Valmiki Ramayana Ayodhya Kanda Sarga 27 — Gurmukhi Script

⚠️ AI-generated translation — the Gujarati meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

Summary — Gujarati

આ સર્ગમાં સીતા રામને પોતાની સાથે વન લઈ જવાની વિનંતી કરે છે. તે કહે છે કે સ્ત્રીને આ લોકમાં અને પરલોકમાં પતિ જ એકમાત્ર ગતિ છે, અને પતિનું ભાગ્ય પત્ની જ પ્રાપ્ત કરે છે. તે રામની આગળ ચાલીને કુશ અને કાંટા કચડવાની, ફળ-કંદમૂળ ખાઈને નિયમિત રહેવાની અને તેમની સાથે નદી-પર્વત-વન જોવાની ઈચ્છા વ્યક્ત કરે છે. સીતા કહે છે કે રામ વિના સ્વર્ગ પણ તેને માન્ય નથી, અને તેમનાથી વિયુક્ત થતાં તેનું મરણ નિશ્ચિત છે. છતાં ધર્મવત્સલ રામ તેને લઈ જવાનો વિચાર કરતા નથી અને વનવાસનાં દુઃખો તથા પાછા ફરવા વિશે ઘણું કહે છે.

AI-generated · not yet verified

The Gujarati meaning of each verse is shown below the verse.

⚠️ AI-generated translation — the Kannada meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

Summary — Kannada

ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣದ ಅಯೋಧ್ಯಾಕಾಂಡದ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳನೇ ಸರ್ಗದಲ್ಲಿ, ರಾಮನು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ತನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿಯುವಂತೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಸೀತೆಯು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡು ಪ್ರತಿಭಟಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪತಿಯ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಹೆಂಡತಿಯೊಬ್ಬಳೇ ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆಂದೂ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪತಿಯೊಬ್ಬನೇ ಗತಿಯೆಂದೂ ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಕುಶ ಮತ್ತು ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ತುಳಿದುಕೊಂಡಾದರೂ ರಾಮನ ಮುಂದೆ ನಡೆಯುವೆನೆಂದೂ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹಣ್ಣು-ಗೆಡ್ಡೆ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಅವನ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುವೆನೆಂದೂ ಅವಳು ತಿಳಿಸುತ್ತಾಳೆ. ನಿನ್ನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟರೆ ಸ್ವರ್ಗವೂ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ, ಮರಣವೇ ನಿಶ್ಚಯವೆಂದು ಹೇಳಿ ಅವಳು ತನ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವಂತೆ ಬೇಡುತ್ತಾಳೆ. ಹೀಗೆ ಅವಳು ಹೇಳಿದರೂ ಧರ್ಮವತ್ಸಲನಾದ ರಾಮನು ಸೀತೆಯನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಒಪ್ಪದೆ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದುಃಖಿತಳಾದ ಅವಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವಂತೆ ಬಹಳವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು.

AI-generated · not yet verified

The Kannada meaning of each verse is shown below the verse.

Meaning —

ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯ ਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡਮ੍ ।

ਅਥ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਸ੍ਸਰ੍ਗਃ ।

Shloka 1

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਹਾ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀ ।
ਪ੍ਰਣਯਾਦੇਵ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥ 1 ॥

evamuktā tu vaidehī priyārhā priyavādinī |
praṇayādeva saṅkruddhā bhartāramidamabravīt || 1 ||

આમ કહેવાયેલી, પ્રિયને યોગ્ય અને પ્રિય બોલનારી વૈદેહી પ્રેમને કારણે જ ક્રોધિત થઈને પોતાના પતિને આ વચ્ચે કહેવા લાગી: ॥ 1 ॥ ^AI

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರಿಯವಾದುದಕ್ಕೆ ಅರ್ಹಳಾದ, ಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ವಿದೇಹರಾಜಕುಮಾರಿ ಸೀತೆಯು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಕೋಪಗೊಂಡು ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದಳು. ^AI

