Narayaniyam Dashaka 91 - Bhaktimahattvam — Malayalam Script

ശ്രീകൃഷ്ണ ത്വത്പദോപാസനമഭയതമം ബദ്ധമിഥ്യാര്ഥദൃഷ്ടേ-

ര്മര്ത്യസ്യാര്തസ്യ മന്യേ വ്യപസരതി ഭയം യേന സര്വാത്മനൈവ ।

യത്താവത് ത്വത്പ്രണീതാനിഹ ഭജനവിധീനാസ്ഥിതോ മോഹമാര്ഗേ

ധാവന്നപ്യാവൃതാക്ഷഃ സ്ഖലതി ന കുഹചിദ്ദേവദേവാഖിലാത്മന് ॥1॥

ഭൂമന് കായേന വാചാ മുഹുരപി മനസാ ത്വദ്ബലപ്രേരിതാത്മാ

യദ്യത് കുര്വേ സമസ്തം തദിഹ പരതരേ ത്വയ്യസാവര്പയാമി ।

ജാത്യാപീഹ ശ്വപാകസ്ത്വയി നിഹിതമനഃകര്മവാഗിന്ദ്രിയാര്ഥ-

പ്രാണോ വിശ്വം പുനീതേ ന തു വിമുഖമനാസ്ത്വത്പദാദ്വിപ്രവര്യഃ ॥2॥

ഭീതിര്നാമ ദ്വിതീയാദ്ഭവതി നനു മനഃകല്പിതം ച ദ്വിതീയം

തേനൈക്യാഭ്യാസശീലോ ഹൃദയമിഹ യഥാശക്തി ബുദ്ധ്യാ നിരുന്ധ്യാമ് ।

മായാവിദ്ധേ തു തസ്മിന് പുനരപി ന തഥാ ഭാതി മായാധിനാഥം

തം ത്വാം ഭക്ത്യാ മഹത്യാ സതതമനുഭജനീശ ഭീതിം വിജഹ്യാമ് ॥3॥

ഭക്തേരുത്പത്തിവൃദ്ധീ തവ ചരണജുഷാം സങ്ഗമേനൈവ പുംസാ-

മാസാദ്യേ പുണ്യഭാജാം ശ്രിയ ഇവ ജഗതി ശ്രീമതാം സങ്ഗമേന ।

തത്സങ്ഗോ ദേവ ഭൂയാന്മമ ഖലു സതതം തന്മുഖാദുന്മിഷദ്ഭി-

സ്ത്വന്മാഹാത്മ്യപ്രകാരൈര്ഭവതി ച സുദൃഢാ ഭക്തിരുദ്ധൂതപാപാ ॥4॥

ശ്രേയോമാര്ഗേഷു ഭക്താവധികബഹുമതിര്ജന്മകര്മാണി ഭൂയോ

ഗായന് ക്ഷേമാണി നാമാന്യപി തദുഭയതഃ പ്രദ്രുതം പ്രദ്രുതാത്മാ ।

ഉദ്യദ്ധാസഃ കദാചിത് കുഹചിദപി രുദന് ക്വാപി ഗര്ജന് പ്രഗായ-

ന്നുന്മാദീവ പ്രനൃത്യന്നയി കുരു കരുണാം ലോകബാഹ്യശ്ചരേയമ് ॥5॥

ഭൂതാന്യേതാനി ഭൂതാത്മകമപി സകലം പക്ഷിമത്സ്യാന് മൃഗാദീന്

മര്ത്യാന് മിത്രാണി ശത്രൂനപി യമിതമതിസ്ത്വന്മയാന്യാനമാനി ।

ത്വത്സേവായാം ഹി സിദ്ധ്യേന്മമ തവ കൃപയാ ഭക്തിദാര്ഢ്യം വിരാഗ-

സ്ത്വത്തത്ത്വസ്യാവബോധോഽപി ച ഭുവനപതേ യത്നഭേദം വിനൈവ ॥6॥

നോ മുഹ്യന് ക്ഷുത്തൃഡാദ്യൈര്ഭവസരണിഭവൈസ്ത്വന്നിലീനാശയത്വാ-

ച്ചിന്താസാതത്യശാലീ നിമിഷലവമപി ത്വത്പദാദപ്രകമ്പഃ ।

ഇഷ്ടാനിഷ്ടേഷു തുഷ്ടിവ്യസനവിരഹിതോ മായികത്വാവബോധാ-

ജ്ജ്യോത്സ്നാഭിസ്ത്വന്നഖേന്ദോരധികശിശിരിതേനാത്മനാ സഞ്ചരേയമ് ॥7॥

ഭൂതേഷ്വേഷു ത്വദൈക്യസ്മൃതിസമധിഗതൌ നാധികാരോഽധുനാ ചേ-

ത്ത്വത്പ്രേമ ത്വത്കമൈത്രീ ജഡമതിഷു കൃപാ ദ്വിട്സു ഭൂയാദുപേക്ഷാ ।

അര്ചായാം വാ സമര്ചാകുതുകമുരുതരശ്രദ്ധയാ വര്ധതാം മേ

ത്വത്സംസേവീ തഥാപി ദ്രുതമുപലഭതേ ഭക്തലോകോത്തമത്വമ് ॥8॥

ആവൃത്യ ത്വത്സ്വരൂപം ക്ഷിതിജലമരുദാദ്യാത്മനാ വിക്ഷിപന്തീ

ജീവാന് ഭൂയിഷ്ഠകര്മാവലിവിവശഗതീന് ദുഃഖജാലേ ക്ഷിപന്തീ ।

ത്വന്മായാ മാഭിഭൂന്മാമയി ഭുവനപതേ കല്പതേ തത്പ്രശാന്ത്യൈ

ത്വത്പാദേ ഭക്തിരേവേത്യവദദയി വിഭോ സിദ്ധയോഗീ പ്രബുദ്ധഃ ॥9॥

ദുഃഖാന്യാലോക്യ ജന്തുഷ്വലമുദിതവിവേകോഽഹമാചാര്യവര്യാ-

ല്ലബ്ധ്വാ ത്വദ്രൂപതത്ത്വം ഗുണചരിതകഥാദ്യുദ്ഭവദ്ഭക്തിഭൂമാ ।

മായാമേനാം തരിത്വാ പരമസുഖമയേ ത്വത്പദേ മോദിതാഹേ

തസ്യായം പൂര്വരങ്ഗഃ പവനപുരപതേ നാശയാശേഷരോഗാന് ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

śrīkṛṣṇa tvatpadopāsanamabhayatamaṃ baddhamithyārthadṛṣṭe-

