📚 Valmiki Ramayana · Ayodhya Kanda

2.62 അയോധ്യാകാണ്ഡ - ദ്വിഷഷ്ടിതമ സര്ഗഃ

Sarga 62

✍️ Author Maharishi Valmiki 🖋️ Malayalam script 🔢 21 verses 28 views
📄 Download PDF
View: Text in this script too →
🖋️ Script: മലയാളം ▾
⚠️ AI-generated translation — the Sinhala meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.
Summary — Sinhala
මෙම සර්ගයේ දශරථ රජු රාමගේ වනවාසය නිසා ශෝකයෙන් පීඩිතව කෞසල්‍යා දේවියගෙන් කරුණාව ඉල්ලා සිටින අයුරු විස්තර වේ. ඔහු පෙර අඥානකමින් ශබ්දවේධී ලෙස කළ දුෂ්කෘත කර්මය සිහිපත් කරමින් ශෝක දෙකින්ම දැවෙයි. කෞසල්‍යාව ද රජුගේ කථාව අසා කඳුළු හෙළා, ශෝකය ධෛර්යය හා සියල්ල නසන බවත්, ශෝකයට සමාන සතුරෙක් නොමැති බවත් පවසයි. ඇය රාමයාගේ වනවාසයේ පස් රාත්‍රියක් පස් අවුරුද්දක් මෙන් දැනෙන බව කියා සිටියි. අවසානයේ රජු ඇයගේ වචනයෙන් සැනසුණද ශෝකයෙන් මැඩ නින්දට වශ වේ.

AI-generated · not yet verified

The Sinhala meaning of each verse is shown below the verse.

⚠️ AI-generated translation — the English meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.
Summary — English
King Dasharatha, distressed by Kausalya's harsh words, loses consciousness and, on regaining it, recalls an evil deed he once did unknowingly as one who could hit a target by sound. Grieving over both that deed and Rama, he folds his hands and begs Kausalya's favor, saying a husband is a visible deity to women who reflect on dharma and asking her not to speak unkindly to one deeply afflicted. Kausalya weeps, places his joined palms on her head, and says her words came only from grief for her son, adding that grief destroys courage, learning and everything, and that even the wise become bewildered by it. She notes that only five nights remain until Rama's exile but they seem like five years to her, and as she speaks the sun dims and night comes, and the king, propitiated by her words, comes under the sway of sleep.

AI-generated · not yet verified

The English meaning of each verse is shown below the verse.

⚠️ AI-generated translation — the Marathi meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.
Summary — Marathi
अयोध्याकांड सर्ग ६२ मध्ये शोकग्रस्त राजा दशरथ मूर्च्छित होऊन शुद्धीवर आल्यावर आपल्या पूर्वीच्या अज्ञानाने केलेल्या दुष्कर्माची आठवण करून दुःखी होतो. रामाच्या शोकाने व आपल्या शोकाने संतप्त होऊन तो कौसल्येची क्षमा मागतो व स्त्रीसाठी पतीचे दैवतत्व सांगतो. कौसल्याही अश्रूंनी भरून राजाचे हात डोक्यावर ठेवून त्याला प्रसन्न होण्याची विनंती करते व शोक धैर्य व श्रुतज्ञान नष्ट करतो असे सांगते. रामाच्या वनवासासाठी पाच रात्री शेष असूनही शोकाने त्या पाच वर्षांसारख्या वाटतात असे ती म्हणते. शेवटी सूर्यकिरण मंदावून रात्र आल्यावर शोकग्रस्त राजा निद्रेच्या ताब्यात जातो.

AI-generated · not yet verified

The Marathi meaning of each verse is shown below the verse.