Shloka 2

ਕਿਮਿਦਂ ਭਾषਸੇ ਰਾਮ ਵਾਕ੍ਯਂ ਲਘੁਤਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਦਪਹਾਸ੍ਯਂ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਰਵਰਾਤ੍ਮਜ ॥ 2 ॥

kimidaṃ bhāṣase rāma vākyaṃ laghutayā dhruvam |
tvayā yadapahāsyaṃ me śrutvā naravarātmaja || 2 ||

હે રામ, હે નરશ્રેષ્ઠના પુત્ર, તું લઘુતાથી ચોક્કસ આ શું વાક્ય બોલે છે, જેને સાંભળીને મારે હાસ્ય કરવું પડે? ॥ 2 ॥ ^AI

ಎಲೈ ರಾಮನೇ, ನರಶ್ರೇಷ್ಠನ ಮಗನೇ, ನೀನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಈ ಮಾತು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ ಲಘುತನದಿಂದ ಹೇಳಿದ್ದು; ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ನನಗೆ ಇದು ನಗೆಪಾಟಲಿಗೆ ಈಡಾದಂತಿದೆ. ^AI

Shloka 3

ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਸ੍ਨੁषਾ ।
ਸ੍ਵਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਭੁਞ੍ਜਾਨਾਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਭਾਗ੍ਯਮੁਪਾਸਤੇ ॥ 3 ॥

āryaputra pitā mātā bhrātā putrastathā snuṣā |
svāni puṇyāni bhuñjānāḥ svaṃ svaṃ bhāgyamupāsate || 3 ||

હે આર્યપુત્ર, પિતા, માતા, ભાઈ, પુત્ર તથા પુત્રવધૂ — સૌ પોતપોતાનાં પુણ્યો ભોગવતાં પોતપોતાનાં ભાગ્યને અનુસરે છે. ॥ 3 ॥ ^AI

ಎಲೈ ಆರ್ಯಪುತ್ರನೇ, ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಸಹೋದರ, ಮಗ ಮತ್ತು ಸೊಸೆ — ಇವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪುಣ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಭಾಗ್ಯವನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ^AI

Shloka 4

ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਤੁ ਭਾਰ੍ਯੈਕਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ ।
ਅਤਸ਼੍ਚੈਵਾਹਮਾਦਿष੍ਟਾ ਵਨੇ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯਪਿ ॥ 4 ॥

bharturbhāgyaṃ tu bhāryaikā prāpnoti puruṣarṣabha |
ataścaivāhamādiṣṭā vane vastavyamityapi || 4 ||

હે પુરુષશ્રેષ્ઠ, પતિનું ભાગ્ય એકલી પત્ની જ પ્રાપ્ત કરે છે; તેથી જ મને પણ વનમાં રહેવાનો આદેશ મળ્યો છે. ॥ 4 ॥ ^AI

ಎಲೈ ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಪತಿಯ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಹೆಂಡತಿಯೊಬ್ಬಳೇ ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ; ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನಾನೂ ಸಹ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬೇಕೆಂದು ಆದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ^AI

Shloka 5

ਨ ਪਿਤਾ ਨਾਤ੍ਮਜੋ ਨਾਤ੍ਮਾ ਨ ਮਾਤਾ ਨ ਸਖੀਜਨਃ ।
ਇਹ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚ ਨਾਰੀਣਾਂ ਪਤਿਰੇਕੋ ਗਤਿਸ੍ਸਦਾ ॥ 5 ॥

na pitā nātmajo nātmā na mātā na sakhījanaḥ |
iha pretya ca nārīṇāṃ patireko gatissadā || 5 ||

ન પિતા, ન પુત્ર, ન પોતે, ન માતા, ન મિત્રજન — સ્ત્રીઓને આ લોકમાં અને પરલોકમાં પતિ એક જ સદા ગતિ છે. ॥ 5 ॥ ^AI

