Valmiki Ramayana Ayodhya Kanda Sarga 35 — Malayalam Script

⚠️ AI-generated translation — the Kannada meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

Summary — Kannada

ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣದ ಅಯೋಧ್ಯಾಕಾಂಡ 35ನೇ ಸರ್ಗದಲ್ಲಿ, ದಶರಥನ ಸಾರಥಿ ಸುಮಂತ್ರನು ಕೈಕೇಯಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಕೋಪದಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಕೈಕೇಯಿಯ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಪತಿಘಾತಿನಿ ಮತ್ತು ಕುಲಘಾತಿನಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ರಾಜನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುವಂತೆ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪತಿಯ ಇಚ್ಛೆಯೇ ಕೋಟಿ ಪುತ್ರರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ರಾಮನಿಗೆ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕವಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಾನೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ರಾಮನು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದರೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕೈಕೇಯಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಅಪವಾದ ಹರಡುವುದು ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕೈಕೇಯಿಯ ತಾಯಿಯ ದುರ್ಗ್ರಹದ ಕಥೆಯನ್ನೂ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ, ಅಂತಹ ದುರ್ಜನರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಕೊನೆಗೆ ಆ ದೇವಿಯು ಕ್ಷೋಭೆಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ, ಸಂತಾಪಪಡಲಿಲ್ಲ, ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಕಾರವೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

AI-generated · not yet verified

The Kannada meaning of each verse is shown below the verse.

⚠️ AI-generated translation — the Odia meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

The Odia meaning of each verse is shown below the verse.

Meaning —

ശ്രീമദ്വാല്മീകീയ രാമായണേ അയോധ്യാകാണ്ഡമ് ।

അഥ പഞ്ചത്രിംശസ്സര്ഗഃ ।

Shloka 1

തതോ നിര്ധൂയ സഹസാ ശിരോ നിശ്ശ്വസ്യ ചാസകൃത് ।
പാണൌ പാണിം വിനിഷ്പിഷ്യ ദന്താന് കടകടാപ്യ ച ॥ 1 ॥

tato nirdhūya sahasā śiro niśśvasya cāsakṛt |
pāṇau pāṇiṃ viniṣpiṣya dantān kaṭakaṭāpya ca || 1 ||

ಆಗ ಅವನು ತಕ್ಷಣ ತಲೆಯನ್ನು ಕುಲುಕಿಸಿ, ಪದೇ ಪದೇ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು, ಕೈಯಿಂದ ಕೈಯನ್ನು ಜಜ್ಜಿ, ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಕಟಕಟ ಎಂದು ಕಡಿದನು. ^AI

ତା'ପରେ ସେ ହଠାତ୍ ମୁଣ୍ଡକୁ ଝାଡ଼ି ଦେଇ ବାରମ୍ବାର ନିଶ୍ୱାସ ମାରିଲେ; ହାତରେ ହାତ ମଳି ଦେଇ ଦାନ୍ତକୁ କଡ଼କଡ଼ କରି କଚାଡ଼ିଲେ। ^AI

Shloka 2

ലോചനേ കോപസംരക്തേ വര്ണം പൂര്വോചിതം ജഹത് ।
കോപാഭിഭൂതസ്സഹസാ സന്താപമശുഭം ഗതഃ ॥ 2 ॥

locane kopasaṃrakte varṇaṃ pūrvocitaṃ jahat |
kopābhibhūtassahasā santāpamaśubhaṃ gataḥ || 2 ||

ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದವು; ಹಿಂದಿನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ವರ್ಣವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡನು; ಕೋಪದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನಾಗಿ ತಕ್ಷಣ ಅಮಂಗಳವಾದ ಸಂತಾಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು. ^AI

ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଆଖି କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ସ୍ୱାଭାବିକ ବର୍ଣ୍ଣକୁ ଛାଡ଼ିଗଲା; କ୍ରୋଧରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ ସେ ହଠାତ୍ ଅଶୁଭ ସନ୍ତାପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ^AI

Shloka 3

മനഃ സമീക്ഷമാണശ്ച സൂതോ ദശരഥസ്യ സഃ ।
കമ്പയന്നിവ കൈകേയ്യാ ഹൃദയം വാക്ഛരൈശ്ശിതൈഃ ॥ 3 ॥

manaḥ samīkṣamāṇaśca sūto daśarathasya saḥ |
kampayanniva kaikeyyā hṛdayaṃ vākcharaiśśitaiḥ || 3 ||

ದಶರಥನ ಸಾರಥಿಯಾದ ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಮರ್ಶಿಸುತ್ತಾ, ಹರಿತವಾದ ಮಾತುಗಳೆಂಬ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕೈಕೇಯಿಯ ಹೃದಯವನ್ನು ನಡುಗಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು. ^AI

ଦଶରତଙ୍କ ସାରଥି ସୁମନ୍ତ୍ର ମନରେ ବିଚାର କରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାକ୍ୟରୂପୀ ବାଣଦ୍ୱାରା କୈକେୟୀଙ୍କ ହୃଦୟକୁ କମ୍ପାଇବା ପରି କହିଲେ। ^AI

Shloka 4

വാക്യവജ്രൈരനുപമൈര്നിര്ഭിന്ദന്നിവ ചാശുഭൈഃ ।
കൈകേയ്യാ സ്സര്വമര്മാണി സുമന്ത്രഃ പ്രത്യഭാഷത ॥ 4 ॥

vākyavajrairanupamairnirbhindanniva cāśubhaiḥ |
kaikeyyā ssarvamarmāṇi sumantraḥ pratyabhāṣata || 4 ||