Meaning —
ശ്രീമദ്വാല്മീകീയ രാമായണേ അയോധ്യാകാണ്ഡമ് ।
അഥ ദ്വിഷഷ്ടിതമസ്സര്ഗഃ ।
Shloka 1
ഏവം തു ക്രുദ്ധയാ രാജാ രാമമാത്രാ സശോകയാ ।
ശ്രാവിതഃ പരുഷം വാക്യം ചിന്തയാമാസ ദുഃഖിതഃ ॥ 1 ॥
evaṃ tu kruddhayā rājā rāmamātrā saśokayā |
śrāvitaḥ paruṣaṃ vākyaṃ cintayāmāsa duḥkhitaḥ || 1 ||

Thus the king, distressed, was made to hear a harsh speech by the angry and sorrowful mother of Rama, and he brooded over it. AI

अशा प्रकारे रागावलेल्या व शोकग्रस्त रामाच्या मातेकडून राजाला कठोर वचन ऐकविले गेले, आणि तो दुःखी होऊन विचार करू लागला. AI

මෙසේ කෝපයට පත්, ශෝකයෙන් යුත් රාමගේ මව විසින් රජුට රළු වචන ඇසෙන ලදී. දුකට පත් ඔහු කල්පනා කළේය. AI

Shloka 2
ചിന്തയിത്വാ സ ച നൃപോ മുമോഹ വ്യാകുലേന്ദ്രിയഃ ।
അഥ ദീര്ഘീണ കാലേന സഞ്ജ്ഞാമാപ പരന്തപഃ ॥ 2 ॥
cintayitvā sa ca nṛpo mumoha vyākulendriyaḥ |
atha dīrghīṇa kālena sañjñāmāpa parantapaḥ || 2 ||

Having brooded, that king, with agitated senses, lost consciousness; then after a long time the scorcher of foes regained his senses. AI

असा विचार करून त्या राजाची इंद्रिये व्याकुळ झाली आणि तो मूर्च्छित झाला; नंतर बराच काळ लोटल्यावर शत्रूंना तापविणाऱ्या त्या राजाला शुद्ध आली. AI

මෙසේ සිතමින් සිටි ඒ රජුගේ ඉන්ද්‍රියයන් ව්‍යාකුල වී ඔහු මුසාවට පත් විය. පසුව බොහෝ කලකට පසු ඒ පරන්තප (සතුරන් තවන) රජුට සංඥාව (සිහිය) ලැබුණි. AI

Shloka 3
സ സഞ്ജ്ഞാമുപലഭ്യൈവ ദീര്ഘമുഷ്ണം ച നിശ്ശ്വസന് ।
കൌസല്യാം പാര്ശ്വതോ ദൃഷ്ട്വാ പുന ശ്ചിന്താമുപാഗമത് ॥ 3 ॥
sa sañjñāmupalabhyaiva dīrghamuṣṇaṃ ca niśśvasan |
kausalyāṃ pārśvato dṛṣṭvā puna ścintāmupāgamat || 3 ||

As soon as he regained consciousness, sighing long and hot, he looked at Kausalya beside him and again fell into anxious thought. AI

शुद्धीवर आल्यावर तो दीर्घ व उष्ण निःश्वास टाकून आपल्या बाजूला कौसल्येला पाहून पुन्हा चिंतेत पडला. AI

සිහිය ලබාගත් පසු, දිගු උණුසුම් නිස්වාස හෙළමින්, කෞසල්‍යාව පැත්තෙන් දැක, නැවතත් චින්තාවට පත් විය. AI

Shloka 4
തസ്യ ചിന്തയമാനസ്യ പ്രത്യാഭാത്കര്മ ദുഷ്കൃതമ് ।
യദനേന കൃതം പൂര്വമജ്ഞാനാച്ഛബ്ദവേധിനാ ॥ 4 ॥
tasya cintayamānasya pratyābhātkarma duṣkṛtam |
yadanena kṛtaṃ pūrvamajñānācchabdavedhinā || 4 ||

As he brooded, there appeared before him that evil deed which he had formerly done unknowingly, he who could hit a target by sound. AI

