Narayaniyam Dashaka 95 - Dhyanayogah - Mokshapraptimargah — Bengali Script

আদৌ হৈরণ্যগর্ভীং তনুমবিকলজীবাত্মিকামাস্থিতস্ত্বং

জীবত্বং প্রাপ্য মাযাগুণগণখচিতো বর্তসে বিশ্বযোনে ।

তত্রোদ্বৃদ্ধেন সত্ত্বেন তু গুণযুগলং ভক্তিভাবং গতেন

ছিত্বা সত্ত্বং চ হিত্বা পুনরনুপহিতো বর্তিতাহে ত্বমেব ॥1॥

সত্ত্বোন্মেষাত্ কদাচিত্ খলু বিষযরসে দোষবোধেঽপি ভূমন্

ভূযোঽপ্যেষু প্রবৃত্তিস্সতমসি রজসি প্রোদ্ধতে দুর্নিবারা ।

চিত্তং তাবদ্গুণাশ্চ গ্রথিতমিহ মিথস্তানি সর্বাণি রোদ্ধুং

তুর্যে ত্বয্যেকভক্তিশ্শরণমিতি ভবান্ হংসরূপী ন্যগাদীত্ ॥2॥

সন্তি শ্রেযাংসি ভূযাংস্যপি রুচিভিদযা কর্মিণাং নির্মিতানি

ক্ষুদ্রানন্দাশ্চ সান্তা বহুবিধগতযঃ কৃষ্ণ তেভ্যো ভবেযুঃ ।

ত্বং চাচখ্যাথ সখ্যে ননু মহিততমাং শ্রেযসাং ভক্তিমেকাং

ত্বদ্ভক্ত্যানন্দতুল্যঃ খলু বিষযজুষাং সম্মদঃ কেন বা স্যাত্ ॥3॥

ত্বত্ভক্ত্যা তুষ্টবুদ্ধেঃ সুখমিহ চরতো বিচ্যুতাশস্য চাশাঃ

সর্বাঃ স্যুঃ সৌখ্যময্যঃ সলিলকুহরগস্যেব তোযৈকময্যঃ ।

সোঽযং খল্বিন্দ্রলোকং কমলজভবনং যোগসিদ্ধীশ্চ হৃদ্যাঃ

নাকাঙ্ক্ষত্যেতদাস্তাং স্বযমনুপতিতে মোক্ষসৌখ্যেঽপ্যনীহঃ ॥4॥

ত্বদ্ভক্তো বাধ্যমানোঽপি চ বিষযরসৈরিন্দ্রিযাশান্তিহেতো-

র্ভক্ত্যৈবাক্রম্যমাণৈঃ পুনরপি খলু তৈর্দুর্বলৈর্নাভিজয্যঃ ।

সপ্তার্চির্দীপিতার্চির্দহতি কিল যথা ভূরিদারুপ্রপঞ্চং

ত্বদ্ভক্ত্যোঘে তথৈব প্রদহতি দুরিতং দুর্মদঃ ক্বেন্দ্রিযাণাম্ ॥5॥

চিত্তার্দ্রীভাবমুচ্চৈর্বপুষি চ পুলকং হর্ষবাষ্পং চ হিত্বা

চিত্তং শুদ্ধ্যেত্কথং বা কিমু বহুতপসা বিদ্যযা বীতভক্তেঃ ।

ত্বদ্গাথাস্বাদসিদ্ধাঞ্জনসততমরীমৃজ্যমানোঽযমাত্মা

চক্ষুর্বত্তত্ত্বসূক্ষ্মং ভজতি ন তু তথাঽভ্যস্তযা তর্ককোট্যা॥6॥

ধ্যানং তে শীলযেযং সমতনুসুখবদ্ধাসনো নাসিকাগ্র-

ন্যস্তাক্ষঃ পূরকাদ্যৈর্জিতপবনপথশ্চিত্তপদ্মং ত্ববাঞ্চম্।

ঊর্ধ্বাগ্রং ভাবযিত্বা রবিবিধুশিখিনঃ সংবিচিন্ত্যোপরিষ্টাত্

তত্রস্থং ভাবযে ত্বাং সজলজলধরশ্যামলং কোমলাঙ্গম্ ॥7॥

আনীলশ্লক্ষ্ণকেশং জ্বলিতমকরসত্কুণ্ডলং মন্দহাস-

স্যন্দার্দ্রং কৌস্তুভশ্রীপরিগতবনমালোরুহারাভিরামম্ ।

শ্রীবত্সাঙ্কং সুবাহুং মৃদুলসদুদরং কাঞ্চনচ্ছাযচেলং

চারুস্নিগ্ধোরুমম্ভোরুহললিতপদং ভাবযেঽহং ভবন্তম্ ॥8॥

সর্বাঙ্গেষ্বঙ্গ রঙ্গত্কুতুকমিতি মুহুর্ধারযন্নীশ চিত্তং

তত্রাপ্যেকত্র যুঞ্জে বদনসরসিজে সুন্দরে মন্দহাসে

তত্রালীনং তু চেতঃ পরমসুখচিদদ্বৈতরূপে বিতন্ব-

ন্নন্যন্নো চিন্তযেযং মুহুরিতি সমুপারূঢযোগো ভবেযম্ ॥9॥

ইত্থং ত্বদ্ধ্যানযোগে সতি পুনরণিমাদ্যষ্টসংসিদ্ধযস্তাঃ

দূরশ্রুত্যাদযোঽপি হ্যহমহমিকযা সম্পতেযুর্মুরারে ।

ত্বত্সম্প্রাপ্তৌ বিলম্বাবহমখিলমিদং নাদ্রিযে কামযেঽহং

ত্বামেবানন্দপূর্ণং পবনপুরপতে পাহি মাং সর্বতাপাত্ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

ādau hairaṇyagarbhīṃ tanumavikalajīvātmikāmāsthitastvaṃ

