Valmiki Ramayana Kishkindha Kanda Sarga 53 — Tamil Script

⚠️ AI-generated translation — the Marathi meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

Summary — Marathi

हनुमानाने तपस्विनीला सुग्रीवाच्या कराराची आठवण करून आपल्याला गुहेतून बाहेर काढण्याची विनंती केली, आणि तिने सर्व वानरांचे डोळे मिटायला सांगून त्यांना एका क्षणात बाहेर काढले. बाहेर पडल्यावर तिने विन्ध्य पर्वत व सागर दाखवून स्वयंप्रभा आपल्या घरी गेली. एक महिना उलटून गेल्याचे जाणून अंगदाने सुग्रीवाच्या शिक्षेची भीती व्यक्त केली आणि प्रायोपवेशनाचा विचार मांडला. ताराने शोक न करण्यास सांगून मायेने निर्मित दुर्गम गुहेत राहण्याचा सल्ला दिला, आणि सर्व हरींनी कोणाचीही हिंसा न करण्याची व्यवस्था करण्यास सांगितले.

AI-generated · not yet verified

The Marathi meaning of each verse is shown below the verse.

⚠️ AI-generated translation — the Gujarati meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

Summary — Gujarati

આ પ્રસંગમાં હનુમાન સ્વયંપ્રભા નામની તપસ્વિનીને પ્રાર્થના કરે છે કે તેમને ભયંકર ગુફામાંથી બહાર કાઢે, કારણ કે સુગ્રીવ સાથેનો નિર્ધારિત સમય વીતી ગયો છે. તપસ્વિની વાનરોને આંખો બંધ કરાવીને પલકારામાં ગુફામાંથી બહાર લાવે છે અને વિંધ્ય પર્વત, પ્રસ્રવણ પર્વત તથા મહાસાગર બતાવીને પોતાના ભવનમાં જાય છે. પછી વાનરોને ખબર પડે છે કે એક માસ વીતી ગયો છે, અને અંગદ તેમને સુગ્રીવના ક્રોધની ચિંતા વ્યક્ત કરે છે. અંગદ પ્રાયોપવેશનો વિચાર કરે છે, પરંતુ તારા સૂચવે છે કે તેઓ ગુફામાં પ્રવેશીને રહે, જ્યાં ઇન્દ્ર, રામ કે સુગ્રીવથી ભય નથી. અંતે વાનરો પ્રસન્ન થઈને હિંસા ટાળવાનો ઉપાય કરવા કહે છે.

AI-generated · not yet verified

The Gujarati meaning of each verse is shown below the verse.

Meaning —

ஶ்ரீமத்வால்மீகீய ராமாயணே கிஷ்கிந்தாகாண்டம் ।

அத த்ரிபஞ்சாஶஸ்ஸர்கஃ ।

Shloka 1

ஏவமுக்தஶ்ஶுபம் வாக்யம் தாபஸ்யா தர்மஸம்ஹிதம் ।
உவாச ஹநுமாந்வாக்யம் தாமநிந்திதசேஷ்டிதாம் ॥ 1 ॥

evamuktaśśubhaṃ vākyaṃ tāpasyā dharmasaṃhitam |
uvāca hanumānvākyaṃ tāmaninditaceṣṭitām || 1 ||

આ પ્રમાણે ધર્મયુક્ત અને શુભ વચન કહેવાયેલા તે તપસ્વિની (સ્વયંપ્રભા) ને હનુમાને કહ્યું, જેની ચેષ્ટાઓ નિંદારહિત હતી. ^AI

अशा प्रकारे धर्मयुक्त असे शुभ वचन त्या तपस्विनीकडून ऐकून, हनुमानाने त्या निर्दोष चेष्टा असलेल्या तपस्विनीला असे वचन सांगितले. ^AI

Shloka 2

ஶரணம் த்வாம் ப்ரபந்நா ஸ்ம ஸர்வே வை தர்மசாரிணீம் ।
யஃ க்ரு'தஸ்ஸமயோऽஸ்மாகம் ஸுக்ரீவேண மஹாத்மநா ॥ 2 ॥

śaraṇaṃ tvāṃ prapannā sma sarve vai dharmacāriṇīm |
yaḥ kṛtassamayo'smākaṃ sugrīveṇa mahātmanā || 2 ||

હે ધર્મનું આચરણ કરનારી, અમે સર્વે તમારું શરણ લીધું છે. મહાત્મા સુગ્રીવે અમારી સાથે જે સમય (કરાર) કર્યો હતો તે. ^AI

आम्ही सर्व धर्माचरण करणाऱ्या तुझ्या शरण आलो आहोत. महात्मा सुग्रीवाने आमच्याशी जो करार केला होता, तो. ^AI

Shloka 3

ஸ ச காலோ ஹ்யதிக்ராந்தோ பிலே ச பரிவர்ததாம் ।
ஸா த்வமஸ்மாத்பிலாத்கோராதுத்தாரயிதுமர்ஹஸி ॥ 3 ॥

sa ca kālo hyatikrānto bile ca parivartatām |
sā tvamasmādbilādghorāduttārayitumarhasi || 3 ||

અને તે સમય વીતી ગયો છે; અમે ગુફામાં પડ્યા રહ્યા. તેથી તમે અમને આ ભયંકર ગુફામાંથી બહાર કાઢવા યોગ્ય છો. ^AI

आणि तो काळही उलटून गेला आहे, आणि आम्ही गुहेत फिरत आहोत. ती तू आम्हाला या घोर गुहेतून बाहेर काढण्यास योग्य आहेस. ^AI

Shloka 4

தஸ்மாத்ஸுக்ரீவவசநாததிக்ராந்தாந்கதாயுஷஃ ।
த்ராதுமர்ஹஸி நஸ்ஸர்வாந்ஸுக்ரீவபயகர்ஶிதாந் ॥ 4 ॥

tasmātsugrīvavacanādatikrāntāngatāyuṣaḥ |
trātumarhasi nassarvānsugrīvabhayakarśitān || 4 ||

તેથી સુગ્રીવના વચનથી, જેમનું આયુષ્ય વીતી ગયું છે અને જે સુગ્રીવના ભયથી પીડિત છે તે અમ સર્વને તમે બચાવવા યોગ્ય છો. ^AI