ತಂದೆಯಲ್ಲ, ಮಗನಲ್ಲ, ತಾನಲ್ಲ, ತಾಯಿಯಲ್ಲ, ಸ್ನೇಹಿತರ ಗುಂಪಲ್ಲ — ಈ ಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪತಿಯೊಬ್ಬನೇ ಸದಾ ಗತಿ. ^AI

Shloka 6

ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦੁਰ੍ਗਂ ਵਨਮਦ੍ਯੈਵ ਰਾਘਵ ।
ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮृਦ੍ਨਨ੍ਤੀ ਕੁਸ਼ਕਣ੍ਟਕਾਨ੍ ॥ 6 ॥

yadi tvaṃ prasthito durgaṃ vanamadyaiva rāghava |
agrataste gamiṣyāmi mṛdnantī kuśakaṇṭakān || 6 ||

હે રાઘવ, જો તું આજે જ દુર્ગમ વનમાં જવા નીકળ્યો હોય, તો હું કુશ અને કાંટા કચડતી તારી આગળ ચાલીશ. ॥ 6 ॥ ^AI

ಎಲೈ ರಾಘವನೇ, ನೀನು ಈ ದಿನವೇ ದುರ್ಗಮವಾದ ಕಾಡಿಗೆ ಹೊರಟರೆ, ನಾನು ಕುಶ ಮತ್ತು ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ತುಳಿದುಕೊಂಡು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ^AI

Shloka 7

ਈਰ੍ष੍ਯਾਰੋषੌ ਬਹਿष੍ਕृਤ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਸ਼ੇषਮਿਵੋਦਕਮ੍ ।
ਨਯ ਮਾਂ ਵੀਰ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਃ ਪਾਪਂ ਮਯਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ॥ 7 ॥

īrṣyāroṣau bahiṣkṛtya bhuktaśeṣamivodakam |
naya māṃ vīra visrabdhaḥ pāpaṃ mayi na vidyate || 7 ||

હે વીર, ઈર્ષ્યા અને ક્રોધને બહાર કાઢીને, જેમ ભોજન પછી બાકી રહેલું જળ ગ્રહણ કરવામાં આવે તેમ, નિઃશંક થઈને મને લઈ જા; મારામાં કોઈ પાપ નથી. ॥ 7 ॥ ^AI

ಎಲೈ ವೀರನೇ, ಅಸೂಯೆ ಮತ್ತು ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಉಳಿದುಕೊಂಡ ನೀರಿನಂತೆ (ಶುದ್ಧವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ) ನನ್ನನ್ನು ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು; ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪಾಪವೂ ಇಲ್ಲ. ^AI

Shloka 8

ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਗ੍ਰੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵਾ ਵੈਹਾਯਸਗਤੇਨ ਵਾ ।
ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਗਤਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪਾਦਚ੍ਛਾਯਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ ॥ 8 ॥

prāsādāgrairvimānairvā vaihāyasagatena vā |
sarvāvasthāgatā bhartuḥ pādacchāyā viśiṣyate || 8 ||

મહેલનાં શિખરો પર હો, વિમાનોમાં હો કે આકાશમાં ઉડતાં હો — સર્વ અવસ્થાઓમાં પતિના ચરણની છાયા જ શ્રેષ્ઠ છે. ॥ 8 ॥ ^AI

ಅರಮನೆಯ ಮೇಲ್ಭಾಗಗಳಲ್ಲಾಗಲಿ, ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಾಗಲಿ, ಅಥವಾ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವುದರಲ್ಲಾಗಲಿ — ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲೂ ಪತಿಯ ಪಾದದ ನೆರಳೇ (ಆಶ್ರಯವೇ) ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು. ^AI

Shloka 9

ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਟਾऽਸ੍ਮਿ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ ।
ਨਾऽਸ੍ਮਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਯਥਾ ਮਯਾ ॥ 9 ॥

anuśiṣṭā'smi mātrā ca pitrā ca vividhāśrayam |
nā'smi samprati vaktavyā vartitavyaṃ yathā mayā || 9 ||

