Narayaniyam Dashaka 72 - Akruragokulayatra — Bengali Script

কংসোঽথ নারদগিরা ব্রজবাসিনং ত্বা-

মাকর্ণ্য দীর্ণহৃদযঃ স হি গান্দিনেযম্ ।

আহূয কার্মুকমখচ্ছলতো ভবন্ত-

মানেতুমেনমহিনোদহিনাথশাযিন্ ॥1॥

অক্রূর এষ ভবদঙ্ঘ্রিপরশ্চিরায

ত্বদ্দর্শনাক্ষমমনাঃ ক্ষিতিপালভীত্যা ।

তস্যাজ্ঞযৈব পুনরীক্ষিতুমুদ্যতস্ত্বা-

মানন্দভারমতিভূরিতরং বভার ॥2॥

সোঽযং রথেন সুকৃতী ভবতো নিবাসং

গচ্ছন্ মনোরথগণাংস্ত্বযি ধার্যমাণান্ ।

আস্বাদযন্ মুহুরপাযভযেন দৈবং

সম্প্রার্থযন্ পথি ন কিঞ্চিদপি ব্যজানাত্ ॥3॥

দ্রক্ষ্যামি বেদশতগীতগতিং পুমাংসং

স্প্রক্ষ্যামি কিংস্বিদপি নাম পরিষ্বজেযম্ ।

কিং বক্ষ্যতে স খলু মাং ক্বনু বীক্ষিতঃ স্যা-

দিত্থং নিনায স ভবন্মযমেব মার্গম্ ॥4॥

ভূযঃ ক্রমাদভিবিশন্ ভবদঙ্ঘ্রিপূতং

বৃন্দাবনং হরবিরিঞ্চসুরাভিবন্দ্যম্ ।

আনন্দমগ্ন ইব লগ্ন ইব প্রমোহে

কিং কিং দশান্তরমবাপ ন পঙ্কজাক্ষ ॥5॥

পশ্যন্নবন্দত ভবদ্বিহৃতিস্থলানি

পাংসুষ্ববেষ্টত ভবচ্চরণাঙ্কিতেষু ।

কিং ব্রূমহে বহুজনা হি তদাপি জাতা

এবং তু ভক্তিতরলা বিরলাঃ পরাত্মন্ ॥6॥

সাযং স গোপভবনানি ভবচ্চরিত্র-

গীতামৃতপ্রসৃতকর্ণরসাযনানি ।

পশ্যন্ প্রমোদসরিতেব কিলোহ্যমানো

গচ্ছন্ ভবদ্ভবনসন্নিধিমন্বযাসীত্ ॥7॥

তাবদ্দদর্শ পশুদোহবিলোকলোলং

ভক্তোত্তমাগতিমিব প্রতিপালযন্তম্ ।

ভূমন্ ভবন্তমযমগ্রজবন্তমন্ত-

র্ব্রহ্মানুভূতিরসসিন্ধুমিবোদ্বমন্তম্ ॥8॥

সাযন্তনাপ্লববিশেষবিবিক্তগাত্রৌ

দ্বৌ পীতনীলরুচিরাম্বরলোভনীযৌ ।

নাতিপ্রপঞ্চধৃতভূষণচারুবেষৌ

মন্দস্মিতার্দ্রবদনৌ স যুবাং দদর্শ ॥9॥

দূরাদ্রথাত্সমবরুহ্য নমন্তমেন-

মুত্থাপ্য ভক্তকুলমৌলিমথোপগূহন্ ।

হর্ষান্মিতাক্ষরগিরা কুশলানুযোগী

পাণিং প্রগৃহ্য সবলোঽথ গৃহং নিনেথ ॥10॥

নন্দেন সাকমমিতাদরমর্চযিত্বা

তং যাদবং তদুদিতাং নিশময্য বার্তাম্ ।

গোপেষু ভূপতিনিদেশকথাং নিবেদ্য

নানাকথাভিরিহ তেন নিশামনৈষীঃ ॥11॥

চন্দ্রাগৃহে কিমুত চন্দ্রভগাগৃহে নু

রাধাগৃহে নু ভবনে কিমু মৈত্রবিন্দে ।

ধূর্তো বিলম্বত ইতি প্রমদাভিরুচ্চৈ-

রাশঙ্কিতো নিশি মরুত্পুরনাথ পাযাঃ ॥12॥

Roman (IAST) Transliteration

kaṃso'tha nāradagirā vrajavāsinaṃ tvā-

mākarṇya dīrṇahṛdayaḥ sa hi gāndineyam |

āhūya kārmukamakhacchalato bhavanta-

mānetumenamahinodahināthaśāyin ||1||

akrūra eṣa bhavadaṅghriparaścirāya

tvaddarśanākṣamamanāḥ kṣitipālabhītyā |

tasyājñayaiva punarīkṣitumudyatastvā-

mānandabhāramatibhūritaraṃ babhāra ||2||

so'yaṃ rathena sukṛtī bhavato nivāsaṃ

gacchan manorathagaṇāṃstvayi dhāryamāṇān |

āsvādayan muhurapāyabhayena daivaṃ

samprārthayan pathi na kiñcidapi vyajānāt ||3||

drakṣyāmi vedaśatagītagatiṃ pumāṃsaṃ

sprakṣyāmi kiṃsvidapi nāma pariṣvajeyam |

kiṃ vakṣyate sa khalu māṃ kvanu vīkṣitaḥ syā-

ditthaṃ nināya sa bhavanmayameva mārgam ||4||

bhūyaḥ kramādabhiviśan bhavadaṅghripūtaṃ

vṛndāvanaṃ haraviriñcasurābhivandyam |

ānandamagna iva lagna iva pramohe

kiṃ kiṃ daśāntaramavāpa na paṅkajākṣa ||5||

paśyannavandata bhavadvihṛtisthalāni

pāṃsuṣvaveṣṭata bhavaccaraṇāṅkiteṣu |

kiṃ brūmahe bahujanā hi tadāpi jātā

