Narayaniyam Dashaka 91 - Bhaktimahattvam — Telugu Script

శ్రీకృష్ణ త్వత్పదోపాసనమభయతమం బద్ధమిథ్యార్థదృష్టే-

ర్మర్త్యస్యార్తస్య మన్యే వ్యపసరతి భయం యేన సర్వాత్మనైవ ।

యత్తావత్ త్వత్ప్రణీతానిహ భజనవిధీనాస్థితో మోహమార్గే

ధావన్నప్యావృతాక్షః స్ఖలతి న కుహచిద్దేవదేవాఖిలాత్మన్ ॥1॥

భూమన్ కాయేన వాచా ముహురపి మనసా త్వద్బలప్రేరితాత్మా

యద్యత్ కుర్వే సమస్తం తదిహ పరతరే త్వయ్యసావర్పయామి ।

జాత్యాపీహ శ్వపాకస్త్వయి నిహితమనఃకర్మవాగిన్ద్రియార్థ-

ప్రాణో విశ్వం పునీతే న తు విముఖమనాస్త్వత్పదాద్విప్రవర్యః ॥2॥

భీతిర్నామ ద్వితీయాద్భవతి నను మనఃకల్పితం చ ద్వితీయం

తేనైక్యాభ్యాసశీలో హృదయమిహ యథాశక్తి బుద్ధ్యా నిరున్ధ్యామ్ ।

మాయావిద్ధే తు తస్మిన్ పునరపి న తథా భాతి మాయాధినాథం

తం త్వాం భక్త్యా మహత్యా సతతమనుభజనీశ భీతిం విజహ్యామ్ ॥3॥

భక్తేరుత్పత్తివృద్ధీ తవ చరణజుషాం సఙ్గమేనైవ పుంసా-

మాసాద్యే పుణ్యభాజాం శ్రియ ఇవ జగతి శ్రీమతాం సఙ్గమేన ।

తత్సఙ్గో దేవ భూయాన్మమ ఖలు సతతం తన్ముఖాదున్మిషద్భి-

స్త్వన్మాహాత్మ్యప్రకారైర్భవతి చ సుదృఢా భక్తిరుద్ధూతపాపా ॥4॥

శ్రేయోమార్గేషు భక్తావధికబహుమతిర్జన్మకర్మాణి భూయో

గాయన్ క్షేమాణి నామాన్యపి తదుభయతః ప్రద్రుతం ప్రద్రుతాత్మా ।

ఉద్యద్ధాసః కదాచిత్ కుహచిదపి రుదన్ క్వాపి గర్జన్ ప్రగాయ-

న్నున్మాదీవ ప్రనృత్యన్నయి కురు కరుణాం లోకబాహ్యశ్చరేయమ్ ॥5॥

భూతాన్యేతాని భూతాత్మకమపి సకలం పక్షిమత్స్యాన్ మృగాదీన్

మర్త్యాన్ మిత్రాణి శత్రూనపి యమితమతిస్త్వన్మయాన్యానమాని ।

త్వత్సేవాయాం హి సిద్ధ్యేన్మమ తవ కృపయా భక్తిదార్ఢ్యం విరాగ-

స్త్వత్తత్త్వస్యావబోధోఽపి చ భువనపతే యత్నభేదం వినైవ ॥6॥

నో ముహ్యన్ క్షుత్తృడాద్యైర్భవసరణిభవైస్త్వన్నిలీనాశయత్వా-

చ్చిన్తాసాతత్యశాలీ నిమిషలవమపి త్వత్పదాదప్రకమ్పః ।

ఇష్టానిష్టేషు తుష్టివ్యసనవిరహితో మాయికత్వావబోధా-

జ్జ్యోత్స్నాభిస్త్వన్నఖేన్దోరధికశిశిరితేనాత్మనా సఞ్చరేయమ్ ॥7॥

భూతేష్వేషు త్వదైక్యస్మృతిసమధిగతౌ నాధికారోఽధునా చే-

త్త్వత్ప్రేమ త్వత్కమైత్రీ జడమతిషు కృపా ద్విట్సు భూయాదుపేక్షా ।

అర్చాయాం వా సమర్చాకుతుకమురుతరశ్రద్ధయా వర్ధతాం మే

త్వత్సంసేవీ తథాపి ద్రుతముపలభతే భక్తలోకోత్తమత్వమ్ ॥8॥

ఆవృత్య త్వత్స్వరూపం క్షితిజలమరుదాద్యాత్మనా విక్షిపన్తీ

జీవాన్ భూయిష్ఠకర్మావలివివశగతీన్ దుఃఖజాలే క్షిపన్తీ ।

త్వన్మాయా మాభిభూన్మామయి భువనపతే కల్పతే తత్ప్రశాన్త్యై

త్వత్పాదే భక్తిరేవేత్యవదదయి విభో సిద్ధయోగీ ప్రబుద్ధః ॥9॥

దుఃఖాన్యాలోక్య జన్తుష్వలముదితవివేకోఽహమాచార్యవర్యా-

ల్లబ్ధ్వా త్వద్రూపతత్త్వం గుణచరితకథాద్యుద్భవద్భక్తిభూమా ।

మాయామేనాం తరిత్వా పరమసుఖమయే త్వత్పదే మోదితాహే

తస్యాయం పూర్వరఙ్గః పవనపురపతే నాశయాశేషరోగాన్ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