म्हणून सुग्रीवाच्या वचनाने, आयुष्य संपलेल्या, सुग्रीवाच्या भयाने पीडित अशा आम्हा सर्वांना तू वाचविण्यास योग्य आहेस. ^AI

Shloka 5

மஹச்சகார்யமஸ்மாபிஃ கர்தவ்யம் தர்மசாரிணி ।
தச்சாபி ந க்ரு'தம் கார்யமஸ்மாபிரிஹ வாஸிபிஃ ॥ 5 ॥

mahaccakāryamasmābhiḥ kartavyaṃ dharmacāriṇi |
taccāpi na kṛtaṃ kāryamasmābhiriha vāsibhiḥ || 5 ||

હે ધર્મનું આચરણ કરનારી, અમારે એક મોટું કાર્ય કરવાનું છે, અને અહીં રહેનારા અમે તે કાર્ય પણ કરી શક્યા નથી. ^AI

हे धर्माचरण करणाऱ्या, आम्हाला मोठे कार्य करावयाचे आहे, आणि ते कार्य आम्ही येथे राहणाऱ्यांनी केलेले नाही. ^AI

Shloka 6

ஏவமுக்தா ஹநுமதா தாபஸீ வாக்யமப்ரவீத் ।
ஜீவதா துஷ்கரம் மந்யே ப்ரவிஷ்டேந நிவர்திதும் ॥ 6 ॥

evamuktā hanumatā tāpasī vākyamabravīt |
jīvatā duṣkaraṃ manye praviṣṭena nivartitum || 6 ||

હનુમાન દ્વારા આ પ્રમાણે કહેવાયેલી તે તપસ્વિનીએ કહ્યું: જીવતા રહીને અંદર પ્રવેશ કરીને પાછા ફરવું દુષ્કર છે એમ હું માનું છું. ^AI

हनुमानाने असे सांगितल्यावर ती तपस्विनी वचन बोलली: जिवंत राहून आत प्रवेश करून परत येणे हे दुष्कर आहे असे मला वाटते. ^AI

Shloka 7

தபஸஸ்து ப்ரபாவேந நியமோபார்ஜிதேந ச ।
ஸர்வாநேவ பிலாதஸ்மாதுத்தரிஷ்யாமி வாநராந் ॥ 7 ॥

tapasastu prabhāvena niyamopārjitena ca |
sarvāneva bilādasmāduddhariṣyāmi vānarān || 7 ||

તપના પ્રભાવથી અને નિયમોથી ઉપાર્જિત શક્તિથી હું આ સમગ્ર ગુફામાંથી સર્વે વાનરોને ઉગારીશ. ^AI

तपाच्या प्रभावाने आणि नियमाने संपादित केलेल्या सामर्थ्याने, मी या गुहेतून सर्व वानरांनाच बाहेर काढीन. ^AI

Shloka 8

நிமீலயத சக்ஷூம்ஷி ஸர்வே வாநரபுங்கவாஃ ।
ந ஹி நிஷ்க்ரமிதும் ஶக்யமநிமீலிதலோசநைஃ ॥ 8 ॥

nimīlayata cakṣūṃṣi sarve vānarapuṅgavāḥ |
na hi niṣkramituṃ śakyamanimīlitalocanaiḥ || 8 ||

હે વાનરશ્રેષ્ઠો, તમે સર્વે આંખો બંધ કરો; કારણ કે આંખો ખુલ્લી રાખીને બહાર નીકળવું શક્ય નથી. ^AI

हे वानरश्रेष्ठांनो, तुम्ही सर्वजण डोळे मिटा; कारण डोळे उघडे ठेवून बाहेर पडणे शक्य नाही. ^AI

Shloka 9

ததஸ்ஸம்மீலிதாஸ்ஸர்வே ஸுகுமாராங்குலைஃ கரைஃ ।
ஸஹஸாऽபிததுர்த்ரு'ஷ்டிம் ஹ்ரு'ஷ்டா கமநகாங்க்ஷயா ॥ 9 ॥

tatassammīlitāssarve sukumārāṅgulaiḥ karaiḥ |
sahasā'pidadhurdṛṣṭiṃ hṛṣṭā gamanakāṅkṣayā || 9 ||

પછી બધા વાનરોએ, જવાની ઉત્સુકતાથી હર્ષિત થઈને, કોમળ આંગળીઓવાળા હાથોથી તરત જ પોતાની દૃષ્ટિ ઢાંકી દીધી. ^AI

मग सर्व वानरांनी आपल्या कोमल बोटांच्या हातांनी लगेच डोळे झाकले; ते जाण्याच्या उत्सुकतेने आनंदित होते. ^AI

Shloka 10

வாநராஸ்து மஹாத்மாநோ ஹஸ்தருத்தமுகாஸ்ததா ।
நிமேஷாந்தரமாத்ரேண பிலாதுத்தாரிதாஸ்தயா ॥ 10 ॥

vānarāstu mahātmāno hastaruddhamukhāstadā |
nimeṣāntaramātreṇa bilāduttāritāstayā || 10 ||

ત્યારે મહાત્મા વાનરોએ હાથોથી મુખ ઢાંક્યું હતું; તેમને તેણીએ પલકારા જેટલા સમયમાં ગુફામાંથી બહાર કાઢ્યા. ^AI

तेव्हा त्या महात्मा वानरांनी हातांनी तोंड झाकले असता, तिने एका पापणीच्या क्षणात त्यांना बिळातून बाहेर काढले. ^AI

Shloka 11

ததஸ்தாந்வாநராந்ஸர்வாம்ஸ்தாபஸீ தர்மசாரிணீ ।
நிஸ்ஸ்ரு'தாந்விஷமாத்தஸ்மாத்ஸமாஶ்வாஸ்யேதமப்ரவீத் ॥ 11 ॥

tatastānvānarānsarvāṃstāpasī dharmacāriṇī |
nissṛtānviṣamāttasmātsamāśvāsyedamabravīt || 11 ||

પછી તે ધર્મનું આચરણ કરનારી તપસ્વિનીએ તે વિષમ ગુફામાંથી બહાર નીકળેલા તે બધા વાનરોને આશ્વાસન આપીને આ કહ્યું. ^AI

