📚 Valmiki Ramayana · Yuddha Kanda

6.46 yuddhakāṇḍa - ṣaṭcatvāriṃśa sargaḥ

Sarga 46

✍️ Author Maharishi Valmiki 🖋️ Latin script 🔢 47 verses 27 views
📄 Download PDF
⚠️ AI-generated translation — the Marathi meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.
Summary — Marathi
या सर्गात इंद्रजिताने राम आणि लक्ष्मण यांना बाणांनी जखमी करून त्यांना बेशुद्ध केल्याचे वर्णन आहे. वानर आणि विभीषण यांनी त्यांना बाणांच्या शय्येवर पडलेले पाहून शोक केला. विभीषणाने सुग्रीवाला धीर देऊन राम-लक्ष्मण मरणार नाहीत असे सांगितले. इंद्रजिताने लंकेत जाऊन रावणाला ही वार्ता सांगितली आणि रावणाने आनंद व्यक्त केला.

AI-generated · not yet verified

The Marathi meaning of each verse is shown below the verse.

Meaning —
śrīmadvālmīkīya rāmāyaṇe yuddhakāṇḍam |
atha ṣaṭcatvāriṃśassargaḥ |
Shloka 1
tatodyāmpṛthivīñcaivavīkṣamāṇāvanaukasaḥ |
dadṛśuḥsantataubāṇairbhrātaraurāmalakṣmaṇau || 1 ||

तेव्हा आकाशातून पाहणारे वानर राम आणि लक्ष्मण या बंधूंना सतत बाणांनी व्यापलेले पाहू लागले. AI

Shloka 2
vṛṣṭavevoparatedevekṛtakarmaṇirākṣase |
ājagāmāthatandeśaṃsasugrīvovibhīṣaṇaḥ || 2 ||

जसा पाऊस पडून थांबलेला असतो आणि राक्षसांनी आपले काम केलेले असते, तसे झाल्यावर सुग्रीव आणि विभीषण त्या ठिकाणी आले. AI

Shloka 3
nīladvividamaindāścasuṣeṇaḥkumudāṅgadāḥ |
tūrṇaṃhanumatāsārdhamanvaśocantarāghavau || 3 ||

नील, द्विविद, मैंद, सुषेण, कुमुद, अंगद आणि हनुमान यांच्यासह सर्व वानर लवकरच राघवांसाठी शोक करू लागले. AI

Shloka 4
aceṣṭaumandaniśśvāsauśoṇitaughapariplutau |
śarajālācitaustabdauśayānauśaratalpayoḥ || 4 ||

ते दोघे हालचाल न करणारे, मंद श्वास घेणारे, रक्ताच्या प्रवाहात बुडालेले, बाणांच्या जाळ्यांनी झाकलेले, स्तब्ध आणि बाणांच्या शय्येवर पडलेले होते. AI

Shloka 5
niḥśvasantauyathāsarpauniśceṣṭaumandavikramau |
rudhirasrādvigdhāṅgautāpanīyāvivadhvajau || 5 ||

ते दोघे सर्पांप्रमाणे श्वास घेत होते, हालचाल न करणारे, मंद पराक्रमाचे, रक्ताच्या प्रवाहाने माखलेले शरीर असलेले, तापवलेल्या सुवर्णाच्या ध्वजांप्रमाणे दिसत होते. AI

Shloka 6
tauvīraśayanevīrauśayānaumandaceṣṭitau |
yūthapaistaiḥ parivṛtaubāṣpavyākulalocanaiḥ || 6 ||

त्या वीरशय्येवर पडलेले ते दोन वीर मंद हालचाल करत होते, आणि अश्रूंनी भरलेल्या डोळ्यांनी युक्त त्या यूथप वानरांनी त्यांना वेढले होते. AI

Shloka 7
rāghavaupatitaudṛṣṭavāśarajālasamāvṛtau |
babhūvurvervyathitāssarvevānarāssavibhīṣaṇāḥ || 7 ||

बाणांच्या जाळ्यांनी झाकलेले पडलेले राघवांना पाहून विभीषणासह सर्व वानर अत्यंत व्यथित झाले. AI

Shloka 8
antarikṣannirīkṣantodiśassarvāścavānarāḥ |
nacainammāyayāchannandadṛśūrāvaṇiḥraṇe || 8 ||