तो विचार करत असताना, शब्दवेधी असलेल्या त्याने पूर्वी अज्ञानाने केलेले ते दुष्कर्म त्याच्या समोर प्रकट झाले. AI

මෙසේ සිතමින් සිටි ඔහුට, පෙර අඥානකමින් ශබ්දවේධී (ශබ්දය අනුව විදීම) ලෙස ඔහු විසින් කරන ලද දුෂ්කෘත කර්මය මතක් විය. AI

Shloka 5
അമനാസ്തേന ശോകേന രാമശോകേന ച പ്രഭുഃ ।
ദ്വാഭ്യാമപി മഹാരാജ ശ്ശോകാഭ്യാമന്വതപ്യത ॥ 5 ॥
amanāstena śokena rāmaśokena ca prabhuḥ |
dvābhyāmapi mahārāja śśokābhyāmanvatapyata || 5 ||

Dejected by that grief and by grief for Rama, the lord, the great king, grieved over both sorrows. AI

त्या शोकाने आणि रामाच्या शोकाने मन उदास झालेला तो प्रभु, महाराज, दोन्ही शोकांनी संतप्त होऊन तळमळू लागला. AI

ඒ ප්‍රභු (රජු) ඒ ශෝකයෙන් ද රාමගේ ශෝකයෙන් ද අමනස්ක විය. මහාරාජ, ඔහු ඒ ශෝක දෙකින්ම දැවුණේය. AI

Shloka 6
ദഹ്യാമാന സ്സശോകാഭ്യാം കൌസല്യാമാഹ ഭൂപതിഃ ।
വേപമാനോഽഞ്ജലിം കൃത്വാ പ്രസാദാര്ഥമവാങ്മുഖഃ ॥ 6 ॥
dahyāmāna ssaśokābhyāṃ kausalyāmāha bhūpatiḥ |
vepamāno'ñjaliṃ kṛtvā prasādārthamavāṅmukhaḥ || 6 ||

Burning with both sorrows, the king, trembling, with folded hands, his face turned downward, spoke to Kausalya to seek her favor. AI

दोन्ही शोकांनी जळत असलेला तो राजा थरथरत, हात जोडून, तोंड खाली घालून कौसल्येची कृपा मागण्यासाठी तिला म्हणाला. AI

ශෝක දෙකින් දැවෙමින් සිටි ඒ භූපති (රජු) වෙව්ලමින්, අඤ්ජලිය (අත් එකට තබා) කර, ප්‍රසාදය (කරුණාව) අපේක්ෂාවෙන් යටිකුරු මුහුණින් කෞසල්‍යාව අමතා කීවේය. AI

Shloka 7
പ്രസാദയേ ത്വാം കൌസല്യേ രചിതോഽയം മയാഽഞ്ജലിഃ ।
വത്സലാ ചാനൃശംസാ ച ത്വം ഹി നിത്യം പരേഷ്വപി ॥ 7 ॥
prasādaye tvāṃ kausalye racito'yaṃ mayā'ñjaliḥ |
vatsalā cānṛśaṃsā ca tvaṃ hi nityaṃ pareṣvapi || 7 ||

O Kausalya, I beseech you; this salutation has been made by me. For you are ever affectionate and kind even to strangers. AI

हे कौसल्ये, मी तुझी प्रार्थना करतो; हा माझा जोडलेला नमस्कार आहे. कारण तू नेहमीच परक्यांवरही वात्सल्य व दया दाखविणारी आहेस. AI

කෞසල්‍යාවෙනි, මම ඔබට ප්‍රසාදය (කරුණාව) ඉල්ලමි. මේ අඤ්ජලිය මා විසින් කරන ලදී. ඔබ නිතරම අන්‍යයන් කෙරෙහි ද වාත්සල්‍යයෙන් යුක්තය, අන්‍යයන්ට හිංසා නොකරන්නීය. AI