મેં માતા અને પિતા પાસેથી વિવિધ પ્રકારે શિક્ષણ મેળવ્યું છે; હવે મારે કેવી રીતે રહેવું તે વિશે મને કંઈ કહેવાની જરૂર નથી. ^AI

ನಾನು ಅಮ್ಮನಿಂದಲೂ ಅಪ್ಪನಿಂದಲೂ ಬಗೆಬಗೆಯಾಗಿ ಉಪದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಈಗ ಹೇಗೆ ಇರಬೇಕೆಂದು ಯಾರೂ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ^AI

Shloka 10

ਅਹਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਨਂ ਪੁਰੁषਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ।
ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵृਕਸੇਵਿਤਮ੍ ॥ 10 ॥

ahaṃ durgaṃ gamiṣyāmi vanaṃ puruṣavarjitam |
nānāmṛgagaṇākīrṇaṃ śārdūlavṛkasevitam || 10 ||

હું પુરુષોથી વંચિત, અનેક પ્રકારના હરણોના સમૂહથી ભરેલા તથા વાઘ અને વરુઓથી સેવિત એવા દુર્ગમ વનમાં જઈશ. ^AI

ನಾನು ಪುರುಷರಿಲ್ಲದ, ನಾನಾ ಮೃಗಸಮೂಹಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಹುಲಿ ಮತ್ತು ತೋಳಗಳಿಂದ ಸೇವಿತವಾದ ದುರ್ಗಮವಾದ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗುವೆನು. ^AI

Shloka 11

ਸੁਖਂ ਵਨੇ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥੈਵ ਭਵਨੇ ਪਿਤੁਃ ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਤ੍ਰੀਨ੍ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਮ੍ ॥ 11 ॥

sukhaṃ vane nivatsyāmi yathaiva bhavane pituḥ |
acintayantī trīnlokāṃśccintayantī pativratam || 11 ||

હું પિતાના ઘરમાં જેમ સુખે રહી છું તેમ વનમાં પણ સુખે રહીશ; ત્રણ લોકોની ચિંતા ન કરતાં, પતિવ્રતાનું ચિંતન કરતી રહીશ. ^AI

ಅಪ್ಪನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಂತೆಯೇ ನಾನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸುವೆನು; ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸದೆ, ಪತಿವ್ರತೆಯಾದ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಇರುವೆನು. ^AI

Shloka 12

ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਾ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੀ ।
ਸਹ ਰਂਸ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਵਨੇषੁ ਮਧੁਗਨ੍ਧਿषੁ ॥ 12 ॥

śuśrūṣamāṇā te nityaṃ niyatā brahmacāriṇī |
saha raṃsye tvayā vīra vaneṣu madhugandhiṣu || 12 ||

હે વીર! હું નિયમિતપણે તમારી સેવા કરતી, નિયમિત અને બ્રહ્મચારિણી રહીને મધુની સુગંધવાળા વનોમાં તમારી સાથે આનંદ માણીશ. ^AI

ಎಲೈ ವೀರನೇ, ನಾನು ನಿತ್ಯವೂ ನಿನ್ನ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ನಿಯಮದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಣಿಯಾಗಿ, ಜೇನಿನ ಸುವಾಸನೆಯುಳ್ಳ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷಪಡುವೆನು. ^AI

Shloka 13

ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਵਨੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਰਾਮ ਸਮ੍ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍ ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਜਨਸ੍ਯੇਹ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਮ ਮਾਨਦ ॥ 13 ॥

tvaṃ hi śakto vane kartuṃ rāma samparipālanam |
anyasyāpi janasyeha kiṃ punarmama mānada || 13 ||

હે રામ! તમે વનમાં મારું સંપૂર્ણ પાલન કરવા સમર્થ છો; તો પછી હે માનદ! અહીં બીજા કોઈ જનની તો વાત જ શું? ^AI

