Narayaniyam Dashaka 95 - Dhyanayogah - Mokshapraptimargah — Malayalam Script

ആദൌ ഹൈരണ്യഗര്ഭീം തനുമവികലജീവാത്മികാമാസ്ഥിതസ്ത്വം

ജീവത്വം പ്രാപ്യ മായാഗുണഗണഖചിതോ വര്തസേ വിശ്വയോനേ ।

തത്രോദ്വൃദ്ധേന സത്ത്വേന തു ഗുണയുഗലം ഭക്തിഭാവം ഗതേന

ഛിത്വാ സത്ത്വം ച ഹിത്വാ പുനരനുപഹിതോ വര്തിതാഹേ ത്വമേവ ॥1॥

സത്ത്വോന്മേഷാത് കദാചിത് ഖലു വിഷയരസേ ദോഷബോധേഽപി ഭൂമന്

ഭൂയോഽപ്യേഷു പ്രവൃത്തിസ്സതമസി രജസി പ്രോദ്ധതേ ദുര്നിവാരാ ।

ചിത്തം താവദ്ഗുണാശ്ച ഗ്രഥിതമിഹ മിഥസ്താനി സര്വാണി രോദ്ധും

തുര്യേ ത്വയ്യേകഭക്തിശ്ശരണമിതി ഭവാന് ഹംസരൂപീ ന്യഗാദീത് ॥2॥

സന്തി ശ്രേയാംസി ഭൂയാംസ്യപി രുചിഭിദയാ കര്മിണാം നിര്മിതാനി

ക്ഷുദ്രാനന്ദാശ്ച സാന്താ ബഹുവിധഗതയഃ കൃഷ്ണ തേഭ്യോ ഭവേയുഃ ।

ത്വം ചാചഖ്യാഥ സഖ്യേ നനു മഹിതതമാം ശ്രേയസാം ഭക്തിമേകാം

ത്വദ്ഭക്ത്യാനന്ദതുല്യഃ ഖലു വിഷയജുഷാം സമ്മദഃ കേന വാ സ്യാത് ॥3॥

ത്വത്ഭക്ത്യാ തുഷ്ടബുദ്ധേഃ സുഖമിഹ ചരതോ വിച്യുതാശസ്യ ചാശാഃ

സര്വാഃ സ്യുഃ സൌഖ്യമയ്യഃ സലിലകുഹരഗസ്യേവ തോയൈകമയ്യഃ ।

സോഽയം ഖല്വിന്ദ്രലോകം കമലജഭവനം യോഗസിദ്ധീശ്ച ഹൃദ്യാഃ

നാകാങ്ക്ഷത്യേതദാസ്താം സ്വയമനുപതിതേ മോക്ഷസൌഖ്യേഽപ്യനീഹഃ ॥4॥

ത്വദ്ഭക്തോ ബാധ്യമാനോഽപി ച വിഷയരസൈരിന്ദ്രിയാശാന്തിഹേതോ-

ര്ഭക്ത്യൈവാക്രമ്യമാണൈഃ പുനരപി ഖലു തൈര്ദുര്ബലൈര്നാഭിജയ്യഃ ।

സപ്താര്ചിര്ദീപിതാര്ചിര്ദഹതി കില യഥാ ഭൂരിദാരുപ്രപഞ്ചം

