Narayaniyam Dashaka 24 - Prahladacharitam — Gurmukhi Script

ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍षੇ ਪੋਤ੍ਰਿਪ੍ਰਵਰਵਪੁषਾ ਦੇਵ ਭਵਤਾ

ਹਤੇ ਸ਼ੋਕਕ੍ਰੋਧਗ੍ਲਪਿਤਧृਤਿਰੇਤਸ੍ਯ ਸਹਜਃ ।

ਹਿਰਣ੍ਯਪ੍ਰਾਰਮ੍ਭਃ ਕਸ਼ਿਪੁਰਮਰਾਰਾਤਿਸਦਸਿ

ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਮਾਤੇਨੇ ਤਵ ਕਿਲ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਮਧੁਰਿਪੋ ॥1॥

ਵਿਧਾਤਾਰਂ ਘੋਰਂ ਸ ਖਲੁ ਤਪਸਿਤ੍ਵਾ ਨਚਿਰਤਃ

ਪੁਰਃ ਸਾਕ੍षਾਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਸੁਰਨਰਮृਗਾਦ੍ਯੈਰਨਿਧਨਮ੍ ।

ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਦृਪ੍ਤੋ ਜਗਦਿਹ ਭਵਨ੍ਨਾਯਕਮਿਦਂ

ਪਰਿਕ੍षੁਨ੍ਦਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਹਰਤ ਦਿਵਂ ਤ੍ਵਾਮਗਣਯਨ੍ ॥2॥

ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਭੂਯਸ੍ਤਵ ਪਦਮਵਾਪ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਰਿਪੋ-

ਰ੍ਬਹਿਰ੍ਦृष੍ਟੇਰਨ੍ਤਰ੍ਦਧਿਥ ਹृਦਯੇ ਸੂਕ੍ष੍ਮਵਪੁषਾ ।

ਨਦਨ੍ਨੁਚ੍ਚੈਸ੍ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਖਿਲਭੁਵਨਾਨ੍ਤੇ ਚ ਮृਗਯਨ੍

ਭਿਯਾ ਯਾਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ ਖਲੁ ਜਿਤਕਾਸ਼ੀ ਨਿਵਵृਤੇ ॥3॥

ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਃ ਸਮਜਨਿ ਸੁਤੋ ਗਰ੍ਭਵਸਤੌ

ਮੁਨੇਰ੍ਵੀਣਾਪਾਣੇਰਧਿਗਤਭਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਮਹਿਮਾ ।

ਸ ਵੈ ਜਾਤ੍ਯਾ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰਪਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤ੍ਵਯਿ ਰਤਿਂ

ਗਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਰਦ ਪਰਮੋਦਾਹਰਣਤਾਮ੍ ॥4॥

ਸੁਰਾਰੀਣਾਂ ਹਾਸ੍ਯਂ ਤਵ ਚਰਣਦਾਸ੍ਯਂ ਨਿਜਸੁਤੇ

ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਗੁਰੁਭਿਰਸ਼ਿਸ਼ਿਕ੍षਚ੍ਚਿਰਮਮੁਮ੍ ।

ਗੁਰੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਚਾਸਾਵਿਦਮਿਦਮਭਦ੍ਰਾਯ ਦृਢਮਿ-

ਤ੍ਯਪਾਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਵ ਚਰਣਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵ ਵਵृਧੇ ॥ 5 ॥

ਅਧੀਤੇषੁ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਿਮਿਤਿ ਪਰਿਪृष੍ਟੇऽਥ ਤਨਯੇ

ਭਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਰ੍ਯਾਮਭਿਗਦਤਿ ਪਰ੍ਯਾਕੁਲਧृਤਿਃ ।

ਗੁਰੁਭ੍ਯੋ ਰੋषਿਤ੍ਵਾ ਸਹਜਮਤਿਰਸ੍ਯੇਤ੍ਯਭਿਵਿਦਨ੍

ਵਧੋਪਾਯਾਨਸ੍ਮਿਨ੍ ਵ੍ਯਤਨੁਤ ਭਵਤ੍ਪਾਦਸ਼ਰਣੇ ॥6॥

ਸ ਸ਼ੂਲੈਰਾਵਿਦ੍ਧਃ ਸੁਬਹੁ ਮਥਿਤੋ ਦਿਗ੍ਗਜਗਣੈ-

ਰ੍ਮਹਾਸਰ੍ਪੈਰ੍ਦष੍ਟੋऽਪ੍ਯਨਸ਼ਨਗਰਾਹਾਰਵਿਧੁਤਃ ।

ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਵਕ੍षਿਪ੍ਤੋऽਪ੍ਯਹਹ! ਪਰਮਾਤ੍ਮਨ੍ਨਯਿ ਵਿਭੋ

