Narayaniyam Dashaka 24 - Prahladacharitam — Sinhala Script

හිරණ්යාක්ෂේ පෝත්රිප්රවරවපුෂා දේව භවතා

හතේ ශෝකක්රෝධග්ලපිතධෘතිරේතස්ය සහජඃ .

හිරණ්යප්රාරම්භඃ කශිපුරමරාරාතිසදසි

ප්රතිජ්ඤමාතේනේ තව කිල වධාර්ථං මධුරිපෝ ..1..

විධාතාරං ඝෝරං ස ඛලු තපසිත්වා නචිරතඃ

පුරඃ සාක්ෂාත්කුර්වන් සුරනරමෘගාද්යෛරනිධනම් .

වරං ලබ්ධ්වා දෘප්තෝ ජගදිහ භවන්නායකමිදං

පරික්ෂුන්දන්නින්ද්රාදහරත දිවං ත්වාමගණයන් ..2..

නිහන්තුං ත්වාං භූයස්තව පදමවාප්තස්ය ච රිපෝ-

ර්බහිර්දෘෂ්ටේරන්තර්දධිථ හෘදයේ සූක්ෂ්මවපුෂා .

නදන්නුච්චෛස්තත්රාප්යඛිලභුවනාන්තේ ච මෘගයන්

භියා යාතං මත්වා ස ඛලු ජිතකාශී නිවවෘතේ ..3..

තතෝ(අ)ස්ය ප්රහ්ලාදඃ සමජනි සුතෝ ගර්භවසතෞ

මුනේර්වීණාපාණේරධිගතභවද්භක්තිමහිමා .

ස වෛ ජාත්යා දෛත්යඃ ශිශුරපි සමේත්ය ත්වයි රතිං

ගතස්ත්වද්භක්තානාං වරද පරමෝදාහරණතාම් ..4..

සුරාරීණාං හාස්යං තව චරණදාස්යං නිජසුතේ

ස දෘෂ්ට්වා දුෂ්ටාත්මා ගුරුභිරශිශික්ෂච්චිරමමුම් .

ගුරුප්රෝක්තං චාසාවිදමිදමභද්රාය දෘඪමි-

ත්යපාකුර්වන් සර්වං තව චරණභක්ත්යෛව වවෘධේ .. 5 ..

අධීතේෂු ශ්රේෂ්ඨං කිමිති පරිපෘෂ්ටේ(අ)ථ තනයේ

භවද්භක්තිං වර්යාමභිගදති පර්යාකුලධෘතිඃ .

ගුරුභ්යෝ රෝෂිත්වා සහජමතිරස්යේත්යභිවිදන්

වධෝපායානස්මින් ව්යතනුත භවත්පාදශරණේ ..6..

ස ශූලෛරාවිද්ධඃ සුබහු මථිතෝ දිග්ගජගණෛ-

ර්මහාසර්පෛර්දෂ්ටෝ(අ)ප්යනශනගරාහාරවිධුතඃ .

ගිරීන්ද්රවක්ෂිප්තෝ(අ)ප්යහහ! පරමාත්මන්නයි විභෝ

ත්වයි න්යස්තාත්මත්වාත් කිමපි න නිපීඩාමභජත ..7..

තතඃ ශඞ්කාවිෂ්ටඃ ස පුනරතිදුෂ්ටෝ(අ)ස්ය ජනකෝ

ගුරූක්ත්යා තද්ගේහේ කිල වරුණපාශෛස්තමරුණත් .

ගුරෝශ්චාසාන්නිධ්යේ ස පුනරනුගාන් දෛත්යතනයාන්

භවද්භක්තේස්තත්ත්වං පරමමපි විජ්ඤානමශිෂත් ..8..

පිතා ශෘණ්වන් බාලප්රකරමඛිලං ත්වත්ස්තුතිපරං

රුෂාන්ධඃ ප්රාහෛනං කුලහතක කස්තේ බලමිති .

බලං මේ වෛකුණ්ඨස්තව ච ජගතාං චාපි ස බලං

ස ඒව ත්රෛලෝක්යං සකලමිති ධීරෝ(අ)යමගදීත් ..9..

අරේ ක්වාසෞ ක්වාසෞ සකලජගදාත්මා හරිරිති

ප්රභින්තේ ස්ම ස්තම්භං චලිතකරවාලෝ දිතිසුතඃ .

අතඃ පශ්චාද්විෂ්ණෝ න හි වදිතුමීශෝ(අ)ස්මි සහසා

කෘපාත්මන් විශ්වාත්මන් පවනපුරවාසින් මෘඩය මාම් ..10..