ത്വദ്ഭക്ത്യോഘേ തഥൈവ പ്രദഹതി ദുരിതം ദുര്മദഃ ക്വേന്ദ്രിയാണാമ് ॥5॥

ചിത്താര്ദ്രീഭാവമുച്ചൈര്വപുഷി ച പുലകം ഹര്ഷവാഷ്പം ച ഹിത്വാ

ചിത്തം ശുദ്ധ്യേത്കഥം വാ കിമു ബഹുതപസാ വിദ്യയാ വീതഭക്തേഃ ।

ത്വദ്ഗാഥാസ്വാദസിദ്ധാഞ്ജനസതതമരീമൃജ്യമാനോഽയമാത്മാ

ചക്ഷുര്വത്തത്ത്വസൂക്ഷ്മം ഭജതി ന തു തഥാഽഭ്യസ്തയാ തര്കകോട്യാ॥6॥

ധ്യാനം തേ ശീലയേയം സമതനുസുഖബദ്ധാസനോ നാസികാഗ്ര-

ന്യസ്താക്ഷഃ പൂരകാദ്യൈര്ജിതപവനപഥശ്ചിത്തപദ്മം ത്വവാഞ്ചമ്।

ഊര്ധ്വാഗ്രം ഭാവയിത്വാ രവിവിധുശിഖിനഃ സംവിചിന്ത്യോപരിഷ്ടാത്

തത്രസ്ഥം ഭാവയേ ത്വാം സജലജലധരശ്യാമലം കോമലാങ്ഗമ് ॥7॥

ആനീലശ്ലക്ഷ്ണകേശം ജ്വലിതമകരസത്കുണ്ഡലം മന്ദഹാസ-

സ്യന്ദാര്ദ്രം കൌസ്തുഭശ്രീപരിഗതവനമാലോരുഹാരാഭിരാമമ് ।

ശ്രീവത്സാങ്കം സുബാഹും മൃദുലസദുദരം കാഞ്ചനച്ഛായചേലം

ചാരുസ്നിഗ്ധോരുമമ്ഭോരുഹലലിതപദം ഭാവയേഽഹം ഭവന്തമ് ॥8॥

സര്വാങ്ഗേഷ്വങ്ഗ രങ്ഗത്കുതുകമിതി മുഹുര്ധാരയന്നീശ ചിത്തം

തത്രാപ്യേകത്ര യുഞ്ജേ വദനസരസിജേ സുന്ദരേ മന്ദഹാസേ

തത്രാലീനം തു ചേതഃ പരമസുഖചിദദ്വൈതരൂപേ വിതന്വ-

ന്നന്യന്നോ ചിന്തയേയം മുഹുരിതി സമുപാരൂഢയോഗോ ഭവേയമ് ॥9॥

ഇത്ഥം ത്വദ്ധ്യാനയോഗേ സതി പുനരണിമാദ്യഷ്ടസംസിദ്ധയസ്താഃ

ദൂരശ്രുത്യാദയോഽപി ഹ്യഹമഹമികയാ സമ്പതേയുര്മുരാരേ ।

ത്വത്സമ്പ്രാപ്തൌ വിലമ്ബാവഹമഖിലമിദം നാദ്രിയേ കാമയേഽഹം

ത്വാമേവാനന്ദപൂര്ണം പവനപുരപതേ പാഹി മാം സര്വതാപാത് ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