Shloka 8
ഭര്താ തു ഖലു നാരീണാം ഗുണവാന്നിര്ഗുണോഽപി വാ ।
ധര്മം വിമൃശമാനാനാം പ്രത്യക്ഷം ദേവി ദൈവതമ് ॥ 8 ॥
bhartā tu khalu nārīṇāṃ guṇavānnirguṇo'pi vā |
dharmaṃ vimṛśamānānāṃ pratyakṣaṃ devi daivatam || 8 ||

For a husband, O goddess, whether virtuous or without virtue, is to women who reflect on dharma the visible deity. AI

हे देवी, धर्माचा विचार करणाऱ्या स्त्रियांसाठी पती गुणवान असो वा गुणहीन, तो प्रत्यक्ष दैवतच असतो. AI

දේවිය, ධර්මය විමසා බලන්නාවූ ස්ත්‍රීන්ට ස්වාමියා ගුණවත් වුවත් නිර්ගුණ වුවත්, ප්‍රත්‍යක්ෂ දෙවියා වේ. AI

Shloka 9
സാ ത്വം ധര്മപരാ നിത്യം ദൃഷ്ടലോക പരാവരാ ।
നാര്ഹസേ വിപ്രിയം വക്തും ദുഖിഃതാഽപി സുദുഃഖിതമ് ॥ 9 ॥
sā tvaṃ dharmaparā nityaṃ dṛṣṭaloka parāvarā |
nārhase vipriyaṃ vaktuṃ dukhiḥtā'pi suduḥkhitam || 9 ||

You, who are ever devoted to dharma and who have seen the higher and lower worlds, even though grieved, ought not to speak what is unkind to one who is deeply afflicted. AI

तू नित्य धर्मपरायण आहेस आणि उच्च व नीच लोक पाहिलेली आहेस; तू दुःखी असलीस तरी अत्यंत दुःखी असलेल्या व्यक्तीला अप्रिय बोलणे तुला योग्य नाही. AI

එසේ වූ ඔබ, නිතරම ධර්මයෙහි යෙදුණු, ලෝකයේ උතුම් හා පහත් තත්ත්ව දුටු තැනැත්තී, දුකින් පෙළෙන අතිශයින් දුක් වූ අයෙකුට අප්‍රිය වචන කීමට නොසුදුසුය. AI

Shloka 10
തദ്വാക്യം കരുണം രാജ്ഞഃ ശ്രുത്വാ ദീനസ്യ ഭാഷിതമ് ।
കൌസല്യാ വ്യസൃജദ്ബാഷ്പം പ്രണാലീവ നവോദകമ് ॥ 10 ॥
tadvākyaṃ karuṇaṃ rājñaḥ śrutvā dīnasya bhāṣitam |
kausalyā vyasṛjadbāṣpaṃ praṇālīva navodakam || 10 ||

Hearing that piteous speech spoken by the wretched king, Kausalya let fall tears like a channel of fresh water. AI

दीन राजाने बोललेले ते करुण वचन ऐकून कौसल्येने नव्या पाण्याच्या प्रणालीसारखे अश्रू सोडले. AI

දුක් වූ රජුගේ එම කරුණාවන්ත කථාව අසා කෞසල්‍යාවෝ නව ජලයෙන් යුත් දිය පාරක් මෙන් කඳුළු හෙළූහ. AI

Shloka 11
സാ മൂര്ധ്നിബധ്വാ രുദതീ രാജ്ഞഃ പദ്മമിവാഞ്ജലിമ് ।
സമ്ഭ്രമാദബ്രവീത് ത്രസ്താ ത്വരമാണാക്ഷരം വചഃ ॥ 11 ॥
sā mūrdhnibadhvā rudatī rājñaḥ padmamivāñjalim |
sambhramādabravīt trastā tvaramāṇākṣaraṃ vacaḥ || 11 ||

Weeping, she placed the king's joined palms on her head like a lotus, and in her agitation, trembling, she spoke words with hurrying syllables. AI

ती रडत रडत राजाचे कमळासारखे जोडलेले हात आपल्या डोक्यावर ठेवून, घाबरलेली व घाईने अक्षरे उच्चारत बोलली. AI

