾ ॥1॥

ಆಶಾಸು ಶೀತಲತರಾಸು ಪಯೋದತೋಯೈ-

ರಾಶಾಸಿತಾಪ್ತಿವಿವಶೇಷು ಚ ಸಜ್ಜನೇಷು ।

ನೈಶಾಕರೋದಯವಿಧೌ ನಿಶಿ ಮಧ್ಯಮಾಯಾಂ

ಕ್ಲೇಶಾಪಹಸ್ತ್ರಿಜಗತಾಂ ತ್ವಮಿಹಾವಿರಾಸೀಃ ॥2॥

ಬಾಲ್ಯಸ್ಪೃಶಾಽಪಿ ವಪುಷಾ ದಧುಷಾ ವಿಭೂತೀ-

ರುದ್ಯತ್ಕಿರೀಟಕಟಕಾಙ್ಗದಹಾರಭಾಸಾ ।

ಶಙ್ಖಾರಿವಾರಿಜಗದಾಪರಿಭಾಸಿತೇನ

ಮೇಘಾಸಿತೇನ ಪರಿಲೇಸಿಥ ಸೂತಿಗೇಹೇ ॥3॥

ವಕ್ಷಃಸ್ಥಲೀಸುಖನಿಲೀನವಿಲಾಸಿಲಕ್ಷ್ಮೀ-

ಮನ್ದಾಕ್ಷಲಕ್ಷಿತಕಟಾಕ್ಷವಿಮೋಕ್ಷಭೇದೈಃ ।

ತನ್ಮನ್ದಿರಸ್ಯ ಖಲಕಂಸಕೃತಾಮಲಕ್ಷ್ಮೀ-

ಮುನ್ಮಾರ್ಜಯನ್ನಿವ ವಿರೇಜಿಥ ವಾಸುದೇವ ॥4॥

ಶೌರಿಸ್ತು ಧೀರಮುನಿಮಣ್ಡಲಚೇತಸೋಽಪಿ

ದೂರಸ್ಥಿತಂ ವಪುರುದೀಕ್ಷ್ಯ ನಿಜೇಕ್ಷಣಾಭ್ಯಾಮ್ ॥

ಆನನ್ದವಾಷ್ಪಪುಲಕೋದ್ಗಮಗದ್ಗದಾರ್ದ್ರ-

ಸ್ತುಷ್ಟಾವ ದೃಷ್ಟಿಮಕರನ್ದರಸಂ ಭವನ್ತಮ್ ॥5॥

ದೇವ ಪ್ರಸೀದ ಪರಪೂರುಷ ತಾಪವಲ್ಲೀ-

ನಿರ್ಲೂನದಾತ್ರಸಮನೇತ್ರಕಲಾವಿಲಾಸಿನ್ ।

ಖೇದಾನಪಾಕುರು ಕೃಪಾಗುರುಭಿಃ ಕಟಾಕ್ಷೈ-

ರಿತ್ಯಾದಿ ತೇನ ಮುದಿತೇನ ಚಿರಂ ನುತೋಽಭೂಃ ॥6॥

ಮಾತ್ರಾ ಚ ನೇತ್ರಸಲಿಲಾಸ್ತೃತಗಾತ್ರವಲ್ಯಾ

ಸ್ತೋತ್ರೈರಭಿಷ್ಟುತಗುಣಃ ಕರುಣಾಲಯಸ್ತ್ವಮ್ ।

ಪ್ರಾಚೀನಜನ್ಮಯುಗಲಂ ಪ್ರತಿಬೋಧ್ಯ ತಾಭ್ಯಾಂ

ಮಾತುರ್ಗಿರಾ ದಧಿಥ ಮಾನುಷಬಾಲವೇಷಮ್ ॥7॥

ತ್ವತ್ಪ್ರೇರಿತಸ್ತದನು ನನ್ದತನೂಜಯಾ ತೇ

ವ್ಯತ್ಯಾಸಮಾರಚಯಿತುಂ ಸ ಹಿ ಶೂರಸೂನುಃ ।

ತ್ವಾಂ ಹಸ್ತಯೋರಧೃತ ಚಿತ್ತವಿಧಾರ್ಯಮಾರ್ಯೈ-

ರಮ್ಭೋರುಹಸ್ಥಕಲಹಂಸಕಿಶೋರರಮ್ಯಮ್ ॥8॥

ಜಾತಾ ತದಾ ಪಶುಪಸದ್ಮನಿ ಯೋಗನಿದ್ರಾ ।

ನಿದ್ರಾವಿಮುದ್ರಿತಮಥಾಕೃತ ಪೌರಲೋಕಮ್ ।

ತ್ವತ್ಪ್ರೇರಣಾತ್ ಕಿಮಿವ ಚಿತ್ರಮಚೇತನೈರ್ಯದ್-

ದ್ವಾರೈಃ ಸ್ವಯಂ ವ್ಯಘಟಿ ಸಙ್ಘಟಿತೈಃ ಸುಗಾಢಮ್ ॥9॥

ಶೇಷೇಣ ಭೂರಿಫಣವಾರಿತವಾರಿಣಾಽಥ

ಸ್ವೈರಂ ಪ್ರದರ್ಶಿತಪಥೋ ಮಣಿದೀಪಿತೇನ ।

ತ್ವಾಂ ಧಾರಯನ್ ಸ ಖಲು ಧನ್ಯತಮಃ ಪ್ರತಸ್ಥೇ

ಸೋಽಯಂ ತ್ವಮೀಶ ಮಮ ನಾಶಯ ರೋಗವೇಗಾನ್ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