ādau hairaṇyagarbhīṃ tanumavikalajīvātmikāmāsthitastvaṃ

jīvatvaṃ prāpya māyāguṇagaṇakhacito vartase viśvayone |

tatrodvṛddhena sattvena tu guṇayugalaṃ bhaktibhāvaṃ gatena

chitvā sattvaṃ ca hitvā punaranupahito vartitāhe tvameva ||1||

sattvonmeṣāt kadācit khalu viṣayarase doṣabodhe'pi bhūman

bhūyo'pyeṣu pravṛttissatamasi rajasi proddhate durnivārā |

cittaṃ tāvadguṇāśca grathitamiha mithastāni sarvāṇi roddhuṃ

turye tvayyekabhaktiśśaraṇamiti bhavān haṃsarūpī nyagādīt ||2||

santi śreyāṃsi bhūyāṃsyapi rucibhidayā karmiṇāṃ nirmitāni

kṣudrānandāśca sāntā bahuvidhagatayaḥ kṛṣṇa tebhyo bhaveyuḥ |

tvaṃ cācakhyātha sakhye nanu mahitatamāṃ śreyasāṃ bhaktimekāṃ

tvadbhaktyānandatulyaḥ khalu viṣayajuṣāṃ sammadaḥ kena vā syāt ||3||

tvatbhaktyā tuṣṭabuddheḥ sukhamiha carato vicyutāśasya cāśāḥ

sarvāḥ syuḥ saukhyamayyaḥ salilakuharagasyeva toyaikamayyaḥ |

so'yaṃ khalvindralokaṃ kamalajabhavanaṃ yogasiddhīśca hṛdyāḥ

nākāṅkṣatyetadāstāṃ svayamanupatite mokṣasaukhye'pyanīhaḥ ||4||

tvadbhakto bādhyamāno'pi ca viṣayarasairindriyāśāntiheto-

rbhaktyaivākramyamāṇaiḥ punarapi khalu tairdurbalairnābhijayyaḥ |

saptārcirdīpitārcirdahati kila yathā bhūridāruprapañcaṃ

tvadbhaktyoghe tathaiva pradahati duritaṃ durmadaḥ kvendriyāṇām ||5||

cittārdrībhāvamuccairvapuṣi ca pulakaṃ harṣavāṣpaṃ ca hitvā

cittaṃ śuddhyetkathaṃ vā kimu bahutapasā vidyayā vītabhakteḥ |

tvadgāthāsvādasiddhāñjanasatatamarīmṛjyamāno'yamātmā

cakṣurvattattvasūkṣmaṃ bhajati na tu tathā'bhyastayā tarkakoṭyā||6||

dhyānaṃ te śīlayeyaṃ samatanusukhabaddhāsano nāsikāgra-

nyastākṣaḥ pūrakādyairjitapavanapathaścittapadmaṃ tvavāñcam|

ūrdhvāgraṃ bhāvayitvā ravividhuśikhinaḥ saṃvicintyopariṣṭāt

tatrasthaṃ bhāvaye tvāṃ sajalajaladharaśyāmalaṃ komalāṅgam ||7||

ānīlaślakṣṇakeśaṃ jvalitamakarasatkuṇḍalaṃ mandahāsa-

syandārdraṃ kaustubhaśrīparigatavanamāloruhārābhirāmam |

śrīvatsāṅkaṃ subāhuṃ mṛdulasadudaraṃ kāñcanacchāyacelaṃ

cārusnigdhorumambhoruhalalitapadaṃ bhāvaye'haṃ bhavantam ||8||

sarvāṅgeṣvaṅga raṅgatkutukamiti muhurdhārayannīśa cittaṃ

tatrāpyekatra yuñje vadanasarasije sundare mandahāse

tatrālīnaṃ tu cetaḥ paramasukhacidadvaitarūpe vitanva-

nnanyanno cintayeyaṃ muhuriti samupārūḍhayogo bhaveyam ||9||

itthaṃ tvaddhyānayoge sati punaraṇimādyaṣṭasaṃsiddhayastāḥ

dūraśrutyādayo'pi hyahamahamikayā sampateyurmurāre |

tvatsamprāptau vilambāvahamakhilamidaṃ nādriye kāmaye'haṃ

tvāmevānandapūrṇaṃ pavanapurapate pāhi māṃ sarvatāpāt ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

