Narayaniyam Dashaka 30 - Vamanavataram — Bengali Script

শক্রেণ সংযতি হতোঽপি বলির্মহাত্মা

শুক্রেণ জীবিততনুঃ ক্রতুবর্ধিতোষ্মা ।

বিক্রান্তিমান্ ভযনিলীনসুরাং ত্রিলোকীং

চক্রে বশে স তব চক্রমুখাদভীতঃ ॥1॥

পুত্রার্তিদর্শনবশাদদিতির্বিষণ্ণা

তং কাশ্যপং নিজপতিং শরণং প্রপন্না ।

ত্বত্পূজনং তদুদিতং হি পযোব্রতাখ্যং

সা দ্বাদশাহমচরত্ত্বযি ভক্তিপূর্ণা ॥2॥

তস্যাবধৌ ত্বযি নিলীনমতেরমুষ্যাঃ

শ্যামশ্চতুর্ভুজবপুঃ স্বযমাবিরাসীঃ ।

নম্রাং চ তামিহ ভবত্তনযো ভবেযং

গোপ্যং মদীক্ষণমিতি প্রলপন্নযাসীঃ ॥3॥

ত্বং কাশ্যপে তপসি সন্নিদধত্তদানীং

প্রাপ্তোঽসি গর্ভমদিতেঃ প্রণুতো বিধাত্রা ।

প্রাসূত চ প্রকটবৈষ্ণবদিব্যরূপং

সা দ্বাদশীশ্রবণপুণ্যদিনে ভবন্তম্ ॥4॥

পুণ্যাশ্রমং তমভিবর্ষতি পুষ্পবর্ষৈ-

র্হর্ষাকুলে সুরগণে কৃততূর্যঘোষে ।

বধ্বাঽঞ্জলিং জয জযেতি নুতঃ পিতৃভ্যাং

ত্বং তত্ক্ষণে পটুতমং বটুরূপমাধাঃ ॥5॥

তাবত্প্রজাপতিমুখৈরুপনীয মৌঞ্জী-

দণ্ডাজিনাক্ষবলযাদিভিরর্চ্যমানঃ ।

দেদীপ্যমানবপুরীশ কৃতাগ্নিকার্য-

স্ত্বং প্রাস্থিথা বলিগৃহং প্রকৃতাশ্বমেধম্ ॥6॥

গাত্রেণ ভাবিমহিমোচিতগৌরবং প্রা-

গ্ব্যাবৃণ্বতেব ধরণীং চলযন্নাযাসীঃ ।

ছত্রং পরোষ্মতিরণার্থমিবাদধানো

দণ্ডং চ দানবজনেষ্বিব সন্নিধাতুম্ ॥7॥

তাং নর্মদোত্তরতটে হযমেধশালা-

মাসেদুষি ত্বযি রুচা তব রুদ্ধনেত্রৈঃ ।

ভাস্বান্ কিমেষ দহনো নু সনত্কুমারো

যোগী নু কোঽযমিতি শুক্রমুখৈশ্শশঙ্কে ॥8॥

আনীতমাশু ভৃগুভির্মহসাঽভিভূতৈ-

স্ত্বাং রম্যরূপমসুরঃ পুলকাবৃতাঙ্গঃ ।

ভক্ত্যা সমেত্য সুকৃতী পরিণিজ্য পাদৌ

তত্তোযমন্বধৃত মূর্ধনি তীর্থতীর্থম্ ॥9॥

প্রহ্লাদবংশজতযা ক্রতুভির্দ্বিজেষু

বিশ্বাসতো নু তদিদং দিতিজোঽপি লেভে ।

যত্তে পদাম্বু গিরিশস্য শিরোভিলাল্যং

স ত্বং বিভো গুরুপুরালয পালযেথাঃ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

