Narayaniyam Dashakam 99 — Oriya Script

Meaning —

ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵୀର୍ଯାଣି କୋ ଵା କଥଯତୁ ଧରଣେଃ କଶ୍ଚ ରେଣୂନ୍ମିମୀତେ
ଯସ୍ଯୈଵାଙ୍ଘ୍ରିତ୍ରଯେଣ ତ୍ରିଜଗଦଭିମିତଂ ମୋଦତେ ପୂର୍ଣସମ୍ପତ୍
ଯୋସୌ ଵିଶ୍ଵାନି ଧତ୍ତେ ପ୍ରିଯମିହ ପରମଂ ଧାମ ତସ୍ଯାଭିଯାଯାଂ
ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତା ଯତ୍ର ମାଦ୍ଯନ୍ତ୍ଯମୃତରସମରନ୍ଦସ୍ଯ ଯତ୍ର ପ୍ରଵାହଃ ॥1॥

viṣṇorvīryāṇi ko vā kathayatu dharaṇeḥ kaśca reṇūnmimīte
yasyaivāṅghritrayeṇa trijagadabhimitaṃ modate pūrṇasampat
yosau viśvāni dhatte priyamiha paramaṃ dhāma tasyābhiyāyāṃ
tvadbhaktā yatra mādyantyamṛtarasamarandasya yatra pravāhaḥ ||1||

Verse 2

ଆଦ୍ଯାଯାଶେଷକର୍ତ୍ରେ ପ୍ରତିନିମିଷନଵୀନାଯ ଭର୍ତ୍ରେ ଵିଭୂତେ-
ର୍ଭକ୍ତାତ୍ମା ଵିଷ୍ଣଵେ ଯଃ ପ୍ରଦିଶତି ହଵିରାଦୀନି ଯଜ୍ଞାର୍ଚନାଦୌ ।
କୃଷ୍ଣାଦ୍ଯଂ ଜନ୍ମ ଯୋ ଵା ମହଦିହ ମହତୋ ଵର୍ଣଯେତ୍ସୋଽଯମେଵ
ପ୍ରୀତଃ ପୂର୍ଣୋ ଯଶୋଭିସ୍ତ୍ଵରିତମଭିସରେତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯମନ୍ତେ ପଦଂ ତେ ॥2॥

ādyāyāśeṣakartre pratinimiṣanavīnāya bhartre vibhūte-
rbhaktātmā viṣṇave yaḥ pradiśati havirādīni yajñārcanādau |
kṛṣṇādyaṃ janma yo vā mahadiha mahato varṇayetso'yameva
prītaḥ pūrṇo yaśobhistvaritamabhisaret prāpyamante padaṃ te ||2||

Verse 3

ହେ ସ୍ତୋତାରଃ କଵୀନ୍ଦ୍ରାସ୍ତମିହ ଖଲୁ ଯଥା ଚେତଯଧ୍ଵେ ତଥୈଵ
ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଵେଦସ୍ଯ ସାରଂ ପ୍ରଣୁଵତ ଜନନୋପାତ୍ତଲୀଲାକଥାଭିଃ ।
ଜାନନ୍ତଶ୍ଚାସ୍ଯ ନାମାନ୍ଯଖିଲସୁଖକରାଣୀତି ସଙ୍କୀର୍ତଯଧ୍ଵଂ
ହେ ଵିଷ୍ଣୋ କୀର୍ତନାଦ୍ଯୈସ୍ତଵ ଖଲୁ ମହତସ୍ତତ୍ତ୍ଵବୋଧଂ ଭଜେଯମ୍ ॥3॥

he stotāraḥ kavīndrāstamiha khalu yathā cetayadhve tathaiva
vyaktaṃ vedasya sāraṃ praṇuvata jananopāttalīlākathābhiḥ |
jānantaścāsya nāmānyakhilasukhakarāṇīti saṅkīrtayadhvaṃ
he viṣṇo kīrtanādyaistava khalu mahatastattvabodhaṃ bhajeyam ||3||