आदौ हैरण्यगर्भीं तनुमविकलजीवात्मिकामास्थितस्त्वं

जीवत्वं प्राप्य मायागुणगणखचितो वर्तसे विश्वयोने ।

तत्रोद्वृद्धेन सत्त्वेन तु गुणयुगलं भक्तिभावं गतेन

छित्वा सत्त्वं च हित्वा पुनरनुपहितो वर्तिताहे त्वमेव ॥1॥

सत्त्वोन्मेषात् कदाचित् खलु विषयरसे दोषबोधेऽपि भूमन्

भूयोऽप्येषु प्रवृत्तिस्सतमसि रजसि प्रोद्धते दुर्निवारा ।

चित्तं तावद्गुणाश्च ग्रथितमिह मिथस्तानि सर्वाणि रोद्धुं

तुर्ये त्वय्येकभक्तिश्शरणमिति भवान् हंसरूपी न्यगादीत् ॥2॥

सन्ति श्रेयांसि भूयांस्यपि रुचिभिदया कर्मिणां निर्मितानि

क्षुद्रानन्दाश्च सान्ता बहुविधगतयः कृष्ण तेभ्यो भवेयुः ।

त्वं चाचख्याथ सख्ये ननु महिततमां श्रेयसां भक्तिमेकां

त्वद्भक्त्यानन्दतुल्यः खलु विषयजुषां सम्मदः केन वा स्यात् ॥3॥

त्वत्भक्त्या तुष्टबुद्धेः सुखमिह चरतो विच्युताशस्य चाशाः

सर्वाः स्युः सौख्यमय्यः सलिलकुहरगस्येव तोयैकमय्यः ।

सोऽयं खल्विन्द्रलोकं कमलजभवनं योगसिद्धीश्च हृद्याः

नाकाङ्क्षत्येतदास्तां स्वयमनुपतिते मोक्षसौख्येऽप्यनीहः ॥4॥

त्वद्भक्तो बाध्यमानोऽपि च विषयरसैरिन्द्रियाशान्तिहेतो-

र्भक्त्यैवाक्रम्यमाणैः पुनरपि खलु तैर्दुर्बलैर्नाभिजय्यः ।

सप्तार्चिर्दीपितार्चिर्दहति किल यथा भूरिदारुप्रपञ्चं

त्वद्भक्त्योघे तथैव प्रदहति दुरितं दुर्मदः क्वेन्द्रियाणाम् ॥5॥

चित्तार्द्रीभावमुच्चैर्वपुषि च पुलकं हर्षवाष्पं च हित्वा

चित्तं शुद्ध्येत्कथं वा किमु बहुतपसा विद्यया वीतभक्तेः ।

त्वद्गाथास्वादसिद्धाञ्जनसततमरीमृज्यमानोऽयमात्मा

चक्षुर्वत्तत्त्वसूक्ष्मं भजति न तु तथाऽभ्यस्तया तर्ककोट्या॥6॥

ध्यानं ते शीलयेयं समतनुसुखबद्धासनो नासिकाग्र-

न्यस्ताक्षः पूरकाद्यैर्जितपवनपथश्चित्तपद्मं त्ववाञ्चम्।

ऊर्ध्वाग्रं भावयित्वा रविविधुशिखिनः संविचिन्त्योपरिष्टात्

तत्रस्थं भावये त्वां सजलजलधरश्यामलं कोमलाङ्गम् ॥7॥

आनीलश्लक्ष्णकेशं ज्वलितमकरसत्कुण्डलं मन्दहास-

स्यन्दार्द्रं कौस्तुभश्रीपरिगतवनमालोरुहाराभिरामम् ।

श्रीवत्साङ्कं सुबाहुं मृदुलसदुदरं काञ्चनच्छायचेलं

चारुस्निग्धोरुमम्भोरुहललितपदं भावयेऽहं भवन्तम् ॥8॥

सर्वाङ्गेष्वङ्ग रङ्गत्कुतुकमिति मुहुर्धारयन्नीश चित्तं

तत्राप्येकत्र युञ्जे वदनसरसिजे सुन्दरे मन्दहासे

तत्रालीनं तु चेतः परमसुखचिदद्वैतरूपे वितन्व-

न्नन्यन्नो चिन्तयेयं मुहुरिति समुपारूढयोगो भवेयम् ॥9॥

इत्थं त्वद्ध्यानयोगे सति पुनरणिमाद्यष्टसंसिद्धयस्ताः

दूरश्रुत्यादयोऽपि ह्यहमहमिकया सम्पतेयुर्मुरारे ।

त्वत्सम्प्राप्तौ विलम्बावहमखिलमिदं नाद्रिये कामयेऽहं

त्वामेवानन्दपूर्णं पवनपुरपते पाहि मां सर्वतापात् ॥10॥