ඇය හිස මත රජුගේ පද්මයක් මෙන් වූ ඇඳිලි බැඳගෙන හඬමින්, බියෙන් තැතිගෙන, ඉක්මන් වචන ඇති කථාවක් කීවාය. AI

Shloka 12
പ്രസീദ ശിരസാ യാചേ ഭൂമൌ നിപതിതാസ്മി തേ ।
യാചിതാസ്മി ഹതാ ദേവ ക്ഷന്തവ്യാഽഹം ന ഹി ത്വയാ ॥ 12 ॥
prasīda śirasā yāce bhūmau nipatitāsmi te |
yācitāsmi hatā deva kṣantavyā'haṃ na hi tvayā || 12 ||

Be gracious; I beseech you with my head; I have fallen down upon the ground before you. I have been besought, O lord, and am struck down; I am surely not to be forgiven by you. AI

प्रसन्न हो; मी डोके टेकवून तुझी विनंती करते; मी तुझ्या पायांवर पडलेली आहे. हे देवा, मी याचना केलेली आहे; मला तुझ्याकडून क्षमा केलीच पाहिजे. AI

සැනසෙනු මැනව! මම හිස නමා යාඥා කරමි; ඔබ ඉදිරියේ බිම වැටී සිටිමි. දෙවියනි, මම යාඥා කරන ලද්දී මරණයට පත් වීමි; ඔබ විසින් මට සමාව දිය යුතුය. AI

Shloka 13
നൈഷാ ഹി സാ സ്ത്രീ ഭവതി ശ്ലാഘനീയേന ധീമതാ ।
ഉഭയോര്ലോകയോര്വീര പത്യാ യാ സമ്സാദ്യതേ ॥ 13 ॥
naiṣā hi sā strī bhavati ślāghanīyena dhīmatā |
ubhayorlokayorvīra patyā yā samsādyate || 13 ||

She is not that praiseworthy woman of wise mind, O hero, who is united with a husband in both worlds. AI

हे वीरा, जी स्त्री प्रशंसनीय बुद्धिमान पतीकडून दोन्ही लोकांत (सुखाने) संगत केली जाते, तीच खरी स्त्री होय. AI

වීරයාණෙනි, ප්‍රශංසනීය වූ නුවණැති සැමියා විසින් ලෝක දෙකෙහිම යන තැනැත්තී ඇය ස්ත්‍රියක් නොවන්නීය. AI

Shloka 14
ജാനാമി ധര്മം ധര്മജ്ഞ ത്വാം ജാനേ സത്യവാദിനമ് ।
പുത്രശോകാര്തയാ തത്തു മയാ കിമപി ഭാഷിതമ് ॥ 14 ॥
jānāmi dharmaṃ dharmajña tvāṃ jāne satyavādinam |
putraśokārtayā tattu mayā kimapi bhāṣitam || 14 ||

I know dharma, O knower of dharma; I know you to be a speaker of truth. But that was said by me, afflicted by grief for my son, as something or other. AI

हे धर्मज्ञा, मी धर्म जाणते; तू सत्यवादी आहेस हे मी जाणते. पण पुत्राच्या शोकाने पीडित होऊन मी ते काहीतरी बोलले. AI

ධර්මඥයාණෙනි, මම ධර්මය දනිමි; ඔබ සත්‍යවාදී බව මම දනිමි. එහෙත් පුත්‍ර ශෝකයෙන් පීඩිත වූ මා විසින් යමක් කීවෙමි. AI

Shloka 15
ശോകോ നാശയതേ ധൈര്യം ശോകോ നാശയതേ ശ്രുതമ് ।
ശോകോ നാശയതേ സര്വം നാസ്തി ശോകസമോ രിപുഃ ॥ 15 ॥
śoko nāśayate dhairyaṃ śoko nāśayate śrutam |
śoko nāśayate sarvaṃ nāsti śokasamo ripuḥ || 15 ||