सर्व वानर आकाशाकडे आणि सर्व दिशांकडे पाहू लागले, परंतु रावणाला युद्धात मायेने झाकलेला असल्यामुळे त्यांना दिसला नाही. AI

Shloka 9
tantumāyāpraticchannammāyayaivavibhīṣaṇaḥ |
vīkṣamāṇodadarśāthabhrātuḥputramavasthitam || 9 ||

मायेच्या तंतूंनी झाकलेल्या (रावणाला) मायेनेच पाहत असलेल्या विभीषणाने आपल्या भावाच्या मुलाला (इंद्रजिताला) तेथे उभे असलेले पाहिले. AI

Shloka 10
tamapratikarmāṇamapratidvandvamāhave |
dadarśāntarhitaṃvīraṃvaradānādvibhīṣaṇaḥ || 10 ||

विभीषणाने वरदानामुळे अदृश्य झालेल्या, युद्धात ज्याचा प्रतिकार करता येत नाही आणि ज्याच्याशी द्वंद्व करता येत नाही अशा त्या वीराला पाहिले. AI

Shloka 11
tejasāyaśasācaivavikrameṇacasamyutam |
indrajittvātmanaḥkarmatauśayānausamīkṣyaca || 11 ||

तेज, कीर्ती आणि पराक्रम यांनी युक्त अशा इंद्रजिताने आपल्या कर्मांनी (बाणांनी) त्या दोघांना (राम-लक्ष्मणांना) शयनस्थ (पडलेले) पाहून, AI

Shloka 12
uvācaparamaprītoharṣayan sarvanairṛtān |
dūṣaṇasyacahantāraukharasyacamahābalau || 12 ||

अत्यंत प्रसन्न होऊन सर्व राक्षसांना आनंदित करताना म्हणाला, "दूषणाचा आणि खराचा संहार करणारे, महाबलवान असे हे दोघे भाऊ राम आणि लक्ष्मण, AI

Shloka 13
sāditaumāmakairbāṇairbhrātaraurāmalakṣmaṇau |
nemaumokṣayituṃśakyāvetasmādiṣubandhanāt || 13 ||

माझ्या बाणांनी मारले गेले आहेत. हे दोघे या बाणांच्या बंधनातून सुटू शकत नाहीत." AI

Shloka 14
sarvairapisamāgamyasarṣisaṅghaissurāsuraiḥ |
yatkṛtecintayānasyaśokārtasyapiturmama || 14 ||

ज्यांच्यासाठी सर्व ऋषीसंघ, देव आणि दानव एकत्र येऊनही, शोकाकुल झालेल्या माझ्या वडिलांना चिंता वाटत होती, AI

Shloka 15
aspṛṣṭavāśayanaṅgātraistriyāmāyātiśarvarī |
tsneyaṃyatkṛtelaṅkānadīvarṣāsvivākulā || 15 ||

ज्यांच्यामुळे शरीराला शयनाचा स्पर्श न झालेल्या माझ्या रात्री (रात्र) वर्षाऋतूतील नदीप्रमाणे क्षुब्ध होऊन जात होती, AI

Shloka 16
so'yammūlaharo'narthaḥsarveṣānnihatomayā |
rāmasyalakṣmaṇasyaivasarveṣāñcavanaukasām |
vikramāniṣphalāḥsarveyathāśaraditoyadāḥ || 16 ||

असा हा मूळ नाश करणारा अनर्थ मी सर्वांचा (राम, लक्ष्मण आणि सर्व वानरांचा) नाश केला आहे. शरदऋतूतील ढगांप्रमाणे त्यांचे सर्व पराक्रम निष्फळ झाले आहेत. AI

Shloka 17
evamuktvātutān sarvānrākṣasānparipārśvataḥ || 17 ||

असे म्हणून त्या सर्व राक्षसांना आजूबाजूला (उभ्या असलेल्या) [संबोधले]. AI

Shloka 18
yūthapānapitānsarvāṃstāḍayāmāsarāvaṇiḥ |
nīlannavabhirāhatyamaindañcadvividantathā || 18 ||

रावणाचा पुत्र (इंद्रजित) त्या सर्व यूथपतींना आणि पितरांना मारू लागला. नीलाला नऊ बाणांनी आणि मैंदाला तसेच द्विविदाला [मारले]. AI

