Valmiki Ramayana Ayodhya Kanda Sarga 112 — Devanagari Script

⚠️ AI-generated translation — the Nepali meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

Summary — Nepali

यो सर्गमा राम र भरतको भेट र संवाद वर्णन गरिएको छ। ऋषिहरूले भरतलाई रामको वचन ग्रहण गर्न र राज्य सञ्चालन गर्न आग्रह गर्छन्। भरतले आफू एक्लै राज्य रक्षा गर्न असमर्थ भन्दै रामलाई राज्य ग्रहण गर्न प्रार्थना गर्छन्। रामले पिताको प्रतिज्ञा कदापि नाघ्ने बताउँदै भरतलाई मातृवत् व्यवहार गर्न र बुद्धिमान् अमात्यहरूसँग विचारविमर्श गरी कार्य सम्पन्न गर्न सल्लाह दिन्छन्। अन्तमा रामले आफ्ना पादुकाहरू भरतलाई प्रदान गर्छन् र भरतले चौध वर्ष जटा र वल्कल धारण गरी नगरबाहिर बस्ने प्रतिज्ञा गर्दै पादुकाहरूलाई हात्तीको शिरमा राखी विदा लिन्छन्।

AI-generated · not yet verified

The Nepali meaning of each verse is shown below the verse.

Meaning —

श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणे अयोध्याकाण्डम् ।

अथ द्वादशाधिकशततमस्सर्गः ।

Shloka 1

तमप्रतिमतेजोभ्यां भ्रातृभ्यां रोमहर्षणम् ।
विस्मिताः सङ्गमं प्रेक्ष्य समवेता महर्षयः ॥ 1 ॥

tamapratimatejobhyāṃ bhrātṛbhyāṃ romaharṣaṇam |
vismitāḥ saṅgamaṃ prekṣya samavetā maharṣayaḥ || 1 ||

अप्रतिम तेज भएका ती दुई भाइहरूको रोमाञ्चकारी मिलन देखेर एकत्र भएका महर्षिहरू विस्मित भए ॥ 1 ॥ ^AI

Shloka 2

अन्तर्हिता मुनिगणास्सिद्धाश्च परमर्षयः ।
तौ भ्रातरौ महात्मानौ काकुत्स्थौ प्रशशंसिरे ॥ 2 ॥

antarhitā munigaṇāssiddhāśca paramarṣayaḥ |
tau bhrātarau mahātmānau kākutsthau praśaśaṃsire || 2 ||

अन्तर्धान भएका मुनिगण, सिद्धहरू र परमर्षिहरूले ती महात्मा काकुत्स्थ भाइहरूको प्रशंसा गरे ॥ 2 ॥ ^AI

Shloka 3

स धन्यो यस्य पुत्रौ द्वौ धर्मज्ञौ धर्मविक्रमौ ।
श्रुत्वा वयं हि सम्भाषामुभयोस्स्पृहयामहे ॥ 3 ॥

sa dhanyo yasya putrau dvau dharmajñau dharmavikramau |
śrutvā vayaṃ hi sambhāṣāmubhayosspṛhayāmahe || 3 ||

जसका धर्मज्ञ र धर्मविक्रम भएका दुई पुत्र छन्, त्यो धन्य छ; हामीले ती दुवैको सम्भाषण सुनेर त्यसको अभिलाषा गर्दछौं ॥ 3 ॥ ^AI

Shloka 4

ततस्त्वृषिगणाः क्षिप्रं दशग्रीववधैषिणः ।
भरतं राजशार्दूलमित्यूचुः सङ्गता वचः ॥ 4 ॥

tatastvṛṣigaṇāḥ kṣipraṃ daśagrīvavadhaiṣiṇaḥ |
bharataṃ rājaśārdūlamityūcuḥ saṅgatā vacaḥ || 4 ||

त्यसपछि दशग्रीव (रावण) को वध चाहने ऋषिगणहरू एकत्र भएर राजशार्दूल भरतलाई यसरी भने ॥ 4 ॥ ^AI