ਤ੍ਵਯਿ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾਤ੍ਮਤ੍ਵਾਤ੍ ਕਿਮਪਿ ਨ ਨਿਪੀਡਾਮਭਜਤ ॥7॥

ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਾਵਿष੍ਟਃ ਸ ਪੁਨਰਤਿਦੁष੍ਟੋऽਸ੍ਯ ਜਨਕੋ

ਗੁਰੂਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦ੍ਗੇਹੇ ਕਿਲ ਵਰੁਣਪਾਸ਼ੈਸ੍ਤਮਰੁਣਤ੍ ।

ਗੁਰੋਸ਼੍ਚਾਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯੇ ਸ ਪੁਨਰਨੁਗਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਤਨਯਾਨ੍

ਭਵਦ੍ਭਕ੍ਤੇਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਮਮਪਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਸ਼ਿषਤ੍ ॥8॥

ਪਿਤਾ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਬਾਲਪ੍ਰਕਰਮਖਿਲਂ ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਤੁਤਿਪਰਂ

ਰੁषਾਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਾਹੈਨਂ ਕੁਲਹਤਕ ਕਸ੍ਤੇ ਬਲਮਿਤਿ ।

ਬਲਂ ਮੇ ਵੈਕੁਣ੍ਠਸ੍ਤਵ ਚ ਜਗਤਾਂ ਚਾਪਿ ਸ ਬਲਂ

ਸ ਏਵ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਕਲਮਿਤਿ ਧੀਰੋऽਯਮਗਦੀਤ੍ ॥9॥

ਅਰੇ ਕ੍ਵਾਸੌ ਕ੍ਵਾਸੌ ਸਕਲਜਗਦਾਤ੍ਮਾ ਹਰਿਰਿਤਿ

ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਸ੍ਤਮ੍ਭਂ ਚਲਿਤਕਰਵਾਲੋ ਦਿਤਿਸੁਤਃ ।

ਅਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋ ਨ ਹਿ ਵਦਿਤੁਮੀਸ਼ੋऽਸ੍ਮਿ ਸਹਸਾ

ਕृਪਾਤ੍ਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ ਪਵਨਪੁਰਵਾਸਿਨ੍ ਮृਡਯ ਮਾਮ੍ ॥10॥