Grief destroys courage; grief destroys learning; grief destroys everything; there is no enemy equal to grief. AI

शोक धैर्य नष्ट करतो; शोक श्रुतज्ञान नष्ट करतो; शोक सर्व काही नष्ट करतो; शोकासारखा शत्रू नाही. AI

ශෝකය ධෛර්යය නසයි; ශෝකය ඇසූ දේ නසයි; ශෝකය සියල්ල නසයි; ශෝකයට සමාන සතුරෙක් නැත. AI

Shloka 16
ശക്യ ആപതിത സ്സോഢും പ്രഹാരോ രിപുഹസ്തതഃ ।
സോഢുമ്മാപതിതശ്ശോകസ്സുസൂക്ഷ്മോഽപി ന ശക്യതേ ॥ 16 ॥
śakya āpatita ssoḍhuṃ prahāro ripuhastataḥ |
soḍhummāpatitaśśokassusūkṣmo'pi na śakyate || 16 ||

A blow that has fallen from the hand of an enemy can be endured; but grief that has fallen upon one cannot be endured, even if it is very subtle. AI

शत्रूच्या हातून आलेला प्रहार सहन करणे शक्य आहे; पण आलेला शोक अगदी सूक्ष्म असला तरी सहन करणे शक्य नाही. AI

සතුරාගේ අතින් පැමිණි පහරක් ඉවසිය හැකිය. එහෙත් ඉතා සියුම් වූ ශෝකය පැමිණි විට ඉවසිය නොහැකිය. AI

Shloka 17
ധര്മജ്ഞാ ശ്ശ്രുതിമന്തോഽപി ഛിന്നധര്മാര്ഥസംശയാഃ ।
യതയോ വീര മുഹ്യന്തി ശോകസമ്മൂഢചേതസഃ ॥ 17 ॥
dharmajñā śśrutimanto'pi chinnadharmārthasaṃśayāḥ |
yatayo vīra muhyanti śokasammūḍhacetasaḥ || 17 ||

Even those who know dharma and have studied the scriptures, whose doubts concerning dharma and artha have been cut away, and who are ascetics — O hero, they too become bewildered, their minds stupefied by grief. AI

धर्म जाणणारे, शास्त्रश्रवण केलेले, ज्यांच्या धर्म व अर्थ यांविषयीच्या शंका नाहीशा झाल्या आहेत असे तपस्वीही, हे वीरा, शोकाने मूढ झालेल्या चित्ताने मोह पावतात. AI

ධර්මය දන්නා, වේද ශ්‍රවණය කළ, ධර්මාර්ථ පිළිබඳ සැක සංකා බිඳී ගිය, සංයමයෙන් යුතු තාපසයන් පවා, හේ වීරය, ශෝකයෙන් මුළා වූ සිත් ඇතිව මුළා වෙති. AI

Shloka 18
വനവാസായ രാമസ്യ പഞ്ചരാത്രോഽദ്യ ഗണ്യതേ ।
യ ശ്ശോകഹതഹര്ഷായാഃ പഞ്ചവര്ഷോപമോ മമ ॥ 18 ॥
vanavāsāya rāmasya pañcarātro'dya gaṇyate |
ya śśokahataharṣāyāḥ pañcavarṣopamo mama || 18 ||

Today only five nights remain to be counted until Rama's exile to the forest; yet to me, whose joy has been destroyed by grief, it seems like five years. AI

रामाच्या वनवासासाठी आज पाच रात्री शेष आहेत असे मोजले जाते; पण शोकाने ज्यांचा आनंद नष्ट झाला आहे त्या मला त्या पाच वर्षांसारख्या वाटतात. AI

රාමයාගේ වනවාසයට අද පස් රාත්‍රියක් ගණන් ගැනේ. ශෝකයෙන් සතුට නැති වූ මට එය පස් අවුරුද්දක් මෙන් වේ. AI