Verse 4

ଵିଷ୍ଣୋଃ କର୍ମାଣି ସମ୍ପଶ୍ଯତ ମନସି ସଦା ଯୈଃ ସ ଧର୍ମାନବଧ୍ନାଦ୍
ଯାନୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଯୈଷ ଭୃତ୍ଯଃ ପ୍ରିଯସଖ ଇଵ ଚ ଵ୍ଯାତନୋତ୍ କ୍ଷେମକାରୀ ।
ଵୀକ୍ଷନ୍ତେ ଯୋଗସିଦ୍ଧାଃ ପରପଦମନିଶଂ ଯସ୍ଯ ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରକାଶଂ
ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରା ଜାଗରୂକାଃ କୃତବହୁନୁତଯୋ ଯଚ୍ଚ ନିର୍ଭାସଯନ୍ତେ ॥4॥

viṣṇoḥ karmāṇi sampaśyata manasi sadā yaiḥ sa dharmānabadhnād
yānīndrasyaiṣa bhṛtyaḥ priyasakha iva ca vyātanot kṣemakārī |
vīkṣante yogasiddhāḥ parapadamaniśaṃ yasya samyakprakāśaṃ
viprendrā jāgarūkāḥ kṛtabahunutayo yacca nirbhāsayante ||4||

Verse 5

ନୋ ଜାତୋ ଜାଯମାନୋଽପି ଚ ସମଧିଗତସ୍ତ୍ଵନ୍ମହିମ୍ନୋଽଵସାନଂ
ଦେଵ ଶ୍ରେଯାଂସି ଵିଦ୍ଵାନ୍ ପ୍ରତିମୁହୁରପି ତେ ନାମ ଶଂସାମି ଵିଷ୍ଣୋ ।
ତଂ ତ୍ଵାଂ ସଂସ୍ତୌମି ନାନାଵିଧନୁତିଵଚନୈରସ୍ଯ ଲୋକତ୍ରଯସ୍ଯା-
ପ୍ଯୂର୍ଧ୍ଵଂ ଵିଭ୍ରାଜମାନେ ଵିରଚିତଵସତିଂ ତତ୍ର ଵୈକୁଣ୍ଠଲୋକେ ॥5॥

no jāto jāyamāno'pi ca samadhigatastvanmahimno'vasānaṃ
deva śreyāṃsi vidvān pratimuhurapi te nāma śaṃsāmi viṣṇo |
taṃ tvāṃ saṃstaumi nānāvidhanutivacanairasya lokatrayasyā-
pyūrdhvaṃ vibhrājamāne viracitavasatiṃ tatra vaikuṇṭhaloke ||5||

Verse 6

ଆପଃ ସୃଷ୍ଟ୍ଯାଦିଜନ୍ଯାଃ ପ୍ରଥମମଯି ଵିଭୋ ଗର୍ଭଦେଶେ ଦଧୁସ୍ତ୍ଵାଂ
ଯତ୍ର ତ୍ଵଯ୍ଯେଵ ଜୀଵା ଜଲଶଯନ ହରେ ସଙ୍ଗତା ଐକ୍ଯମାପନ୍ ।
ତସ୍ଯାଜସ୍ଯ ପ୍ରଭୋ ତେ ଵିନିହିତମଭଵତ୍ ପଦ୍ମମେକଂ ହି ନାଭୌ
ଦିକ୍ପତ୍ରଂ ଯତ୍ କିଲାହୁଃ କନକଧରଣିଭୃତ୍ କର୍ଣିକଂ ଲୋକରୂପମ୍ ॥6॥

āpaḥ sṛṣṭyādijanyāḥ prathamamayi vibho garbhadeśe dadhustvāṃ
yatra tvayyeva jīvā jalaśayana hare saṅgatā aikyamāpan |
tasyājasya prabho te vinihitamabhavat padmamekaṃ hi nābhau
dikpatraṃ yat kilāhuḥ kanakadharaṇibhṛt karṇikaṃ lokarūpam ||6||

Verse 7

ହେ ଲୋକା ଵିଷ୍ଣୁରେତଦ୍ଭୁଵନମଜନଯତ୍ତନ୍ନ ଜାନୀଥ ଯୂଯଂ
ଯୁଷ୍ମାକଂ ହ୍ଯନ୍ତରସ୍ଥଂ କିମପି ତଦପରଂ ଵିଦ୍ଯତେ ଵିଷ୍ଣୁରୂପମ୍ ।
ନୀହାରପ୍ରଖ୍ଯମାଯାପରିଵୃତମନସୋ ମୋହିତା ନାମରୂପୈଃ
ପ୍ରାଣପ୍ରୀତ୍ଯେକତୃପ୍ତାଶ୍ଚରଥ ମଖପରା ହନ୍ତ ନେଚ୍ଛା ମୁକୁନ୍ଦେ ॥7॥

he lokā viṣṇuretadbhuvanamajanayattanna jānītha yūyaṃ
yuṣmākaṃ hyantarasthaṃ kimapi tadaparaṃ vidyate viṣṇurūpam |
nīhāraprakhyamāyāparivṛtamanaso mohitā nāmarūpaiḥ
prāṇaprītyekatṛptāścaratha makhaparā hanta necchā mukunde ||7||