jīvatvaṃ prāpya māyāguṇagaṇakhacito vartase viśvayone |

tatrodvṛddhena sattvena tu guṇayugalaṃ bhaktibhāvaṃ gatena

chitvā sattvaṃ ca hitvā punaranupahito vartitāhe tvameva ||1||

sattvonmeṣāt kadācit khalu viṣayarase doṣabodhe'pi bhūman

bhūyo'pyeṣu pravṛttissatamasi rajasi proddhate durnivārā |

cittaṃ tāvadguṇāśca grathitamiha mithastāni sarvāṇi roddhuṃ

turye tvayyekabhaktiśśaraṇamiti bhavān haṃsarūpī nyagādīt ||2||

santi śreyāṃsi bhūyāṃsyapi rucibhidayā karmiṇāṃ nirmitāni

kṣudrānandāśca sāntā bahuvidhagatayaḥ kṛṣṇa tebhyo bhaveyuḥ |

tvaṃ cācakhyātha sakhye nanu mahitatamāṃ śreyasāṃ bhaktimekāṃ

tvadbhaktyānandatulyaḥ khalu viṣayajuṣāṃ sammadaḥ kena vā syāt ||3||

tvatbhaktyā tuṣṭabuddheḥ sukhamiha carato vicyutāśasya cāśāḥ

sarvāḥ syuḥ saukhyamayyaḥ salilakuharagasyeva toyaikamayyaḥ |

so'yaṃ khalvindralokaṃ kamalajabhavanaṃ yogasiddhīśca hṛdyāḥ

nākāṅkṣatyetadāstāṃ svayamanupatite mokṣasaukhye'pyanīhaḥ ||4||

tvadbhakto bādhyamāno'pi ca viṣayarasairindriyāśāntiheto-

rbhaktyaivākramyamāṇaiḥ punarapi khalu tairdurbalairnābhijayyaḥ |

saptārcirdīpitārcirdahati kila yathā bhūridāruprapañcaṃ

tvadbhaktyoghe tathaiva pradahati duritaṃ durmadaḥ kvendriyāṇām ||5||

cittārdrībhāvamuccairvapuṣi ca pulakaṃ harṣavāṣpaṃ ca hitvā

cittaṃ śuddhyetkathaṃ vā kimu bahutapasā vidyayā vītabhakteḥ |

tvadgāthāsvādasiddhāñjanasatatamarīmṛjyamāno'yamātmā

cakṣurvattattvasūkṣmaṃ bhajati na tu tathā'bhyastayā tarkakoṭyā||6||

dhyānaṃ te śīlayeyaṃ samatanusukhabaddhāsano nāsikāgra-

nyastākṣaḥ pūrakādyairjitapavanapathaścittapadmaṃ tvavāñcam|

ūrdhvāgraṃ bhāvayitvā ravividhuśikhinaḥ saṃvicintyopariṣṭāt

tatrasthaṃ bhāvaye tvāṃ sajalajaladharaśyāmalaṃ komalāṅgam ||7||

ānīlaślakṣṇakeśaṃ jvalitamakarasatkuṇḍalaṃ mandahāsa-

syandārdraṃ kaustubhaśrīparigatavanamāloruhārābhirāmam |

śrīvatsāṅkaṃ subāhuṃ mṛdulasadudaraṃ kāñcanacchāyacelaṃ

cārusnigdhorumambhoruhalalitapadaṃ bhāvaye'haṃ bhavantam ||8||

sarvāṅgeṣvaṅga raṅgatkutukamiti muhurdhārayannīśa cittaṃ

tatrāpyekatra yuñje vadanasarasije sundare mandahāse

tatrālīnaṃ tu cetaḥ paramasukhacidadvaitarūpe vitanva-

nnanyanno cintayeyaṃ muhuriti samupārūḍhayogo bhaveyam ||9||

itthaṃ tvaddhyānayoge sati punaraṇimādyaṣṭasaṃsiddhayastāḥ

dūraśrutyādayo'pi hyahamahamikayā sampateyurmurāre |

tvatsamprāptau vilambāvahamakhilamidaṃ nādriye kāmaye'haṃ

tvāmevānandapūrṇaṃ pavanapurapate pāhi māṃ sarvatāpāt ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