Shloka 5

कुले जात महाप्राज्ञ महावृत्त महायशः ।
ग्राह्यं रामस्य वाक्यं ते पितरं यद्यवेक्षसे ॥ 5 ॥

kule jāta mahāprājña mahāvṛtta mahāyaśaḥ |
grāhyaṃ rāmasya vākyaṃ te pitaraṃ yadyavekṣase || 5 ||

हे महाप्राज्ञ, महावृत्त र महायश भएका कुलमा जन्मेका भरत, यदि तिमीले पितालाई आदर गर्दछौ भने रामको वचन तिमीले ग्रहण गर्नुपर्छ ॥ 5 ॥ ^AI

Shloka 6

सदाऽनृणमिमं रामं वयमिच्छामहे पितुः ।
आनृणत्वाच्च कैकेय्याः स्वर्गं दशरथो गतः ॥ 6 ॥

sadā'nṛṇamimaṃ rāmaṃ vayamicchāmahe pituḥ |
ānṛṇatvācca kaikeyyāḥ svargaṃ daśaratho gataḥ || 6 ||

हामी यो राम सधैं पितृऋणबाट मुक्त होस् भन्ने चाहन्छौं; र आनृण्य (ऋणमुक्ति) का कारणले नै दशरथ स्वर्ग गए ॥ 6 ॥ ^AI

Shloka 7

एतावदुक्त्वा वचनं गन्धर्वाः समहर्षयः ।
राजर्षयश्चैव तदा सर्वे स्वां स्वां गतिं गताः ॥ 7 ॥

etāvaduktvā vacanaṃ gandharvāḥ samaharṣayaḥ |
rājarṣayaścaiva tadā sarve svāṃ svāṃ gatiṃ gatāḥ || 7 ||

गन्धर्वहरू, ऋषिहरू र राजर्षिहरूले यति वचन भनेपछि तब सबैले आ-आफ्नो गति (लोक) प्राप्त गरे ॥ 7 ॥ ^AI

Shloka 8

ह्लादितस्तेन वाक्येन शुभेन शुभदर्शनः ।
राम स्संहृष्टवदनस्तानृषीनभ्यपूजयत् ॥ 8 ॥

hlāditastena vākyena śubhena śubhadarśanaḥ |
rāma ssaṃhṛṣṭavadanastānṛṣīnabhyapūjayat || 8 ||

शुभदर्शन भएका रामले त्यो शुभ वचनले हर्षित भई प्रसन्न मुख गरेर ती ऋषिहरूको पूजा गरे ॥ 8 ॥ ^AI

Shloka 9

त्रस्तगात्रस्तु भरतस्स वाचा सज्जमानया ।
कृताञ्जलिरिदं वाक्यं राघवं पुनरब्रवीत् ॥ 9 ॥

trastagātrastu bharatassa vācā sajjamānayā |
kṛtāñjaliridaṃ vākyaṃ rāghavaṃ punarabravīt || 9 ||

तर भरत त्रस्त शरीर भएर, अलिकता अड्किएको वाणीले, हात जोडेर राघवलाई फेरि यो वचन भने ॥ ९ ॥ ^AI

Shloka 10

राजधर्ममनुप्रेक्ष्य कुलधर्मानुसन्ततिम् ।
कर्तुमर्हसि काकुत्स्थ मम मातुश्च याचनाम् ॥ 10 ॥

rājadharmamanuprekṣya kuladharmānusantatim |
kartumarhasi kākutstha mama mātuśca yācanām || 10 ||

हे काकुत्स्थ, राजधर्म, कुलधर्म र वंशपरम्परालाई विचार गरेर मेरी आमाको याचना पूरा गर्नु तपाईंलाई योग्य हुन्छ ॥ १० ॥ ^AI

Shloka 11

रक्षितुं सुमहद्राज्यमहमेकस्तु नोत्सहे ।
पौरजानपदांश्चापि रक्तान्रञ्जयितुं तथा ॥ 11 ॥

rakṣituṃ sumahadrājyamahamekastu notsahe |
paurajānapadāṃścāpi raktānrañjayituṃ tathā || 11 ||