Roman (IAST) Transliteration

hiraṇyākṣe potripravaravapuṣā deva bhavatā

hate śokakrodhaglapitadhṛtiretasya sahajaḥ |

hiraṇyaprārambhaḥ kaśipuramarārātisadasi

pratijñamātene tava kila vadhārthaṃ madhuripo ||1||

vidhātāraṃ ghoraṃ sa khalu tapasitvā nacirataḥ

puraḥ sākṣātkurvan suranaramṛgādyairanidhanam |

varaṃ labdhvā dṛpto jagadiha bhavannāyakamidaṃ

parikṣundannindrādaharata divaṃ tvāmagaṇayan ||2||

nihantuṃ tvāṃ bhūyastava padamavāptasya ca ripo-

rbahirdṛṣṭerantardadhitha hṛdaye sūkṣmavapuṣā |

nadannuccaistatrāpyakhilabhuvanānte ca mṛgayan

bhiyā yātaṃ matvā sa khalu jitakāśī nivavṛte ||3||

tato'sya prahlādaḥ samajani suto garbhavasatau

munervīṇāpāṇeradhigatabhavadbhaktimahimā |

sa vai jātyā daityaḥ śiśurapi sametya tvayi ratiṃ

gatastvadbhaktānāṃ varada paramodāharaṇatām ||4||

surārīṇāṃ hāsyaṃ tava caraṇadāsyaṃ nijasute

sa dṛṣṭvā duṣṭātmā gurubhiraśiśikṣacciramamum |

guruproktaṃ cāsāvidamidamabhadrāya dṛḍhami-

tyapākurvan sarvaṃ tava caraṇabhaktyaiva vavṛdhe || 5 ||

adhīteṣu śreṣṭhaṃ kimiti paripṛṣṭe'tha tanaye

bhavadbhaktiṃ varyāmabhigadati paryākuladhṛtiḥ |

gurubhyo roṣitvā sahajamatirasyetyabhividan

vadhopāyānasmin vyatanuta bhavatpādaśaraṇe ||6||

sa śūlairāviddhaḥ subahu mathito diggajagaṇai-

rmahāsarpairdaṣṭo'pyanaśanagarāhāravidhutaḥ |

girīndravakṣipto'pyahaha! paramātmannayi vibho

tvayi nyastātmatvāt kimapi na nipīḍāmabhajata ||7||

tataḥ śaṅkāviṣṭaḥ sa punaratiduṣṭo'sya janako

gurūktyā tadgehe kila varuṇapāśaistamaruṇat |

guroścāsānnidhye sa punaranugān daityatanayān

bhavadbhaktestattvaṃ paramamapi vijñānamaśiṣat ||8||

pitā śṛṇvan bālaprakaramakhilaṃ tvatstutiparaṃ

ruṣāndhaḥ prāhainaṃ kulahataka kaste balamiti |

balaṃ me vaikuṇṭhastava ca jagatāṃ cāpi sa balaṃ

sa eva trailokyaṃ sakalamiti dhīro'yamagadīt ||9||

are kvāsau kvāsau sakalajagadātmā haririti

prabhinte sma stambhaṃ calitakaravālo ditisutaḥ |

ataḥ paścādviṣṇo na hi vaditumīśo'smi sahasā

kṛpātman viśvātman pavanapuravāsin mṛḍaya mām ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

हिरण्याक्षे पोत्रिप्रवरवपुषा देव भवता

हते शोकक्रोधग्लपितधृतिरेतस्य सहजः ।

हिरण्यप्रारम्भः कशिपुरमरारातिसदसि

प्रतिज्ञमातेने तव किल वधार्थं मधुरिपो ॥1॥

विधातारं घोरं स खलु तपसित्वा नचिरतः

पुरः साक्षात्कुर्वन् सुरनरमृगाद्यैरनिधनम् ।

वरं लब्ध्वा दृप्तो जगदिह भवन्नायकमिदं

परिक्षुन्दन्निन्द्रादहरत दिवं त्वामगणयन् ॥2॥

निहन्तुं त्वां भूयस्तव पदमवाप्तस्य च रिपो-

र्बहिर्दृष्टेरन्तर्दधिथ हृदये सूक्ष्मवपुषा ।

नदन्नुच्चैस्तत्राप्यखिलभुवनान्ते च मृगयन्

भिया यातं मत्वा स खलु जितकाशी निववृते ॥3॥

ततोऽस्य प्रह्लादः समजनि सुतो गर्भवसतौ

मुनेर्वीणापाणेरधिगतभवद्भक्तिमहिमा ।

स वै जात्या दैत्यः शिशुरपि समेत्य त्वयि रतिं

गतस्त्वद्भक्तानां वरद परमोदाहरणताम् ॥4॥

सुरारीणां हास्यं तव चरणदास्यं निजसुते

स दृष्ट्वा दुष्टात्मा गुरुभिरशिशिक्षच्चिरममुम् ।

गुरुप्रोक्तं चासाविदमिदमभद्राय दृढमि-

त्यपाकुर्वन् सर्वं तव चरणभक्त्यैव ववृधे ॥ 5 ॥

अधीतेषु श्रेष्ठं किमिति परिपृष्टेऽथ तनये

भवद्भक्तिं वर्यामभिगदति पर्याकुलधृतिः ।

गुरुभ्यो रोषित्वा सहजमतिरस्येत्यभिविदन्

वधोपायानस्मिन् व्यतनुत भवत्पादशरणे ॥6॥

स शूलैराविद्धः सुबहु मथितो दिग्गजगणै-

र्महासर्पैर्दष्टोऽप्यनशनगराहारविधुतः ।

गिरीन्द्रवक्षिप्तोऽप्यहह! परमात्मन्नयि विभो

त्वयि न्यस्तात्मत्वात् किमपि न निपीडामभजत ॥7॥

ततः शङ्काविष्टः स पुनरतिदुष्टोऽस्य जनको

गुरूक्त्या तद्गेहे किल वरुणपाशैस्तमरुणत् ।

गुरोश्चासान्निध्ये स पुनरनुगान् दैत्यतनयान्

भवद्भक्तेस्तत्त्वं परममपि विज्ञानमशिषत् ॥8॥

पिता शृण्वन् बालप्रकरमखिलं त्वत्स्तुतिपरं

रुषान्धः प्राहैनं कुलहतक कस्ते बलमिति ।

बलं मे वैकुण्ठस्तव च जगतां चापि स बलं

स एव त्रैलोक्यं सकलमिति धीरोऽयमगदीत् ॥9॥

अरे क्वासौ क्वासौ सकलजगदात्मा हरिरिति

प्रभिन्ते स्म स्तम्भं चलितकरवालो दितिसुतः ।

अतः पश्चाद्विष्णो न हि वदितुमीशोऽस्मि सहसा

कृपात्मन् विश्वात्मन् पवनपुरवासिन् मृडय माम् ॥10॥