rmartyasyārtasya manye vyapasarati bhayaṃ yena sarvātmanaiva |

yattāvat tvatpraṇītāniha bhajanavidhīnāsthito mohamārge

dhāvannapyāvṛtākṣaḥ skhalati na kuhaciddevadevākhilātman ||1||

bhūman kāyena vācā muhurapi manasā tvadbalapreritātmā

yadyat kurve samastaṃ tadiha paratare tvayyasāvarpayāmi |

jātyāpīha śvapākastvayi nihitamanaḥkarmavāgindriyārtha-

prāṇo viśvaṃ punīte na tu vimukhamanāstvatpadādvipravaryaḥ ||2||

bhītirnāma dvitīyādbhavati nanu manaḥkalpitaṃ ca dvitīyaṃ

tenaikyābhyāsaśīlo hṛdayamiha yathāśakti buddhyā nirundhyām |

māyāviddhe tu tasmin punarapi na tathā bhāti māyādhināthaṃ

taṃ tvāṃ bhaktyā mahatyā satatamanubhajanīśa bhītiṃ vijahyām ||3||

bhakterutpattivṛddhī tava caraṇajuṣāṃ saṅgamenaiva puṃsā-

māsādye puṇyabhājāṃ śriya iva jagati śrīmatāṃ saṅgamena |

tatsaṅgo deva bhūyānmama khalu satataṃ tanmukhādunmiṣadbhi-

stvanmāhātmyaprakārairbhavati ca sudṛḍhā bhaktiruddhūtapāpā ||4||

śreyomārgeṣu bhaktāvadhikabahumatirjanmakarmāṇi bhūyo

gāyan kṣemāṇi nāmānyapi tadubhayataḥ pradrutaṃ pradrutātmā |

udyaddhāsaḥ kadācit kuhacidapi rudan kvāpi garjan pragāya-

nnunmādīva pranṛtyannayi kuru karuṇāṃ lokabāhyaścareyam ||5||

bhūtānyetāni bhūtātmakamapi sakalaṃ pakṣimatsyān mṛgādīn

martyān mitrāṇi śatrūnapi yamitamatistvanmayānyānamāni |

tvatsevāyāṃ hi siddhyenmama tava kṛpayā bhaktidārḍhyaṃ virāga-

stvattattvasyāvabodho'pi ca bhuvanapate yatnabhedaṃ vinaiva ||6||

no muhyan kṣuttṛḍādyairbhavasaraṇibhavaistvannilīnāśayatvā-

ccintāsātatyaśālī nimiṣalavamapi tvatpadādaprakampaḥ |

iṣṭāniṣṭeṣu tuṣṭivyasanavirahito māyikatvāvabodhā-

jjyotsnābhistvannakhendoradhikaśiśiritenātmanā sañcareyam ||7||

bhūteṣveṣu tvadaikyasmṛtisamadhigatau nādhikāro'dhunā ce-

ttvatprema tvatkamaitrī jaḍamatiṣu kṛpā dviṭsu bhūyādupekṣā |

arcāyāṃ vā samarcākutukamurutaraśraddhayā vardhatāṃ me

tvatsaṃsevī tathāpi drutamupalabhate bhaktalokottamatvam ||8||

āvṛtya tvatsvarūpaṃ kṣitijalamarudādyātmanā vikṣipantī

jīvān bhūyiṣṭhakarmāvalivivaśagatīn duḥkhajāle kṣipantī |

tvanmāyā mābhibhūnmāmayi bhuvanapate kalpate tatpraśāntyai

tvatpāde bhaktirevetyavadadayi vibho siddhayogī prabuddhaḥ ||9||

duḥkhānyālokya jantuṣvalamuditaviveko'hamācāryavaryā-

llabdhvā tvadrūpatattvaṃ guṇacaritakathādyudbhavadbhaktibhūmā |

māyāmenāṃ taritvā paramasukhamaye tvatpade moditāhe

tasyāyaṃ pūrvaraṅgaḥ pavanapurapate nāśayāśeṣarogān ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