मग ती धर्माचरण करणारी तपस्विनी त्या सर्व वानरांना त्या भयानक बिळातून बाहेर पडलेल्यांना धीर देऊन असे म्हणाली. ^AI

Shloka 12

ஏஷ விந்த்யோ கிரிஶ்ஶ்ரீமாந்நாநாத்ருமலதாகுலஃ ।
ஏஷ ப்ரஸ்ரவணஶ்ஶைலஸ்ஸாகரோऽயம் மஹோததிஃ ॥ 12 ॥

eṣa vindhyo giriśśrīmānnānādrumalatākulaḥ |
eṣa prasravaṇaśśailassāgaro'yaṃ mahodadhiḥ || 12 ||

આ શોભાયમાન વિંધ્ય પર્વત છે, જે અનેક વૃક્ષો અને લતાઓથી ભરેલો છે. આ પ્રસ્રવણ પર્વત છે અને આ મહાસાગર છે. ^AI

हा शोभायुक्त विन्ध्य पर्वत आहे, जो नाना वृक्ष व लतांनी व्यापलेला आहे; हा प्रस्रवण पर्वत आहे आणि हा महासागर आहे. ^AI

Shloka 13

ஸ்வஸ்தி வோऽஸ்து கமிஷ்யாமி பவநம் வாநரர்ஷபாஃ ।
இத்யுக்த்வா தத்பிலம் ஶ்ரீமத்ப்ரவிவேஶ ஸ்வயம்ப்ரபா ॥ 13 ॥

svasti vo'stu gamiṣyāmi bhavanaṃ vānararṣabhāḥ |
ityuktvā tadbilaṃ śrīmatpraviveśa svayamprabhā || 13 ||

હે વાનરશ્રેષ્ઠો, તમારું કલ્યાણ થાઓ; હું મારા ભવનમાં જઈશ. આમ કહીને તે સ્વયંપ્રકાશા શોભાયમાન સ્ત્રીએ તે ગુફામાં પ્રવેશ કર્યો. ^AI

हे वानरश्रेष्ठांनो, तुमचे कल्याण होवो; मी माझ्या घरी जाते, असे म्हणून ती स्वयंप्रभा त्या शोभायुक्त बिळात स्वतः प्रवेश करून गेली. ^AI

Shloka 14

ததஸ்தே தத்ரு'ஶுர்கோரம் ஸாகரம் வருணாலயம் ।
அபாரமபிகர்ஜந்தம் கோரைரூர்மிபிராவ்ரு'தம் ॥ 14 ॥

tataste dadṛśurghoraṃ sāgaraṃ varuṇālayam |
apāramabhigarjantaṃ ghorairūrmibhirāvṛtam || 14 ||

પછી તેમણે વરુણના નિવાસસ્થાન એવા ભયંકર સાગરને જોયો, જે અપાર હતો, ભયંકર મોજાંથી ઘેરાયેલો હતો અને ગર્જના કરી રહ્યો હતો. ^AI

मग त्यांनी वरुणाचे निवासस्थान असलेला, भयानक लाटांनी व्यापलेला, पार न दिसणारा, भयंकर गर्जना करणारा सागर पाहिला. ^AI

Shloka 15

மயஸ்ய மாயாவிஹிதம் கிரிதுர்கம் விசிந்வதாம் ।
தேஷாம் மாஸோ வ்யதிக்ராந்தோ யோ ராஜ்ஞா ஸமயஃ க்ரு'தஃ ॥ 15 ॥

mayasya māyāvihitaṃ giridurgaṃ vicinvatām |
teṣāṃ māso vyatikrānto yo rājñā samayaḥ kṛtaḥ || 15 ||

માયાથી મય દાનવે રચેલા ગિરિદુર્ગને શોધતા તેમનો, રાજાએ નક્કી કરેલો જે સમય હતો તે એક માસ વીતી ગયો. ^AI

मयाने मायेने निर्माण केलेला गिरिदुर्ग शोधत असताना, राजाने ठरवलेला एक महिना त्यांचा उलटून गेला. ^AI

Shloka 16

விந்த்யஸ்ய து கிரேஃ பாதே ஸம்ப்ரபுஷ்பிதபாதபே ।
உபவிஶ்ய மஹாபாகாஶ்சிந்தாமாபேதிரே ததா ॥ 16 ॥

vindhyasya tu gireḥ pāde samprapuṣpitapādape |
upaviśya mahābhāgāścintāmāpedire tadā || 16 ||

પછી મહાભાગ્યશાળી તે વાનરોએ પુષ્પોથી ભરેલા વૃક્ષોવાળા વિંધ્ય પર્વતના પાદપ્રદેશમાં બેસીને ચિંતા પામ્યા. ^AI

मग ते महाभाग वानर विन्ध्य पर्वताच्या पायथ्याशी, जेथे वृक्ष फुललेले होते, तेथे बसून चिंतेत पडले. ^AI

Shloka 17

ததஃ புஷ்பாதிபாராக்ராந் லதாஶதஸமாவ்ரு'தாந் ।
த்ருமாந்வாஸந்திகாந்த்ரு'ஷ்டவா பபூவுர்பயஶங்கிதாஃ ॥ 17 ॥

tataḥ puṣpātibhārāgrān latāśatasamāvṛtān |
drumānvāsantikāndṛṣṭavā babhūvurbhayaśaṅkitāḥ || 17 ||

પછી ફૂલોના અતિશય ભારથી નમેલા અગ્રભાગવાળા, લતાઓનાં સેંકડો થરથી ઢંકાયેલા વસંતઋતુના વૃક્ષોને જોઈને તેઓ ભયથી શંકાયુક્ત થઈ ગયા. ^AI

नंतर फुलांच्या अतिभाराने वाकलेल्या, शेकडो वेलींनी व्यापलेल्या वसंतऋतूतील वृक्षांना पाहून ते भयाने शंकित झाले. ^AI