ಸುಮಂತ್ರನು ಅಸದೃಶವಾದ ಮತ್ತು ಅಮಂಗಳವಾದ ಮಾತುಗಳೆಂಬ ವಜ್ರಗಳಿಂದ ಕೈಕೇಯಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಮರ್ಮಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವನ್ನು ನುಡಿದನು. ^AI

ଅସଦୃଶ ଓ ଅଶୁଭ ବାକ୍ୟରୂପୀ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା କୈକେୟୀଙ୍କ ସମସ୍ତ ମର୍ମସ୍ଥଳକୁ ବିଦାରଣ କରିବା ପରି ସୁମନ୍ତ୍ର ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ^AI

Shloka 5

തതോ നിര്ധൂയ സഹസാ ശിരോ നിശ്ശ്വസ്യ ചാസകൃത് ।
പാണൌ പാണിം വിനിഷ്പിഷ്യ ദന്താന് കടകടാപ്യ ച ॥ 5 ॥

tato nirdhūya sahasā śiro niśśvasya cāsakṛt |
pāṇau pāṇiṃ viniṣpiṣya dantān kaṭakaṭāpya ca || 5 ||

Shloka 6

ലോചനേ കോപസംരക്തേ വര്ണം പൂര്വോചിതം ജഹത് ।
കോപാഭിഭൂതസ്സഹസാ സന്താപമശുഭം ഗതഃ ॥ 6 ॥

locane kopasaṃrakte varṇaṃ pūrvocitaṃ jahat |
kopābhibhūtassahasā santāpamaśubhaṃ gataḥ || 6 ||

Shloka 7

മനഃ സമീക്ഷമാണശ്ച സൂതോ ദശരഥസ്യ സഃ ।
കമ്പയന്നിവ കൈകേയ്യാ ഹൃദയം വാക്ഛരൈശ്ശിതൈഃ ॥ 7 ॥

manaḥ samīkṣamāṇaśca sūto daśarathasya saḥ |
kampayanniva kaikeyyā hṛdayaṃ vākcharaiśśitaiḥ || 7 ||

Shloka 8

വാക്യവജ്രൈരനുപമൈര്നിര്ഭിന്ദന്നിവ ചാശുഭൈഃ ।
കൈകേയ്യാ സ്സര്വമര്മാണി സുമന്ത്രഃ പ്രത്യഭാഷത ॥ 8 ॥

vākyavajrairanupamairnirbhindanniva cāśubhaiḥ |
kaikeyyā ssarvamarmāṇi sumantraḥ pratyabhāṣata || 8 ||

Shloka 9

യസ്യാസ്തവ പതിസ്ത്യക്തോ രാജാ ദശരഥഃ സ്വയമ് ।
ഭര്താ സര്വസ്യ ജഗതഃ സ്ഥാവരസ്യ ചരസ്യ ച ॥ 9 ॥

yasyāstava patistyakto rājā daśarathaḥ svayam |
bhartā sarvasya jagataḥ sthāvarasya carasya ca || 9 ||

ನಿನ್ನ ಪತಿಯಾದ ದಶರಥ ಮಹಾರಾಜನೇ ಸ್ವತಃ ನಿನ್ನಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು; ಅವನು ಸ್ಥಾವರ ಜಂಗಮವೆಂಬ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿಗೂ ಪತಿಯಾಗಿದ್ದನು. ^AI

ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ରାଜା ଦଶରଥ ସ୍ୱୟଂ ତୁମଦ୍ୱାରା ପରିତ୍ୟକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯିଏ ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପାଳକ ଅଟନ୍ତି। ^AI

Shloka 10

ന ഹ്യകാര്യതമം കിഞ്ചിത്തവ ദേവീഹ വിദ്യതേ ।
പതിഘ്നീം ത്വാമഹം മന്യേ കുലഘ്നീമപി ചാന്തതഃ ॥ 10 ॥

na hyakāryatamaṃ kiñcittava devīha vidyate |
patighnīṃ tvāmahaṃ manye kulaghnīmapi cāntataḥ || 10 ||

ಎಲೈ ದೇವಿಯೇ, ನಿನ್ನದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಕಾರ್ಯವಾದುದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಪತಿಘಾತಿನಿ ಎಂದೂ, ಕೊನೆಗೆ ಕುಲಘಾತಿನಿ ಎಂದೂ ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ^AI

ହେ ଦେବୀ, ତୁମର ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଅକାର୍ଯ୍ୟ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମକୁ ପତିଘାତିନୀ ଏବଂ ପରିଶେଷରେ କୁଳଘାତିନୀ ମଧ୍ୟ ମନେ କରୁଛି। ^AI

Shloka 11

യന്മഹേന്ദ്രമിവാജയ്യം ദുഷ്പ്രകമ്പ്യമിവാചലമ് ।
മഹോദധിമിവാക്ഷോഭ്യം സന്താപയസി കര്മഭിഃ ॥ 11 ॥

yanmahendramivājayyaṃ duṣprakampyamivācalam |
mahodadhimivākṣobhyaṃ santāpayasi karmabhiḥ || 11 ||