śrīkṛṣṇa tvatpadopāsanamabhayatamaṃ baddhamithyārthadṛṣṭe-

rmartyasyārtasya manye vyapasarati bhayaṃ yena sarvātmanaiva |

yattāvat tvatpraṇītāniha bhajanavidhīnāsthito mohamārge

dhāvannapyāvṛtākṣaḥ skhalati na kuhaciddevadevākhilātman ||1||

bhūman kāyena vācā muhurapi manasā tvadbalapreritātmā

yadyat kurve samastaṃ tadiha paratare tvayyasāvarpayāmi |

jātyāpīha śvapākastvayi nihitamanaḥkarmavāgindriyārtha-

prāṇo viśvaṃ punīte na tu vimukhamanāstvatpadādvipravaryaḥ ||2||

bhītirnāma dvitīyādbhavati nanu manaḥkalpitaṃ ca dvitīyaṃ

tenaikyābhyāsaśīlo hṛdayamiha yathāśakti buddhyā nirundhyām |

māyāviddhe tu tasmin punarapi na tathā bhāti māyādhināthaṃ

taṃ tvāṃ bhaktyā mahatyā satatamanubhajanīśa bhītiṃ vijahyām ||3||

bhakterutpattivṛddhī tava caraṇajuṣāṃ saṅgamenaiva puṃsā-

māsādye puṇyabhājāṃ śriya iva jagati śrīmatāṃ saṅgamena |

tatsaṅgo deva bhūyānmama khalu satataṃ tanmukhādunmiṣadbhi-

stvanmāhātmyaprakārairbhavati ca sudṛḍhā bhaktiruddhūtapāpā ||4||

śreyomārgeṣu bhaktāvadhikabahumatirjanmakarmāṇi bhūyo

gāyan kṣemāṇi nāmānyapi tadubhayataḥ pradrutaṃ pradrutātmā |

udyaddhāsaḥ kadācit kuhacidapi rudan kvāpi garjan pragāya-

nnunmādīva pranṛtyannayi kuru karuṇāṃ lokabāhyaścareyam ||5||

bhūtānyetāni bhūtātmakamapi sakalaṃ pakṣimatsyān mṛgādīn

martyān mitrāṇi śatrūnapi yamitamatistvanmayānyānamāni |

tvatsevāyāṃ hi siddhyenmama tava kṛpayā bhaktidārḍhyaṃ virāga-

stvattattvasyāvabodho'pi ca bhuvanapate yatnabhedaṃ vinaiva ||6||

no muhyan kṣuttṛḍādyairbhavasaraṇibhavaistvannilīnāśayatvā-

ccintāsātatyaśālī nimiṣalavamapi tvatpadādaprakampaḥ |

iṣṭāniṣṭeṣu tuṣṭivyasanavirahito māyikatvāvabodhā-

jjyotsnābhistvannakhendoradhikaśiśiritenātmanā sañcareyam ||7||

bhūteṣveṣu tvadaikyasmṛtisamadhigatau nādhikāro'dhunā ce-

ttvatprema tvatkamaitrī jaḍamatiṣu kṛpā dviṭsu bhūyādupekṣā |

arcāyāṃ vā samarcākutukamurutaraśraddhayā vardhatāṃ me

tvatsaṃsevī tathāpi drutamupalabhate bhaktalokottamatvam ||8||

āvṛtya tvatsvarūpaṃ kṣitijalamarudādyātmanā vikṣipantī

jīvān bhūyiṣṭhakarmāvalivivaśagatīn duḥkhajāle kṣipantī |

tvanmāyā mābhibhūnmāmayi bhuvanapate kalpate tatpraśāntyai

tvatpāde bhaktirevetyavadadayi vibho siddhayogī prabuddhaḥ ||9||

duḥkhānyālokya jantuṣvalamuditaviveko'hamācāryavaryā-

llabdhvā tvadrūpatattvaṃ guṇacaritakathādyudbhavadbhaktibhūmā |

māyāmenāṃ taritvā paramasukhamaye tvatpade moditāhe

tasyāyaṃ pūrvaraṅgaḥ pavanapurapate nāśayāśeṣarogān ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