म एक्लैले यति ठूलो राज्यको रक्षा गर्न सक्दिनँ, त्यस्तै पुरवासी र जनपदवासीहरूलाई अनुरक्त गराई प्रसन्न पार्न पनि सक्दिनँ ॥ ११ ॥ ^AI

Shloka 12

ज्ञातयश्च हि योधाश्च मित्राणि सुहृदश्च नः ।
त्वामेव प्रतिवीक्षन्ते पर्जन्यमिव कर्षकाः ॥ 12 ॥

jñātayaśca hi yodhāśca mitrāṇi suhṛdaśca naḥ |
tvāmeva prativīkṣante parjanyamiva karṣakāḥ || 12 ||

हाम्रा ज्ञाति, योद्धा, मित्र र सुहृदहरू सबै किसानहरूले वर्षाको आशा गरेझैं तपाईंकै प्रतीक्षा गरिरहेका छन् ॥ १२ ॥ ^AI

Shloka 13

इदं राज्यं महाप्राज्ञ स्थापय प्रतिपद्य हि ।
शक्तिमानसि काकुत्स्थ लोकस्य परिपालने ॥ 13 ॥

idaṃ rājyaṃ mahāprājña sthāpaya pratipadya hi |
śaktimānasi kākutstha lokasya paripālane || 13 ||

हे महाप्राज्ञ, यो राज्य ग्रहण गरेर स्थापित गर्नुहोस्; हे काकुत्स्थ, तपाईं संसारको पालन गर्न सक्षम हुनुहुन्छ ॥ १३ ॥ ^AI

Shloka 14

इत्युक्त्वा न्यपतद्भ्रातुः पादयोर्भरतस्तदा ।
भृशं सम्प्रार्थयामास राममेव प्रियंवदः ॥ 14 ॥

ityuktvā nyapatadbhrātuḥ pādayorbharatastadā |
bhṛśaṃ samprārthayāmāsa rāmameva priyaṃvadaḥ || 14 ||

यसरी भनेर भरत तब भाइको चरणमा लडे; प्रिय बोल्ने भरतले रामलाई निकै प्रार्थना गरे ॥ १४ ॥ ^AI

Shloka 15

तमङ्के भरतं कृत्वा रामो वचनमब्रवीत् ।
श्यामं नलिनपत्राक्षं मत्तहंसस्वरं स्वयम् ॥ 15 ॥

tamaṅke bharataṃ kṛtvā rāmo vacanamabravīt |
śyāmaṃ nalinapatrākṣaṃ mattahaṃsasvaraṃ svayam || 15 ||

रामले भरतलाई काखमा राखेर आफैं यो वचन भने — श्यामवर्ण, कमलपत्रजस्ता आँखा भएका र मत्त हंसको स्वर भएका भरतलाई ॥ १५ ॥ ^AI

Shloka 16

आगता त्वामियं बुद्धिस्स्वजा वैनयिकी च या ।
भृशमुत्सहसे तात रक्षितुं पृथिवीमपि ॥ 16 ॥

āgatā tvāmiyaṃ buddhissvajā vainayikī ca yā |
bhṛśamutsahase tāta rakṣituṃ pṛthivīmapi || 16 ||

हे तात, तिमीमा आएको यो बुद्धि र स्वाभाविक विनयशीलता हो; तिमी पृथ्वीको रक्षा गर्न निकै उत्साहित छौ ॥ १६ ॥ ^AI

Shloka 17

अमात्यैश्च सुहृद्भिश्च बुद्धिमद्भिश्च मन्त्रिभिः ।
सर्वकार्याणि सम्मन्त्र्य सुमहन्त्यपि कारय ॥ 17 ॥

amātyaiśca suhṛdbhiśca buddhimadbhiśca mantribhiḥ |
sarvakāryāṇi sammantrya sumahantyapi kāraya || 17 ||

बुद्धिमान् अमात्यहरू, सुहृदहरू र मन्त्रीहरूसँग सबै कार्यहरू, अत्यन्त ठूला भए पनि, राम्ररी विचारविमर्श गरेर सम्पन्न गर्नू। ^AI