Verse 8

ମୂର୍ଧ୍ନାମକ୍ଷ୍ଣାଂ ପଦାନାଂ ଵହସି ଖଲୁ ସହସ୍ରାଣି ସମ୍ପୂର୍ଯ ଵିଶ୍ଵଂ
ତତ୍ପ୍ରୋତ୍କ୍ରମ୍ଯାପି ତିଷ୍ଠନ୍ ପରିମିତଵିଵରେ ଭାସି ଚିତ୍ତାନ୍ତରେଽପି ।
ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵଂ ପରପୁରୁଷ ଭଵାନ୍ କିଞ୍ଚ ଦେହେନ୍ଦ୍ରିଯାଦି-
ଷ୍ଵାଵିଷ୍ଟୋଽପ୍ଯୁଦ୍ଗତତ୍ଵାଦମୃତସୁଖରସଂ ଚାନୁଭୁଙ୍କ୍ଷେ ତ୍ଵମେଵ ॥8॥

mūrdhnāmakṣṇāṃ padānāṃ vahasi khalu sahasrāṇi sampūrya viśvaṃ
tatprotkramyāpi tiṣṭhan parimitavivare bhāsi cittāntare'pi |
bhūtaṃ bhavyaṃ ca sarvaṃ parapuruṣa bhavān kiñca dehendriyādi-
ṣvāviṣṭo'pyudgatatvādamṛtasukharasaṃ cānubhuṅkṣe tvameva ||8||

Verse 9

ଯତ୍ତୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରୂପଂ ଦଧଦପି ଚ ତତୋ ନିର୍ଗତୋଽନନ୍ତଶୁଦ୍ଧ-
ଜ୍ଞାନାତ୍ମା ଵର୍ତସେ ତ୍ଵଂ ତଵ ଖଲୁ ମହିମା ସୋଽପି ତାଵାନ୍ କିମନ୍ଯତ୍ ।
ସ୍ତୋକସ୍ତେ ଭାଗ ଏଵାଖିଲଭୁଵନତଯା ଦୃଶ୍ଯତେ ତ୍ର୍ଯଂଶକଲ୍ପଂ
ଭୂଯିଷ୍ଠଂ ସାନ୍ଦ୍ରମୋଦାତ୍ମକମୁପରି ତତୋ ଭାତି ତସ୍ମୈ ନମସ୍ତେ ॥9॥

yattu trailokyarūpaṃ dadhadapi ca tato nirgato'nantaśuddha-
jñānātmā vartase tvaṃ tava khalu mahimā so'pi tāvān kimanyat |
stokaste bhāga evākhilabhuvanatayā dṛśyate tryaṃśakalpaṃ
bhūyiṣṭhaṃ sāndramodātmakamupari tato bhāti tasmai namaste ||9||

Verse 10

ଅଵ୍ଯକ୍ତଂ ତେ ସ୍ଵରୂପଂ ଦୁରଧିଗମତମଂ ତତ୍ତୁ ଶୁଦ୍ଧୈକସତ୍ତ୍ଵଂ
ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଚାପ୍ଯେତଦେଵ ସ୍ଫୁଟମମୃତରସାମ୍ଭୋଧିକଲ୍ଲୋଲତୁଲ୍ଯମ୍ ।
ସର୍ଵୋତ୍କୃଷ୍ଟାମଭୀଷ୍ଟାଂ ତଦିହ ଗୁଣରସେନୈଵ ଚିତ୍ତଂ ହରନ୍ତୀଂ
ମୂର୍ତିଂ ତେ ସଂଶ୍ରଯେଽହଂ ପଵନପୁରପତେ ପାହି ମାଂ କୃଷ୍ଣ ରୋଗାତ୍ ॥10॥

avyaktaṃ te svarūpaṃ duradhigamatamaṃ tattu śuddhaikasattvaṃ
vyaktaṃ cāpyetadeva sphuṭamamṛtarasāmbhodhikallolatulyam |
sarvotkṛṣṭāmabhīṣṭāṃ tadiha guṇarasenaiva cittaṃ harantīṃ
mūrtiṃ te saṃśraye'haṃ pavanapurapate pāhi māṃ kṛṣṇa rogāt ||10||

Sanskrit — Devanagari (original)