Shloka 18

தே வஸந்தமநுப்ராப்தம் ப்ரதிபுத்த்வா பரஸ்பரம் ।
நஷ்டஸந்தேஶகாலார்தா நிபேதுர்தரணீதலே ॥ 18 ॥

te vasantamanuprāptaṃ pratibuddhvā parasparam |
naṣṭasandeśakālārthā nipeturdharaṇītale || 18 ||

તેઓએ વસંતઋતુ આવી પહોંચી છે એમ પરસ્પર સમજીને, સંદેશ આપવાનો સમય વીતી ગયો છે એ જાણીને તેઓ ધરતી પર પડી ગયા. ^AI

ते वसंत ऋतू आला आहे हे परस्परांना जाणून, संदेशाचा व कालाचा अर्थ नष्ट झाल्यामुळे जमिनीवर कोसळले. ^AI

Shloka 19

ததஸ்தாந்கபிவ்ரு'த்தாம்ஸ்து ஶிஷ்டாம்ஶ்சைவ வநௌகஸஃ ।
வாசா மதுரயாऽபாஷ்ய யதாவதநுமாந்ய ச ॥ 19 ॥

tatastānkapivṛddhāṃstu śiṣṭāṃścaiva vanaukasaḥ |
vācā madhurayā'bhāṣya yathāvadanumānya ca || 19 ||

પછી તે વૃદ્ધ વાનરોને તથા વનમાં રહેનારા શિષ્ટ વાનરોને મધુર વાણીથી સંબોધીને, યથાયોગ્ય આદર આપીને, ^AI

नंतर त्या वृद्ध व शिष्ट वानरांना व वनात राहणाऱ्यांना गोड वाणीने संबोधून, यथायोग्य समजावून सांगून. ^AI

Shloka 20

ஸ து ஸிம்ஹவ்ரு'ஷஸ்கந்தஃ பீநாயதபுஜஃ கபிஃ ।
யுவராஜோ மஹாப்ராஜ்ஞஃ அங்கதோ வாக்யமப்ரவீத் ॥ 20 ॥

sa tu siṃhavṛṣaskandhaḥ pīnāyatabhujaḥ kapiḥ |
yuvarājo mahāprājñaḥ aṅgado vākyamabravīt || 20 ||

સિંહ અને વૃષભ જેવા સ્કંધવાળા, પુષ્ટ અને લાંબા ભુજાવાળા, મહાપ્રાજ્ઞ વાનર યુવરાજ અંગદે વચન કહ્યું. ^AI

सिंहासारख्या खांद्यांचा, पुष्ट व लांब भुजांचा, महाप्राज्ञ युवराज अंगद हा वानर वचन बोलला. ^AI

Shloka 21

ஶாஸநாத்கபிராஜஸ்ய வயம் ஸர்வே விநிர்கதாஃ ।
மாஸஃ பூர்ணோ பிலஸ்தாநாம் ஹரயஃ கிம் ந புத்த்யதே ॥ 21 ॥

śāsanātkapirājasya vayaṃ sarve vinirgatāḥ |
māsaḥ pūrṇo bilasthānāṃ harayaḥ kiṃ na buddhyate || 21 ||

‘વાનરરાજના આદેશથી આપણે સર્વે નીકળ્યા છીએ. ગુફામાં રહેનારા વાનરો, એક માસ પૂરો થઈ ગયો છે, શું તમે નથી જાણતા?’ ^AI

वानरराजाच्या आज्ञेने आम्ही सर्व बाहेर पडलो; गुहेत राहणाऱ्या वानरांनो, एक महिना पूर्ण झाला हे का कळत नाही? ^AI

Shloka 22

வயமாஶ்வயுஜே மாஸி காலஸங்க்யாவ்யவஸ்திதாஃ ।
ப்ரஸ்திதாஸ்ஸோऽபி சாதீதஃ கிமதஃ கார்யமுத்தரம் ॥ 22 ॥

vayamāśvayuje māsi kālasaṅkhyāvyavasthitāḥ |
prasthitāsso'pi cātītaḥ kimataḥ kāryamuttaram || 22 ||

‘આપણે આશ્વિન માસમાં કાળની ગણતરી મુજબ નીકળ્યા હતા, અને તે પણ વીતી ગયો છે. હવે આગળ શું કરવું?’ ^AI

आम्ही आश्विन महिन्यात कालगणना ठरवून निघालो; तोही व्यतीत झाला; आता पुढे काय करावे? ^AI

Shloka 23

பவந்தஃ ப்ரத்யயம் ப்ராப்தாஃ நீதிமார்கவிஶாரதாஃ ।
ஹிதேஷ்வபிரதா பர்துர்நிஸ்ரு'ஷ்டாஸ்ஸர்வகர்மஸு ॥ 23 ॥

bhavantaḥ pratyayaṃ prāptāḥ nītimārgaviśāradāḥ |
hiteṣvabhiratā bharturnisṛṣṭāssarvakarmasu || 23 ||

‘આપ લોકો નીતિમાર્ગમાં કુશળ છો, વિશ્વાસપાત્ર છો, સ્વામીના હિતમાં તત્પર છો અને સર્વ કાર્યોમાં તેમના દ્વારા નિયુક્ત થયેલા છો.’ ^AI

तुम्ही विश्वासार्ह, नीतीमार्गात निपुण, स्वामींच्या हितात तत्पर आणि सर्व कार्यांत नियुक्त आहात. ^AI

Shloka 24

கர்மஸ்வப்ரதிமாஸ்ஸர்வே திக்ஷு விஶ்ருதபௌருஷாஃ ।
மாம் புரஸ்க்ரு'த்ய நிர்யாதாஃ பிங்காக்ஷப்ரதிசோதிதாஃ ॥ 24 ॥

karmasvapratimāssarve dikṣu viśrutapauruṣāḥ |
māṃ puraskṛtya niryātāḥ piṅgākṣapraticoditāḥ || 24 ||

‘આપ સર્વે કાર્યોમાં અજોડ છો, દિશાઓમાં આપની પરાક્રમની કીર્તિ વિખ્યાત છે. પિંગાક્ષ (સુગ્રીવ)ના પ્રેરણથી આપણે મને આગળ રાખીને નીકળ્યા હતા.’ ^AI