Shloka 19
tribhistribhiramitraghnastatāpapravareṣubhiḥ |
jāmbavantammaheṣvāsovid dhvābāṇenavakṣasi || 19 ||

शत्रुनाशक (इंद्रजित) तीन-तीन उत्तम बाणांनी त्यांना तापवू लागला. महाधनुर्धर (इंद्रजित) जांबवंताला छातीत बाणाने विंधला. AI

Shloka 20
hanūmatovegavatovisasarjaśarāndaśa |
gavākṣaṃśarabhañcaivadvāvapyamitatejasau || 20 ||

वेगवान हनुमंतावर दहा बाण सोडले. तसेच अमित तेजस्वी गवाक्ष आणि शरभ या दोघांनाही [बाण मारले]. AI

Shloka 21
dvābhyāndvābhyāmmahāvegovivyādhayudhirāvaṇiḥ |
golāṅgūleśvarañcaivavāliputramathāṅgadam || 21 ||

महावेगवान युधिरावणी (इंद्रजित) दोन-दोन बाणांनी विंधला. तसेच गोलांगूलेश्वर (वानरश्रेष्ठ) आणि वालिपुत्र अंगद यांनाही [विंधले]. AI

Shloka 22
vivyādhabahubhirbāṇaistvaramāṇo'tharāvaṇiḥ |
tānvānaravarānbhittvāśarairagniśikhopamaiḥ || 22 ||

मग रावणाचा पुत्र (इंद्रजित) घाई करीत अनेक बाणांनी विंधला. अग्नीच्या ज्वालेसारख्या बाणांनी त्या श्रेष्ठ वानरांना भेदून [टाकले]. AI

Shloka 23
nanādabalavāṃstatramahāsattvassarāvaṇiḥ |
tānardhayitvābāṇaughaistrāsayitvācavānarān || 23 ||

त्या ठिकाणी बलवान, महासत्त्वशाली रावणाचा पुत्र (इंद्रजित) गर्जना केली. बाणांच्या समूहांनी त्यांना अर्धे करून वानरांना भयभीत करून [गर्जना केली]. AI

Shloka 24
prajahāsamahābāhurvacanañcedamabravīt |
śaraśabdenaghoreṇamayābaddhaucamūmukhe || 24 ||

महाबाहु (इंद्रजित) हसला आणि हे वचन बोलला: 'घोर बाणांच्या शब्दाने मी सैन्याच्या मुखावर बांधले आहे'. AI

Shloka 25
sahitaubhrātaravetauniśāmayatarākṣasāḥ |
evamuktāstutesarverākṣasāḥkūṭayodhinaḥ || 25 ||

हे राक्षसांनो, हे दोन्ही बंधू एकत्र आहेत, हे पहा. असे म्हटल्यावर ते सर्व कपटयुद्ध करणारे राक्षस... AI

Shloka 26
paraṃvismayāmājagmuḥkarmaṇātenaharṣitāḥ |
vineduścamahānādān sarvetejaladopamāḥ || 26 ||

ते सर्व मेघांसारखे दिसणारे राक्षस त्या कर्माने अत्यंत विस्मययुक्त आणि आनंदित झाले, आणि त्यांनी मोठे नाद केले. AI

Shloka 27
hato rāma;iti jnātvā rāvaṇiṃ samapūjayan |
niṣpandau tu tadā dṛṣṭvā tāv ubhau rāma lakṣmaṇau || 27 ||

राम मारला गेला असे जाणून त्यांनी रावणाच्या मुलाचे पूजन केले. तेव्हा ते दोघे राम आणि लक्ष्मण निश्चल दिसल्यावर... AI

Shloka 28
vasudhāyāṃ niruccvāsau hatāv ity anvamanyata |
harṣeṇa tu samāviṣṭa;indrajit samitiṃ jayaḥ || 28 ||

ते दोघे पृथ्वीवर श्वास न घेता मेले आहेत असे त्यांनी मानले. आनंदाने भरलेला इंद्रजित विजयासह सभेत... AI

Shloka 29
praviveśapurīṃlaṅkāṃharṣayan sarvanairvṛtān |
rāmalakṣmaṇayordṛṣṭavāśarīresāyakaiścite || 29 ||