ಮಹೇಂದ್ರನಂತೆ ಅಜೇಯನೂ, ಪರ್ವತದಂತೆ ಅಲುಗಾಡಿಸಲಾಗದವನೂ, ಮಹಾಸಾಗರದಂತೆ ಕ್ಷೋಭೆಗೊಳಿಸಲಾಗದವನೂ ಆದ ಅವನನ್ನು ನಿನ್ನ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ನೀನು ಸಂತಾಪಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ. ^AI

ମହେନ୍ଦ୍ର ପରି ଅଜେୟ, ପର୍ବତ ପରି ଅଚଳ ଏବଂ ମହାସାଗର ପରି ଅକ୍ଷୁବ୍ଧ ରାଜାଙ୍କୁ ତୁମେ ନିଜ କର୍ମଦ୍ୱାରା ସନ୍ତାପିତ କରୁଛ। ^AI

Shloka 12

മാവമംസ്ഥാ ദശരഥം ഭര്താരം വരദം പതിമ് ।
ഭര്തുരിച്ഛാ ഹി നാരീണാം പുത്രകോട്യാ വിശിഷ്യതേ ॥ 12 ॥

māvamaṃsthā daśarathaṃ bhartāraṃ varadaṃ patim |
bharturicchā hi nārīṇāṃ putrakoṭyā viśiṣyate || 12 ||

ವರದನೂ ಪತಿಯೂ ಆದ ದಶರಥನನ್ನು ನೀನು ಅವಮಾನಿಸಬೇಡ. ಏಕೆಂದರೆ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಪತಿಯ ಇಚ್ಛೆಯೇ ಕೋಟಿ ಪುತ್ರರಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು. ^AI

ବରଦାତା ସ୍ୱାମୀ ରାଜା ଦଶରଥଙ୍କୁ ତୁଚ୍ଛ ମନେ କର ନାହିଁ; ନାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କୋଟି ପୁତ୍ରଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଟେ। ^AI

Shloka 13

യഥാവയോ ഹി രാജ്യാനി പ്രാപ്നുവന്തി നൃപക്ഷയേ ।
ഇക്ഷ്വാകുകുലനാഥേഽസ്മിം സ്തല്ലോപയിതുമിച്ഛസി ॥ 13 ॥

yathāvayo hi rājyāni prāpnuvanti nṛpakṣaye |
ikṣvākukulanāthe'smiṃ stallopayitumicchasi || 13 ||

ರಾಜರ ಅಳಿವಿನ ನಂತರ ಅವರ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ಕುಲದ ಒಡೆಯನಾದ ಇವನಲ್ಲಿ ಆ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ನೀನು ನಾಶಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ. ^AI

ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ତେ ପୁତ୍ରମାନେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଏହି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ କୁଳର ନାଥଙ୍କ ବିଷୟରେ ତୁମେ ସେହି ନ୍ୟାୟକୁ ଲୋପ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ^AI

Shloka 14

രാജാ ഭവതു തേ പുത്രോ ഭരതശ്ശാസ്തു മേദിനീമ് ।
വയം തത്ര ഗമിഷ്യാമോ രാമോ യത്ര ഗമിഷ്യതി ॥ 14 ॥

rājā bhavatu te putro bharataśśāstu medinīm |
vayaṃ tatra gamiṣyāmo rāmo yatra gamiṣyati || 14 ||

ರಾಜನೇ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನಾಗಲಿ; ಭರತನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಲಿ. ರಾಮನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆಯೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಾವೂ ಹೋಗುವೆವು. ^AI

ତୁମର ପୁତ୍ର ଭରତ ରାଜା ହେଉ ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଶାସନ କରୁ; ରାମ ଯେଉଁଠାକୁ ଯିବେ, ଆମେ ସେଠାକୁ ଯିବୁ। ^AI

Shloka 15

ന ഹി തേ വിഷയേ കശ്ചിദ് ര്ബ്രാഹ്മണോ വസ്തുമര്ഹതി ।
താദൃശം ത്വമമര്യാദമദ്യ കര്മ ചികീര്ഷസി ॥ 15 ॥

na hi te viṣaye kaścid rbrāhmaṇo vastumarhati |
tādṛśaṃ tvamamaryādamadya karma cikīrṣasi || 15 ||

ನಿನ್ನ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ವಾಸಿಸಲು ಅರ್ಹನಲ್ಲ. ಇಂಥ ಮರ್ಯಾದೆ ಮೀರಿದ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೀನು ಈಗ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ. ^AI

ତୁମର ରାଜ୍ୟରେ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାସ କରିବାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହନ୍ତି; ତୁମେ ଆଜି ଏପରି ମର୍ଯ୍ୟାଦାହୀନ କର୍ମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ। ^AI

Shloka 16

നൂനം സര്വേ ഗമിഷ്യാമോ മാര്ഗം രാമനിഷേവിതമ് ।
ത്യക്തായാ ബാന്ധവൈഃ സര്വൈര്ബ്രാഹ്മണൈഃ സാധുഭിഃ സദാ ॥ 16 ॥

nūnaṃ sarve gamiṣyāmo mārgaṃ rāmaniṣevitam |
tyaktāyā bāndhavaiḥ sarvairbrāhmaṇaiḥ sādhubhiḥ sadā || 16 ||

ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ರಾಮನು ಸೇವಿಸಿದ ಮಾರ್ಗವನ್ನೇ ಹೋಗುವೆವು; ಸರ್ವ ಬಂಧುಗಳಿಂದಲೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದಲೂ, ಸಜ್ಜನರಿಂದಲೂ ಸದಾ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರಾಗಿ. ^AI

