Gita Govindam Sarga 3 — Mugdha Madhusudana — Gujarati Script

⚠️ AI-generated translation — the Gujarati meaning was produced by AI and automatically cross-checked against the Sanskrit, but it may still contain errors. It has not yet been reviewed by a scholar. Please refer to a traditional commentary for study.

Summary — Gujarati

આ ગીતગોવિન્દમના તૃતીય સર્ગ 'મુગ્ધ મધુસૂદન'માં કૃષ્ણ રાધાના વિરહમાં વ્યાકુળ થઈને યમુનાના કિનારે કુંજમાં દુઃખી બેસી જાય છે. તે રાધાને હૃદયમાં સ્થાપીને સંસારની વાસનાઓ અને વ્રજની સુંદરીઓને ત્યજી દે છે. પછી તે રાધાના પ્રેમબાણથી ઘવાયેલા મનથી પસ્તાવો કરતો, તેને મનાવવા માટે વિનવણી કરે છે. જયદેવે હરિના આ પ્રસંગનું વર્ણન કર્યું છે. અંતે કામદેવના બાણોથી પીડાતા કૃષ્ણ રાધાના કટાક્ષોની તરંગોનું વર્ણન કરે છે.

AI-generated · not yet verified

The Gujarati meaning of each verse is shown below the verse.

Meaning —

॥ તૃતીયઃ સર્ગઃ ॥

॥ મુગ્ધમધુસૂદનઃ ॥

Verse 18

કંસારિરપિ સંસારવાસનાબન્ધશૃઙ્ખલામ્ ।
રાધામાધાય હૃદયે તત્યાજ વ્રજસુન્દરીઃ ॥ 18 ॥

kaṃsārirapi saṃsāravāsanābandhaśṛṅkhalām |
rādhāmādhāya hṛdaye tatyāja vrajasundarīḥ || 18 ||

કંસનો શત્રુ (કૃષ્ણ) પણ, રાધાને હૃદયમાં સ્થાપીને, સંસારની વાસનાના બંધનની સાંકળને ત્યજી દીધી અને વ્રજની સુંદરીઓને પણ ત્યજી દીધી. ^AI

Verse 19

ઇતસ્તતસ્તામનુસૃત્ય રાધિકા-મનઙ્ગબાણવ્રણખિન્નમાનસઃ ।
કૃતાનુતાપઃ સ કલિન્દનન્દિની-તટાન્તકુઞ્જે વિષસાદ માધવઃ ॥ 19 ॥

itastatastāmanusṛtya rādhikā-manaṅgabāṇavraṇakhinnamānasaḥ |
kṛtānutāpaḥ sa kalindanandinī-taṭāntakuñje viṣasāda mādhavaḥ || 19 ||

અહીં-ત્યાં તેની પાછળ ફરતો, રાધિકાના પ્રેમબાણથી ઘવાયેલા મનવાળો, પસ્તાવો કરતો તે માધવ (કૃષ્ણ) કલિંદનંદિની (યમુના)ના કિનારાના કુંજમાં દુઃખી થઈને બેસી ગયો. ^AI

Verse 1

॥ ગીતં 7 ॥
મામિયં ચલિતા વિલોક્ય વૃતં વધૂનિચયેન ।
સાપરાધતયા મયાપિ ન વારિતાતિભયેન ॥
હરિ હરિ હતાદરતયા ગતા સા કુપિતેવ ॥ 1 ॥

|| gītaṃ 7 ||
māmiyaṃ calitā vilokya vṛtaṃ vadhūnicayena |
sāparādhatayā mayāpi na vāritātibhayena ||
hari hari hatādaratayā gatā sā kupiteva || 1 ||

ગીત ૭. મને આમ ચાલ્યા જતો જોઈને, સખીઓના સમૂહથી ઘેરાયેલી, તે (રાધા) મારા અપરાધને કારણે, અને હું પણ અતિ ભયને લીધે તેને રોકી ન શક્યો. હરિ, હરિ! તે અનાદરને લીધે રોષભરી થઈને ચાલી ગઈ. ^AI

Verse 2

કિં કરિષ્યતિ કિં વદિષ્યતિ સા ચિરં વિરહેણ ।
કિં ધનેન જનેન કિં મમ જીવનેન ગૃહેણ ॥ 2 ॥

kiṃ kariṣyati kiṃ vadiṣyati sā ciraṃ viraheṇa |
kiṃ dhanena janena kiṃ mama jīvanena gṛheṇa || 2 ||