तो सर्व नगरवासियांना आनंदित करत लंकेच्या पुरात शिरला. राम आणि लक्ष्मण यांच्या शरीरांवर बाणांनी आच्छादलेले पाहून... AI

Shloka 30
sarvāṇicāṅgopāṅgānisugrīvambhayamāviśat |
paryavasthāpayātmānamanāthammāñcavānara || 30 ||

सर्व अंगोपांगांना सुग्रीवाला भय पसरले. हे वानरा, आपल्याला अनाथ मानून स्वतःला सावर. AI

Shloka 31
satyadharmābhiraktānānnāstimṛtyukṛtambhayam |
evamuktvātatastasyajalaklannenapāṇinā || 31 ||

सत्य आणि धर्मावर प्रेम करणाऱ्यांना मृत्यूपासून भय नाही. असे म्हणून नंतर त्याच्या पाण्याने ओल्या हाताने... AI

Shloka 32
sugrīvasyaśubhenetrepramamārjavibhīṣaṇaḥ |
tatassalilamādāyavidyayāparijapyaca || 32 ||

विभीषणाने सुग्रीवाचे शुभ नेत्र पुसले. नंतर जल घेऊन विद्येने परिजप्य केले... AI

Shloka 33
sugrīvanetredharmātmāsamamārjavibhīṣaṇaḥ |
vimṛjyavadanantasyakapirājasyadhīmataḥ || 33 ||

धर्मात्मा विभीषणाने बुद्धिमान कपिराज सुग्रीवाचे डोळे आणि तोंड पुसले. AI

Shloka 34
abravītkālasamprāptasambhrāntamidaṃvacaḥ |
nakālaḥkapirājendravaiklabyamavalambitum || 34 ||

काळ आलेला पाहून गोंधळलेल्या (सुग्रीवाला) हे वचन म्हणाला: हे कपिराजेंद्रा, खचून जाण्याचा काळ नाही. AI

Shloka 35
atisneho'pyakāle'sminmaraṇāyopakalpate |
tasmādutsṛjyavaiklabyaṃsarvakāryavināśanam || 35 ||

अतिशय स्नेहही अशा अकाळी मरणाला कारण होतो. म्हणून सर्व कार्यांचा नाश करणारे खचणे सोडून दे. AI

Shloka 36
hitaṃrāmapurogaṇāṃsainyānānucintyatām |
athavārakṣyatāṃrāmoyāvatsañjñāviparyayaḥ || 36 ||

रामाच्या पुढे असलेल्या सैन्याचे हित विचारात घे. किंवा शुद्धी परत येईपर्यंत रामाचे रक्षण कर. AI

Shloka 37
labdhasañjñauhikākutsthaubhayannauvyapaneṣyataḥ |
naitatkiñcanarāmasyanacarāmomumūrṣati || 37 ||

शुद्धी आलेले दोघे काकुत्स्थ (राम आणि लक्ष्मण) आपल्या भयाला दूर करतील. रामाला यात काहीच नाही आणि राम मरणार नाही. AI

Shloka 38
nahyenaṃhāsyatelakṣmīddurlabhāyāgatāyuṣām |
tasmādāśvāsayātmānambalañcāśvāsayasvakam || 38 ||

दुर्लभ अशी लक्ष्मी ज्यांचे आयुष्य आले आहे त्यांना सोडणार नाही. म्हणून स्वतःला धीर दे आणि आपल्या सैन्याला धीर दे. AI

Shloka 39
yāvatkāryāṇisarvāṇipunaḥsaṃsthāpayāmyaham |
etehiphullanayanāstrāsādāgatasādhvasāḥ || 39 ||

जोपर्यंत मी सर्व कार्ये पुन्हा स्थापित करतो तोपर्यंत. हे वानर भयाने घाबरलेले आणि फुललेल्या डोळ्यांचे आहेत. AI

Shloka 40
karṇekarṇeprakathitāharayoharisattama |
māntudṛṣṭavāpradhāvantamanīkaṃsampraharṣitum || 40 ||

हे हरिसत्तम, कानोकानी सांगितलेले वानर, माझ्याकडे पाहून पळत येणार्‍या सैन्याला आनंदित करण्यासाठी. AI

Shloka 41
tyajastuharayastrāsambhuktapūrvāmivasrajam |
samāśvāsyatusugrīvaṃrākṣasendrovibhīṣaṇaḥ || 41 ||

त्या वानरांनी भय सोडले, जणू त्यांनी पूर्वी परिधान केलेला हार (भयरूपी) टाकून दिला. राक्षसेंद्र विभीषणाने सुग्रीवाला धीर दिला. AI

Shloka 42
vidrutaṃvānarānīkantatsamāśvāsayatpunaḥ |
indrajittumahāmāyaḥsarvasainyasamāvṛtaḥ || 42 ||

पळून गेलेल्या वानरसैन्याला पुन्हा महामायावी इंद्रजिताने, सर्व सैन्याने वेढलेल्या अवस्थेत, धीर दिला. AI

Shloka 43
karṇe karṇe prakathitā harayo hari pumgava |
māṃ tu dṛṣṭvā pradhāvantaṃ anīkaṃ sampraharṣitum || 43 ||

हे वानरश्रेष्ठा, प्रत्येक कानात हे वानर प्रसिद्ध झाले आहेत की, मला धावताना पाहून सैन्य आनंदित व्हावे. AI

Shloka 44
ācacakṣepriyampitrenihataurāmalakṣmaṇau |
utpapātatatohṛṣṭaḥputrañcapariṣasvaje || 44 ||

त्याने वडिलांना प्रिय वार्ता सांगितली की राम आणि लक्ष्मण मारले गेले. तेव्हा तो आनंदाने उडी मारली आणि पुत्राला आलिंगन दिले. AI

Shloka 45
rāvaṇorakṣasāmmadhyeśrutvāśatrūnipātitau |
upāghrāyacatammūd rnenampapracchaprītamānasaḥ || 45 ||

रावणाने राक्षसांमध्ये शत्रू पडले आहेत असे ऐकून, त्या पुत्राचा सुगंध घेतला आणि प्रसन्न मनाने त्याला विचारले. AI

Shloka 46
pṛcchatecayathāvṛttampitretasmaisarvannyavedayat |
yathātauśarabandhenaniśceṣṭauniṣprabhaukṛtau || 46 ||

विचारणाऱ्या वडिलांना त्याने सर्व वृत्तांत सांगितला, की ते दोघे बाणांच्या बंधनाने निश्चेष्ट आणि निष्प्रभ केले गेले. AI

Shloka 47
saharṣavegānugatāntarātmāśrutvāvacastasyamahārathasya |
jahaujvarandāśaratheḥsamutthitamprahṛṣyavācā'bhinanandaputram || 47 ||

त्या महारथाची वाणी ऐकून, आनंदाच्या वेगाने अनुसरलेल्या अंतरात्म्याने, दशरथपुत्राने उत्पन्न झालेला ज्वर सोडला आणि आनंदाने वाणीने पुत्राचे अभिनंदन केले. AI