ନିଶ୍ଚୟ ଆମେ ସମସ୍ତେ ରାମ ଅନୁସରଣ କରିଥିବା ପଥରେ ଯିବୁ, ଯେହେତୁ ତୁମେ ସମସ୍ତ ବାନ୍ଧବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସାଧୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବଦା ପରିତ୍ୟକ୍ତା। ^AI

Shloka 17

കാ പ്രീതീ രാജ്യലാഭേന തവ ദേവി ഭവിഷ്യതി ।
താദൃശം ത്വമമര്യാദം കര്മ കര്തും ചികീര്ഷസി ॥ 17 ॥

kā prītī rājyalābhena tava devi bhaviṣyati |
tādṛśaṃ tvamamaryādaṃ karma kartuṃ cikīrṣasi || 17 ||

ಎಲೈ ದೇವಿಯೇ, ರಾಜ್ಯಲಾಭದಿಂದ ನಿನಗೆ ಯಾವ ಸಂತೋಷವು ಉಂಟಾಗುವುದು? ಅಂತಹ ಮರ್ಯಾದೆಗೆಟ್ಟ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೀನು ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ. ^AI

Shloka 18

ആശ്ചര്യമിവ പശ്യാമി യസ്യാസ്തേ വൃത്തമീദൃശമ് ।
ആചരന്ത്യാ ന വിവൃതാ സദ്യോ ഭവതി മേദിനീ ॥ 18 ॥

āścaryamiva paśyāmi yasyāste vṛttamīdṛśam |
ācarantyā na vivṛtā sadyo bhavati medinī || 18 ||

ಯಾವ ನಿನ್ನ ನಡತೆಯು ಇಂತಹದ್ದಾಗಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುತ್ತೇನೆ; ಅಂತಹದನ್ನು ಆಚರಿಸುವವಳಿಗೆ ಭೂಮಿಯು ತಕ್ಷಣವೇ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟು ನುಂಗದಿರುವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯವೇ ಸರಿ. ^AI

Shloka 19

മഹാബ്രഹ്മര്ഷിസൃഷ്ടാഃ വാ ജ്വലന്തോ ഭീമദര്ശനാഃ ।
ധിഗ്വാഗ്ദണ്ഡാ ന ഹിംസന്തി രാമപ്രവ്രാജനേ സ്ഥിതാമ് ॥ 19 ॥

mahābrahmarṣisṛṣṭāḥ vā jvalanto bhīmadarśanāḥ |
dhigvāgdaṇḍā na hiṃsanti rāmapravrājane sthitām || 19 ||

ಮಹಾಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಜ್ವಲಿಸುವ, ಭಯಂಕರ ದರ್ಶನದ ವಾಗ್ದಂಡಗಳು ರಾಮನ ವನವಾಸದಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಧಿಕ್ಕಾರವಿರಲಿ. ^AI

Shloka 20

ആമ്രം ഛിത്വാ കുഠാരേണ നിമ്ബം പരിചരേത്തു യഃ ।
യശ്ചൈനം പയസാ സിഞ്ചേന്നൈവാസ്യ മധുരോ ഭവേത് ॥ 20 ॥

āmraṃ chitvā kuṭhāreṇa nimbaṃ paricarettu yaḥ |
yaścainaṃ payasā siñcennaivāsya madhuro bhavet || 20 ||

ಯಾವನು ಕೊಡಲಿಯಿಂದ ಮಾವಿನ ಮರವನ್ನು ಕಡಿದು ಬೇವಿನ ಮರವನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾನೋ, ಮತ್ತು ಯಾವನು ಅದಕ್ಕೆ ಹಾಲನ್ನು ಸುರಿಯುತ್ತಾನೋ, ಅದು ಅವನಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಸಿಹಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ^AI

Shloka 21

അഭിജാത്യം ഹി തേ മന്യേ യഥാ മാതുസ്തഥൈവ ച ।
ന ഹി നിമ്ബാത്സ്രവേത് ക്ഷൈദ്രം ലോകേ നിഗദിതം വചഃ ॥ 21 ॥

abhijātyaṃ hi te manye yathā mātustathaiva ca |
na hi nimbātsravet kṣaidraṃ loke nigaditaṃ vacaḥ || 21 ||

ನಿನ್ನ ಉತ್ತಮ ಕುಲೀನತೆಯು ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯಂತೆಯೇ ಇದೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಬೇವಿನಿಂದ ಜೇನು ಸ್ರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಮಾತು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ^AI

Shloka 22

തവ മാതുരസദ്ഗ്രാഹം വിദ്മഃ പൂര്വം യഥാശ്രുതമ് ।
പിതുസ്തേ വരദഃ കശ്ചിദ്ദദൌ വരമനുത്തമമ് ॥ 22 ॥

tava māturasadgrāhaṃ vidmaḥ pūrvaṃ yathāśrutam |
pituste varadaḥ kaściddadau varamanuttamam || 22 ||

ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯ ದುರ್ಗ್ರಹವನ್ನು ನಾವು ಹಿಂದೆ ಕೇಳಿದಂತೆ ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ; ನಿನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಯಾವನೋ ವರದಾತನು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ^AI