તે શું કરશે? શું કહેશે? તે લાંબા વિરહથી (વ્યાકુળ થશે). મને ધનથી શું? લોકોથી શું? મારા જીવનથી શું? ઘરથી શું? ^AI

Verse 3

ચિન્તયામિ તદાનનં કુટિલભ્રુ કોપભરેણ ।
શોણપદ્મમિવોપરિ ભ્રમતાકુલં ભ્રમરેણ ॥ 3 ॥

cintayāmi tadānanaṃ kuṭilabhru kopabhareṇa |
śoṇapadmamivopari bhramatākulaṃ bhramareṇa || 3 ||

હું તેનું મુખ યાદ કરું છું, જે ક્રોધના ભારથી વક્ર ભ્રૂકુટિવાળું છે, જાણે ભમરાથી વ્યાકુળ થયેલું લાલ કમળ. ^AI

Verse 4

તામહં હૃદિ સઙ્ગતામનિશં ભૃશં રમયામિ ।
કિં વનેઽનુસરામિ તામિહ કિં વૃથા વિલપામિ ॥ 4 ॥

tāmahaṃ hṛdi saṅgatāmaniśaṃ bhṛśaṃ ramayāmi |
kiṃ vane'nusarāmi tāmiha kiṃ vṛthā vilapāmi || 4 ||

તેને હું હૃદયમાં સંગાથે રાખીને નિરંતર અતિશય રમાડું છું. તો પછી વનમાં તેની પાછળ કેમ ફરું? અહીં વ્યર્થ કેમ વિલાપ કરું? ^AI

Verse 5

તન્વિ ખિન્નમસૂયયા હૃદયં તવાકલયામિ ।
તન્ન વેદ્મિ કુતો ગતાસિ ન તેન તેઽનુનયામિ ॥ 5 ॥

tanvi khinnamasūyayā hṛdayaṃ tavākalayāmi |
tanna vedmi kuto gatāsi na tena te'nunayāmi || 5 ||

હે તન્વિ! ઈર્ષ્યાથી ખિન્ન થયેલું તારું હૃદય હું સમજું છું. પણ તું ક્યાં ગઈ, તે હું જાણતો નથી, તેથી હું તને મનાવી શકતો નથી. ^AI

Verse 6

દૃશ્યતે પુરતો ગતાગતમેવ મે વિદધાસિ ।
કિં પુરેવ સસમ્ભ્રમં પરિરમ્ભણં ન દદાસિ ॥ 6 ॥

dṛśyate purato gatāgatameva me vidadhāsi |
kiṃ pureva sasambhramaṃ parirambhaṇaṃ na dadāsi || 6 ||

તું સામે દેખાય છે, છતાં મને આવ-જા કરાવે છે. પહેલાંની જેમ ઉતાવળથી આલિંગન કેમ આપતી નથી? ^AI

Verse 7

ક્ષમ્યતામપરં કદાપિ તવેદૃશં ન કરોમિ ।
દેહિ સુન્દરિ દર્શનં મમ મન્મથેન દુનોમિ ॥ 7 ॥

kṣamyatāmaparaṃ kadāpi tavedṛśaṃ na karomi |
dehi sundari darśanaṃ mama manmathena dunomi || 7 ||

હે સુંદરી, મને ક્ષમા કરો; હવે પછી તમને આવું ક્યારેય નહીં કરું. મને દર્શન આપો, હું કામદેવથી પીડાઈ રહ્યો છું. ^AI

Verse 8

વર્ણિતં જયદેવકેન હરેરિદં પ્રવણેન ।
કિન્દુબિલ્વસમુદ્રસમ્ભવરોહિણીરમણેન ॥ 8 ॥

varṇitaṃ jayadevakena hareridaṃ pravaṇena |
kindubilvasamudrasambhavarohiṇīramaṇena || 8 ||

જયદેવે હરિના આ પ્રસંગનું વર્ણન કર્યું છે, જે કિન્દુબિલ્વ સમુદ્રમાં ઉત્પન્ન થયેલી રોહિણીના પતિ છે. ^AI

Verse 20

હૃદિ બિસલતાહારો નાયં ભુજઙ્ગમનાયકઃ કુવલયદલશ્રેણી કણ્ઠે ન સા ગરલદ્યુતિઃ ।
મલયજરજો નેદં ભસ્મ પ્રિયારહિતે મયિ પ્રહર ન હરભ્રાન્ત્યાનઙ્ગ ક્રુધા કિમુ ધાવસિ ॥ 20 ॥

hṛdi bisalatāhāro nāyaṃ bhujaṅgamanāyakaḥ kuvalayadalaśreṇī kaṇṭhe na sā garaladyutiḥ |
malayajarajo nedaṃ bhasma priyārahite mayi prahara na harabhrāntyānaṅga krudhā kimu dhāvasi || 20 ||