Shloka 19
തം ഹി ചിന്തയമാനായാ ശ്ശോകോഽയം ഹൃദി വര്ധതേ ।
നദീനാമിവ വേഗേന സമുദ്രസലിലം മഹത് ॥ 19 ॥
taṃ hi cintayamānāyā śśoko'yaṃ hṛdi vardhate |
nadīnāmiva vegena samudrasalilaṃ mahat || 19 ||

As I keep thinking of him, this grief grows in my heart, like the great ocean's water swelling with the current of rivers. AI

त्याचे चिंतन करत असताना हा शोक माझ्या हृदयात वाढतो, जसा नद्यांच्या वेगाने समुद्राचे मोठे जल वाढते. AI

එසේ ඔහු ගැන සිතන මට මේ ශෝකය හදවතෙහි වැඩි වේ. ගංගාවන්ගේ වේගයෙන් මහා සමුද්‍ර ජලය මෙන්. AI

Shloka 20
ഏവം ഹി കഥയന്ത്യാസ്തു കൌസല്യായാശ്ശുഭം വചഃ ।
മന്ദരശ്മിരഭൂത്സൂര്യോ രജനീ ചാഭ്യവര്തത ॥ 20 ॥
evaṃ hi kathayantyāstu kausalyāyāśśubhaṃ vacaḥ |
mandaraśmirabhūtsūryo rajanī cābhyavartata || 20 ||

While Kausalya was thus speaking these auspicious words, the sun became dim-rayed and the night came on. AI

कौसल्येने अशी शुभ वचने बोलत असतानाच सूर्याचे किरण मंद झाले आणि रात्र आली. AI

මෙසේ කියමින් සිටි කෞසල්‍යාවගේ ශුභ වචන අවසන් වන විට, මඳ රැස් ඇති සූර්යයා බැස ගියේය. රාත්‍රිය ද ආසන්න විය. AI

Shloka 21
തഥാ പ്രസാദിതോ വാക്യൈര്ദേവ്യാ കൌസല്യയാ നൃപഃ ।
ശോകേന ച സമാക്രാന്തോ നിദ്രായാ വശന്തോമേയിവാന് ॥ 21 ॥
tathā prasādito vākyairdevyā kausalyayā nṛpaḥ |
śokena ca samākrānto nidrāyā vaśantomeyivān || 21 ||

Thus propitiated by the words of the queen Kausalya, the king, though overcome by grief, came under the sway of sleep. AI

अशा प्रकारे राणी कौसल्येच्या वचनांनी प्रसन्न केलेला राजा, शोकाने ग्रासलेला असूनही, निद्रेच्या ताब्यात गेला. AI

එසේ දේවිය වූ කෞසල්‍යාවගේ වචනයෙන් සැනසුණු රජු, ශෝකයෙන් ද මැඩ පවත්වනු ලැබ, නින්දට වශ විය. AI