सर्व कार्यांत अतुलनीय, दिशांमध्ये प्रसिद्ध पराक्रम असलेले, पिंगाक्षाने (सुग्रीवाने) प्रेरित होऊन मला पुढे करून निघाले. ^AI

Shloka 25

இதாநீமக்ரு'தார்தாநாம் மர்தவ்யம் நாத்ர ஸம்ஶயஃ ।
ஹரிராஜஸ்ய ஸந்தேஶமக்ரு'த்வா கஸ்ஸுகீ பவேத் ॥ 25 ॥

idānīmakṛtārthānāṃ martavyaṃ nātra saṃśayaḥ |
harirājasya sandeśamakṛtvā kassukhī bhavet || 25 ||

હવે જેમનું કાર્ય સિદ્ધ થયું નથી, તેમણે મરવું જ પડશે, એમાં કોઈ સંશય નથી. વાનરરાજ સુગ્રીવનો સંદેશ પૂરો કર્યા વિના કોણ સુખી થઈ શકે? ^AI

आता ज्यांनी आपले कार्य साधले नाही, त्यांनी मरणे हेच योग्य आहे, यात संशय नाही. हरिराजाचा (सुग्रीवाचा) संदेश न पाठविता कोण सुखी होईल? ^AI

Shloka 26

தஸ்மிந்நதீதே காலே து ஸுக்ரீவேண க்ரு'தே ஸ்வயம் ।
ப்ராயோபவேஶநம் யுக்தம் ஸர்வேஷாம் ச வநௌகஸாம் ॥ 26 ॥

tasminnatīte kāle tu sugrīveṇa kṛte svayam |
prāyopaveśanaṃ yuktaṃ sarveṣāṃ ca vanaukasām || 26 ||

પેલો સમય વીતી ગયા પછી સુગ્રીવે પોતે પ્રાયોપવેશન (મરણ માટે ઉપવાસ) કર્યું હોય તો વનમાં રહેનારા આપણા સર્વને માટે પણ પ્રાયોપવેશન કરવું યોગ્ય છે. ^AI

तो वेळ संपल्यावर सुग्रीवाने स्वतः प्रायोपवेशन केल्यास, तसेच वनात राहणाऱ्या सर्वांचेही प्रायोपवेशन करणे योग्य होईल. ^AI

Shloka 27

தீக்ஷ்ணஃ ப்ரக்ரு'த்யா ஸுக்ரீவஸ்ஸ்வாமிபாவே வ்யவஸ்திதஃ ।
ந க்ஷமிஷ்யதி நஸ்ஸர்வாநபராதக்ரு'தோ கதாந் ॥ 27 ॥

tīkṣṇaḥ prakṛtyā sugrīvassvāmibhāve vyavasthitaḥ |
na kṣamiṣyati nassarvānaparādhakṛto gatān || 27 ||

સ્વભાવે તીક્ષ્ણ એવો સુગ્રીવ સ્વામીના પદ પર સ્થિત થયો છે; તે અપરાધ કરીને ગયેલા આપણા સર્વને ક્ષમા નહીં કરે. ^AI

स्वभावाने तीक्ष्ण असलेला सुग्रीव स्वामीभावात स्थिर झाला आहे; अपराध करून गेलेल्या आम्हा सर्वांना तो क्षमा करणार नाही. ^AI

Shloka 28

அப்ரவ்ரு'த்தௌ ச ஸீதாயாஃ பாபமேவ கரிஷ்யதி ।
தஸ்மாத் க்ஷமமிஹாத்யைவ கந்தும் ப்ராயோபவேஶநம் ஹி நஃ ॥ 28 ॥

apravṛttau ca sītāyāḥ pāpameva kariṣyati |
tasmāt kṣamamihādyaiva gantuṃ prāyopaveśanaṃ hi naḥ || 28 ||

સીતાની શોધમાં પ્રવૃત્તિ ન થવાથી તે પાપ જ કરશે. તેથી આજે જ આપણે પ્રાયોપવેશન માટે જવું ઉચિત છે. ^AI

आणि सीतेच्या शोधासाठी प्रयत्न न केल्यास तो पापच करील. म्हणून आजच येथे आपण प्रायोपवेशन करण्यासाठी जाणे योग्य आहे. ^AI

Shloka 29

த்யக்த்வா புத்ராம்ஶ்ச தாராம்ஶ்ச தநாநி ச க்ரு'ஹாணி ச ।
த்ரு'வம் நோ ஹிம்ஸிதா ராஜா ஸர்வாந்ப்ரதிகதாநிதஃ ॥ 29 ॥

tyaktvā putrāṃśca dārāṃśca dhanāni ca gṛhāṇi ca |
dhṛvaṃ no hiṃsitā rājā sarvānpratigatānitaḥ || 29 ||

પુત્રો, પત્નીઓ, ધન અને ઘર છોડીને અહીંથી પાછા ફરેલા આપણા સર્વને રાજા ચોક્કસ મારી નાખશે. ^AI

पुत्र, स्त्रिया, धन आणि घरे सोडून येथून परत गेलेल्या आम्हा सर्वांना राजा निश्चितपणे ठार मारील. ^AI

Shloka 30

வதேநாப்ரதிரூபேண ஶ்ரேயாந்ம்ரு'த்யுரிஹைவ நஃ ।
ந சாஹம் யௌவராஜ்யேந ஸுக்ரீவேணாபிஷேசிதஃ ॥ 30 ॥

vadhenāpratirūpeṇa śreyānmṛtyurihaiva naḥ |
na cāhaṃ yauvarājyena sugrīveṇābhiṣecitaḥ || 30 ||

અયોગ્ય વધ કરતાં અહીં જ મરવું આપણા માટે વધુ સારું છે. અને સુગ્રીવે મને યુવરાજ્ય પર અભિષિક્ત કર્યો નથી. ^AI

अशा कुरूप वधापेक्षा येथेच मरणे आपल्याला श्रेयस्कर आहे. आणि मी सुग्रीवाकडून युवराज्यावर अभिषिक्त केलेला नाही. ^AI