ānandarūpa bhagavannayi te'vatāre

prāpte pradīptabhavadaṅganirīyamāṇaiḥ |

kāntivrajairiva ghanāghanamaṇḍalairdyā-

māvṛṇvatī viruruce kila varṣavelā ||1||

āśāsu śītalatarāsu payodatoyai-

rāśāsitāptivivaśeṣu ca sajjaneṣu |

naiśākarodayavidhau niśi madhyamāyāṃ

kleśāpahastrijagatāṃ tvamihāvirāsīḥ ||2||

bālyaspṛśā'pi vapuṣā dadhuṣā vibhūtī-

rudyatkirīṭakaṭakāṅgadahārabhāsā |

śaṅkhārivārijagadāparibhāsitena

meghāsitena parilesitha sūtigehe ||3||

vakṣaḥsthalīsukhanilīnavilāsilakṣmī-

mandākṣalakṣitakaṭākṣavimokṣabhedaiḥ |

tanmandirasya khalakaṃsakṛtāmalakṣmī-

munmārjayanniva virejitha vāsudeva ||4||

śauristu dhīramunimaṇḍalacetaso'pi

dūrasthitaṃ vapurudīkṣya nijekṣaṇābhyām ||

ānandavāṣpapulakodgamagadgadārdra-

stuṣṭāva dṛṣṭimakarandarasaṃ bhavantam ||5||

deva prasīda parapūruṣa tāpavallī-

nirlūnadātrasamanetrakalāvilāsin |

khedānapākuru kṛpāgurubhiḥ kaṭākṣai-

rityādi tena muditena ciraṃ nuto'bhūḥ ||6||

mātrā ca netrasalilāstṛtagātravalyā

stotrairabhiṣṭutaguṇaḥ karuṇālayastvam |

prācīnajanmayugalaṃ pratibodhya tābhyāṃ

māturgirā dadhitha mānuṣabālaveṣam ||7||

tvatpreritastadanu nandatanūjayā te

vyatyāsamāracayituṃ sa hi śūrasūnuḥ |

tvāṃ hastayoradhṛta cittavidhāryamāryai-

rambhoruhasthakalahaṃsakiśoraramyam ||8||

jātā tadā paśupasadmani yoganidrā |

nidrāvimudritamathākṛta pauralokam |

tvatpreraṇāt kimiva citramacetanairyad-

dvāraiḥ svayaṃ vyaghaṭi saṅghaṭitaiḥ sugāḍham ||9||

śeṣeṇa bhūriphaṇavāritavāriṇā'tha

svairaṃ pradarśitapatho maṇidīpitena |

tvāṃ dhārayan sa khalu dhanyatamaḥ pratasthe

so'yaṃ tvamīśa mama nāśaya rogavegān ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

आनन्दरूप भगवन्नयि तेऽवतारे

प्राप्ते प्रदीप्तभवदङ्गनिरीयमाणैः ।

कान्तिव्रजैरिव घनाघनमण्डलैर्द्या-

मावृण्वती विरुरुचे किल वर्षवेला ॥1॥

आशासु शीतलतरासु पयोदतोयै-

राशासिताप्तिविवशेषु च सज्जनेषु ।

नैशाकरोदयविधौ निशि मध्यमायां

क्लेशापहस्त्रिजगतां त्वमिहाविरासीः ॥2॥

बाल्यस्पृशाऽपि वपुषा दधुषा विभूती-

रुद्यत्किरीटकटकाङ्गदहारभासा ।

शङ्खारिवारिजगदापरिभासितेन

मेघासितेन परिलेसिथ सूतिगेहे ॥3॥

वक्षःस्थलीसुखनिलीनविलासिलक्ष्मी-

मन्दाक्षलक्षितकटाक्षविमोक्षभेदैः ।

तन्मन्दिरस्य खलकंसकृतामलक्ष्मी-

मुन्मार्जयन्निव विरेजिथ वासुदेव ॥4॥

शौरिस्तु धीरमुनिमण्डलचेतसोऽपि

दूरस्थितं वपुरुदीक्ष्य निजेक्षणाभ्याम् ॥

आनन्दवाष्पपुलकोद्गमगद्गदार्द्र-

स्तुष्टाव दृष्टिमकरन्दरसं भवन्तम् ॥5॥

देव प्रसीद परपूरुष तापवल्ली-

निर्लूनदात्रसमनेत्रकलाविलासिन् ।

खेदानपाकुरु कृपागुरुभिः कटाक्षै-

रित्यादि तेन मुदितेन चिरं नुतोऽभूः ॥6॥

मात्रा च नेत्रसलिलास्तृतगात्रवल्या

स्तोत्रैरभिष्टुतगुणः करुणालयस्त्वम् ।

प्राचीनजन्मयुगलं प्रतिबोध्य ताभ्यां

मातुर्गिरा दधिथ मानुषबालवेषम् ॥7॥

त्वत्प्रेरितस्तदनु नन्दतनूजया ते

व्यत्यासमारचयितुं स हि शूरसूनुः ।

त्वां हस्तयोरधृत चित्तविधार्यमार्यै-

रम्भोरुहस्थकलहंसकिशोररम्यम् ॥8॥

जाता तदा पशुपसद्मनि योगनिद्रा ।

निद्राविमुद्रितमथाकृत पौरलोकम् ।

त्वत्प्रेरणात् किमिव चित्रमचेतनैर्यद्-

द्वारैः स्वयं व्यघटि सङ्घटितैः सुगाढम् ॥9॥

शेषेण भूरिफणवारितवारिणाऽथ

स्वैरं प्रदर्शितपथो मणिदीपितेन ।

त्वां धारयन् स खलु धन्यतमः प्रतस्थे

सोऽयं त्वमीश मम नाशय रोगवेगान् ॥10॥