evaṃ tu bhaktitaralā viralāḥ parātman ||6||

sāyaṃ sa gopabhavanāni bhavaccaritra-

gītāmṛtaprasṛtakarṇarasāyanāni |

paśyan pramodasariteva kilohyamāno

gacchan bhavadbhavanasannidhimanvayāsīt ||7||

tāvaddadarśa paśudohavilokalolaṃ

bhaktottamāgatimiva pratipālayantam |

bhūman bhavantamayamagrajavantamanta-

rbrahmānubhūtirasasindhumivodvamantam ||8||

sāyantanāplavaviśeṣaviviktagātrau

dvau pītanīlarucirāmbaralobhanīyau |

nātiprapañcadhṛtabhūṣaṇacāruveṣau

mandasmitārdravadanau sa yuvāṃ dadarśa ||9||

dūrādrathātsamavaruhya namantamena-

mutthāpya bhaktakulamaulimathopagūhan |

harṣānmitākṣaragirā kuśalānuyogī

pāṇiṃ pragṛhya sabalo'tha gṛhaṃ ninetha ||10||

nandena sākamamitādaramarcayitvā

taṃ yādavaṃ taduditāṃ niśamayya vārtām |

gopeṣu bhūpatinideśakathāṃ nivedya

nānākathābhiriha tena niśāmanaiṣīḥ ||11||

candrāgṛhe kimuta candrabhagāgṛhe nu

rādhāgṛhe nu bhavane kimu maitravinde |

dhūrto vilambata iti pramadābhiruccai-

rāśaṅkito niśi marutpuranātha pāyāḥ ||12||

Sanskrit — Devanagari (original)

कंसोऽथ नारदगिरा व्रजवासिनं त्वा-

माकर्ण्य दीर्णहृदयः स हि गान्दिनेयम् ।

आहूय कार्मुकमखच्छलतो भवन्त-

मानेतुमेनमहिनोदहिनाथशायिन् ॥1॥

अक्रूर एष भवदङ्घ्रिपरश्चिराय

त्वद्दर्शनाक्षममनाः क्षितिपालभीत्या ।

तस्याज्ञयैव पुनरीक्षितुमुद्यतस्त्वा-

मानन्दभारमतिभूरितरं बभार ॥2॥

सोऽयं रथेन सुकृती भवतो निवासं

गच्छन् मनोरथगणांस्त्वयि धार्यमाणान् ।

आस्वादयन् मुहुरपायभयेन दैवं

सम्प्रार्थयन् पथि न किञ्चिदपि व्यजानात् ॥3॥

द्रक्ष्यामि वेदशतगीतगतिं पुमांसं

स्प्रक्ष्यामि किंस्विदपि नाम परिष्वजेयम् ।

किं वक्ष्यते स खलु मां क्वनु वीक्षितः स्या-

दित्थं निनाय स भवन्मयमेव मार्गम् ॥4॥

भूयः क्रमादभिविशन् भवदङ्घ्रिपूतं

वृन्दावनं हरविरिञ्चसुराभिवन्द्यम् ।

आनन्दमग्न इव लग्न इव प्रमोहे

किं किं दशान्तरमवाप न पङ्कजाक्ष ॥5॥

पश्यन्नवन्दत भवद्विहृतिस्थलानि

पांसुष्ववेष्टत भवच्चरणाङ्कितेषु ।

किं ब्रूमहे बहुजना हि तदापि जाता

एवं तु भक्तितरला विरलाः परात्मन् ॥6॥

सायं स गोपभवनानि भवच्चरित्र-

गीतामृतप्रसृतकर्णरसायनानि ।

पश्यन् प्रमोदसरितेव किलोह्यमानो

गच्छन् भवद्भवनसन्निधिमन्वयासीत् ॥7॥

तावद्ददर्श पशुदोहविलोकलोलं

भक्तोत्तमागतिमिव प्रतिपालयन्तम् ।

भूमन् भवन्तमयमग्रजवन्तमन्त-

र्ब्रह्मानुभूतिरससिन्धुमिवोद्वमन्तम् ॥8॥

सायन्तनाप्लवविशेषविविक्तगात्रौ

द्वौ पीतनीलरुचिराम्बरलोभनीयौ ।

नातिप्रपञ्चधृतभूषणचारुवेषौ

मन्दस्मितार्द्रवदनौ स युवां ददर्श ॥9॥

दूराद्रथात्समवरुह्य नमन्तमेन-

मुत्थाप्य भक्तकुलमौलिमथोपगूहन् ।

हर्षान्मिताक्षरगिरा कुशलानुयोगी

पाणिं प्रगृह्य सबलोऽथ गृहं निनेथ ॥10॥

नन्देन साकममितादरमर्चयित्वा

तं यादवं तदुदितां निशमय्य वार्ताम् ।

गोपेषु भूपतिनिदेशकथां निवेद्य

नानाकथाभिरिह तेन निशामनैषीः ॥11॥

चन्द्रागृहे किमुत चन्द्रभगागृहे नु

राधागृहे नु भवने किमु मैत्रविन्दे ।

धूर्तो विलम्बत इति प्रमदाभिरुच्चै-

राशङ्कितो निशि मरुत्पुरनाथ पायाः ॥12॥