śakreṇa saṃyati hato'pi balirmahātmā

śukreṇa jīvitatanuḥ kratuvardhitoṣmā |

vikrāntimān bhayanilīnasurāṃ trilokīṃ

cakre vaśe sa tava cakramukhādabhītaḥ ||1||

putrārtidarśanavaśādaditirviṣaṇṇā

taṃ kāśyapaṃ nijapatiṃ śaraṇaṃ prapannā |

tvatpūjanaṃ taduditaṃ hi payovratākhyaṃ

sā dvādaśāhamacarattvayi bhaktipūrṇā ||2||

tasyāvadhau tvayi nilīnamateramuṣyāḥ

śyāmaścaturbhujavapuḥ svayamāvirāsīḥ |

namrāṃ ca tāmiha bhavattanayo bhaveyaṃ

gopyaṃ madīkṣaṇamiti pralapannayāsīḥ ||3||

tvaṃ kāśyape tapasi sannidadhattadānīṃ

prāpto'si garbhamaditeḥ praṇuto vidhātrā |

prāsūta ca prakaṭavaiṣṇavadivyarūpaṃ

sā dvādaśīśravaṇapuṇyadine bhavantam ||4||

puṇyāśramaṃ tamabhivarṣati puṣpavarṣai-

rharṣākule suragaṇe kṛtatūryaghoṣe |

badhvā'ñjaliṃ jaya jayeti nutaḥ pitṛbhyāṃ

tvaṃ tatkṣaṇe paṭutamaṃ vaṭurūpamādhāḥ ||5||

tāvatprajāpatimukhairupanīya mauñjī-

daṇḍājinākṣavalayādibhirarcyamānaḥ |

dedīpyamānavapurīśa kṛtāgnikārya-

stvaṃ prāsthithā baligṛhaṃ prakṛtāśvamedham ||6||

gātreṇa bhāvimahimocitagauravaṃ prā-

gvyāvṛṇvateva dharaṇīṃ calayannāyāsīḥ |

chatraṃ paroṣmatiraṇārthamivādadhāno

daṇḍaṃ ca dānavajaneṣviva sannidhātum ||7||

tāṃ narmadottarataṭe hayamedhaśālā-

māseduṣi tvayi rucā tava ruddhanetraiḥ |

bhāsvān kimeṣa dahano nu sanatkumāro

yogī nu ko'yamiti śukramukhaiśśaśaṅke ||8||

ānītamāśu bhṛgubhirmahasā'bhibhūtai-

stvāṃ ramyarūpamasuraḥ pulakāvṛtāṅgaḥ |

bhaktyā sametya sukṛtī pariṇijya pādau

tattoyamanvadhṛta mūrdhani tīrthatīrtham ||9||

prahlādavaṃśajatayā kratubhirdvijeṣu

viśvāsato nu tadidaṃ ditijo'pi lebhe |

yatte padāmbu giriśasya śirobhilālyaṃ

sa tvaṃ vibho gurupurālaya pālayethāḥ ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

शक्रेण संयति हतोऽपि बलिर्महात्मा

शुक्रेण जीविततनुः क्रतुवर्धितोष्मा ।

विक्रान्तिमान् भयनिलीनसुरां त्रिलोकीं

चक्रे वशे स तव चक्रमुखादभीतः ॥1॥

पुत्रार्तिदर्शनवशाददितिर्विषण्णा

तं काश्यपं निजपतिं शरणं प्रपन्ना ।

त्वत्पूजनं तदुदितं हि पयोव्रताख्यं

सा द्वादशाहमचरत्त्वयि भक्तिपूर्णा ॥2॥

तस्यावधौ त्वयि निलीनमतेरमुष्याः

श्यामश्चतुर्भुजवपुः स्वयमाविरासीः ।

नम्रां च तामिह भवत्तनयो भवेयं

गोप्यं मदीक्षणमिति प्रलपन्नयासीः ॥3॥

त्वं काश्यपे तपसि सन्निदधत्तदानीं

प्राप्तोऽसि गर्भमदितेः प्रणुतो विधात्रा ।

प्रासूत च प्रकटवैष्णवदिव्यरूपं

सा द्वादशीश्रवणपुण्यदिने भवन्तम् ॥4॥

पुण्याश्रमं तमभिवर्षति पुष्पवर्षै-

र्हर्षाकुले सुरगणे कृततूर्यघोषे ।

बध्वाऽञ्जलिं जय जयेति नुतः पितृभ्यां

त्वं तत्क्षणे पटुतमं वटुरूपमाधाः ॥5॥

तावत्प्रजापतिमुखैरुपनीय मौञ्जी-

दण्डाजिनाक्षवलयादिभिरर्च्यमानः ।

देदीप्यमानवपुरीश कृताग्निकार्य-

स्त्वं प्रास्थिथा बलिगृहं प्रकृताश्वमेधम् ॥6॥

गात्रेण भाविमहिमोचितगौरवं प्रा-

ग्व्यावृण्वतेव धरणीं चलयन्नायासीः ।

छत्रं परोष्मतिरणार्थमिवादधानो

दण्डं च दानवजनेष्विव सन्निधातुम् ॥7॥

तां नर्मदोत्तरतटे हयमेधशाला-

मासेदुषि त्वयि रुचा तव रुद्धनेत्रैः ।

भास्वान् किमेष दहनो नु सनत्कुमारो

योगी नु कोऽयमिति शुक्रमुखैश्शशङ्के ॥8॥

आनीतमाशु भृगुभिर्महसाऽभिभूतै-

स्त्वां रम्यरूपमसुरः पुलकावृताङ्गः ।

भक्त्या समेत्य सुकृती परिणिज्य पादौ

तत्तोयमन्वधृत मूर्धनि तीर्थतीर्थम् ॥9॥

प्रह्लादवंशजतया क्रतुभिर्द्विजेषु

विश्वासतो नु तदिदं दितिजोऽपि लेभे ।

यत्ते पदाम्बु गिरिशस्य शिरोभिलाल्यं

स त्वं विभो गुरुपुरालय पालयेथाः ॥10॥