Shloka 18

लक्ष्मीश्चन्द्रादपेयाद्वा हिमवान्वा हिमं त्यजेत् ।
अतीयात्सागरो वेलां न प्रतिज्ञामहं पितुः ॥ 18 ॥

lakṣmīścandrādapeyādvā himavānvā himaṃ tyajet |
atīyātsāgaro velāṃ na pratijñāmahaṃ pituḥ || 18 ||

लक्ष्मीले चन्द्रमालाई छोडोस् वा हिमालयले हिउँ त्यागोस्, समुद्रले आफ्नो किनारा नाघोस् — तर म पिताको प्रतिज्ञा कदापि नाघ्ने छैन। ^AI

Shloka 19

कामाद्वा तात लोभाद्वा मात्रातुभ्यमिदं कृतम् ।
न तन्मनसि कर्तव्यं वर्तितव्यं च मातृवत् ॥ 19 ॥

kāmādvā tāta lobhādvā mātrātubhyamidaṃ kṛtam |
na tanmanasi kartavyaṃ vartitavyaṃ ca mātṛvat || 19 ||

हे तात, कामवा लोभले गर्दा माताको तर्फबाट तिमीलाई यो गरिएको हो भने त्यसलाई मनमा नराख्नू र मातृवत् व्यवहार गर्नू। ^AI

Shloka 20

एवं ब्रुवाणं भरतः कौसल्यासुतमब्रवीत् ।
तेजसाऽऽदित्यसङ्काशं प्रतिपच्चन्द्रदर्शनम् ॥ 20 ॥

evaṃ bruvāṇaṃ bharataḥ kausalyāsutamabravīt |
tejasā''dityasaṅkāśaṃ pratipaccandradarśanam || 20 ||

यसरी बोल्दै गरेका कौसल्याका पुत्र (राम) लाई भरतले भने — तेजले सूर्यसदृश र प्रतिपदाको चन्द्रमाजस्तो दर्शन भएका। ^AI

Shloka 21

आधिरोहाऽर्य पादाभ्यां पादुके हेमभूषिते ।
एतेहि सर्वलोकस्य योगक्षेमं विधास्यतः ॥ 21 ॥

ādhirohā'rya pādābhyāṃ pāduke hemabhūṣite |
etehi sarvalokasya yogakṣemaṃ vidhāsyataḥ || 21 ||

हे आर्य, स्वर्णले विभूषित यी पादुकाहरूमा पाउ राखेर चढ्नुहोस्; यी पादुकाहरूले सम्पूर्ण लोकको योगक्षेम (रक्षा र कल्याण) विधान गर्नेछन्। ^AI

Shloka 22

सोऽधिरुह्य नरव्याघ्रः पादुके ह्यवरुह्य च ।
प्रायच्छत्सुमहातेजा भरताय महात्मने ॥ 22 ॥

so'dhiruhya naravyāghraḥ pāduke hyavaruhya ca |
prāyacchatsumahātejā bharatāya mahātmane || 22 ||

नरश्रेष्ठ, महातेजस्वी रामले ती पादुकाहरूमा चढेर फेरि ओर्लेर महात्मा भरतलाई प्रदान गर्नुभयो। ^AI

Shloka 23

स पादुके सम्प्रणम्य रामं वचनमब्रवीत् चतुर्दश हि वर्षाणि जटाचीरधरो ह्याहम् ॥ 23 ॥

sa pāduke sampraṇamya rāmaṃ vacanamabravīt caturdaśa hi varṣāṇi jaṭācīradharo hyāham || 23 ||

उनले (भरतले) ती पादुकाहरूलाई प्रणाम गरेर रामलाई वचन भने — म चौध वर्षसम्म जटा र वल्कल धारण गर्नेछु। ^AI

Shloka 24

फलमूलाशनो वीर भवेयं रघुनन्दन ।
तवाऽगमनमाकाङ्क्षान्वसन्वै नगराद्बहिः ॥ 24 ॥

phalamūlāśano vīra bhaveyaṃ raghunandana |
tavā'gamanamākāṅkṣānvasanvai nagarādbahiḥ || 24 ||