श्रीकृष्ण त्वत्पदोपासनमभयतमं बद्धमिथ्यार्थदृष्टे-

र्मर्त्यस्यार्तस्य मन्ये व्यपसरति भयं येन सर्वात्मनैव ।

यत्तावत् त्वत्प्रणीतानिह भजनविधीनास्थितो मोहमार्गे

धावन्नप्यावृताक्षः स्खलति न कुहचिद्देवदेवाखिलात्मन् ॥1॥

भूमन् कायेन वाचा मुहुरपि मनसा त्वद्बलप्रेरितात्मा

यद्यत् कुर्वे समस्तं तदिह परतरे त्वय्यसावर्पयामि ।

जात्यापीह श्वपाकस्त्वयि निहितमनःकर्मवागिन्द्रियार्थ-

प्राणो विश्वं पुनीते न तु विमुखमनास्त्वत्पदाद्विप्रवर्यः ॥2॥

भीतिर्नाम द्वितीयाद्भवति ननु मनःकल्पितं च द्वितीयं

तेनैक्याभ्यासशीलो हृदयमिह यथाशक्ति बुद्ध्या निरुन्ध्याम् ।

मायाविद्धे तु तस्मिन् पुनरपि न तथा भाति मायाधिनाथं

तं त्वां भक्त्या महत्या सततमनुभजनीश भीतिं विजह्याम् ॥3॥

भक्तेरुत्पत्तिवृद्धी तव चरणजुषां सङ्गमेनैव पुंसा-

मासाद्ये पुण्यभाजां श्रिय इव जगति श्रीमतां सङ्गमेन ।

तत्सङ्गो देव भूयान्मम खलु सततं तन्मुखादुन्मिषद्भि-

स्त्वन्माहात्म्यप्रकारैर्भवति च सुदृढा भक्तिरुद्धूतपापा ॥4॥

श्रेयोमार्गेषु भक्तावधिकबहुमतिर्जन्मकर्माणि भूयो

गायन् क्षेमाणि नामान्यपि तदुभयतः प्रद्रुतं प्रद्रुतात्मा ।

उद्यद्धासः कदाचित् कुहचिदपि रुदन् क्वापि गर्जन् प्रगाय-

न्नुन्मादीव प्रनृत्यन्नयि कुरु करुणां लोकबाह्यश्चरेयम् ॥5॥

भूतान्येतानि भूतात्मकमपि सकलं पक्षिमत्स्यान् मृगादीन्

मर्त्यान् मित्राणि शत्रूनपि यमितमतिस्त्वन्मयान्यानमानि ।

त्वत्सेवायां हि सिद्ध्येन्मम तव कृपया भक्तिदार्ढ्यं विराग-

स्त्वत्तत्त्वस्यावबोधोऽपि च भुवनपते यत्नभेदं विनैव ॥6॥

नो मुह्यन् क्षुत्तृडाद्यैर्भवसरणिभवैस्त्वन्निलीनाशयत्वा-

च्चिन्तासातत्यशाली निमिषलवमपि त्वत्पदादप्रकम्पः ।

इष्टानिष्टेषु तुष्टिव्यसनविरहितो मायिकत्वावबोधा-

ज्ज्योत्स्नाभिस्त्वन्नखेन्दोरधिकशिशिरितेनात्मना सञ्चरेयम् ॥7॥

भूतेष्वेषु त्वदैक्यस्मृतिसमधिगतौ नाधिकारोऽधुना चे-

त्त्वत्प्रेम त्वत्कमैत्री जडमतिषु कृपा द्विट्सु भूयादुपेक्षा ।

अर्चायां वा समर्चाकुतुकमुरुतरश्रद्धया वर्धतां मे

त्वत्संसेवी तथापि द्रुतमुपलभते भक्तलोकोत्तमत्वम् ॥8॥

आवृत्य त्वत्स्वरूपं क्षितिजलमरुदाद्यात्मना विक्षिपन्ती

जीवान् भूयिष्ठकर्मावलिविवशगतीन् दुःखजाले क्षिपन्ती ।

त्वन्माया माभिभून्मामयि भुवनपते कल्पते तत्प्रशान्त्यै

त्वत्पादे भक्तिरेवेत्यवददयि विभो सिद्धयोगी प्रबुद्धः ॥9॥

दुःखान्यालोक्य जन्तुष्वलमुदितविवेकोऽहमाचार्यवर्या-

ल्लब्ध्वा त्वद्रूपतत्त्वं गुणचरितकथाद्युद्भवद्भक्तिभूमा ।

मायामेनां तरित्वा परमसुखमये त्वत्पदे मोदिताहे

तस्यायं पूर्वरङ्गः पवनपुरपते नाशयाशेषरोगान् ॥10॥