ಎಲೈ ರಾಮನೇ, ನೀನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಶಕ್ತನಾಗಿದ್ದೀಯೆ; ಇನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ಬೇರೆ ಜನರ ವಿಷಯವೇನು, ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದೇನು, ಎಲೈ ಮಾನದನೇ. ^AI

Shloka 14

ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਨਮਦ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।
ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ ॥ 14 ॥

saha tvayā gamiṣyāmi vanamadya na saṃśayaḥ |
nāhaṃ śakyā mahābhāga nivartayitumudyatā || 14 ||

હે મહાભાગ્ય! આજે હું તમારી સાથે વનમાં જઈશ, તેમાં કોઈ સંશય નથી; ઉત્સુક થયેલી મને પાછી વાળી શકાય તેમ નથી. ^AI

ಎಲೈ ಮಹಾಭಾಗ್ಯನೇ, ನಾನು ಈ ದಿನ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗುವೆನು, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧಳಾದ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ^AI

Shloka 15

ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।
ਨ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਵਸਨ੍ਤੀ ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ ॥ 15 ॥

phalamūlāśanā nityaṃ bhaviṣyāmi na saṃśayaḥ |
na te duḥkhaṃ kariṣyāmi nivasantī saha tvayā || 15 ||

હું નિયમિતપણે ફળ અને કંદમૂળ ખાતી રહીશ, તેમાં કોઈ સંશય નથી; તમારી સાથે રહેતી હું તમને કોઈ દુઃખ નહીં કરું. ^AI

ನಾನು ನಿತ್ಯವೂ ಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಗೆಡ್ಡೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವವಳಾಗುವೆನು, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾ ನಿನಗೆ ಯಾವ ದುಃಖವನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ^AI

Shloka 16

ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰਿਤਸ਼੍ਸ਼ੈਲਾਨ੍ਪਲ੍ਵਲਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਭੀਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਧੀਮਤਾ ॥ 16 ॥

icchāmi saritaśśailānpalvalāni vanāni ca |
draṣṭuṃ sarvatra nirbhītā tvayā nāthena dhīmatā || 16 ||

હે બુદ્ધિમાન નાથ! તમારી સાથે હું નદીઓ, પર્વતો, પલ્વલ (જળાશયો) અને વનોને સર્વત્ર નિર્ભય થઈને જોવા ઈચ્છું છું. ^AI

ಎಲೈ ಬುದ್ಧಿವಂತನೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಕನಾಗಿ ಹೊಂದಿ, ನಾನು ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ನಿರ್ಭಯಳಾಗಿ ನದಿಗಳನ್ನು, ಪರ್ವತಗಳನ್ನು, ಕೊಳಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕಾಡುಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ^AI

Shloka 17

ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਕੀਰ੍ਣਾਃ ਪਦ੍ਮਿਨੀਸ੍ਸਾਧੁਪੁष੍ਪਿਤਾਃ ।
ਇਚ੍ਛੇਯਂ ਸੁਖਿਨੀ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰੇਣ ਸਙ੍ਗਤਾ ॥ 17 ॥

haṃsakāraṇḍavākīrṇāḥ padminīssādhupuṣpitāḥ |
iccheyaṃ sukhinī draṣṭuṃ tvayā vīreṇa saṅgatā || 17 ||

હંસ અને કારંડવ પક્ષીઓથી ભરેલા, સારી રીતે ખીલેલાં કમળોથી યુક્ત એવા સરોવરોને હું સુખી થઈને, વીર એવા તારી સાથે સંગાથે જોઈ ઈચ્છું છું. ^AI

ಹಂಸ ಮತ್ತು ಕಾರಂಡವ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಳಿದ ಪದ್ಮಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪದ್ಮಿನಿ ಸರೋವರಗಳನ್ನು ನಾನು ಸುಖಿನಿಯಾಗಿ, ವೀರನಾದ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗೂಡಿ ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ^AI