હે અનંગ, મારા હૃદયમાં કમળની દાંડીનો હાર છે, આ ભુજંગમનાયક (શિવ) નથી; મારા ગળામાં કુવલય દળની શ્રેણી છે, તે ઝેરની દ્યુતિ નથી; આ મલયજ રજ (ચંદન) છે, ભસ્મ નથી. પ્રિયા વિનાના મારા પર ક્રોધથી પ્રહાર ન કરો; શિવની ભ્રાંતિથી કેમ દોડો છો? ^AI

Verse 21

પાણૌ મા કુરુ ચૂતસાયકમમું મા ચાપમારોપય ક્રીડાનિર્જિતવિશ્વ મૂર્છિતજનાઘાતેન કિં પૌરુષમ્ ।
તસ્યા એવ મૃગીદૃશો મનસિજપ્રેઙ્ખત્કટાક્ષાશુગ-શ્રેણીજર્જરિતં મનાગપિ મનો નાદ્યાપિ સન્ધુક્ષતે ॥ 21 ॥

pāṇau mā kuru cūtasāyakamamuṃ mā cāpamāropaya krīḍānirjitaviśva mūrchitajanāghātena kiṃ pauruṣam |
tasyā eva mṛgīdṛśo manasijapreṅkhatkaṭākṣāśuga-śreṇījarjaritaṃ manāgapi mano nādyāpi sandhukṣate || 21 ||

તમારા હાથમાં આ ચૂતસાયક (કામદેવનું બાણ) ન લો, આ ધનુષ્ય ન ચઢાવો. ક્રીડામાં વિશ્વને જીતનાર, મૂર્છિત જનોના ઘાતથી શું પૌરુષ છે? તે મૃગી દૃશના મનસિજ (કામદેવ) થી ડોલતા કટાક્ષ રૂપી બાણોની શ્રેણીથી જર્જરિત મારું મન હજી પણ થોડું પણ સન્ધુક્ષત (પ્રજ્વલિત) થતું નથી. ^AI

Verse 22

ભ્રૂચાપે નિહિતઃ કટાક્ષવિશિખો નિર્માતુ મર્મવ્યથાં શ્યામાત્મા કુટિલઃ કરોતુ કબરીભારોઽપિ મારોદ્યમમ્ ।
મોહં તાવદયં ચ તન્વિ તનુતાં બિમ્બાદરો રાગવાન્ સદ્વૃત્તસ્તનમણ્દલસ્તવ કથં પ્રાણૈર્મમ ક્રીડતિ ॥ 22 ॥

bhrūcāpe nihitaḥ kaṭākṣaviśikho nirmātu marmavyathāṃ śyāmātmā kuṭilaḥ karotu kabarībhāro'pi mārodyamam |
mohaṃ tāvadayaṃ ca tanvi tanutāṃ bimbādaro rāgavān sadvṛttastanamaṇdalastava kathaṃ prāṇairmama krīḍati || 22 ||

ભ્રૂ રૂપી ધનુષ્યમાં કટાક્ષ રૂપી બાણ મૂકેલું છે, જે મર્મવ્યથા ઉત્પન્ન કરે છે; શ્યામાત્મા (કૃષ્ણ) નો કુટિલ કબરી ભાર પણ કામદેવનો ઉદ્યમ કરે છે. હે તન્વિ, આ મોહ તો થોડો ફેલાવો; બિમ્બાદર (ફળ જેવા હોઠ) માં રાગવાન, સદ્વૃત્ત સ્તનમણ્ડલ તમારું મારા પ્રાણથી કેમ ક્રીડા કરે છે? ^AI

Verse 23

તાનિ સ્પર્શસુખાનિ તે ચ તરલાઃ સ્નિગ્ધા દૃશોર્વિભ્રમા-સ્તદ્વક્ત્રામ્બુજસૌરભં સ ચ સુધાસ્યન્દી ગિરાં વક્રિમા ।
સા બિમ્બાધરમાધુરીતિ વિષયાસઙ્ગેઽપિ ચેન્માનસં તસ્યાં લગ્નસમાધિ હન્ત વિરહવ્યાધિઃ કથં વર્ધતે ॥ 23 ॥

tāni sparśasukhāni te ca taralāḥ snigdhā dṛśorvibhramā-stadvaktrāmbujasaurabhaṃ sa ca sudhāsyandī girāṃ vakrimā |
sā bimbādharamādhurīti viṣayāsaṅge'pi cenmānasaṃ tasyāṃ lagnasamādhi hanta virahavyādhiḥ kathaṃ vardhate || 23 ||