श्रीकृष्ण त्वत्पदोपासनमभयतमं बद्धमिथ्यार्थदृष्टे-

र्मर्त्यस्यार्तस्य मन्ये व्यपसरति भयं येन सर्वात्मनैव ।

यत्तावत् त्वत्प्रणीतानिह भजनविधीनास्थितो मोहमार्गे

धावन्नप्यावृताक्षः स्खलति न कुहचिद्देवदेवाखिलात्मन् ॥1॥

भूमन् कायेन वाचा मुहुरपि मनसा त्वद्बलप्रेरितात्मा

यद्यत् कुर्वे समस्तं तदिह परतरे त्वय्यसावर्पयामि ।

जात्यापीह श्वपाकस्त्वयि निहितमनःकर्मवागिन्द्रियार्थ-

प्राणो विश्वं पुनीते न तु विमुखमनास्त्वत्पदाद्विप्रवर्यः ॥2॥

भीतिर्नाम द्वितीयाद्भवति ननु मनःकल्पितं च द्वितीयं

तेनैक्याभ्यासशीलो हृदयमिह यथाशक्ति बुद्ध्या निरुन्ध्याम् ।

मायाविद्धे तु तस्मिन् पुनरपि न तथा भाति मायाधिनाथं

तं त्वां भक्त्या महत्या सततमनुभजनीश भीतिं विजह्याम् ॥3॥

भक्तेरुत्पत्तिवृद्धी तव चरणजुषां सङ्गमेनैव पुंसा-

मासाद्ये पुण्यभाजां श्रिय इव जगति श्रीमतां सङ्गमेन ।

तत्सङ्गो देव भूयान्मम खलु सततं तन्मुखादुन्मिषद्भि-

स्त्वन्माहात्म्यप्रकारैर्भवति च सुदृढा भक्तिरुद्धूतपापा ॥4॥

श्रेयोमार्गेषु भक्तावधिकबहुमतिर्जन्मकर्माणि भूयो

गायन् क्षेमाणि नामान्यपि तदुभयतः प्रद्रुतं प्रद्रुतात्मा ।

उद्यद्धासः कदाचित् कुहचिदपि रुदन् क्वापि गर्जन् प्रगाय-

न्नुन्मादीव प्रनृत्यन्नयि कुरु करुणां लोकबाह्यश्चरेयम् ॥5॥

भूतान्येतानि भूतात्मकमपि सकलं पक्षिमत्स्यान् मृगादीन्

मर्त्यान् मित्राणि शत्रूनपि यमितमतिस्त्वन्मयान्यानमानि ।

त्वत्सेवायां हि सिद्ध्येन्मम तव कृपया भक्तिदार्ढ्यं विराग-

स्त्वत्तत्त्वस्यावबोधोऽपि च भुवनपते यत्नभेदं विनैव ॥6॥

नो मुह्यन् क्षुत्तृडाद्यैर्भवसरणिभवैस्त्वन्निलीनाशयत्वा-

च्चिन्तासातत्यशाली निमिषलवमपि त्वत्पदादप्रकम्पः ।

इष्टानिष्टेषु तुष्टिव्यसनविरहितो मायिकत्वावबोधा-

ज्ज्योत्स्नाभिस्त्वन्नखेन्दोरधिकशिशिरितेनात्मना सञ्चरेयम् ॥7॥

भूतेष्वेषु त्वदैक्यस्मृतिसमधिगतौ नाधिकारोऽधुना चे-

त्त्वत्प्रेम त्वत्कमैत्री जडमतिषु कृपा द्विट्सु भूयादुपेक्षा ।

अर्चायां वा समर्चाकुतुकमुरुतरश्रद्धया वर्धतां मे

त्वत्संसेवी तथापि द्रुतमुपलभते भक्तलोकोत्तमत्वम् ॥8॥

आवृत्य त्वत्स्वरूपं क्षितिजलमरुदाद्यात्मना विक्षिपन्ती

जीवान् भूयिष्ठकर्मावलिविवशगतीन् दुःखजाले क्षिपन्ती ।

त्वन्माया माभिभून्मामयि भुवनपते कल्पते तत्प्रशान्त्यै

त्वत्पादे भक्तिरेवेत्यवददयि विभो सिद्धयोगी प्रबुद्धः ॥9॥

दुःखान्यालोक्य जन्तुष्वलमुदितविवेकोऽहमाचार्यवर्या-

ल्लब्ध्वा त्वद्रूपतत्त्वं गुणचरितकथाद्युद्भवद्भक्तिभूमा ।

मायामेनां तरित्वा परमसुखमये त्वत्पदे मोदिताहे

तस्यायं पूर्वरङ्गः पवनपुरपते नाशयाशेषरोगान् ॥10॥