Shloka 18

ਅਭਿषੇਕਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਸੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਤਵ੍ਰਤਾ ।
ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ष ਰਂਸ੍ਯੇ ਪਰਮਨਨ੍ਦਿਨੀ ॥ 18 ॥

abhiṣekaṃ kariṣyāmi tāsu nityaṃ yatavratā |
saha tvayā viśālākṣa raṃsye paramanandinī || 18 ||

હે વિશાળાક્ષ, નિયમિત વ્રત ધારણ કરીને હું તે સરોવરોમાં નિત્ય સ્નાન કરીશ અને તારી સાથે પરમ આનંદ પામતી રહીશ. ^AI

ವಿಶಾಲಾಕ್ಷನೇ, ನಿತ್ಯವೂ ವ್ರತನಿಷ್ಠಳಾಗಿ ಆ ಸರೋವರಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ನಾನವನ್ನು ಮಾಡುವೆನು; ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ಸಂತೋಷಿಸುವೆನು. ^AI

Shloka 19

ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਵਾऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ।
ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਂ ਨ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋऽਪਿ ਨ ਹਿ ਮੇ ਮਤਃ ॥ 19 ॥

evaṃ varṣasahasrāṇāṃ śataṃ vā'haṃ tvayā saha |
vyatikramaṃ na vetsyāmi svargo'pi na hi me mataḥ || 19 ||

આ પ્રમાણે હું તારી સાથે હજાર વર્ષનાં સો વર્ષ (એટલે કે એક લાખ વર્ષ) વિત્યાં તેમ પણ જાણીશ નહીં; સ્વર્ગ પણ મને માન્ય નથી. ^AI

ಹೀಗೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗೂಡಿ ನೂರು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದುದನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಸ್ವರ್ಗವೂ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಲ್ಲ. ^AI

Shloka 20

ਸ੍ਵਰ੍ਗੇऽਪਿ ਚ ਵਿਨਾ ਵਾਸੋ ਭਵਿਤਾ ਯਦਿ ਰਾਘਵ ।
ਤ੍ਵਯਾ ਮਮ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨਾਹਂ ਤਮਪਿ ਰੋਚਯੇ ॥ 20 ॥

svarge'pi ca vinā vāso bhavitā yadi rāghava |
tvayā mama naravyāghra nāhaṃ tamapi rocaye || 20 ||

હે રાઘવ, જો સ્વર્ગમાં પણ તારા વિના વાસ થાય તો હે નરવ્યાઘ્ર, હું તે સ્વર્ગને પણ પસંદ કરતી નથી. ^AI

ರಾಘವನೇ, ನರವ್ಯಾಘ್ರನೇ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟು ವಾಸವಾಗುವುದಾದರೆ, ಆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನೂ ನಾನು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ^AI

Shloka 21

ਅਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਨਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਂ ਮृਗਾਯੁਤਂ ਵਾਨਰਵਾਰਣੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ ।
ਵਨੇ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹੇ ਤਵੈਵ ਪਾਦਾਵੁਪਗृਹ੍ਯ ਸਂਯਤਾ ॥ 21 ॥

ahaṃ gamiṣyāmi vanaṃ sudurgamaṃ mṛgāyutaṃ vānaravāraṇairyutam |
vane nivatsyāmi yathā piturgṛhe tavaiva pādāvupagṛhya saṃyatā || 21 ||

હું અત્યંત દુર્ગમ, હરણોથી ભરેલા અને વાનર તથા હાથીઓથી યુક્ત એવા વનમાં જઈશ; અને વનમાં પિતાના ઘરમાં જેમ રહેવાય તેમ, તારા ચરણોને પકડીને સંયમથી રહીશ. ^AI

ನಾನು ಬಹಳ ದುರ್ಗಮವಾದ, ಮೃಗಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಕಪಿಗಳು ಮತ್ತು ಆನೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗುವೆನು; ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಂತೆಯೇ, ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಸಂಯಮದಿಂದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವೆನು. ^AI