Shloka 31

நரேந்த்ரேணாபிஷிக்தோऽஸ்மி ராமேணாக்லிஷ்டகர்மணா ।
ஸ பூர்வம் பத்தவைரோ மாம் ராஜா த்ரு'ஷ்ட்வா வ்யதிக்ரமம் ॥ 31 ॥

narendreṇābhiṣikto'smi rāmeṇākliṣṭakarmaṇā |
sa pūrvaṃ baddhavairo māṃ rājā dṛṣṭvā vyatikramam || 31 ||

નિર્દોષ કર્મવાળા રાજા રામે મને રાજ્યાભિષેક કર્યો છે. પણ રાજા સુગ્રીવ પહેલેથી મારી સાથે વેર બાંધેલો છે, તે મારો આ વ્યતિક્રમ (અપરાધ) જોઈને— ^AI

निर्दोष कर्म करणाऱ्या नरेंद्र रामाने मला अभिषिक्त केले आहे. पूर्वी वैर बाळगलेला तो राजा माझा अपराध पाहून, ^AI

Shloka 32

காதயிஷ்யதி தண்டேந தீக்ஷ்ணேந க்ரு'தநிஶ்சயஃ ।
கிம் மே ஸுஹ்ரு'தபிர்வ்யஸநம் பஶ்யத்பிர்ஜீவிதாந்தரே ॥ 32 ॥

ghātayiṣyati daṇḍena tīkṣṇena kṛtaniścayaḥ |
kiṃ me suhṛdabhirvyasanaṃ paśyadbhirjīvitāntare || 32 ||

—નિશ્ચય કરીને તીક્ષ્ણ દંડથી મને મરાવશે. જીવનના અંતે આ વ્યસન (સંકટ) જોતા મિત્રોની મને શી જરૂર? ^AI

दृढ निश्चय करून तीक्ष्ण दंडाने मला मारून टाकील. जिवंत राहिल्यास हे संकट पाहणाऱ्या मित्रांनी मला काय उपयोग? ^AI

Shloka 33

இஹைவ ப்ராயமாஸிஷ்யே புண்யே ஸாகரரோதஸி ।
ஏதச்ச்ருத்வா குமாரேண யுவராஜேந பாஷிதம் ॥ 33 ॥

ihaiva prāyamāsiṣye puṇye sāgararodhasi |
etacchrutvā kumāreṇa yuvarājena bhāṣitam || 33 ||

હું અહીં જ પુણ્યમય સમુદ્રકિનારે પ્રાયોપવેશ (મરણનો નિશ્ચય કરી અન્નત્યાગ) કરીશ. યુવરાજ એવા કુમાર (અંગદ)નું આ વચન સાંભળીને. ^AI

इथेच पवित्र समुद्रकाठी मी प्रायोपवेशन करीन. युवराज कुमाराने असे बोललेले ऐकून... ^AI

Shloka 34

ஸர்வே தே வாநரஶ்ரேஷ்டாஃ கருணம் வாக்யமப்ருவந் ।
தீக்ஷ்ணஃ ப்ரக்ரு'த்யா ஸுக்ரீவஃ ப்ரியாஸக்தஶ்ச ராகவஃ ॥ 34 ॥

sarve te vānaraśreṣṭhāḥ karuṇaṃ vākyamabruvan |
tīkṣṇaḥ prakṛtyā sugrīvaḥ priyāsaktaśca rāghavaḥ || 34 ||

તે સર્વ વાનરશ્રેષ્ઠોએ કરુણાભર્યું વચન કહ્યું: સુગ્રીવ સ્વભાવે તીક્ષ્ણ છે અને રાઘવ (રામ) પ્રિયજનોમાં આસક્ત છે. ^AI

ते सर्व वानरश्रेष्ठ करुणेने भरलेले वाक्य बोलले: सुग्रीव स्वभावाने तीक्ष्ण आहे आणि राघव प्रियासक्त आहे. ^AI

Shloka 35

அத்ரு'ஷ்டாயாம் து வைதேஹ்யாம் த்ரு'ஷ்ட்வாऽஸ்மாம்ஶ்த ஸமாகதாந் ।
ராகவப்ரியகாமார்தம் காதயிஷ்யத்யஸம்ஶயம் ॥ 35 ॥

adṛṣṭāyāṃ tu vaidehyāṃ dṛṣṭvā'smāṃśta samāgatān |
rāghavapriyakāmārthaṃ ghātayiṣyatyasaṃśayam || 35 ||

વૈદેહી (સીતા) ન મળી હોવાથી અને અમને સર્વને આવેલા જોઈને, રાઘવ (રામ)ના પ્રિયને સાધવાને ખાતર તે નિઃશંકપણે અમને મરણદંડ આપશે. ^AI

वैदेही न दिसल्यास आणि आम्ही सर्व परत आलेले पाहिल्यास, राघवाच्या प्रियाच्या इच्छेसाठी तो निःसंशय आमचा वध करील. ^AI

Shloka 36

ந க்ஷமம் சாபராத்தாநாம் கமநம் ஸ்வாமிபார்ஶ்வதஃ ।
இஹைவ ஸீதாமந்விஷ்ய ப்ரவ்ரு'த்திமுபலப்ய வா ॥ 36 ॥

na kṣamaṃ cāparāddhānāṃ gamanaṃ svāmipārśvataḥ |
ihaiva sītāmanviṣya pravṛttimupalabhya vā || 36 ||

અપરાધ કરનારાઓને સ્વામીની પાસે જવું યોગ્ય નથી. અહીં જ સીતાને શોધીને અથવા તેની ખબર મેળવીને (રહેવું યોગ્ય છે). ^AI

अपराध केलेल्यांना स्वामींच्या जवळ जाणे योग्य नाही. इथेच सीतेचा शोध घेऊन किंवा तिची वृत्त कळल्यावर... ^AI

Shloka 37

நோ சேத்கச்சாம தம் வீரம் கமிஷ்யாமோ யமக்ஷயம் ।
ப்லவங்கமாநாம் து பயார்திதாநாம் ஶ்ருத்வா வசஸ்தார இதம் பபாஷே ।
அலம் விஷாதேந பிலம் ப்ரவிஶ்ய வஸாம ஸர்வே யதி ரோசதே வஃ ॥ 37 ॥

no cedgacchāma taṃ vīraṃ gamiṣyāmo yamakṣayam |
plavaṅgamānāṃ tu bhayārditānāṃ śrutvā vacastāra idaṃ babhāṣe |
alaṃ viṣādena bilaṃ praviśya vasāma sarve yadi rocate vaḥ || 37 ||