हे वीर, हे रघुनन्दन, म नगरबाहिर बस्दै फलमूल खाएर रहनेछु र तपाईंको आगमनको प्रतीक्षा गर्नेछु। ^AI

Shloka 25

तव पादुकयोर्न्यस्तराज्यतन्त्रः परन्तप ।
चतुर्दशे तु सम्पूर्णे वर्षेऽहनि रघूत्तम ॥ 25 ॥

tava pādukayornyastarājyatantraḥ parantapa |
caturdaśe tu sampūrṇe varṣe'hani raghūttama || 25 ||

हे परन्तप! तपाईंका पादुकाहरूमा राज्यको सम्पूर्ण भार सुम्पेर, हे रघूत्तम! चौध वर्ष पूरा भएको दिनमा (म तपाईंकहाँ फर्केर आउनेछु)। ^AI

Shloka 26

न द्रक्ष्यामि यदि त्वां तु प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् ।
तथेति च प्रतिज्ञाय तं परिष्वज्य सादरम् ॥ 26 ॥

na drakṣyāmi yadi tvāṃ tu pravekṣyāmi hutāśanam |
tatheti ca pratijñāya taṃ pariṣvajya sādaram || 26 ||

यदि मैले तपाईंलाई देखिनँ भने म अग्निमा प्रवेश गर्नेछु। त्यसपछि 'तथास्तु' भनी प्रतिज्ञा गरेर उनले आदरपूर्वक उनलाई अँगालो हाले। ^AI

Shloka 27

शत्रुघ्नं च परिष्वज्य भरतं चेदमब्रवीत् ।
मातरं रक्ष कैकेयीं मा रोषं कुरु तां प्रति ॥ 27 ॥

śatrughnaṃ ca pariṣvajya bharataṃ cedamabravīt |
mātaraṃ rakṣa kaikeyīṃ mā roṣaṃ kuru tāṃ prati || 27 ||

शत्रुघ्नलाई र भरतलाई पनि अँगालो हालेर उनले यसो भने — 'कैकेयी आमाको रक्षा गर्नु, उनीप्रति रोष नगर्नु।' ^AI

Shloka 28

मया च सीतया चैव शप्तोऽसि रघुसत्तम ।
इत्युक्त्वाऽश्रुपरीताक्षो भ्रातरं विससर्ज ह ॥ 28 ॥

mayā ca sītayā caiva śapto'si raghusattama |
ityuktvā'śruparītākṣo bhrātaraṃ visasarja ha || 28 ||

हे रघुसत्तम! म र सीताले तिमीलाई शपथ दिएका छौं। यसो भनेर आँखामा आँसु भरिएका उनले आफ्ना भाइलाई विदा गरे। ^AI

Shloka 29

स पादुके ते भरतः प्रतापवान् स्वलङ्कृते सम्परिपूज्य धर्मवित् ।
प्रदक्षिणं चैव चकार राघवं चकार ते चोत्तमनागमूर्धनि ॥ 29 ॥

sa pāduke te bharataḥ pratāpavān svalaṅkṛte samparipūjya dharmavit |
pradakṣiṇaṃ caiva cakāra rāghavaṃ cakāra te cottamanāgamūrdhani || 29 ||

धर्मवेत्ता र प्रतापी भरतले ती सुसज्जित पादुकाहरूको राम्ररी पूजा गरे, राघव (राम) को प्रदक्षिणा गरे, र ती पादुकाहरूलाई उत्तम हात्तीको शिरमा राखे। ^AI

Shloka 30

अथाऽनुपूर्व्यात्प्रतिनन्द्य तं जनं गुरूंश्च मन्त्रिप्रकृतीस्तथाऽनुजौ ।
व्यसर्जयद्राघववंशवर्धनस्थिरः स्वधर्मे हिमवानिवाचलः ॥ 30 ॥

athā'nupūrvyātpratinandya taṃ janaṃ gurūṃśca mantriprakṛtīstathā'nujau |
vyasarjayadrāghavavaṃśavardhanasthiraḥ svadharme himavānivācalaḥ || 30 ||