Shloka 23

സര്വഭൂതരുതം തസ്മാത്സഞ്ജജ്ഞേ വസുധാധിപഃ ।
തേന തിര്യഗ്ഗതാനാം ച ഭൂതാനാം വിദിതം വചഃ ॥ 23 ॥

sarvabhūtarutaṃ tasmātsañjajñe vasudhādhipaḥ |
tena tiryaggatānāṃ ca bhūtānāṃ viditaṃ vacaḥ || 23 ||

ಆ ವರದಿಂದ ಆ ರಾಜನು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಅದರಿಂದ ತಿರ್ಯಗ್‌ಯೋನಿಗಳಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮಾತು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ^AI

Shloka 24

തതോ ജൃമ്ഭസ്യ ശയനേ വിരുതാദ്ഭൂരിവര്ചസഃ ।
പിതുസ്തേ വിദിതോ ഭാവ സ്സ തത്ര ബഹുധാഽഹസത് ॥ 24 ॥

tato jṛmbhasya śayane virutādbhūrivarcasaḥ |
pituste vidito bhāva ssa tatra bahudhā'hasat || 24 ||

ಆಗ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಜೃಂಭನು ಶಯನದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಮಾತಿನಿಂದ ನಿನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಅವನ ಭಾವವು ತಿಳಿಯಿತು; ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಬಹಳವಾಗಿ ನಕ್ಕನು. ^AI

Shloka 25

തത്ര തേ ജനനീ ക്രുദ്ധാ മൃത്യുപാശമഭീപ്സതീ ।
ഹാസം തേ നൃപതേ സൌമ്യ ജിജ്ഞാസാമീതി ചാബ്രവീത് ॥ 25 ॥

tatra te jananī kruddhā mṛtyupāśamabhīpsatī |
hāsaṃ te nṛpate saumya jijñāsāmīti cābravīt || 25 ||

ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ತಾಯಿ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಮೃತ್ಯುಪಾಶವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾ, 'ಎಲೈ ರಾಜನೇ, ಸೌಮ್ಯನೇ, ನಿನ್ನ ನಗುವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು. ^AI

Shloka 26

നൃപശ്ചോവാച താം ദേവീം ദേവി ശംസാമി തേ യദി ।
തതോ മേ മരണം സദ്യോ ഭവിഷ്യതി ന സംശയഃ ॥ 26 ॥

nṛpaścovāca tāṃ devīṃ devi śaṃsāmi te yadi |
tato me maraṇaṃ sadyo bhaviṣyati na saṃśayaḥ || 26 ||

ರಾಜನು ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಹೇಳಿದನು: 'ಎಲೈ ದೇವಿಯೇ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಹೇಳುವೆನು; ಆಗ ನನಗೆ ತಕ್ಷಣ ಮರಣ ಉಂಟಾಗುವುದು, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.' ^AI

Shloka 27

മാതാ തേ പിതരം ദേവി തതഃ കേകയമബ്രവീത് ।
ശംസ മേ ജീവ വാ മാ വാ ന മാമപഹസിഷ്യസി ॥ 27 ॥

mātā te pitaraṃ devi tataḥ kekayamabravīt |
śaṃsa me jīva vā mā vā na māmapahasiṣyasi || 27 ||

ನಿನ್ನ ತಾಯಿ, ಎಲೈ ದೇವಿಯೇ, ಆಗ ಕೇಕಯ ರಾಜನನ್ನು ಕುರಿತು ಹೇಳಿದಳು: 'ನನಗೆ ಹೇಳು, ಬದುಕಿರು ಅಥವಾ ಸಾಯು, ನನ್ನನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಬೇಡ.' ^AI

Shloka 28

പ്രിയയാ ച തഥോക്ത സ്സന് കേകയഃ പൃഥിവീപതിഃ ।
തസ്മൈ തം വരദായാര്ഥം കഥയാമാസ തത്ത്വതഃ ॥ 28 ॥

priyayā ca tathokta ssan kekayaḥ pṛthivīpatiḥ |
tasmai taṃ varadāyārthaṃ kathayāmāsa tattvataḥ || 28 ||

ಪ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಹಾಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಕೇಕಯ ಪೃಥಿವೀಪತಿಯು, ಆ ವರದಾಯಕನಿಗೆ ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ^AI

Shloka 29

തതഃ സ്സ വരദഃ സാധുരാജാനം പ്രത്യഭാഷത ।
മ്രിയതാം ധ്വംസതാം വേയം മാ കൃഥാസ്ത്വം മഹീപതേ ॥ 29 ॥

tataḥ ssa varadaḥ sādhurājānaṃ pratyabhāṣata |
mriyatāṃ dhvaṃsatāṃ veyaṃ mā kṛthāstvaṃ mahīpate || 29 ||

ಆಗ ಆ ವರದಾಯಕನು ಸಾಧುರಾಜನನ್ನು ಕುರಿತು ಹೇಳಿದನು: 'ಇವಳು ಸಾಯಲಿ, ನಾಶವಾಗಲಿ; ಎಲೈ ಮಹೀಪತಿಯೇ, ನೀನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಡ.' ^AI

Shloka 30

സ തച്ഛ്രുത്വാ വചസ്തസ്യ പ്രസന്നമനസോ നൃപഃ ।
മാതരം തേ നിരസ്യാശു വിജഹാര കുബേരവത് ॥ 30 ॥

sa tacchrutvā vacastasya prasannamanaso nṛpaḥ |
mātaraṃ te nirasyāśu vijahāra kuberavat || 30 ||

ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪ್ರಸನ್ನಮನಸ್ಕನಾದ ಆ ರಾಜನು, ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಪರಿತ್ಯಜಿಸಿ, ಕುಬೇರನಂತೆ ವಿಹರಿಸಿದನು. ^AI

Shloka 31

തഥാ ത്വമപി രാജാനം ദുര്ജനാചരിതേ പഥി ।
അസദ്ഗ്രാഹമിമം മോഹാത്കുരുഷേ പാപദര്ശിനി ॥ 31 ॥

tathā tvamapi rājānaṃ durjanācarite pathi |
asadgrāhamimaṃ mohātkuruṣe pāpadarśini || 31 ||

ಹಾಗೆಯೇ ನೀನೂ ಸಹ, ಎಲೈ ಪಾಪದರ್ಶಿಯೇ, ದುರ್ಜನರ ಆಚರಣೆಯ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಮೋಹದಿಂದ ಈ ಅಸದ್ಗ್ರಾಹವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ. ^AI

Shloka 32

സത്യശ്ചാദ്യ പ്രവാദോഽയം ലൌകികഃ പ്രതിഭാതി മാ ।
പിതൃന് സമനുജായന്തേ നരാ മാതരമങ്ഗനാഃ ॥ 32 ॥

satyaścādya pravādo'yaṃ laukikaḥ pratibhāti mā |
pitṛn samanujāyante narā mātaramaṅganāḥ || 32 ||

ಇಂದು ಈ ಲೌಕಿಕ ಪ್ರವಾದವು ಸತ್ಯವೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ: ಪುರುಷರು ತಂದೆಯರನ್ನೂ, ಸ್ತ್ರೀಯರು ತಾಯಿಯನ್ನೂ ಅನುಸರಿಸಿ ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ. ^AI

Shloka 33

നൈവം ഭവ ഗൃഹാണേദം യദാഹ വസുധാധിപഃ ।
ഭര്തുരിച്ഛാമുപാസ്വേഹ ജനസ്യാസ്യ ഗതിര്ഭവ ॥ 33 ॥

naivaṃ bhava gṛhāṇedaṃ yadāha vasudhādhipaḥ |
bharturicchāmupāsveha janasyāsya gatirbhava || 33 ||

ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಡ; ರಾಜನು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು. ಇಲ್ಲಿ ಪತಿಯ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸು; ಈ ಜನರಿಗೆ ಆಶ್ರಯವಾಗು. ^AI

Shloka 34

മാ ത്വം പ്രോത്സാഹിതാ പാപൈര്ദേവരാജസമപ്രഭമ് ।
ഭര്താരം ലോകഭര്താരമസദ്ധര്മമുപാദധാഃ ॥ 34 ॥

mā tvaṃ protsāhitā pāpairdevarājasamaprabham |
bhartāraṃ lokabhartāramasaddharmamupādadhāḥ || 34 ||

ಪಾಪಿಷ್ಟರಿಂದ ಪ್ರೇರಿತಳಾಗಿ, ದೇವರಾಜನಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ, ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ಪತಿಯ ಮೇಲೆ ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಆರೋಪಿಸಬೇಡ. ^AI

Shloka 35

ന ഹി മിഥ്യാ പ്രതിജ്ഞാതം കരിഷ്യതി തവാനഘഃ ।
ശ്രീമാന്ദശരഥോ രാജാ ദേവി രാജീവലോചനഃ ॥ 35 ॥

na hi mithyā pratijñātaṃ kariṣyati tavānaghaḥ |
śrīmāndaśaratho rājā devi rājīvalocanaḥ || 35 ||

ಎಲೈ ಅನಘಳೇ, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಳ್ಳ, ಶ್ರೀಮಂತನಾದ ದಶರಥ ಮಹಾರಾಜನು ನಿನಗೆ ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಸುಳ್ಳಾಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ^AI

Shloka 36

ജ്യേഷ്ഠോ വദാന്യഃ കര്മണ്യഃ സ്വധര്മപരിരക്ഷിതാ ।
രക്ഷിതാ ജീവലോകസ്യ ബലീ രാമോഽഭിഷിച്യതാമ് ॥ 36 ॥

jyeṣṭho vadānyaḥ karmaṇyaḥ svadharmaparirakṣitā |
rakṣitā jīvalokasya balī rāmo'bhiṣicyatām || 36 ||

ಹಿರಿಯನೂ, ಉದಾರಿಯೂ, ಕರ್ಮನಿಷ್ಠನೂ, ತನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವನೂ, ಜೀವಲೋಕವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವನೂ, ಬಲಶಾಲಿಯೂ ಆದ ರಾಮನಿಗೆ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕವಾಗಲಿ. ^AI

Shloka 37

പരിവാദോ ഹി തേ ദേവി മഹാല്ലോകേ ചരിഷ്യതി ।
യദി രാമോ വനം യാതി വിഹായ പിതരം നൃപമ് ॥ 37 ॥

parivādo hi te devi mahālloke cariṣyati |
yadi rāmo vanaṃ yāti vihāya pitaraṃ nṛpam || 37 ||

ಎಲೈ ದೇವಿಯೇ, ರಾಮನು ತಂದೆಯಾದ ರಾಜನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದರೆ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಅಪವಾದವು ಹರಡುವುದು. ^AI

Shloka 38

സ രാജ്യം രാഘവഃ പാതു ഭവ ത്വം വിഗതജ്വരാ ।
ന ഹി തേ രാഘവാദന്യഃ ക്ഷമഃ പുരവരേ വസേത് ॥ 38 ॥

sa rājyaṃ rāghavaḥ pātu bhava tvaṃ vigatajvarā |
na hi te rāghavādanyaḥ kṣamaḥ puravare vaset || 38 ||