તે સ્પર્શસુખો, તે ચંચળ, સ્નિગ્ધ નેત્રોના વિભ્રમો, તે મુખકમળની સૌરભ, તે અમૃતસ્રાવી વાણીની વક્રતા, તે બિમ્બાધરની માધુરી — આ બધા વિષયાસંગમાં હોવા છતાં, જો મન તેમાં લગ્નસમાધિ હોય, તો હા, વિરહવ્યાધિ કેમ વધે છે? ^AI

Verse 24

ભ્રૂપલ્લવં ધનુરપાઙ્ગતરઙ્ગિતાનિ બાણાઃ ગુણઃ શ્રવણપાલિરિતિ સ્મરેણ ।
તસ્યામનઙ્ગજયજઙ્ગમદેવતાયાં અસ્ત્રાણિ નિર્જિતજગન્તિ કિમર્પિતાનિ ॥ 24 ॥

bhrūpallavaṃ dhanurapāṅgataraṅgitāni bāṇāḥ guṇaḥ śravaṇapāliriti smareṇa |
tasyāmanaṅgajayajaṅgamadevatāyāṃ astrāṇi nirjitajaganti kimarpitāni || 24 ||

ભ્રૂપલ્લવ ધનુષ્ય છે, અપાંગતરંગિત (કટાક્ષ) બાણો છે, શ્રવણપાલિ (કાનની પાસેનો ભાગ) ગુણ (દોરી) છે — આમ સ્મર (કામદેવ) દ્વારા તે અનંગજય જંગમ દેવતામાં નિર્જિતજગત્ (જગતને જીતનાર) અસ્ત્રો કેમ અર્પિત કરવામાં આવ્યા? ^AI

[એષઃ શ્લોકઃ કેષુચન સંસ્કરણેષુ વિદ્યતે]

તિર્યક્કણ્ઠ વિલોલ મૌલિ તરલોત્તં સસ્ય વંશોચ્ચરદ્-
દીપ્તિસ્થાન કૃતાવધાન લલના લક્ષૈર્ન સંલક્ષિતાઃ ।
સમ્મુગ્ધે મધુસૂદનસ્ય મધુરે રાધામુખેન્દૌ સુધા-
સારે કન્દલિતાશ્ચિરં દધતુ વઃ ક્ષેમં કટાક્ષોર્મ્મય ॥ (25) ॥

tiryakkaṇṭha vilola mauli taralottaṃ sasya vaṃśoccarad-
dīptisthāna kṛtāvadhāna lalanā lakṣairna saṃlakṣitāḥ |
sammugdhe madhusūdanasya madhure rādhāmukhendau sudhā-
sāre kandalitāściraṃ dadhatu vaḥ kṣemaṃ kaṭākṣormmaya || (25) ||

તિર્યક્ (ત્રાંસી) ગળા, વિલોલ મૌલિ (ચંચળ મસ્તક), તરલોત્તંસ (ચંચળ આભૂષણ), વાંસળીના ઉચ્ચારથી દીપ્તિસ્થાન પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરતી લલનાઓ લાખોમાં પણ લક્ષિત થઈ નથી. સમ્મુગ્ધ (મોહિત), મધુસૂદનના મધુર, રાધામુખચંદ્રમાં અમૃતસારમાં કંદલિત (ઉત્પન્ન) થયેલા કટાક્ષોર્મિ (કટાક્ષની તરંગો) ચિરકાળ સુધી તમારું ક્ષેમ (કલ્યાણ) ધારણ કરે. ^AI

॥ ઇતિ શ્રીગીતગોવિન્દે મુગ્ધમધુસૂદનો નામ તૃતીયઃ સર્ગઃ ॥

Sanskrit — Devanagari (original)

