rucirakampitakuṇḍalamaṇḍalaḥ suciramīśa nanartitha pannage |
Verse 1
amaratāḍitadundubhisundaraṃ viyati gāyati daivatayauvate ||1||
namati yadyadamuṣya śiro hare parivihāya tadunnatamunnatam |
Verse 2
parimathan padapaṅkaruhā ciraṃ vyaharathāḥ karatālamanoharam ||2||
tvadavabhagnavibhugnaphaṇāgaṇe galitaśoṇitaśoṇitapāthasi |
Verse 3
phaṇipatāvavasīdati sannatāstadabalāstava mādhava pādayoḥ ||3||
ayi puraiva cirāya pariśrutatvadanubhāvavilīnahṛdo hi tāḥ |
Verse 4
munibhirapyanavāpyapathaiḥ stavairnunuvurīśa bhavantamayantritam ||4||
phaṇivadhūgaṇabhaktivilokanapravikasatkaruṇākulacetasā |
Verse 5
phaṇipatirbhavatā'cyuta jīvitastvayi samarpitamūrtiravānamat ||5||
ramaṇakaṃ vraja vāridhimadhyagaṃ phaṇiripurna karoti virodhitām |
Verse 6
iti bhavadvacanānyatimānayan phaṇipatirniragāduragaiḥ samam ||6||
phaṇivadhūjanadattamaṇivrajajvalitahāradukūlavibhūṣitaḥ |
Verse 7
taṭagataiḥ pramadāśruvimiśritaiḥ samagathāḥ svajanairdivasāvadhau ||7||
niśi punastamasā vrajamandiraṃ vrajitumakṣama eva janotkare |
Verse 8
svapati tatra bhavaccaraṇāśraye davakṛśānurarundha samantataḥ ||8||
prabudhitānatha pālaya pālayetyudayadārtaravān paśupālakān |
Verse 9
avitumāśu papātha mahānalaṃ kimiha citramayaṃ khalu te mukham ||9||
śikhini varṇata eva hi pītatā parilasatyadhunā kriyayā'pyasau |
Verse 10
iti nutaḥ paśupairmuditairvibho hara hare duritaiḥsaha me gadān ||10||
Sanskrit — Devanagari (original)
रुचिरकम्पितकुण्डलमण्डलः सुचिरमीश ननर्तिथ पन्नगे ।
अमरताडितदुन्दुभिसुन्दरं वियति गायति दैवतयौवते ॥1॥
नमति यद्यदमुष्य शिरो हरे परिविहाय तदुन्नतमुन्नतम् ।
परिमथन् पदपङ्करुहा चिरं व्यहरथाः करतालमनोहरम् ॥2॥
त्वदवभग्नविभुग्नफणागणे गलितशोणितशोणितपाथसि ।
फणिपताववसीदति सन्नतास्तदबलास्तव माधव पादयोः ॥3॥
अयि पुरैव चिराय परिश्रुतत्वदनुभावविलीनहृदो हि ताः ।
मुनिभिरप्यनवाप्यपथैः स्तवैर्नुनुवुरीश भवन्तमयन्त्रितम् ॥4॥
फणिवधूगणभक्तिविलोकनप्रविकसत्करुणाकुलचेतसा ।
फणिपतिर्भवताऽच्युत जीवितस्त्वयि समर्पितमूर्तिरवानमत् ॥5॥
रमणकं व्रज वारिधिमध्यगं फणिरिपुर्न करोति विरोधिताम् ।
इति भवद्वचनान्यतिमानयन् फणिपतिर्निरगादुरगैः समम् ॥6॥
फणिवधूजनदत्तमणिव्रजज्वलितहारदुकूलविभूषितः ।
तटगतैः प्रमदाश्रुविमिश्रितैः समगथाः स्वजनैर्दिवसावधौ ॥7॥
निशि पुनस्तमसा व्रजमन्दिरं व्रजितुमक्षम एव जनोत्करे ।
स्वपति तत्र भवच्चरणाश्रये दवकृशानुररुन्ध समन्ततः ॥8॥
प्रबुधितानथ पालय पालयेत्युदयदार्तरवान् पशुपालकान् ।
अवितुमाशु पपाथ महानलं किमिह चित्रमयं खलु ते मुखम् ॥9॥
शिखिनि वर्णत एव हि पीतता परिलसत्यधुना क्रिययाऽप्यसौ ।
इति नुतः पशुपैर्मुदितैर्विभो हर हरे दुरितैःसह मे गदान् ॥10॥