ityārṣe śrīmadrāmāyaṇe vālmīkīya ādikāvye yuddhakāṇḍe ṣaṭcatvāriṃśassargaḥ ||
Sanskrit — Devanagari (original)
श्रीमद्वाल्मीकीय रामायणे युद्धकाण्डम् ।
अथ षट्चत्वारिंशस्सर्गः ।
ततोद्याम्पृथिवीञ्चैववीक्षमाणावनौकसः ।
ददृशुःसन्ततौबाणैर्भ्रातरौरामलक्ष्मणौ ॥ 1 ॥
वृष्टवेवोपरतेदेवेकृतकर्मणिराक्षसे ।
आजगामाथतन्देशंससुग्रीवोविभीषणः ॥ 2 ॥
नीलद्विविदमैन्दाश्चसुषेणःकुमुदाङ्गदाः ।
तूर्णंहनुमतासार्धमन्वशोचन्तराघवौ ॥ 3 ॥
अचेष्टौमन्दनिश्श्वासौशोणितौघपरिप्लुतौ ।
शरजालाचितौस्तब्दौशयानौशरतल्पयोः ॥ 4 ॥
निःश्वसन्तौयथासर्पौनिश्चेष्टौमन्दविक्रमौ ।
रुधिरस्राद्विग्धाङ्गौतापनीयाविवध्वजौ ॥ 5 ॥
तौवीरशयनेवीरौशयानौमन्दचेष्टितौ ।
यूथपैस्तैः परिवृतौबाष्पव्याकुललोचनैः ॥ 6 ॥
राघवौपतितौदृष्टवाशरजालसमावृतौ ।
बभूवुर्वेर्व्यथितास्सर्वेवानरास्सविभीषणाः ॥ 7 ॥
अन्तरिक्षन्निरीक्षन्तोदिशस्सर्वाश्चवानराः ।
नचैनम्माययाछन्नन्ददृशूरावणिःरणे ॥ 8 ॥
तन्तुमायाप्रतिच्छन्नम्माययैवविभीषणः ।
वीक्षमाणोददर्शाथभ्रातुःपुत्रमवस्थितम् ॥ 9 ॥
तमप्रतिकर्माणमप्रतिद्वन्द्वमाहवे ।
ददर्शान्तर्हितंवीरंवरदानाद्विभीषणः ॥ 10 ॥
तेजसायशसाचैवविक्रमेणचसम्युतम् ।
इन्द्रजित्त्वात्मनःकर्मतौशयानौसमीक्ष्यच ॥ 11 ॥
उवाचपरमप्रीतोहर्षयन् सर्वनैरृतान् ।
दूषणस्यचहन्तारौखरस्यचमहाबलौ ॥ 12 ॥
सादितौमामकैर्बाणैर्भ्रातरौरामलक्ष्मणौ ।
नेमौमोक्षयितुंशक्यावेतस्मादिषुबन्धनात् ॥ 13 ॥
सर्वैरपिसमागम्यसर्षिसङ्घैस्सुरासुरैः ।
यत्कृतेचिन्तयानस्यशोकार्तस्यपितुर्मम ॥ 14 ॥
अस्पृष्टवाशयनङ्गात्रैस्त्रियामायातिशर्वरी ।
त्स्नेयंयत्कृतेलङ्कानदीवर्षास्विवाकुला ॥ 15 ॥
सोऽयम्मूलहरोऽनर्थःसर्वेषान्निहतोमया ।
रामस्यलक्ष्मणस्यैवसर्वेषाञ्चवनौकसाम् ।
विक्रमानिष्फलाःसर्वेयथाशरदितोयदाः ॥ 16 ॥
एवमुक्त्वातुतान् सर्वान्राक्षसान्परिपार्श्वतः ॥ 17 ॥
यूथपानपितान्सर्वांस्ताडयामासरावणिः ।
नीलन्नवभिराहत्यमैन्दञ्चद्विविदन्तथा ॥ 18 ॥
त्रिभिस्त्रिभिरमित्रघ्नस्ततापप्रवरेषुभिः ।
जाम्बवन्तम्महेष्वासोविद् ध्वाबाणेनवक्षसि ॥ 19 ॥
हनूमतोवेगवतोविससर्जशरान्दश ।
गवाक्षंशरभञ्चैवद्वावप्यमिततेजसौ ॥ 20 ॥
द्वाभ्यान्द्वाभ्याम्महावेगोविव्याधयुधिरावणिः ।
गोलाङ्गूलेश्वरञ्चैववालिपुत्रमथाङ्गदम् ॥ 21 ॥
विव्याधबहुभिर्बाणैस्त्वरमाणोऽथरावणिः ।
तान्वानरवरान्भित्त्वाशरैरग्निशिखोपमैः ॥ 22 ॥
ननादबलवांस्तत्रमहासत्त्वस्सरावणिः ।
तानर्धयित्वाबाणौघैस्त्रासयित्वाचवानरान् ॥ 23 ॥
प्रजहासमहाबाहुर्वचनञ्चेदमब्रवीत् ।
शरशब्देनघोरेणमयाबद्धौचमूमुखे ॥ 24 ॥