Shloka 22

ਅਨਨ੍ਯਭਾਵਾਮਨੁਰਕ੍ਤਚੇਤਸਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾਂ ਮਰਣਾਯਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਮ੍ ।
ਨਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਸਾਧੁ ਕੁਰੁष੍ਵ ਯਾਚਨਾਂ ਨ ਤੇ ਮਯਾऽਤੋ ਗੁਰੁਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ॥ 22 ॥

ananyabhāvāmanuraktacetasaṃ tvayā viyuktāṃ maraṇāyaniścitām |
nayasva māṃ sādhu kuruṣva yācanāṃ na te mayā'to gurutā bhaviṣyati || 22 ||

અનન્ય ભાવવાળી, તારા પ્રત્યે અનુરક્ત ચિત્તવાળી, તારાથી વિયુક્ત થતાં મરણ નિશ્ચિત થયેલી એવી મને સાથે લઈ જા; સાધુ થઈને મારી યાચના પૂર્ણ કર; આથી તને કોઈ ગુરુતા (દોષ) થશે નહીં. ^AI

ಬೇರೆ ಯಾವ ಭಾವವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಅನುರಕ್ತವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ನಿನ್ನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟರೆ ಮರಣವೇ ನಿಶ್ಚಯವೆಂದು ತಿಳಿದಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುವವನಾಗು; ಚೆನ್ನಾಗಿ ನನ್ನ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸುವವನಾಗು; ಇದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಯಾವ ಗೌರವಹಾನಿಯೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ^AI

Shloka 23

ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਮਪਿ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲੋ ਨ ਚ ਸ੍ਮ ਸੀਤਾਂ ਨृਵਰੋ ਨਿਨੀषਤਿ ।
ਉਵਾਚ ਚੈਨਾਂ ਬਹੁ ਸਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਨੇ ਵਨੇ ਨਿਵਾਸਸ੍ਯ ਚ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ॥ 23 ॥

tathā bruvāṇāmapi dharmavatsalo na ca sma sītāṃ nṛvaro ninīṣati |
uvāca caināṃ bahu sannivartane vane nivāsasya ca duḥkhitāṃ prati || 23 ||

તે સીતા આમ કહેતી હતી ત્યારે પણ ધર્મવત્સલ એવા નૃપશ્રેષ્ઠ રામે તેને લઈ જવાનો વિચાર કર્યો નહીં; અને દુઃખી થયેલી તે સીતાને વનમાં નિવાસનાં દુઃખો વિશે તથા પાછા ફરવા વિશે ઘણું કહ્યું. ^AI

ಹೀಗೆ ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಧರ್ಮವತ್ಸಲನಾದ ಆ ನರಶ್ರೇಷ್ಠನು ಸೀತೆಯನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ; ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದುಃಖಿತಳಾದ ಅವಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವಂತೆ ಬಹಳವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ^AI

ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਸ੍ਸਰ੍ਗਃ ॥

Sanskrit — Devanagari (original)