विष्णोर्वीर्याणि को वा कथयतु धरणेः कश्च रेणून्मिमीते

यस्यैवाङ्घ्रित्रयेण त्रिजगदभिमितं मोदते पूर्णसम्पत्

योसौ विश्वानि धत्ते प्रियमिह परमं धाम तस्याभियायां

त्वद्भक्ता यत्र माद्यन्त्यमृतरसमरन्दस्य यत्र प्रवाहः ॥1॥

आद्यायाशेषकर्त्रे प्रतिनिमिषनवीनाय भर्त्रे विभूते-

र्भक्तात्मा विष्णवे यः प्रदिशति हविरादीनि यज्ञार्चनादौ ।

कृष्णाद्यं जन्म यो वा महदिह महतो वर्णयेत्सोऽयमेव

प्रीतः पूर्णो यशोभिस्त्वरितमभिसरेत् प्राप्यमन्ते पदं ते ॥2॥

हे स्तोतारः कवीन्द्रास्तमिह खलु यथा चेतयध्वे तथैव

व्यक्तं वेदस्य सारं प्रणुवत जननोपात्तलीलाकथाभिः ।

जानन्तश्चास्य नामान्यखिलसुखकराणीति सङ्कीर्तयध्वं

हे विष्णो कीर्तनाद्यैस्तव खलु महतस्तत्त्वबोधं भजेयम् ॥3॥

विष्णोः कर्माणि सम्पश्यत मनसि सदा यैः स धर्मानबध्नाद्

यानीन्द्रस्यैष भृत्यः प्रियसख इव च व्यातनोत् क्षेमकारी ।

वीक्षन्ते योगसिद्धाः परपदमनिशं यस्य सम्यक्प्रकाशं

विप्रेन्द्रा जागरूकाः कृतबहुनुतयो यच्च निर्भासयन्ते ॥4॥

नो जातो जायमानोऽपि च समधिगतस्त्वन्महिम्नोऽवसानं

देव श्रेयांसि विद्वान् प्रतिमुहुरपि ते नाम शंसामि विष्णो ।

तं त्वां संस्तौमि नानाविधनुतिवचनैरस्य लोकत्रयस्या-

प्यूर्ध्वं विभ्राजमाने विरचितवसतिं तत्र वैकुण्ठलोके ॥5॥

आपः सृष्ट्यादिजन्याः प्रथममयि विभो गर्भदेशे दधुस्त्वां

यत्र त्वय्येव जीवा जलशयन हरे सङ्गता ऐक्यमापन् ।

तस्याजस्य प्रभो ते विनिहितमभवत् पद्ममेकं हि नाभौ

दिक्पत्रं यत् किलाहुः कनकधरणिभृत् कर्णिकं लोकरूपम् ॥6॥

हे लोका विष्णुरेतद्भुवनमजनयत्तन्न जानीथ यूयं

युष्माकं ह्यन्तरस्थं किमपि तदपरं विद्यते विष्णुरूपम् ।

नीहारप्रख्यमायापरिवृतमनसो मोहिता नामरूपैः

प्राणप्रीत्येकतृप्ताश्चरथ मखपरा हन्त नेच्छा मुकुन्दे ॥7॥

मूर्ध्नामक्ष्णां पदानां वहसि खलु सहस्राणि सम्पूर्य विश्वं

तत्प्रोत्क्रम्यापि तिष्ठन् परिमितविवरे भासि चित्तान्तरेऽपि ।

भूतं भव्यं च सर्वं परपुरुष भवान् किञ्च देहेन्द्रियादि-

ष्वाविष्टोऽप्युद्गतत्वादमृतसुखरसं चानुभुङ्क्षे त्वमेव ॥8॥

यत्तु त्रैलोक्यरूपं दधदपि च ततो निर्गतोऽनन्तशुद्ध-

ज्ञानात्मा वर्तसे त्वं तव खलु महिमा सोऽपि तावान् किमन्यत् ।

स्तोकस्ते भाग एवाखिलभुवनतया दृश्यते त्र्यंशकल्पं

भूयिष्ठं सान्द्रमोदात्मकमुपरि ततो भाति तस्मै नमस्ते ॥9॥

अव्यक्तं ते स्वरूपं दुरधिगमतमं तत्तु शुद्धैकसत्त्वं

व्यक्तं चाप्येतदेव स्फुटममृतरसाम्भोधिकल्लोलतुल्यम् ।

सर्वोत्कृष्टामभीष्टां तदिह गुणरसेनैव चित्तं हरन्तीं

मूर्तिं ते संश्रयेऽहं पवनपुरपते पाहि मां कृष्ण रोगात् ॥10॥

🕉️ This is the original Sanskrit rendered in Oriya script. Pronunciation is identical to the Sanskrit Devanagari version. It is a transliteration, not a translation — see “Meaning” for translations where available.

ନାରାଯଣୀଯଂ ଦଶକ 99 - ଵେଦମନ୍ତ୍ରମୂଲାତ୍ମକା ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତୁତିଃ