ramājāne jāne yadiha tava bhakteṣu vibhavo
na sadyassampadyastadiha madakṛttvādaśaminām |
praśāntiṃ kṛtvaiva pradiśasi tataḥ kāmamakhilaṃ
Verse 1
praśānteṣu kṣipraṃ na khalu bhavadīye cyutikathā ||1||
sadyaḥ prasādaruṣitān vidhiśaṅkarādīn
kecidvibho nijaguṇānuguṇaṃ bhajantaḥ |
bhraṣṭā bhavanti bata kaṣṭamadīrghadṛṣṭyā
Verse 2
spaṣṭaṃ vṛkāsura udāharaṇaṃ kilāsmin ||2||
śakunijaḥ sa tu nāradamekadā
tvaritatoṣamapṛcchadadhīśvaram |
sa ca dideśa girīśamupāsituṃ
Verse 3
na tu bhavantamabandhumasādhuṣu ||3||
tapastaptvā ghoraṃ sa khalu kupitaḥ saptamadine
śiraḥ chitvā sadyaḥ puraharamupasthāpya purataḥ |
atikṣudraṃ raudraṃ śirasi karadānena nidhanaṃ
Verse 4
jagannāthādvavre bhavati vimukhānāṃ kva śubhadhīḥ ||4||
moktāraṃ bandhamukto hariṇapatiriva prādravatso'tha rudraṃ
daityāt bhītyā sma devo diśi diśi valate pṛṣṭhato dattadṛṣṭiḥ |
tūṣṇīke sarvaloke tava padamadhirokṣyantamudvīkṣya śarvaṃ
Verse 5
dūrādevāgratastvaṃ paṭuvaṭuvapuṣā tasthiṣe dānavāya ||5||
bhadraṃ te śākuneya bhramasi kimadhunā tvaṃ piśācasya vācā
sandehaścenmaduktau tava kimu na karoṣyaṅgulīmaṅgamaulau |
itthaṃ tvadvākyamūḍhaḥ śirasi kṛtakaraḥ so'patacchinnapātaṃ
Verse 6
bhraṃśo hyevaṃ paropāsiturapi ca gatiḥ śūlino'pi tvameva ||6||
bhṛguṃ kila sarasvatīnikaṭavāsinastāpasā-
strimūrtiṣu samādiśannadhikasattvatāṃ veditum |
ayaṃ punaranādarāduditaruddharoṣe vidhau
Verse 7
hare'pi ca jihiṃsiṣau girijayā dhṛte tvāmagāt ||7||
suptaṃ ramāṅkabhuvi paṅkajalocanaṃ tvāṃ
vipre vinighnati padena mudotthitastvam |
sarvaṃ kṣamasva munivarya bhavet sadā me
Verse 8
tvatpādacinhamiha bhūṣaṇamityavādīḥ ||8||
niścitya te ca sudṛḍhaṃ tvayi baddhabhāvāḥ
sārasvatā munivarā dadhire vimokṣam |
tvāmevamacyuta punaścyutidoṣahīnaṃ
Verse 9
sattvoccayaikatanumeva vayaṃ bhajāmaḥ ||9||
jagatsṛṣṭyādau tvāṃ nigamanivahairvandibhiriva
stutaṃ viṣṇo saccitparamarasanirdvaitavapuṣam |
parātmānaṃ bhūman paśupavanitābhāgyanivahaṃ
Verse 10
paritāpaśrāntyai pavanapuravāsin paribhaje ||10||
Sanskrit — Devanagari (original)
रमाजाने जाने यदिह तव भक्तेषु विभवो
न सद्यस्सम्पद्यस्तदिह मदकृत्त्वादशमिनाम् ।
प्रशान्तिं कृत्वैव प्रदिशसि ततः काममखिलं
प्रशान्तेषु क्षिप्रं न खलु भवदीये च्युतिकथा ॥1॥
सद्यः प्रसादरुषितान् विधिशङ्करादीन्
केचिद्विभो निजगुणानुगुणं भजन्तः ।
भ्रष्टा भवन्ति बत कष्टमदीर्घदृष्ट्या
स्पष्टं वृकासुर उदाहरणं किलास्मिन् ॥2॥
शकुनिजः स तु नारदमेकदा
त्वरिततोषमपृच्छदधीश्वरम् ।
स च दिदेश गिरीशमुपासितुं
न तु भवन्तमबन्धुमसाधुषु ॥3॥
तपस्तप्त्वा घोरं स खलु कुपितः सप्तमदिने
शिरः छित्वा सद्यः पुरहरमुपस्थाप्य पुरतः ।
अतिक्षुद्रं रौद्रं शिरसि करदानेन निधनं
जगन्नाथाद्वव्रे भवति विमुखानां क्व शुभधीः ॥4॥
मोक्तारं बन्धमुक्तो हरिणपतिरिव प्राद्रवत्सोऽथ रुद्रं
दैत्यात् भीत्या स्म देवो दिशि दिशि वलते पृष्ठतो दत्तदृष्टिः ।
तूष्णीके सर्वलोके तव पदमधिरोक्ष्यन्तमुद्वीक्ष्य शर्वं
दूरादेवाग्रतस्त्वं पटुवटुवपुषा तस्थिषे दानवाय ॥5॥
भद्रं ते शाकुनेय भ्रमसि किमधुना त्वं पिशाचस्य वाचा
सन्देहश्चेन्मदुक्तौ तव किमु न करोष्यङ्गुलीमङ्गमौलौ ।
इत्थं त्वद्वाक्यमूढः शिरसि कृतकरः सोऽपतच्छिन्नपातं
भ्रंशो ह्येवं परोपासितुरपि च गतिः शूलिनोऽपि त्वमेव ॥6॥
भृगुं किल सरस्वतीनिकटवासिनस्तापसा-
स्त्रिमूर्तिषु समादिशन्नधिकसत्त्वतां वेदितुम् ।
अयं पुनरनादरादुदितरुद्धरोषे विधौ
हरेऽपि च जिहिंसिषौ गिरिजया धृते त्वामगात् ॥7॥
सुप्तं रमाङ्कभुवि पङ्कजलोचनं त्वां
विप्रे विनिघ्नति पदेन मुदोत्थितस्त्वम् ।
सर्वं क्षमस्व मुनिवर्य भवेत् सदा मे
त्वत्पादचिन्हमिह भूषणमित्यवादीः ॥8॥
निश्चित्य ते च सुदृढं त्वयि बद्धभावाः
सारस्वता मुनिवरा दधिरे विमोक्षम् ।
त्वामेवमच्युत पुनश्च्युतिदोषहीनं
सत्त्वोच्चयैकतनुमेव वयं भजामः ॥9॥
जगत्सृष्ट्यादौ त्वां निगमनिवहैर्वन्दिभिरिव
स्तुतं विष्णो सच्चित्परमरसनिर्द्वैतवपुषम् ।
परात्मानं भूमन् पशुपवनिताभाग्यनिवहं
परितापश्रान्त्यै पवनपुरवासिन् परिभजे ॥10॥