Roman (IAST) Transliteration

hiraṇyākṣe potripravaravapuṣā deva bhavatā

hate śokakrodhaglapitadhṛtiretasya sahajaḥ |

hiraṇyaprārambhaḥ kaśipuramarārātisadasi

pratijñamātene tava kila vadhārthaṃ madhuripo ||1||

vidhātāraṃ ghoraṃ sa khalu tapasitvā nacirataḥ

puraḥ sākṣātkurvan suranaramṛgādyairanidhanam |

varaṃ labdhvā dṛpto jagadiha bhavannāyakamidaṃ

parikṣundannindrādaharata divaṃ tvāmagaṇayan ||2||

nihantuṃ tvāṃ bhūyastava padamavāptasya ca ripo-

rbahirdṛṣṭerantardadhitha hṛdaye sūkṣmavapuṣā |

nadannuccaistatrāpyakhilabhuvanānte ca mṛgayan

bhiyā yātaṃ matvā sa khalu jitakāśī nivavṛte ||3||

tato'sya prahlādaḥ samajani suto garbhavasatau

munervīṇāpāṇeradhigatabhavadbhaktimahimā |

sa vai jātyā daityaḥ śiśurapi sametya tvayi ratiṃ

gatastvadbhaktānāṃ varada paramodāharaṇatām ||4||

surārīṇāṃ hāsyaṃ tava caraṇadāsyaṃ nijasute

sa dṛṣṭvā duṣṭātmā gurubhiraśiśikṣacciramamum |

guruproktaṃ cāsāvidamidamabhadrāya dṛḍhami-

tyapākurvan sarvaṃ tava caraṇabhaktyaiva vavṛdhe || 5 ||

adhīteṣu śreṣṭhaṃ kimiti paripṛṣṭe'tha tanaye

bhavadbhaktiṃ varyāmabhigadati paryākuladhṛtiḥ |

gurubhyo roṣitvā sahajamatirasyetyabhividan

vadhopāyānasmin vyatanuta bhavatpādaśaraṇe ||6||

sa śūlairāviddhaḥ subahu mathito diggajagaṇai-

rmahāsarpairdaṣṭo'pyanaśanagarāhāravidhutaḥ |

girīndravakṣipto'pyahaha! paramātmannayi vibho

tvayi nyastātmatvāt kimapi na nipīḍāmabhajata ||7||

tataḥ śaṅkāviṣṭaḥ sa punaratiduṣṭo'sya janako

gurūktyā tadgehe kila varuṇapāśaistamaruṇat |

guroścāsānnidhye sa punaranugān daityatanayān

bhavadbhaktestattvaṃ paramamapi vijñānamaśiṣat ||8||

pitā śṛṇvan bālaprakaramakhilaṃ tvatstutiparaṃ

ruṣāndhaḥ prāhainaṃ kulahataka kaste balamiti |

balaṃ me vaikuṇṭhastava ca jagatāṃ cāpi sa balaṃ

sa eva trailokyaṃ sakalamiti dhīro'yamagadīt ||9||

are kvāsau kvāsau sakalajagadātmā haririti

prabhinte sma stambhaṃ calitakaravālo ditisutaḥ |

ataḥ paścādviṣṇo na hi vaditumīśo'smi sahasā

kṛpātman viśvātman pavanapuravāsin mṛḍaya mām ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

हिरण्याक्षे पोत्रिप्रवरवपुषा देव भवता

हते शोकक्रोधग्लपितधृतिरेतस्य सहजः ।

हिरण्यप्रारम्भः कशिपुरमरारातिसदसि

प्रतिज्ञमातेने तव किल वधार्थं मधुरिपो ॥1॥

विधातारं घोरं स खलु तपसित्वा नचिरतः

पुरः साक्षात्कुर्वन् सुरनरमृगाद्यैरनिधनम् ।

वरं लब्ध्वा दृप्तो जगदिह भवन्नायकमिदं

परिक्षुन्दन्निन्द्रादहरत दिवं त्वामगणयन् ॥2॥

निहन्तुं त्वां भूयस्तव पदमवाप्तस्य च रिपो-

र्बहिर्दृष्टेरन्तर्दधिथ हृदये सूक्ष्मवपुषा ।

नदन्नुच्चैस्तत्राप्यखिलभुवनान्ते च मृगयन्

भिया यातं मत्वा स खलु जितकाशी निववृते ॥3॥

ततोऽस्य प्रह्लादः समजनि सुतो गर्भवसतौ

मुनेर्वीणापाणेरधिगतभवद्भक्तिमहिमा ।

स वै जात्या दैत्यः शिशुरपि समेत्य त्वयि रतिं

गतस्त्वद्भक्तानां वरद परमोदाहरणताम् ॥4॥

सुरारीणां हास्यं तव चरणदास्यं निजसुते

स दृष्ट्वा दुष्टात्मा गुरुभिरशिशिक्षच्चिरममुम् ।

गुरुप्रोक्तं चासाविदमिदमभद्राय दृढमि-

त्यपाकुर्वन् सर्वं तव चरणभक्त्यैव ववृधे ॥ 5 ॥

अधीतेषु श्रेष्ठं किमिति परिपृष्टेऽथ तनये

भवद्भक्तिं वर्यामभिगदति पर्याकुलधृतिः ।

गुरुभ्यो रोषित्वा सहजमतिरस्येत्यभिविदन्

वधोपायानस्मिन् व्यतनुत भवत्पादशरणे ॥6॥

स शूलैराविद्धः सुबहु मथितो दिग्गजगणै-

र्महासर्पैर्दष्टोऽप्यनशनगराहारविधुतः ।

गिरीन्द्रवक्षिप्तोऽप्यहह! परमात्मन्नयि विभो

त्वयि न्यस्तात्मत्वात् किमपि न निपीडामभजत ॥7॥

ततः शङ्काविष्टः स पुनरतिदुष्टोऽस्य जनको

गुरूक्त्या तद्गेहे किल वरुणपाशैस्तमरुणत् ।

गुरोश्चासान्निध्ये स पुनरनुगान् दैत्यतनयान्

भवद्भक्तेस्तत्त्वं परममपि विज्ञानमशिषत् ॥8॥

पिता शृण्वन् बालप्रकरमखिलं त्वत्स्तुतिपरं

रुषान्धः प्राहैनं कुलहतक कस्ते बलमिति ।

बलं मे वैकुण्ठस्तव च जगतां चापि स बलं

स एव त्रैलोक्यं सकलमिति धीरोऽयमगदीत् ॥9॥

अरे क्वासौ क्वासौ सकलजगदात्मा हरिरिति

प्रभिन्ते स्म स्तम्भं चलितकरवालो दितिसुतः ।

अतः पश्चाद्विष्णो न हि वदितुमीशोऽस्मि सहसा

कृपात्मन् विश्वात्मन् पवनपुरवासिन् मृडय माम् ॥10॥