ಆ ರಾಘವನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ; ನೀನು ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸುಖವಾಗಿರು. ರಾಘವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಈ ಮಹಾಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಸಮರ್ಥರಲ್ಲ. ^AI

Shloka 39

രാമേ ഹി യൌവരാജ്യസ്ഥേ രാജാ ദശരഥോ വനമ് ।
പ്രവേക്ഷ്യതി മഹേഷ്വാസഃ പൂര്വവൃത്തമനുസ്മരന് ॥ 39 ॥

rāme hi yauvarājyasthe rājā daśaratho vanam |
pravekṣyati maheṣvāsaḥ pūrvavṛttamanusmaran || 39 ||

ರಾಮನು ಯುವರಾಜನಾದರೆ, ಮಹಾಧನುರ್ಧಾರಿಯಾದ ದಶರಥ ಮಹಾರಾಜನು ಹಿಂದೆ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಕಾಡಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವನು. ^AI

ഇതി സാന്ത്വൈശ്ച തീക്ഷ്ണൈശ്ച കൈകേയീം രാജസംസദി ।
സുമന്ത്രഃ ക്ഷോഭയാമാസ ഭൂയ ഏവ കൃതാജ്ജലിഃ ॥ 40 ॥

Shloka 41

നൈവ സാ ക്ഷുഭ്യതേ ദേവീ ന ച സ്മ പരിദൂയതേ ।
ന ചാസ്യാ മുഖവര്ണസ്യ വിക്രിയാ ലക്ഷ്യതേ തദാ ॥ 41 ॥

naiva sā kṣubhyate devī na ca sma paridūyate |
na cāsyā mukhavarṇasya vikriyā lakṣyate tadā || 41 ||

ಆ ದೇವಿಯು ಕ್ಷೋಭೆಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ, ಸಂತಾಪಪಡಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ಅವಳ ಮುಖದ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಿಕಾರವೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ^AI

ഇത്യാര്ഷേ ശ്രീമദ്രാമായണേ വാല്മീകീയ ആദികാവ്യേ അയോധ്യാകാണ്ഡേ പഞ്ചത്രിംശസ്സര്ഗഃ ॥

Sanskrit — Devanagari (original)