सहितौभ्रातरवेतौनिशामयतराक्षसाः ।
एवमुक्तास्तुतेसर्वेराक्षसाःकूटयोधिनः ॥ 25 ॥
परंविस्मयामाजग्मुःकर्मणातेनहर्षिताः ।
विनेदुश्चमहानादान् सर्वेतेजलदोपमाः ॥ 26 ॥
हतो राम;इति ज्नात्वा रावणिं समपूजयन् ।
निष्पन्दौ तु तदा दृष्ट्वा ताव् उभौ राम लक्ष्मणौ ॥ 27 ॥
वसुधायां निरुच्च्वासौ हताव् इत्य् अन्वमन्यत ।
हर्षेण तु समाविष्ट;इन्द्रजित् समितिं जयः ॥ 28 ॥
प्रविवेशपुरींलङ्कांहर्षयन् सर्वनैर्वृतान् ।
रामलक्ष्मणयोर्दृष्टवाशरीरेसायकैश्चिते ॥ 29 ॥
सर्वाणिचाङ्गोपाङ्गानिसुग्रीवम्भयमाविशत् ।
पर्यवस्थापयात्मानमनाथम्माञ्चवानर ॥ 30 ॥
सत्यधर्माभिरक्तानान्नास्तिमृत्युकृतम्भयम् ।
एवमुक्त्वाततस्तस्यजलक्लन्नेनपाणिना ॥ 31 ॥
सुग्रीवस्यशुभेनेत्रेप्रममार्जविभीषणः ।
ततस्सलिलमादायविद्ययापरिजप्यच ॥ 32 ॥
सुग्रीवनेत्रेधर्मात्मासममार्जविभीषणः ।
विमृज्यवदनन्तस्यकपिराजस्यधीमतः ॥ 33 ॥
अब्रवीत्कालसम्प्राप्तसम्भ्रान्तमिदंवचः ।
नकालःकपिराजेन्द्रवैक्लब्यमवलम्बितुम् ॥ 34 ॥
अतिस्नेहोऽप्यकालेऽस्मिन्मरणायोपकल्पते ।
तस्मादुत्सृज्यवैक्लब्यंसर्वकार्यविनाशनम् ॥ 35 ॥
हितंरामपुरोगणांसैन्यानानुचिन्त्यताम् ।
अथवारक्ष्यतांरामोयावत्सञ्ज्ञाविपर्ययः ॥ 36 ॥
लब्धसञ्ज्ञौहिकाकुत्स्थौभयन्नौव्यपनेष्यतः ।
नैतत्किञ्चनरामस्यनचरामोमुमूर्षति ॥ 37 ॥
नह्येनंहास्यतेलक्ष्मीद्दुर्लभायागतायुषाम् ।
तस्मादाश्वासयात्मानम्बलञ्चाश्वासयस्वकम् ॥ 38 ॥
यावत्कार्याणिसर्वाणिपुनःसंस्थापयाम्यहम् ।
एतेहिफुल्लनयनास्त्रासादागतसाध्वसाः ॥ 39 ॥
कर्णेकर्णेप्रकथिताहरयोहरिसत्तम ।
मान्तुदृष्टवाप्रधावन्तमनीकंसम्प्रहर्षितुम् ॥ 40 ॥
त्यजस्तुहरयस्त्रासम्भुक्तपूर्वामिवस्रजम् ।
समाश्वास्यतुसुग्रीवंराक्षसेन्द्रोविभीषणः ॥ 41 ॥
विद्रुतंवानरानीकन्तत्समाश्वासयत्पुनः ।
इन्द्रजित्तुमहामायःसर्वसैन्यसमावृतः ॥ 42 ॥
कर्णे कर्णे प्रकथिता हरयो हरि पुम्गव ।
मां तु दृष्ट्वा प्रधावन्तं अनीकं सम्प्रहर्षितुम् ॥ 43 ॥
आचचक्षेप्रियम्पित्रेनिहतौरामलक्ष्मणौ ।
उत्पपातततोहृष्टःपुत्रञ्चपरिषस्वजे ॥ 44 ॥
रावणोरक्षसाम्मध्येश्रुत्वाशत्रूनिपातितौ ।
उपाघ्रायचतम्मूद् र्नेनम्पप्रच्छप्रीतमानसः ॥ 45 ॥
पृच्छतेचयथावृत्तम्पित्रेतस्मैसर्वन्न्यवेदयत् ।
यथातौशरबन्धेननिश्चेष्टौनिष्प्रभौकृतौ ॥ 46 ॥
सहर्षवेगानुगतान्तरात्माश्रुत्वावचस्तस्यमहारथस्य ।
जहौज्वरन्दाशरथेःसमुत्थितम्प्रहृष्यवाचाऽभिननन्दपुत्रम् ॥ 47 ॥
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीय आदिकाव्ये युद्धकाण्डे षट्चत्वारिंशस्सर्गः ॥
🕉 InfoLyter.in