आदौ हैरण्यगर्भीं तनुमविकलजीवात्मिकामास्थितस्त्वं

जीवत्वं प्राप्य मायागुणगणखचितो वर्तसे विश्वयोने ।

तत्रोद्वृद्धेन सत्त्वेन तु गुणयुगलं भक्तिभावं गतेन

छित्वा सत्त्वं च हित्वा पुनरनुपहितो वर्तिताहे त्वमेव ॥1॥

सत्त्वोन्मेषात् कदाचित् खलु विषयरसे दोषबोधेऽपि भूमन्

भूयोऽप्येषु प्रवृत्तिस्सतमसि रजसि प्रोद्धते दुर्निवारा ।

चित्तं तावद्गुणाश्च ग्रथितमिह मिथस्तानि सर्वाणि रोद्धुं

तुर्ये त्वय्येकभक्तिश्शरणमिति भवान् हंसरूपी न्यगादीत् ॥2॥

सन्ति श्रेयांसि भूयांस्यपि रुचिभिदया कर्मिणां निर्मितानि

क्षुद्रानन्दाश्च सान्ता बहुविधगतयः कृष्ण तेभ्यो भवेयुः ।

त्वं चाचख्याथ सख्ये ननु महिततमां श्रेयसां भक्तिमेकां

त्वद्भक्त्यानन्दतुल्यः खलु विषयजुषां सम्मदः केन वा स्यात् ॥3॥

त्वत्भक्त्या तुष्टबुद्धेः सुखमिह चरतो विच्युताशस्य चाशाः

सर्वाः स्युः सौख्यमय्यः सलिलकुहरगस्येव तोयैकमय्यः ।

सोऽयं खल्विन्द्रलोकं कमलजभवनं योगसिद्धीश्च हृद्याः

नाकाङ्क्षत्येतदास्तां स्वयमनुपतिते मोक्षसौख्येऽप्यनीहः ॥4॥

त्वद्भक्तो बाध्यमानोऽपि च विषयरसैरिन्द्रियाशान्तिहेतो-

र्भक्त्यैवाक्रम्यमाणैः पुनरपि खलु तैर्दुर्बलैर्नाभिजय्यः ।

सप्तार्चिर्दीपितार्चिर्दहति किल यथा भूरिदारुप्रपञ्चं

त्वद्भक्त्योघे तथैव प्रदहति दुरितं दुर्मदः क्वेन्द्रियाणाम् ॥5॥

चित्तार्द्रीभावमुच्चैर्वपुषि च पुलकं हर्षवाष्पं च हित्वा

चित्तं शुद्ध्येत्कथं वा किमु बहुतपसा विद्यया वीतभक्तेः ।

त्वद्गाथास्वादसिद्धाञ्जनसततमरीमृज्यमानोऽयमात्मा

चक्षुर्वत्तत्त्वसूक्ष्मं भजति न तु तथाऽभ्यस्तया तर्ककोट्या॥6॥

ध्यानं ते शीलयेयं समतनुसुखबद्धासनो नासिकाग्र-

न्यस्ताक्षः पूरकाद्यैर्जितपवनपथश्चित्तपद्मं त्ववाञ्चम्।

ऊर्ध्वाग्रं भावयित्वा रविविधुशिखिनः संविचिन्त्योपरिष्टात्

तत्रस्थं भावये त्वां सजलजलधरश्यामलं कोमलाङ्गम् ॥7॥

आनीलश्लक्ष्णकेशं ज्वलितमकरसत्कुण्डलं मन्दहास-

स्यन्दार्द्रं कौस्तुभश्रीपरिगतवनमालोरुहाराभिरामम् ।

श्रीवत्साङ्कं सुबाहुं मृदुलसदुदरं काञ्चनच्छायचेलं

चारुस्निग्धोरुमम्भोरुहललितपदं भावयेऽहं भवन्तम् ॥8॥

सर्वाङ्गेष्वङ्ग रङ्गत्कुतुकमिति मुहुर्धारयन्नीश चित्तं

तत्राप्येकत्र युञ्जे वदनसरसिजे सुन्दरे मन्दहासे

तत्रालीनं तु चेतः परमसुखचिदद्वैतरूपे वितन्व-

न्नन्यन्नो चिन्तयेयं मुहुरिति समुपारूढयोगो भवेयम् ॥9॥

इत्थं त्वद्ध्यानयोगे सति पुनरणिमाद्यष्टसंसिद्धयस्ताः

दूरश्रुत्यादयोऽपि ह्यहमहमिकया सम्पतेयुर्मुरारे ।

त्वत्सम्प्राप्तौ विलम्बावहमखिलमिदं नाद्रिये कामयेऽहं

त्वामेवानन्दपूर्णं पवनपुरपते पाहि मां सर्वतापात् ॥10॥