श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणे अयोध्याकाण्डम् ।

अथ पञ्चत्रिंशस्सर्गः ।

ततो निर्धूय सहसा शिरो निश्श्वस्य चासकृत् ।

पाणौ पाणिं विनिष्पिष्य दन्तान् कटकटाप्य च ॥ 1 ॥

लोचने कोपसंरक्ते वर्णं पूर्वोचितं जहत् ।

कोपाभिभूतस्सहसा सन्तापमशुभं गतः ॥ 2 ॥

मनः समीक्षमाणश्च सूतो दशरथस्य सः ।

कम्पयन्निव कैकेय्या हृदयं वाक्छरैश्शितैः ॥ 3 ॥

वाक्यवज्रैरनुपमैर्निर्भिन्दन्निव चाशुभैः ।

कैकेय्या स्सर्वमर्माणि सुमन्त्रः प्रत्यभाषत ॥ 4 ॥

ततो निर्धूय सहसा शिरो निश्श्वस्य चासकृत् ।

पाणौ पाणिं विनिष्पिष्य दन्तान् कटकटाप्य च ॥ 5 ॥

लोचने कोपसंरक्ते वर्णं पूर्वोचितं जहत् ।

कोपाभिभूतस्सहसा सन्तापमशुभं गतः ॥ 6 ॥

मनः समीक्षमाणश्च सूतो दशरथस्य सः ।

कम्पयन्निव कैकेय्या हृदयं वाक्छरैश्शितैः ॥ 7 ॥

वाक्यवज्रैरनुपमैर्निर्भिन्दन्निव चाशुभैः ।

कैकेय्या स्सर्वमर्माणि सुमन्त्रः प्रत्यभाषत ॥ 8 ॥

यस्यास्तव पतिस्त्यक्तो राजा दशरथः स्वयम् ।

भर्ता सर्वस्य जगतः स्थावरस्य चरस्य च ॥ 9 ॥

न ह्यकार्यतमं किञ्चित्तव देवीह विद्यते ।

पतिघ्नीं त्वामहं मन्ये कुलघ्नीमपि चान्ततः ॥ 10 ॥

यन्महेन्द्रमिवाजय्यं दुष्प्रकम्प्यमिवाचलम् ।

महोदधिमिवाक्षोभ्यं सन्तापयसि कर्मभिः ॥ 11 ॥

मावमंस्था दशरथं भर्तारं वरदं पतिम् ।

भर्तुरिच्छा हि नारीणां पुत्रकोट्या विशिष्यते ॥ 12 ॥

यथावयो हि राज्यानि प्राप्नुवन्ति नृपक्षये ।

इक्ष्वाकुकुलनाथेऽस्मिं स्तल्लोपयितुमिच्छसि ॥ 13 ॥

राजा भवतु ते पुत्रो भरतश्शास्तु मेदिनीम् ।

वयं तत्र गमिष्यामो रामो यत्र गमिष्यति ॥ 14 ॥

न हि ते विषये कश्चिद् र्ब्राह्मणो वस्तुमर्हति ।

तादृशं त्वममर्यादमद्य कर्म चिकीर्षसि ॥ 15 ॥

नूनं सर्वे गमिष्यामो मार्गं रामनिषेवितम् ।

त्यक्ताया बान्धवैः सर्वैर्ब्राह्मणैः साधुभिः सदा ॥ 16 ॥

का प्रीती राज्यलाभेन तव देवि भविष्यति ।

तादृशं त्वममर्यादं कर्म कर्तुं चिकीर्षसि ॥ 17 ॥

आश्चर्यमिव पश्यामि यस्यास्ते वृत्तमीदृशम् ।

आचरन्त्या न विवृता सद्यो भवति मेदिनी ॥ 18 ॥

महाब्रह्मर्षिसृष्टाः वा ज्वलन्तो भीमदर्शनाः ।

धिग्वाग्दण्डा न हिंसन्ति रामप्रव्राजने स्थिताम् ॥ 19 ॥

आम्रं छित्वा कुठारेण निम्बं परिचरेत्तु यः ।

यश्चैनं पयसा सिञ्चेन्नैवास्य मधुरो भवेत् ॥ 20 ॥

अभिजात्यं हि ते मन्ये यथा मातुस्तथैव च ।

न हि निम्बात्स्रवेत् क्षैद्रं लोके निगदितं वचः ॥ 21 ॥

तव मातुरसद्ग्राहं विद्मः पूर्वं यथाश्रुतम् ।

पितुस्ते वरदः कश्चिद्ददौ वरमनुत्तमम् ॥ 22 ॥

सर्वभूतरुतं तस्मात्सञ्जज्ञे वसुधाधिपः ।

तेन तिर्यग्गतानां च भूतानां विदितं वचः ॥ 23 ॥

ततो जृम्भस्य शयने विरुताद्भूरिवर्चसः ।

पितुस्ते विदितो भाव स्स तत्र बहुधाऽहसत् ॥ 24 ॥

तत्र ते जननी क्रुद्धा मृत्युपाशमभीप्सती ।

हासं ते नृपते सौम्य जिज्ञासामीति चाब्रवीत् ॥ 25 ॥

नृपश्चोवाच तां देवीं देवि शंसामि ते यदि ।

ततो मे मरणं सद्यो भविष्यति न संशयः ॥ 26 ॥

माता ते पितरं देवि ततः केकयमब्रवीत् ।

शंस मे जीव वा मा वा न मामपहसिष्यसि ॥ 27 ॥

प्रियया च तथोक्त स्सन् केकयः पृथिवीपतिः ।

तस्मै तं वरदायार्थं कथयामास तत्त्वतः ॥ 28 ॥

ततः स्स वरदः साधुराजानं प्रत्यभाषत ।

म्रियतां ध्वंसतां वेयं मा कृथास्त्वं महीपते ॥ 29 ॥

स तच्छ्रुत्वा वचस्तस्य प्रसन्नमनसो नृपः ।

मातरं ते निरस्याशु विजहार कुबेरवत् ॥ 30 ॥

तथा त्वमपि राजानं दुर्जनाचरिते पथि ।

असद्ग्राहमिमं मोहात्कुरुषे पापदर्शिनि ॥ 31 ॥

सत्यश्चाद्य प्रवादोऽयं लौकिकः प्रतिभाति मा ।

पितृन् समनुजायन्ते नरा मातरमङ्गनाः ॥ 32 ॥

नैवं भव गृहाणेदं यदाह वसुधाधिपः ।

भर्तुरिच्छामुपास्वेह जनस्यास्य गतिर्भव ॥ 33 ॥

मा त्वं प्रोत्साहिता पापैर्देवराजसमप्रभम् ।

भर्तारं लोकभर्तारमसद्धर्ममुपादधाः ॥ 34 ॥

न हि मिथ्या प्रतिज्ञातं करिष्यति तवानघः ।

श्रीमान्दशरथो राजा देवि राजीवलोचनः ॥ 35 ॥

ज्येष्ठो वदान्यः कर्मण्यः स्वधर्मपरिरक्षिता ।

रक्षिता जीवलोकस्य बली रामोऽभिषिच्यताम् ॥ 36 ॥

परिवादो हि ते देवि महाल्लोके चरिष्यति ।

यदि रामो वनं याति विहाय पितरं नृपम् ॥ 37 ॥

स राज्यं राघवः पातु भव त्वं विगतज्वरा ।

न हि ते राघवादन्यः क्षमः पुरवरे वसेत् ॥ 38 ॥

रामे हि यौवराज्यस्थे राजा दशरथो वनम् ।

प्रवेक्ष्यति महेष्वासः पूर्ववृत्तमनुस्मरन् ॥ 39 ॥

इति सान्त्वैश्च तीक्ष्णैश्च कैकेयीं राजसंसदि ।

सुमन्त्रः क्षोभयामास भूय एव कृताज्जलिः ॥ 40 ॥

नैव सा क्षुभ्यते देवी न च स्म परिदूयते ।

न चास्या मुखवर्णस्य विक्रिया लक्ष्यते तदा ॥ 41 ॥

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये अयोध्याकाण्डे पञ्चत्रिंशस्सर्गः ॥

🕉️ This is the original Sanskrit rendered in Malayalam script. Pronunciation is identical to the Sanskrit Devanagari version. It is a transliteration, not a translation — see “Meaning” for translations where available.

2.35 അയോധ്യാകാണ്ഡ - പഞ്ചത്രിംശ സര്ഗഃ