॥ तृतीयः सर्गः ॥

॥ मुग्धमधुसूदनः ॥

कंसारिरपि संसारवासनाबन्धशृङ्खलाम् ।

राधामाधाय हृदये तत्याज व्रजसुन्दरीः ॥ 18 ॥

इतस्ततस्तामनुसृत्य राधिका-मनङ्गबाणव्रणखिन्नमानसः ।

कृतानुतापः स कलिन्दनन्दिनी-तटान्तकुञ्जे विषसाद माधवः ॥ 19 ॥

॥ गीतं 7 ॥

मामियं चलिता विलोक्य वृतं वधूनिचयेन ।

सापराधतया मयापि न वारितातिभयेन ॥

हरि हरि हतादरतया गता सा कुपितेव ॥ 1 ॥

किं करिष्यति किं वदिष्यति सा चिरं विरहेण ।

किं धनेन जनेन किं मम जीवनेन गृहेण ॥ 2 ॥

चिन्तयामि तदाननं कुटिलभ्रु कोपभरेण ।

शोणपद्ममिवोपरि भ्रमताकुलं भ्रमरेण ॥ 3 ॥

तामहं हृदि सङ्गतामनिशं भृशं रमयामि ।

किं वनेऽनुसरामि तामिह किं वृथा विलपामि ॥ 4 ॥

तन्वि खिन्नमसूयया हृदयं तवाकलयामि ।

तन्न वेद्मि कुतो गतासि न तेन तेऽनुनयामि ॥ 5 ॥

दृश्यते पुरतो गतागतमेव मे विदधासि ।

किं पुरेव ससम्भ्रमं परिरम्भणं न ददासि ॥ 6 ॥

क्षम्यतामपरं कदापि तवेदृशं न करोमि ।

देहि सुन्दरि दर्शनं मम मन्मथेन दुनोमि ॥ 7 ॥

वर्णितं जयदेवकेन हरेरिदं प्रवणेन ।

किन्दुबिल्वसमुद्रसम्भवरोहिणीरमणेन ॥ 8 ॥

हृदि बिसलताहारो नायं भुजङ्गमनायकः कुवलयदलश्रेणी कण्ठे न सा गरलद्युतिः ।

मलयजरजो नेदं भस्म प्रियारहिते मयि प्रहर न हरभ्रान्त्यानङ्ग क्रुधा किमु धावसि ॥ 20 ॥

पाणौ मा कुरु चूतसायकममुं मा चापमारोपय क्रीडानिर्जितविश्व मूर्छितजनाघातेन किं पौरुषम् ।

तस्या एव मृगीदृशो मनसिजप्रेङ्खत्कटाक्षाशुग-श्रेणीजर्जरितं मनागपि मनो नाद्यापि सन्धुक्षते ॥ 21 ॥

भ्रूचापे निहितः कटाक्षविशिखो निर्मातु मर्मव्यथां श्यामात्मा कुटिलः करोतु कबरीभारोऽपि मारोद्यमम् ।

मोहं तावदयं च तन्वि तनुतां बिम्बादरो रागवान् सद्वृत्तस्तनमण्दलस्तव कथं प्राणैर्मम क्रीडति ॥ 22 ॥

तानि स्पर्शसुखानि ते च तरलाः स्निग्धा दृशोर्विभ्रमा-स्तद्वक्त्राम्बुजसौरभं स च सुधास्यन्दी गिरां वक्रिमा ।

सा बिम्बाधरमाधुरीति विषयासङ्गेऽपि चेन्मानसं तस्यां लग्नसमाधि हन्त विरहव्याधिः कथं वर्धते ॥ 23 ॥

भ्रूपल्लवं धनुरपाङ्गतरङ्गितानि बाणाः गुणः श्रवणपालिरिति स्मरेण ।

तस्यामनङ्गजयजङ्गमदेवतायां अस्त्राणि निर्जितजगन्ति किमर्पितानि ॥ 24 ॥

[एषः श्लोकः केषुचन संस्करणेषु विद्यते]

तिर्यक्कण्ठ विलोल मौलि तरलोत्तं सस्य वंशोच्चरद्-

दीप्तिस्थान कृतावधान ललना लक्षैर्न संलक्षिताः ।

सम्मुग्धे मधुसूदनस्य मधुरे राधामुखेन्दौ सुधा-

सारे कन्दलिताश्चिरं दधतु वः क्षेमं कटाक्षोर्म्मय ॥ (25) ॥

॥ इति श्रीगीतगोविन्दे मुग्धमधुसूदनो नाम तृतीयः सर्गः ॥

🕉️ This is the original Sanskrit rendered in Gujarati script. Pronunciation is identical to the Sanskrit Devanagari version. It is a transliteration, not a translation — see “Meaning” for translations where available.

ગીતગોવિન્દં તૃતીયઃ સર્ગઃ - મુગ્ધ મધુસૂદનઃ