નહિ તો આપણે તે વીર (રામ) પાસે જઈશું, અથવા યમના નિવાસમાં જઈશું. ભયથી પીડિત વાનરોનું આ વચન સાંભળીને તારાએ આ કહ્યું: શોક છોડો; જો તમને ગમે તો આપણે સર્વે ગુફામાં પ્રવેશીને રહીએ. ^AI

नाहीतर त्या वीराकडे जाऊ, किंवा यमाच्या निवासस्थानी जाऊ. भयग्रस्त प्लवंगमांचे वचन ऐकून ताराने हे बोलले: शोक करू नका, सर्वांनी गुहेत प्रवेश करून राहू, तुम्हांला आवडत असेल तर. ^AI

Shloka 38

இதம் ஹி மாயாவிஹிதம் ஸுதுர்கமம் ப்ரபூதவ்ரு'க்ஷோதகபோஜ்யபேயகம் ।
இஹாஸ்தி நோ நைவ பயம் புரந்தரா ந்ந ராகவாத்வாநரராஜதோऽபி வா ॥ 38 ॥

idaṃ hi māyāvihitaṃ sudurgamaṃ prabhūtavṛkṣodakabhojyapeyakam |
ihāsti no naiva bhayaṃ purandarā nna rāghavādvānararājato'pi vā || 38 ||

આ (ગુફા) માયાથી રચાયેલી અત્યંત દુર્ગમ છે, અને તેમાં પુષ્કળ વૃક્ષો, જળ, ભોજન અને પીણાં છે. અહીં આપણને પુરંદર (ઇન્દ્ર)થી, રાઘવ (રામ)થી કે વાનરરાજ (સુગ્રીવ)થી પણ કોઈ ભય નથી. ^AI

हे मायेने निर्माण केलेले अत्यंत दुर्गम आहे, भरपूर वृक्ष, पाणी, भोजन आणि पेय यांनी युक्त आहे. इथे आम्हांला पुरंदरापासून, राघवापासून किंवा वानरराजापासूनही भय नाही. ^AI

Shloka 39

ஶ்ருத்வாऽங்கதஸ்யாபி வசோऽநுகூல மூசுஶ்ச ஸர்வே ஹரயஃ ப்ரதீதாஃ ।
யதா ந ஹிம்ஸ்யேம ததா விதாந மஸக்தமத்யைவ விதீயதாம் நஃ ॥ 39 ॥

śrutvā'ṅgadasyāpi vaco'nukūla mūcuśca sarve harayaḥ pratītāḥ |
yathā na hiṃsyema tathā vidhāna masaktamadyaiva vidhīyatāṃ naḥ || 39 ||

અંગદના પણ અનુકૂળ વચન સાંભળીને સર્વ વાનરોએ પ્રસન્ન થઈને કહ્યું: જેથી આપણે હિંસા ન કરીએ (મરણ ન પામીએ), તેવો ઉપાય આજે જ આપણા માટે યોગ્ય રીતે કરવામાં આવે. ^AI

अंगदाचेही अनुकूल वचन ऐकून सर्व हरि प्रसन्न होऊन बोलले: आम्ही कोणाची हिंसा करणार नाही, अशी व्यवस्था आजच तात्काळ करा. ^AI

இத்யார்ஷே ஶ்ரீமத்ராமாயணே வால்மீகீய ஆதிகாவ்யே கிஷ்கிந்தாகாண்டே த்ரிபஞ்சாஶஸ்ஸர்கஃ ॥

Sanskrit — Devanagari (original)