ഇത്യാര്ഷേ ശ്രീമദ്രാമായണേ വാല്മീകീയ ആദികാവ്യേ അയോധ്യാകാണ്ഡേ ദ്വിഷഷ്ടിതമസ്സര്ഗഃ ॥
Sanskrit — Devanagari (original)
श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणे अयोध्याकाण्डम् ।
अथ द्विषष्टितमस्सर्गः ।
एवं तु क्रुद्धया राजा राममात्रा सशोकया ।
श्रावितः परुषं वाक्यं चिन्तयामास दुःखितः ॥ 1 ॥
चिन्तयित्वा स च नृपो मुमोह व्याकुलेन्द्रियः ।
अथ दीर्घीण कालेन सञ्ज्ञामाप परन्तपः ॥ 2 ॥
स सञ्ज्ञामुपलभ्यैव दीर्घमुष्णं च निश्श्वसन् ।
कौसल्यां पार्श्वतो दृष्ट्वा पुन श्चिन्तामुपागमत् ॥ 3 ॥
तस्य चिन्तयमानस्य प्रत्याभात्कर्म दुष्कृतम् ।
यदनेन कृतं पूर्वमज्ञानाच्छब्दवेधिना ॥ 4 ॥
अमनास्तेन शोकेन रामशोकेन च प्रभुः ।
द्वाभ्यामपि महाराज श्शोकाभ्यामन्वतप्यत ॥ 5 ॥
दह्यामान स्सशोकाभ्यां कौसल्यामाह भूपतिः ।
वेपमानोऽञ्जलिं कृत्वा प्रसादार्थमवाङ्मुखः ॥ 6 ॥
प्रसादये त्वां कौसल्ये रचितोऽयं मयाऽञ्जलिः ।
वत्सला चानृशंसा च त्वं हि नित्यं परेष्वपि ॥ 7 ॥
भर्ता तु खलु नारीणां गुणवान्निर्गुणोऽपि वा ।
धर्मं विमृशमानानां प्रत्यक्षं देवि दैवतम् ॥ 8 ॥
सा त्वं धर्मपरा नित्यं दृष्टलोक परावरा ।
नार्हसे विप्रियं वक्तुं दुखिःताऽपि सुदुःखितम् ॥ 9 ॥
तद्वाक्यं करुणं राज्ञः श्रुत्वा दीनस्य भाषितम् ।
कौसल्या व्यसृजद्बाष्पं प्रणालीव नवोदकम् ॥ 10 ॥
सा मूर्ध्निबध्वा रुदती राज्ञः पद्ममिवाञ्जलिम् ।
सम्भ्रमादब्रवीत् त्रस्ता त्वरमाणाक्षरं वचः ॥ 11 ॥
प्रसीद शिरसा याचे भूमौ निपतितास्मि ते ।
याचितास्मि हता देव क्षन्तव्याऽहं न हि त्वया ॥ 12 ॥
नैषा हि सा स्त्री भवति श्लाघनीयेन धीमता ।
उभयोर्लोकयोर्वीर पत्या या सम्साद्यते ॥ 13 ॥
जानामि धर्मं धर्मज्ञ त्वां जाने सत्यवादिनम् ।
पुत्रशोकार्तया तत्तु मया किमपि भाषितम् ॥ 14 ॥
शोको नाशयते धैर्यं शोको नाशयते श्रुतम् ।
शोको नाशयते सर्वं नास्ति शोकसमो रिपुः ॥ 15 ॥
शक्य आपतित स्सोढुं प्रहारो रिपुहस्ततः ।
सोढुम्मापतितश्शोकस्सुसूक्ष्मोऽपि न शक्यते ॥ 16 ॥
धर्मज्ञा श्श्रुतिमन्तोऽपि छिन्नधर्मार्थसंशयाः ।
यतयो वीर मुह्यन्ति शोकसम्मूढचेतसः ॥ 17 ॥
वनवासाय रामस्य पञ्चरात्रोऽद्य गण्यते ।
य श्शोकहतहर्षायाः पञ्चवर्षोपमो मम ॥ 18 ॥
तं हि चिन्तयमानाया श्शोकोऽयं हृदि वर्धते ।
नदीनामिव वेगेन समुद्रसलिलं महत् ॥ 19 ॥
एवं हि कथयन्त्यास्तु कौसल्यायाश्शुभं वचः ।
मन्दरश्मिरभूत्सूर्यो रजनी चाभ्यवर्तत ॥ 20 ॥
तथा प्रसादितो वाक्यैर्देव्या कौसल्यया नृपः ।
शोकेन च समाक्रान्तो निद्राया वशन्तोमेयिवान् ॥ 21 ॥
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये अयोध्याकाण्डे द्विषष्टितमस्सर्गः ॥
🕉️ This is the original Sanskrit rendered in Malayalam script. Pronunciation is identical to the Sanskrit Devanagari version. It is a transliteration, not a translation — see “Meaning” for translations where available.
🕉 InfoLyter.in