tridivavardhakivardhitakauśalaṃ tridaśadattasamastavibhūtimat |
Verse 1
jaladhimadhyagataṃ tvamabhūṣayo navapuraṃ vapurañcitarociṣā ||1||
daduṣi revatabhūbhṛti revatīṃ halabhṛte tanayāṃ vidhiśāsanāt |
Verse 2
mahitamutsavaghoṣamapūpuṣaḥ samuditairmuditaiḥ saha yādavaiḥ ||2||
atha vidarbhasutāṃ khalu rukmiṇīṃ praṇayinīṃ tvayi deva sahodaraḥ |
Verse 3
svayamaditsata cedimahībhuje svatamasā tamasādhumupāśrayan ||3||
ciradhṛtapraṇayā tvayi bālikā sapadi kāṅkṣitabhaṅgasamākulā |
Verse 4
tava nivedayituṃ dvijamādiśat svakadanaṃ kadanaṅgavinirmitam ||4||
dvijasuto'pi ca tūrṇamupāyayau tava puraṃ hi durāśadurāsadam |
Verse 5
mudamavāpa ca sādarapūjitaḥ sa bhavatā bhavatāpahṛtā svayam ||5||
sa ca bhavantamavocata kuṇḍine nṛpasutā khalu rājati rukmiṇī |
Verse 6
tvayi samutsukayā nijadhīratārahitayā hi tayā prahito'smyaham ||6||
tava hṛtā'smi puraiva guṇairahaṃ harati māṃ kila cedinṛpo'dhunā |
Verse 7
ayi kṛpālaya pālaya māmiti prajagade jagadekapate tayā ||7||
aśaraṇāṃ yadi māṃ tvamupekṣase sapadi jīvitameva jahāmyaham |
Verse 8
iti girā sutanoratanot bhṛśaṃ suhṛdayaṃ hṛdayaṃ tava kātaram ||8||
akathayastvamathainamaye sakhe tadadhikā mama manmathavedanā |
Verse 9
nṛpasamakṣamupetya harāmyahaṃ tadayi tāṃ dayitāmasitekṣaṇām ||9||
pramuditena ca tena samaṃ tadā rathagato laghu kuṇḍinameyivān |
Verse 10
gurumarutpuranāyaka me bhavān vitanutāṃ tanutāṃ nikhilāpadām ||10||
Sanskrit — Devanagari (original)
त्रिदिववर्धकिवर्धितकौशलं त्रिदशदत्तसमस्तविभूतिमत् ।
जलधिमध्यगतं त्वमभूषयो नवपुरं वपुरञ्चितरोचिषा ॥1॥
ददुषि रेवतभूभृति रेवतीं हलभृते तनयां विधिशासनात् ।
महितमुत्सवघोषमपूपुषः समुदितैर्मुदितैः सह यादवैः ॥2॥
अथ विदर्भसुतां खलु रुक्मिणीं प्रणयिनीं त्वयि देव सहोदरः ।
स्वयमदित्सत चेदिमहीभुजे स्वतमसा तमसाधुमुपाश्रयन् ॥3॥
चिरधृतप्रणया त्वयि बालिका सपदि काङ्क्षितभङ्गसमाकुला ।
तव निवेदयितुं द्विजमादिशत् स्वकदनं कदनङ्गविनिर्मितम् ॥4॥
द्विजसुतोऽपि च तूर्णमुपाययौ तव पुरं हि दुराशदुरासदम् ।
मुदमवाप च सादरपूजितः स भवता भवतापहृता स्वयम् ॥5॥
स च भवन्तमवोचत कुण्डिने नृपसुता खलु राजति रुक्मिणी ।
त्वयि समुत्सुकया निजधीरतारहितया हि तया प्रहितोऽस्म्यहम् ॥6॥
तव हृताऽस्मि पुरैव गुणैरहं हरति मां किल चेदिनृपोऽधुना ।
अयि कृपालय पालय मामिति प्रजगदे जगदेकपते तया ॥7॥
अशरणां यदि मां त्वमुपेक्षसे सपदि जीवितमेव जहाम्यहम् ।
इति गिरा सुतनोरतनोत् भृशं सुहृदयं हृदयं तव कातरम् ॥8॥
अकथयस्त्वमथैनमये सखे तदधिका मम मन्मथवेदना ।
नृपसमक्षमुपेत्य हराम्यहं तदयि तां दयितामसितेक्षणाम् ॥9॥
प्रमुदितेन च तेन समं तदा रथगतो लघु कुण्डिनमेयिवान् ।
गुरुमरुत्पुरनायक मे भवान् वितनुतां तनुतां निखिलापदाम् ॥10॥