त्यसपछि राघववंशको वृद्धि गर्ने, आफ्नो धर्ममा हिमालय पर्वतझैं अडिग भरतले क्रमशः त्यस जनसमूहलाई, गुरुजनहरूलाई, मन्त्री र प्रजाजनहरूलाई तथा दुवै कान्छा भाइहरूलाई विदा गरे। ^AI

Shloka 31

तं मातरो बाष्पगृहीतकण्ठ्यो दुःखेन नामन्त्रयितुं हि शेकुः ।
स त्वेव मात्रृरभिवाद्य सर्वारुदन्कुटीं स्वां प्रविवेश राघवः ॥ 31 ॥

taṃ mātaro bāṣpagṛhītakaṇṭhyo duḥkhena nāmantrayituṃ hi śekuḥ |
sa tveva mātrṛrabhivādya sarvārudankuṭīṃ svāṃ praviveśa rāghavaḥ || 31 ||

आमाहरू भने आँसुले घाँटी अवरुद्ध भएकोले दुःखका कारण उनलाई बोलाउनै सकेनन्। तर राघव (भरत) ले सबै आमाहरूलाई प्रणाम गरेर आफ्नो कुटीमा प्रवेश गरे। ^AI

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये अयोध्याकाण्डे द्वादशाधिकशततमस्सर्गः ॥

Sanskrit — Devanagari (original)