श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणे किष्किन्धाकाण्डम् ।

अथ त्रिपञ्चाशस्सर्गः ।

एवमुक्तश्शुभं वाक्यं तापस्या धर्मसंहितम् ।

उवाच हनुमान्वाक्यं तामनिन्दितचेष्टिताम् ॥ 1 ॥

शरणं त्वां प्रपन्ना स्म सर्वे वै धर्मचारिणीम् ।

यः कृतस्समयोऽस्माकं सुग्रीवेण महात्मना ॥ 2 ॥

स च कालो ह्यतिक्रान्तो बिले च परिवर्तताम् ।

सा त्वमस्माद्बिलाद्घोरादुत्तारयितुमर्हसि ॥ 3 ॥

तस्मात्सुग्रीववचनादतिक्रान्तान्गतायुषः ।

त्रातुमर्हसि नस्सर्वान्सुग्रीवभयकर्शितान् ॥ 4 ॥

महच्चकार्यमस्माभिः कर्तव्यं धर्मचारिणि ।

तच्चापि न कृतं कार्यमस्माभिरिह वासिभिः ॥ 5 ॥

एवमुक्ता हनुमता तापसी वाक्यमब्रवीत् ।

जीवता दुष्करं मन्ये प्रविष्टेन निवर्तितुम् ॥ 6 ॥

तपसस्तु प्रभावेन नियमोपार्जितेन च ।

सर्वानेव बिलादस्मादुद्धरिष्यामि वानरान् ॥ 7 ॥

निमीलयत चक्षूंषि सर्वे वानरपुङ्गवाः ।

न हि निष्क्रमितुं शक्यमनिमीलितलोचनैः ॥ 8 ॥

ततस्सम्मीलितास्सर्वे सुकुमाराङ्गुलैः करैः ।

सहसाऽपिदधुर्दृष्टिं हृष्टा गमनकाङ्क्षया ॥ 9 ॥

वानरास्तु महात्मानो हस्तरुद्धमुखास्तदा ।

निमेषान्तरमात्रेण बिलादुत्तारितास्तया ॥ 10 ॥

ततस्तान्वानरान्सर्वांस्तापसी धर्मचारिणी ।

निस्सृतान्विषमात्तस्मात्समाश्वास्येदमब्रवीत् ॥ 11 ॥

एष विन्ध्यो गिरिश्श्रीमान्नानाद्रुमलताकुलः ।

एष प्रस्रवणश्शैलस्सागरोऽयं महोदधिः ॥ 12 ॥

स्वस्ति वोऽस्तु गमिष्यामि भवनं वानरर्षभाः ।

इत्युक्त्वा तद्बिलं श्रीमत्प्रविवेश स्वयम्प्रभा ॥ 13 ॥

ततस्ते ददृशुर्घोरं सागरं वरुणालयम् ।

अपारमभिगर्जन्तं घोरैरूर्मिभिरावृतम् ॥ 14 ॥

मयस्य मायाविहितं गिरिदुर्गं विचिन्वताम् ।

तेषां मासो व्यतिक्रान्तो यो राज्ञा समयः कृतः ॥ 15 ॥

विन्ध्यस्य तु गिरेः पादे सम्प्रपुष्पितपादपे ।

उपविश्य महाभागाश्चिन्तामापेदिरे तदा ॥ 16 ॥

ततः पुष्पातिभाराग्रान् लताशतसमावृतान् ।

द्रुमान्वासन्तिकान्दृष्टवा बभूवुर्भयशङ्किताः ॥ 17 ॥

ते वसन्तमनुप्राप्तं प्रतिबुद्ध्वा परस्परम् ।

नष्टसन्देशकालार्था निपेतुर्धरणीतले ॥ 18 ॥

ततस्तान्कपिवृद्धांस्तु शिष्टांश्चैव वनौकसः ।

वाचा मधुरयाऽभाष्य यथावदनुमान्य च ॥ 19 ॥

स तु सिंहवृषस्कन्धः पीनायतभुजः कपिः ।

युवराजो महाप्राज्ञः अङ्गदो वाक्यमब्रवीत् ॥ 20 ॥

शासनात्कपिराजस्य वयं सर्वे विनिर्गताः ।

मासः पूर्णो बिलस्थानां हरयः किं न बुद्ध्यते ॥ 21 ॥

वयमाश्वयुजे मासि कालसङ्ख्याव्यवस्थिताः ।

प्रस्थितास्सोऽपि चातीतः किमतः कार्यमुत्तरम् ॥ 22 ॥

भवन्तः प्रत्ययं प्राप्ताः नीतिमार्गविशारदाः ।

हितेष्वभिरता भर्तुर्निसृष्टास्सर्वकर्मसु ॥ 23 ॥

कर्मस्वप्रतिमास्सर्वे दिक्षु विश्रुतपौरुषाः ।

मां पुरस्कृत्य निर्याताः पिङ्गाक्षप्रतिचोदिताः ॥ 24 ॥

इदानीमकृतार्थानां मर्तव्यं नात्र संशयः ।

हरिराजस्य सन्देशमकृत्वा कस्सुखी भवेत् ॥ 25 ॥

तस्मिन्नतीते काले तु सुग्रीवेण कृते स्वयम् ।

प्रायोपवेशनं युक्तं सर्वेषां च वनौकसाम् ॥ 26 ॥

तीक्ष्णः प्रकृत्या सुग्रीवस्स्वामिभावे व्यवस्थितः ।

न क्षमिष्यति नस्सर्वानपराधकृतो गतान् ॥ 27 ॥

अप्रवृत्तौ च सीतायाः पापमेव करिष्यति ।

तस्मात् क्षममिहाद्यैव गन्तुं प्रायोपवेशनं हि नः ॥ 28 ॥

त्यक्त्वा पुत्रांश्च दारांश्च धनानि च गृहाणि च ।

धृवं नो हिंसिता राजा सर्वान्प्रतिगतानितः ॥ 29 ॥

वधेनाप्रतिरूपेण श्रेयान्मृत्युरिहैव नः ।

न चाहं यौवराज्येन सुग्रीवेणाभिषेचितः ॥ 30 ॥

नरेन्द्रेणाभिषिक्तोऽस्मि रामेणाक्लिष्टकर्मणा ।

स पूर्वं बद्धवैरो मां राजा दृष्ट्वा व्यतिक्रमम् ॥ 31 ॥

घातयिष्यति दण्डेन तीक्ष्णेन कृतनिश्चयः ।

किं मे सुहृदभिर्व्यसनं पश्यद्भिर्जीवितान्तरे ॥ 32 ॥

इहैव प्रायमासिष्ये पुण्ये सागररोधसि ।

एतच्छ्रुत्वा कुमारेण युवराजेन भाषितम् ॥ 33 ॥

सर्वे ते वानरश्रेष्ठाः करुणं वाक्यमब्रुवन् ।

तीक्ष्णः प्रकृत्या सुग्रीवः प्रियासक्तश्च राघवः ॥ 34 ॥

अदृष्टायां तु वैदेह्यां दृष्ट्वाऽस्मांश्त समागतान् ।

राघवप्रियकामार्थं घातयिष्यत्यसंशयम् ॥ 35 ॥

न क्षमं चापराद्धानां गमनं स्वामिपार्श्वतः ।

इहैव सीतामन्विष्य प्रवृत्तिमुपलभ्य वा ॥ 36 ॥

नो चेद्गच्छाम तं वीरं गमिष्यामो यमक्षयम् ।

प्लवङ्गमानां तु भयार्दितानां श्रुत्वा वचस्तार इदं बभाषे ।

अलं विषादेन बिलं प्रविश्य वसाम सर्वे यदि रोचते वः ॥ 37 ॥

इदं हि मायाविहितं सुदुर्गमं प्रभूतवृक्षोदकभोज्यपेयकम् ।

इहास्ति नो नैव भयं पुरन्दरा न्न राघवाद्वानरराजतोऽपि वा ॥ 38 ॥

श्रुत्वाऽङ्गदस्यापि वचोऽनुकूल मूचुश्च सर्वे हरयः प्रतीताः ।

यथा न हिंस्येम तथा विधान मसक्तमद्यैव विधीयतां नः ॥ 39 ॥

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे त्रिपञ्चाशस्सर्गः ॥

🕉️ This is the original Sanskrit rendered in Tamil script. Pronunciation is identical to the Sanskrit Devanagari version. It is a transliteration, not a translation — see “Meaning” for translations where available.

4.53 கிஷ்கிந்தாகாண்ட - த்ரிபஞ்சாஶ ஸர்கஃ