श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणे अयोध्याकाण्डम् ।

अथ सप्तविंशस्सर्गः ।

एवमुक्ता तु वैदेही प्रियार्हा प्रियवादिनी ।

प्रणयादेव सङ्क्रुद्धा भर्तारमिदमब्रवीत् ॥ 1 ॥

किमिदं भाषसे राम वाक्यं लघुतया ध्रुवम् ।

त्वया यदपहास्यं मे श्रुत्वा नरवरात्मज ॥ 2 ॥

आर्यपुत्र पिता माता भ्राता पुत्रस्तथा स्नुषा ।

स्वानि पुण्यानि भुञ्जानाः स्वं स्वं भाग्यमुपासते ॥ 3 ॥

भर्तुर्भाग्यं तु भार्यैका प्राप्नोति पुरुषर्षभ ।

अतश्चैवाहमादिष्टा वने वस्तव्यमित्यपि ॥ 4 ॥

न पिता नात्मजो नात्मा न माता न सखीजनः ।

इह प्रेत्य च नारीणां पतिरेको गतिस्सदा ॥ 5 ॥

यदि त्वं प्रस्थितो दुर्गं वनमद्यैव राघव ।

अग्रतस्ते गमिष्यामि मृद्नन्ती कुशकण्टकान् ॥ 6 ॥

ईर्ष्यारोषौ बहिष्कृत्य भुक्तशेषमिवोदकम् ।

नय मां वीर विस्रब्धः पापं मयि न विद्यते ॥ 7 ॥

प्रासादाग्रैर्विमानैर्वा वैहायसगतेन वा ।

सर्वावस्थागता भर्तुः पादच्छाया विशिष्यते ॥ 8 ॥

अनुशिष्टाऽस्मि मात्रा च पित्रा च विविधाश्रयम् ।

नाऽस्मि सम्प्रति वक्तव्या वर्तितव्यं यथा मया ॥ 9 ॥

अहं दुर्गं गमिष्यामि वनं पुरुषवर्जितम् ।

नानामृगगणाकीर्णं शार्दूलवृकसेवितम् ॥ 10 ॥

सुखं वने निवत्स्यामि यथैव भवने पितुः ।

अचिन्तयन्ती त्रीन्लोकांश्च्चिन्तयन्ती पतिव्रतम् ॥ 11 ॥

शुश्रूषमाणा ते नित्यं नियता ब्रह्मचारिणी ।

सह रंस्ये त्वया वीर वनेषु मधुगन्धिषु ॥ 12 ॥

त्वं हि शक्तो वने कर्तुं राम सम्परिपालनम् ।

अन्यस्यापि जनस्येह किं पुनर्मम मानद ॥ 13 ॥

सह त्वया गमिष्यामि वनमद्य न संशयः ।

नाहं शक्या महाभाग निवर्तयितुमुद्यता ॥ 14 ॥

फलमूलाशना नित्यं भविष्यामि न संशयः ।

न ते दुःखं करिष्यामि निवसन्ती सह त्वया ॥ 15 ॥

इच्छामि सरितश्शैलान्पल्वलानि वनानि च ।

द्रष्टुं सर्वत्र निर्भीता त्वया नाथेन धीमता ॥ 16 ॥

हंसकारण्डवाकीर्णाः पद्मिनीस्साधुपुष्पिताः ।

इच्छेयं सुखिनी द्रष्टुं त्वया वीरेण सङ्गता ॥ 17 ॥

अभिषेकं करिष्यामि तासु नित्यं यतव्रता ।

सह त्वया विशालाक्ष रंस्ये परमनन्दिनी ॥ 18 ॥

एवं वर्षसहस्राणां शतं वाऽहं त्वया सह ।

व्यतिक्रमं न वेत्स्यामि स्वर्गोऽपि न हि मे मतः ॥ 19 ॥

स्वर्गेऽपि च विना वासो भविता यदि राघव ।

त्वया मम नरव्याघ्र नाहं तमपि रोचये ॥ 20 ॥

अहं गमिष्यामि वनं सुदुर्गमं मृगायुतं वानरवारणैर्युतम् ।

वने निवत्स्यामि यथा पितुर्गृहे तवैव पादावुपगृह्य संयता ॥ 21 ॥

अनन्यभावामनुरक्तचेतसं त्वया वियुक्तां मरणायनिश्चिताम् ।

नयस्व मां साधु कुरुष्व याचनां न ते मयाऽतो गुरुता भविष्यति ॥ 22 ॥

तथा ब्रुवाणामपि धर्मवत्सलो न च स्म सीतां नृवरो निनीषति ।

उवाच चैनां बहु सन्निवर्तने वने निवासस्य च दुःखितां प्रति ॥ 23 ॥

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये अयोध्याकाण्डे सप्तविंशस्सर्गः ॥

🕉️ This is the original Sanskrit rendered in Gurmukhi script. Pronunciation is identical to the Sanskrit Devanagari version. It is a transliteration, not a translation — see “Meaning” for translations where available.

2.27 ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡ - ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ ਸਰ੍ਗਃ