श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणे अयोध्याकाण्डम् ।

अथ द्वादशाधिकशततमस्सर्गः ।

तमप्रतिमतेजोभ्यां भ्रातृभ्यां रोमहर्षणम् ।

विस्मिताः सङ्गमं प्रेक्ष्य समवेता महर्षयः ॥ 1 ॥

अन्तर्हिता मुनिगणास्सिद्धाश्च परमर्षयः ।

तौ भ्रातरौ महात्मानौ काकुत्स्थौ प्रशशंसिरे ॥ 2 ॥

स धन्यो यस्य पुत्रौ द्वौ धर्मज्ञौ धर्मविक्रमौ ।

श्रुत्वा वयं हि सम्भाषामुभयोस्स्पृहयामहे ॥ 3 ॥

ततस्त्वृषिगणाः क्षिप्रं दशग्रीववधैषिणः ।

भरतं राजशार्दूलमित्यूचुः सङ्गता वचः ॥ 4 ॥

कुले जात महाप्राज्ञ महावृत्त महायशः ।

ग्राह्यं रामस्य वाक्यं ते पितरं यद्यवेक्षसे ॥ 5 ॥

सदाऽनृणमिमं रामं वयमिच्छामहे पितुः ।

आनृणत्वाच्च कैकेय्याः स्वर्गं दशरथो गतः ॥ 6 ॥

एतावदुक्त्वा वचनं गन्धर्वाः समहर्षयः ।

राजर्षयश्चैव तदा सर्वे स्वां स्वां गतिं गताः ॥ 7 ॥

ह्लादितस्तेन वाक्येन शुभेन शुभदर्शनः ।

राम स्संहृष्टवदनस्तानृषीनभ्यपूजयत् ॥ 8 ॥

त्रस्तगात्रस्तु भरतस्स वाचा सज्जमानया ।

कृताञ्जलिरिदं वाक्यं राघवं पुनरब्रवीत् ॥ 9 ॥

राजधर्ममनुप्रेक्ष्य कुलधर्मानुसन्ततिम् ।

कर्तुमर्हसि काकुत्स्थ मम मातुश्च याचनाम् ॥ 10 ॥

रक्षितुं सुमहद्राज्यमहमेकस्तु नोत्सहे ।

पौरजानपदांश्चापि रक्तान्रञ्जयितुं तथा ॥ 11 ॥

ज्ञातयश्च हि योधाश्च मित्राणि सुहृदश्च नः ।

त्वामेव प्रतिवीक्षन्ते पर्जन्यमिव कर्षकाः ॥ 12 ॥

इदं राज्यं महाप्राज्ञ स्थापय प्रतिपद्य हि ।

शक्तिमानसि काकुत्स्थ लोकस्य परिपालने ॥ 13 ॥

इत्युक्त्वा न्यपतद्भ्रातुः पादयोर्भरतस्तदा ।

भृशं सम्प्रार्थयामास राममेव प्रियंवदः ॥ 14 ॥

तमङ्के भरतं कृत्वा रामो वचनमब्रवीत् ।

श्यामं नलिनपत्राक्षं मत्तहंसस्वरं स्वयम् ॥ 15 ॥

आगता त्वामियं बुद्धिस्स्वजा वैनयिकी च या ।

भृशमुत्सहसे तात रक्षितुं पृथिवीमपि ॥ 16 ॥

अमात्यैश्च सुहृद्भिश्च बुद्धिमद्भिश्च मन्त्रिभिः ।

सर्वकार्याणि सम्मन्त्र्य सुमहन्त्यपि कारय ॥ 17 ॥

लक्ष्मीश्चन्द्रादपेयाद्वा हिमवान्वा हिमं त्यजेत् ।

अतीयात्सागरो वेलां न प्रतिज्ञामहं पितुः ॥ 18 ॥

कामाद्वा तात लोभाद्वा मात्रातुभ्यमिदं कृतम् ।

न तन्मनसि कर्तव्यं वर्तितव्यं च मातृवत् ॥ 19 ॥

एवं ब्रुवाणं भरतः कौसल्यासुतमब्रवीत् ।

तेजसाऽऽदित्यसङ्काशं प्रतिपच्चन्द्रदर्शनम् ॥ 20 ॥

आधिरोहाऽर्य पादाभ्यां पादुके हेमभूषिते ।

एतेहि सर्वलोकस्य योगक्षेमं विधास्यतः ॥ 21 ॥

सोऽधिरुह्य नरव्याघ्रः पादुके ह्यवरुह्य च ।

प्रायच्छत्सुमहातेजा भरताय महात्मने ॥ 22 ॥

फलमूलाशनो वीर भवेयं रघुनन्दन ।

तवाऽगमनमाकाङ्क्षान्वसन्वै नगराद्बहिः ॥ 24 ॥

तव पादुकयोर्न्यस्तराज्यतन्त्रः परन्तप ।

चतुर्दशे तु सम्पूर्णे वर्षेऽहनि रघूत्तम ॥ 25 ॥

न द्रक्ष्यामि यदि त्वां तु प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् ।

तथेति च प्रतिज्ञाय तं परिष्वज्य सादरम् ॥ 26 ॥

शत्रुघ्नं च परिष्वज्य भरतं चेदमब्रवीत् ।

मातरं रक्ष कैकेयीं मा रोषं कुरु तां प्रति ॥ 27 ॥

मया च सीतया चैव शप्तोऽसि रघुसत्तम ।

इत्युक्त्वाऽश्रुपरीताक्षो भ्रातरं विससर्ज ह ॥ 28 ॥

स पादुके ते भरतः प्रतापवान् स्वलङ्कृते सम्परिपूज्य धर्मवित् ।

प्रदक्षिणं चैव चकार राघवं चकार ते चोत्तमनागमूर्धनि ॥ 29 ॥

अथाऽनुपूर्व्यात्प्रतिनन्द्य तं जनं गुरूंश्च मन्त्रिप्रकृतीस्तथाऽनुजौ ।

व्यसर्जयद्राघववंशवर्धनस्थिरः स्वधर्मे हिमवानिवाचलः ॥ 30 ॥

तं मातरो बाष्पगृहीतकण्ठ्यो दुःखेन नामन्त्रयितुं हि शेकुः ।

स त्वेव मात्रृरभिवाद्य सर्वारुदन्कुटीं स्वां प्रविवेश राघवः ॥ 31 ॥

🕉️ This is the original Sanskrit rendered in Devanagari script. Pronunciation is identical to the Sanskrit Devanagari version. It is a transliteration, not a translation — see “Meaning” for translations where available.

2.112 अयोध्याकाण्ड - द्वादशाधिकशततम सर्गः